Friday, May 07, 2010

အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း...

>
အေကာင္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာကို သင္တို႔ ဘယ္လိုသတ္မွတ္ၾကလဲ... ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆိုတာကို သတ္မွတ္ပါဆိုရင္ သူမကိုပဲလက္ညွဳိးထိုးျပလိုက္မယ္... သူမနဲ႔ ကြ်န္မ စတင္ခင္မင္ခဲ့တာ ခုဆိုရင္ ၁၈ ႏွစ္ရွိျပီ... ေမြးကာစ ကေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ လူၾကီးတန္း၀င္တဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ အေတာအတြင္း ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႔ ခင္မင္မွဳ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တေလွ်ာက္မွာ ၾကံဳခဲ့ရ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေတြလဲ မနည္းပါဘူး... သူမနဲ႔ ကြ်န္မက အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းသာျဖစ္တာ ပင္ကိုယ္စရုိက္ခ်င္းေတာ့ သိပ္မတူဘူး...

သူမက စကားေတာင္ ေလးလံုးကဲြေအာင္မေျပာသူ... ကြ်န္မက စကားအရမ္းမ်ားတဲ့သူ... သူမက ဘယ္အရာမဆို ေအးတိေအးဆက္ေနတတ္သူ... ကြ်န္မက ၀ုန္းဒုိင္းက်ဲတတ္သူ... သူမက ေႏွးတုံ႔ေႏွးတုံ႔လုပ္တတ္သူ... ကြ်န္မက စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိသူ... သူမက စာတစ္ပုဒ္သင္ျပီးတိုင္း မွန္မွန္က်က္ရမွ ေက်နပ္သူ... ကြ်န္မက အေၾကြးေတြထားျပီ အနီးကပ္မွ တစ္ပဲြထိုးက်က္တတ္သူ... စာေမးပဲြျပီးလုိ႔ ေျဖလႊာစာရြက္ရလာလွ်င္ သူမက အမွားကို ၾကည့္လိုက္ တျခားလူနဲ႔တိုက္လိုက္ တႏု႔ံႏုံ႔နဲ႔ ျဖစ္ေနတတ္သူ... ကြ်န္မကေတာ့ ကိုယ္ရတာ ကိုယ္ေျဖသေလာက္ပဲေပါ့ ျပန္ျပင္လို႔လဲ မရေတာ့တဲ့အရာတစ္ခုအတြက္ ဘာမွ စိတ္ထဲ မထားတတ္တဲ့ အျပင္ တႏုံ႔ႏုံ႔နဲ႔ အျဖစ္သဲေနတတ္ေသာ သူမနဲ႔ တကြ အုပ္စုတြင္းမွ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားကို စိတ္မရွည္တတ္သူ... ထမင္းစားခ်ိန္ဆင္းလွ်င္ သူမက ကိုယ့္စားပဲြကိုယ္ထိုင္ စားျပီးတာနဲ႔ စာအုပ္ထုတ္က်က္တတ္သူ... ကြ်န္မကေတာ့ သူထမင္းကုန္လို႔ စာအုပ္ထုတ္ျပီးဆိုတာန႔ဲ အတန္းတြင္းလွည့္လည္ကာ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းအုပ္စုမ်ားနဲ႔ ဟင္းလဲစားတတ္သူ... သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းစကားမ်ားလွ်င္လဲ ကြ်န္မက ေဒါသထြက္လို႔ ေအာ္ေငါက္တတ္သူ... သူမကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာ နားမေထာင္ သူလုပ္ခ်င္ရာလုပ္သူ... ရန္ျဖစ္လို႔ မေခၚမေျပာလဲ အဆံုးမွာေတာ့ ကြ်န္မကပဲ မသိလိုက္ မသိဖာသာ စျပီး စကားေျပာရသူ... ကြ်န္မစကားေျပာရင္ေတာ့ သူက စတယ္ၾကီးနဲ႔ မေနပဲ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့သလိုပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ကြ်န္မကို ျပန္လက္ခံစကားေျပာျပီး ခင္မင္မွဳ မပ်က္ခဲ့သူ...

