✈ Australia ရောက်စ အိမ်ရှင်မဘဝကနေ လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့

✈ Australia ရောက်စ အိမ်ရှင်မဘဝကနေ လုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့

​🏠 ကိုယ် Australia ကို စရောက်တော့ ကလေးက ငယ်သေးတယ်။ နိုင်ငံအသစ် နေရာအသစ်မှာဆိုတော့ ကိုယ့်ကလေးကို ကိုယ်တိုင်ပဲ စောင့်ရှောက်ချင်လို့ လုပ်ငန်းခွင်လည်း ပြန်မဝင်ချင်သေးဘူး။ ပြောရရင်တော့ အမျိုးသားလုပ်စာစားရင်း အိမ်ရှင်မပဲ လုပ်တော့မယ်ပေါ့။ ကိုယ့်မှာက မိဘတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိရာကနေ မြန်မာနည်းတဲ့ Australia, Adelaide မြို့ကို ပထမဆုံး ရောက်လာတာကိုး။

​💼 ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်က Engineering ကုမ္ပဏီဆိုပေမဲ့ အဓိကက Business Development လုပ်တာဆိုတော့ Hands-on experience က သိပ်မရှိဘူး။ ရှိတယ်ထားဦးတော့၊ Australia မှာက သူတို့သတ်မှတ်ထားတဲ့ လက်မှတ်မရှိရင် Engineering အလုပ်ရှာဖို့ ခက်တယ်။ (ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် Confident မရှိတာလည်း ပါတာပေါ့။) နောက်တစ်ခုက ငယ်ငယ်က စင်္ကာပူမှာ ကျောင်းရဖို့ လူကြီးတွေက Engineering ကို ရွေးခိုင်းခဲ့တာပါ။ ကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်ဝါသနာမပါတော့ ဩစီရောက်တဲ့အခါ ကိုယ်တကယ်ကြိုက်တာကို ၁ ကနေ ပြန်စချင်တာလည်း ပါပါတယ်။

​👪 အဲ့ဒီမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လဲဆိုတော့ (အခုရေးမှာတွေက ကိုယ့်ခံစားချက်သက်သက်ပါပဲ၊ စာဖတ်သူနဲ့ အယူအဆချင်း တူချင်မှတူပါလိမ့်မယ်။) အခုချိန်ထိ ကလေးနဲ့အတူတူ အချိန်ပေး ထိန်းကျောင