ကြ်န္မက သူမကို အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ပင္မဲ့... ထိုအခ်ိန္က "ငါ့မွာ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး" လို႔ သူမက သတ္မွတ္ခဲ့ဖူးသူ... အဲဒိအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကြ်န္မအေတာ္ေလး ေဒါသထြက္ စိတ္ဆိုးခဲ့ျပီး သူမကို ကြ်န္မ လအတန္ၾကာ ခပ္တန္းတန္းဆက္ဆံခဲ့တယ္... အဲဒိအခ်ိန္ကေတာ့ သူမက သူမနဲ႔ စရုိက္တူတဲ့ အုပ္စုထဲက တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေနေပ်ာ္ေနတာေပါ့... ဒါေပမဲ့လဲ လူဆိုတာ ေရစက္ဆံုခ်င္ေတာ့ သူမနဲ႔ ကြ်န္မက အိမ္ျပန္ ေက်ာင္းကားခ်င္းလဲတူတယ္... ကြ်န္မ သူမကို ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းလို႔ ၾကည့္မရပင္မဲ့... မနက္ေက်ာင္းလာခ်ိန္နဲ႔ ညေနေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ကေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ထည္း သူမေဘးရွိႏုိင္လို႔ ေက်ာင္းကားစီးခ်ိန္ဆို ေပ်ာ္ခဲ့ရသူ... သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုထဲမွာ သူမ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ လဲ ကြ်န္မကသိသူ... သူမအစ္ကိုနဲ႔ ကြ်န္မအစ္မနဲ႔ ကမာၻရန္သူလို မုန္းၾကပင္မဲ့ (သူတို႔ ရန္ျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကလဲ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အၾကီး ၂ေယာက္ ရန္ျဖစ္ၾကတာပါ)... ကြ်န္မရယ္ သူမရယ္ သူမေမာင္ေလးရယ္ကေတာ့ အျမဲ ခင္မင္ေနတတ္ျမဲ... ဒီေလာက္ စရုိက္ခ်င္းမတူတဲ့ သူမနဲ႔ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္လို သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာလဲဆိုတာ ကြ်န္မ မိသားစုက နားမလည္ႏုိင္သလို... ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လဲ သိပ္ေတာ့ နားမလည္ႏုိင္... ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ သူမနဲ႔ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မဟာ ကြ်န္မအတိုင္းပဲရွိေနစရာလိုျပီး သက္ေတာင့္သက္သာရွိတယ္လို႔ ခံစားရတယ္...

ဒီလိုနဲ႔ မူလတန္း... အလယ္တန္း... အထက္တန္း အတူတူ... ဒါေပမဲ့ အထက္တန္းျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္သူဟာ သူမကို တကယ္စိတ္ရင္းနဲ႔ ခင္လဲ... ဘယ္သူဟာ သူမကို သူငယ္ခ်င္းစိတ္မရွိပဲ ကိုယ့္ထက္သာ မနာလိုရွိလဲ ဆိုတာကို သူမ ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္... ၁၀တန္းျပီး သင္တန္းေတြ တက္ေတာ့လဲ အိမ္က သူမနဲ႔ဆို စိတ္ခ်တယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္မက တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္ကို ညာျပီး သင္တန္းက တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အျပင္သြားရင္ အိမ္က သူမဆီကို ဖုန္းဆက္လိုက္တာနဲ႔ အမွန္အားလံုးကို အစ္ေမးစရာေတာင္ မလိုသူ... ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ေတြဖြင့္ေတာ့ သူမက ေဆးေက်ာင္းတက္... ကြ်န္မကေတာ့ စကာၤပူမွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေတာ့ တခါတေလ ကြ်န္မသူ႔အိမ္သြားမွသာ ေတြ႔ျဖစ္ေတာ့သည္... သူလဲ သူ႔ေဆးေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြရ... ကြ်န္မလဲ ကြ်န္မ သင္တန္းက သူငယ္ခ်င္း အသစ္ေတြရ... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္... မေတြ႔ျဖစ္တာသာရွိမယ္... ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႔ ခင္မင္မွဳက ျပန္ေတြ႔ရင္ စိမ္းေနတာတို႔... ေျပာစရာစကားမရွိတာတို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ပါဘူး...

သူမနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ကြ်န္မ မိသားစုနဲ႔ ေတြ႔သလိုပဲ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးေျပာေနစရာမလိုလဲ သက္ေတာင့္သက္သာရွိေနတာပါပဲ... မ်ားေသာအားျဖင့္ သူမအိမ္မွာ အိမ္မကပ္တဲ့ ေယာက်ာၤးသားေတြခ်ည္းပဲမို႔ အိမ္မွာ သူမ တစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတတ္လို႔ ကြ်န္မက သူမအိမ္ကို သြားလည္တာ ပိုမ်ားပါတယ္... အဲလို သူမအိမ္ေရာက္လို႔ ဘာလုပ္ေနလဲဆို... သူမကလဲ ဧည့္ေထာက္ခံေနစရာမလိုသလို... ကြ်န္မနဲ႔ လဲ အခ်ိန္ျပည့္စကားလာေျပာေနစရာမလိုပါဘူး... ကြ်န္မကလဲ သူမအိမ္ သြားလည္တယ္... သူမေရခဲေသတၱာဖြင့္ စားခ်င္တာရွိရင္ စားခ်င္တာစား... အိပ္ခ်င္ရင္ သူမအိပ္ယာေပၚအိပ္... ကိုယ့္အိမ္လိုပဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ခြင့္ရထားပါတယ္... ကုိယ္မလုပ္တတ္ရင္ "ငါ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္တယ္... ငါ ဗိုက္ဆာတယ္ ထမင္းစားခ်င္တယ္" ဆိုျပီး သူမကို ခုိင္းတာပါပဲ... မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေယာက်ာၤေလးေတြ မ်ားေတာ့ သူမအိမ္မွာ ခ်က္မစားၾကဘူး... ညေနေစာင္းေလာက္ဆိုမွ သူ႔ေမာင္ေလးက သူ႔အစ္မစားဖို႔ ေၾကးအိုးဆီခ်က္တို႔ ထမင္းေပါင္းတုိ႔ အထုပ္ကေလးဆဲြလာျပီး ေကြ်းပါတယ္...

သူမအေၾကာင္းေျပာရင္ သူ႔ေမာင္ေလးအေၾကာင္းပါ နည္းနည္းေျပာခ်င္လာတယ္... သူ႔ေမာင္ေလးနဲ႔လဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းကားတူေတာ့ ခင္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးပါ... သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ၂ေယာက္က အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္... သူ႔ေမာင္ကလဲ သူ႔အစ္မကို ဂရုစိုက္တယ္... အိမ္မွာ ေယာက်ာၤးေလးေတြနဲ႔ ခ်ည္းေနပင္မဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ဘာ အိမ္မွဳကိစၥမွ သိပ္လုပ္စရာမလိုဘူး... သူ႔ေမာင္နဲ႔ အေဖနဲ႔က လုပ္တာမ်ားတယ္... ဒါေပမဲ့ သူ႔ေမာင္နဲ႔ သူနဲ႔ကက်ေတာ့ အၾကိဳက္ခ်င္း စရုိက္ခ်င္း သိပ္မတူဘူး... သူ႔ေမာင္နဲ႔ ကြ်န္မနဲ႔ က အၾကိဳက္ခ်င္း စရုိက္ခ်င္းတူတယ္... ဥပမာ... စကားမ်ားတာ... ေ၀ဖန္ေလကန္ေရးလုပ္တာ.. ရုပ္ရွင္ၾကိဳက္တာ... အဆံုးစြန္ဆံုး ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ကို စာစီစာကံုး ေခါင္းစဥ္ ၃ပုဒ္ေပးရင္ သူ႔ေမာင္နဲ႔ ကြ်န္မနဲ႔ ေျဖမယ့္ ေခါင္းစဥ္က အတူတူပဲ... (အဲဒါကို စမ္းၾကည့္ျပီးျပီ)... သူနဲ႔ ခင္ရတာ ကြ်န္မအတြက္ ေမာင္တစ္ေယာက္ပါ ထပ္ေဆာင္းတိုးရေသးတယ္... သူကလဲ ေျပာတယ္... နင္တို႔ ၂ေယာက္က ေမာင္ႏွမျဖစ္ရမွာတဲ့...

သူမအိမ္သြားလည္လို႔ သူမက ေဆးေက်ာင္းက စာကုန္းက်က္ေနတဲ့အခ်ိန္... သူ႔ေမာင္နဲ႔ ကြ်န္မက တီဗီြေရွ႔ထိုင္ျပီး ၾကည့္ေနတဲ့ ဗီြစီဒီေတြ ဘာေတြကို ေ၀ဖန္ေလကန္ေရးလုပ္ေနတတ္ၾကတယ္... တခါတေလ ဂိမ္းေတြ ဘာေတြေဆာ့ရင္လဲ ကြ်န္မတို႔ အျငင္းသန္ ၂ေယာက္ ေျပာသမွ်ကို သူမက ၾကားကေန ရီေနတတ္ေသးတယ္...

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ႏွစ္ေလာက္ တုန္းက စကာၤပူကေန ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တည္း ျမန္မာျပည္ ျပန္တုန္းက (ကြ်န္မ တစ္မိသားစုလံုး စကာၤပူမွာ က်န္ခဲ့တယ္) သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ၂ေယာက္က ကြ်န္မလုပ္ခ်င္တာ စားခ်င္တာ မွန္သမွ်ကို ျဖည့္စည္းေပးခဲ့တယ္... ကြ်န္မ သူတို႔ နဲ႔ က်ိဳက္ထီးရုိးသြားခဲ့တယ္... ကြ်န္မဘ၀မွာ ပထမဆံုးလူၾကီးမပါပဲ.. ကြ်န္မေခါင္းေဆာင္လုပ္ျပီး သြားခဲ့တဲ့ ခရီးက သူတို႔နဲ႔ အေကာင္အထည္ေပၚခဲ့တယ္... အဲဒိတုန္းက ကြ်န္မက ျမန္မာအမဲႏွပ္ဟင္းစားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ သူတို႔ ေတာ့ ခ်က္မစားတတ္လို႔.. ကြ်န္မကို ျမန္မာအမဲႏွပ္စစ္စစ္ရတဲ့ ၁၅လမ္းထိပ္က ညဘက္မွဖြင့္တဲ့ လမ္းေဘးဆိုင္ကို ေခၚသြားျပီး ေကြ်းခဲ့တယ္... ဆိုင္အေကာင္းစားၾကီးမဟုတ္ပင္မဲ့ ကြ်န္မစားခ်င္တဲ့ အရသာနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းက်ျပီး စားေကာင္းခဲ့လို႔ သူတို႔ ေမာင္ႏွမ ၂ေယာက္လံုးကို ေက်းဇူးတင္တယ္...

ကြ်န္မ သူမကို ခင္တယ္ဆိုပင္မဲ့ ငယ္ငယ္က "ငါ့မွာ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမရွိဘူး" လို႔ သူေျပာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က စျပီး ကြ်န္မ ပါးစပ္က
ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာေတာ့ဘူး... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာ သူမကို ခင္တယ္... ဘာအက်ိဳးအျမတ္မွ မလိုခ်င္ပဲ ခင္တယ္... သူမ ဆရာ၀န္မၾကီး မဟုတ္လဲ ခင္တယ္... သူမ သူေ႒းသမီးမဟုတ္လဲ ခင္တယ္... သူမ ဘာေကာင္ ျဖစ္လာမလဲ မသိခင္ကတည္းက ကြ်န္မခင္ခဲ့တယ္... အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် ကြ်န္မရဲ႔ ခင္မင္မွဳက တန္ျပန္မွဳ ရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မ သတိထားမိလာတယ္... သူမ ကြ်န္မကို ခင္တယ္ မခင္ဘူးဆိုတာကို ပါးစပ္ကေနလဲ စကားခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ ထုပ္ေျပာေနစရာမလိုဘူး...ကြ်န္မ ခံစားလို႔ရတယ္...

ကြ်န္မ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေလာကြတ္ေခ်ာ္ျပီး ဘာေတြ စိတ္ညစ္ေနတာလဲလို႔ မေမးဘူး... ကြ်န္မ စိတ္ညစ္တာေတြကို ေမ့သြားေအာင္ တျခား အေၾကာင္းအရာေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေျပာတယ္... ကြ်န္မစိတ္ၾကိဳက္လုိက္လုပ္ေပးတတ္တယ္... ကြ်န္မျမန္မာျပည္တစ္ေယာက္တည္းျပန္လာတုန္းက အထီးက်န္ဆန္ျပီး ပ်င္းေနမွာစိုးလို႔ (သူမပါးစပ္ကေတာ့ မေျပာပါ... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသိေနတာ) သူမ ေဆးေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အိမ္ေခၚျပီး မုန္႔လုပ္စားဖို႔ စီစဥ္ခဲ့သူ... သူမ ေဟာက္စ္ဆင္းေနတဲ့ ေဆးရုံကို သူမနဲ႔ ေရာျပီး ဆရာ၀န္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ဆရာ၀န္မ်ားနားေနခန္းမွာ တျခား ဆရာ၀န္သူငယ္ခ်င္းေတြ (ငယ္ငယ္က အတန္းထဲက ေဆးေက်ာင္း၀င္တဲ့ သူေတြလဲရွိေတာ့ ကြ်န္မနဲ႔ သိျပီးသား သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ )နဲ႔ လဲ ျပန္ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တယ္... သူမ မွာ ငါ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္လို႔ မေဗဒါကေတာ့ ေက်ာ္ခင္သြားေတာ့မွာပဲလို႔ တြက္ခ်က္မေနတတ္ဘူး... (ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္မက သူမကို ေက်ာ္ျပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွ ပိုမခင္ဘူးဆိုတာ သိေနလို႔မ်ားလား... ဒါမွမဟုတ္ ကြ်န္မ ေက်ာ္ခင္ခ်င္လဲ ခင္ သူက ဂရုမစိုက္ဘူးဆိုတာမ်ားလား)... ကြ်န္မရဲ႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလဲ ခုထက္ထိေတာ့ သူမက ကြ်န္မကို ေက်ာ္ျပီး ခင္တာ မရွိခဲ့ဘူး... ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာလဲ အဲဒါေတာ့ သူ႔ကို ယံုေနတယ္... ေနာက္ျပီး ကြ်န္မ ၾကည့္မရတဲ့သူကိုလဲ သူၾကည့္မရဘူး (ၾကည့္မရဘူးလို႔ ပါးစပ္က ထုတ္မေျပာပင္မဲ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ကြ်န္မဘက္က လံုး၀ရပ္တည္တယ္ဆိုတာ အၾကြင္းမဲ့ ယံုလို႔ရတယ္)... ကြ်န္မရန္သူဆိုရင္လဲ သူက မိတ္ေဆြမဖဲြ႔မွာေသခ်ာတယ္... သူ႔ေမာင္ေလးပါ အဲလိုပဲ... ကြ်န္မ မေက်နပ္တဲ့သူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေျပာရင္ သူက ကြ်န္မဘက္ကေန အဲလူကို ေ၀ဖန္ေပးေနတာ အားရစရာ... ဟိုလူကို ဘာမွ မထိခိုက္ပင္မဲ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲေတာ့ "ေအာ္... သူတို႔ ငါ့ဘက္မွာ ရွိပါလား " ဆိုျပီး အားတက္သြားတယ္ေလ...

ဂ်ပန္မွာလဲ သူမက ၁လလဲ ေစာေရာက္တယ္ လူခံလဲရွိတယ္ဆိုပင္မဲ့... သူမ ေမေမကလဲ အလုပ္နဲ႔ဆိုေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္လိုက္မပို႔ႏိုင္ဘူး.. သူမကလဲ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္တစ္ေယာက္တည္း ထြက္တာမဟုတ္ေတာ့ ဘာမွ လည္လည္၀ယ္၀ယ္မသိတာေရာ.. အဓိကေနရာေတြကိုလဲ ကြ်န္မနဲ႔ က်မွ သြားမယ္ဆိုျပီး ခ်န္ထားေတာ့ သူလဲ ဘယ္မွ မေရာက္ျဖစ္ဘူး.. ကြ်န္မေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မက အင္တာနက္က ရွာလာတဲ့ ေဒတာေတြနဲ႔ လည္ေတာ့တာေပါ့... ေလဆိပ္ကေတာင္းလာတဲ့ ေျမပံုရွိရင္ ေျခစၾကာၤတပ္ထားတဲ့ အတုိင္းပဲ... အျပင္သြားရင္ ကြ်န္မကပဲ ဒီေန႔ဘယ္သြားမယ္ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာကို ဆံုးျဖတ္ရတာမ်ားတယ္... ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္တည္းပင္မဲ့ ေပ်ာ္ေနၾကတာပဲ... လူေတြ အမ်ားၾကီးသြားတာထက္ပိုေပ်ာ္တယ္... စိတ္လြတ္လက္လြတ္နဲ႔ ညွိစရာလဲ ၂ေယာက္ပဲ ရွိတယ္... ဒါေတာင္ သူမက ကြ်န္မလုပ္ခ်င္တာကို လိုက္ေလ်ာတာ မ်ားတယ္.. ကြ်န္မက ၁၀ရက္ပဲ လာလည္တာကိုး... ကြ်န္မ yakinuku စားခ်င္တယ္ဆိုလဲ သူမသိပင္မဲ့ ျဖစ္ေအာင္ ဆုိင္ကို ေခၚသြားျပီး ေကြ်းတယ္... သူနဲ႔ ကြ်န္မနဲ႔ Harajuku က ဦးထုတ္ဆိုင္မွာ အၾကိဳက္ခ်င္းတူေနလို႔ မထူးပါဘူးဆိုျပီး ဆင္တူ၀ယ္ျဖစ္တဲ့ ပန္းေရာင္ ကပ္ဦးထုတ္ေလးလဲ ရွိတယ္...

ဒါေတာင္ ဖူဂ်ီေတာင္ကို တစ္ညအိပ္သြားမယ္ဆိုေတာ့ သူမက လက္မခံဘူး... သူက ယိုကိုဟားမားက Sea paradise သြားခ်င္တယ္တဲ့... ကြ်န္မက စကာၤပူက underwarter world ကုိ ျမင္ဖူးေနေတာ့ မသြားခ်င္ဘူး... ဒီလိုနဲ႔ သေဘာထားမတုိက္ဆိုင္ျဖစ္ေသးတယ္... တစ္ေလွ်ာက္လံုး သူမက ကြ်န္မလုပ္ခ်င္တာကို လိုက္ေလ်ာခဲ့တယ္ဆိုေပမဲ့... သူမ လုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုရွိလာရင္ေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ျပန္မေျပာနားမေထာင္ အလြန္ေခါင္းမာတာ... ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ ထံုးစံအတုိင္း ကြ်န္မပဲ အရင္ ေလ်ာ့လိုက္ရတယ္ေလ... မေလ်ာ့ရင္လဲ ဒီခရီးက ဘယ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းေတာ့မလဲ... ဖူဂ်ီေတာင္ကို တစ္ညမအိပ္ေတာ့ပင္မဲ့ ကြ်န္မစီစဥ္တဲ့ Tour အဖဲြ႔နဲ႔ ၁ရက္စာ Package ၀ယ္ျပီး သြားဖို႔ေတာ့ သူမ သေဘာတူလိုက္ရတယ္... ကြ်န္မကလဲ သူမနဲ႔ တူတူ သူသြားခ်င္တဲ့ Sea Paradise သြားဖို႔ ကို သေဘာတူလိုက္တယ္... အဲဒိေန႔က Sea Paradise သူမေၾကာင့္ ေရာက္သြားတာ မွန္သြားတယ္... စကာၤပူကဟာနဲ႔ မတူဘူး... သူက အၾကီးၾကီး ျပီးေတာ့လဲ လင္းပိုင္ရွဳိး.. ဖ်ံ... ပင္ဂြင္းရွဳိးေလးေတြက အစ ၁၀၀ သာတယ္.. ေသခ်ာ train ထားတာ... ျပီးေတာ့ လင္းပိုင္ေတြ ဖ်ံေတြကိုလဲ ကိုင္လို႔ရတယ္.. ဓာတ္ပံု တူတူရုိက္လို႔ရတယ္... ေနာက္ျပီး ကြ်န္မအတြက္ အတန္ဆံုးလို႔ ထင္တာကေတာ့... ဂ်ပန္ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒိမွာ ရုိက္ဖူးတာ ေရာက္ေတာ့မွ သိေနတယ္.. ( Absolute Boyfriend, One Liter of tear, Brother beat , and many more) မင္းသမီး မင္းသား ေလွ်ာက္လည္တဲ့ အခန္းေတြဆို အဲဒိမွာရုိက္တာမ်ားတယ္...

တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ေထြေထြထူးထူးေတြ ဘာမွ လုပ္ျပေနစရာမလို... ပါးစပ္က သကာလူးထားတဲ့ စကားခ်ိဳခ်ိဳေတြနဲ႔ ေလာကြတ္လုပ္ေနစရာမလို... အရွိကို အရွိအတိုင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔ သူ႔ေရွ႔မွာ ဟန္လုပ္ေနစရာမလိုသူ... ကိုယ္နဲ႔ေန႔တုိင္း သြားအတူ လာအတူမရွိႏုိင္ေပမဲ့ လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကအစ အေထာက္အပံ့ေပးနုိင္သူ... သူေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ္လဲ လိုက္ေပ်ာ္ေနေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့သူ လို႔ပဲ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခ်င္ပါေတာ့တယ္...

စကာၤပူမွာ သကာလူးထားတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ အဆိပ္အေတာက္ေတြ ေပးတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရတိုင္း ငါ့မွာ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရွိေသးပါလားဆိုျပီး ေတြးတိုင္း အားျပည့္ခဲ့ရတယ္.... ကိုယ့္ဆီက တခ်ိန္မွာ ဘာအက်ိဳးအျမတ္ရႏုိင္မလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုေပါင္းေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က အေပါင္းအသင္း အေယာက္ ၁၀၀ ထက္ ကြ်န္မ ရဲ႔ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာ ႏွင္း နဲ႔ လံုး၀ မလဲႏုိင္ပါဘူး....

ေအာက္က ဗီြဒီယိုေလးကေတာ့ ကြ်န္မနဲ႔ သူမရဲ႔ သူငယ္ခ်င္း သက္တမ္း ၁၈ ႏွစ္ျပည့္အတြက္ ဂ်ပန္တုန္းက ေလွ်ာက္သြားခဲ့တာေလးကို အက္ဒစ္လုပ္ထားတာပါ... သူမကို ခင္မင္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေ၀းလဲ ကြ်န္မ သူမနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္ခဲ့ပါတယ္... သီခ်င္းေလးကေတာ့ A Thousand Mile တဲ့.... 


6 comments :

Anonymous said...

မေဗဒါသူငယ္ခ်င္းလုိပဲ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္...သူနဲ႕ကုိယ္နဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းလုိ႕ ထင္ရေလာက္ေအာင္ .ခ်စ္တဲ့သူရွိတဲ့အတြက္ ဒီပုိစ့္ကုိ ထပ္တူခံစားလုိ႕ရပါတယ္... ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းက အခုကုိယ္နဲ႕တူတူရွိေနတဲ့အတြက္ အျမဲတမ္း ကံေကာင္းတယ္လုိ႕ခံစားရတယ္...ဒီပုိ႕စ္အတြက္ ေက်းဇူးပါ...

Anonymous said...

beautiful!both of you are so lucky to have each other .

Zay Tar Yar said...

ဘာၿဖစ္လို႕လဲမသိဘူး မမေဗဒါရဲ႕ လြမ္းသလိုလိုဘဲ
စာေလးေတြဖက္ရတာ..........။

Anonymous said...

Love the way you describe your feeling!!! Keep it up ... you're quite talented.

Anonymous said...

love this video.

သင္းႏြယ္နီစိုး said...

မမ ရဲ႕ စာေလးကို ဖတ္ရတာ အေဝးေရာက္ေနတဲ႕ သမီး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုသတိရတယ္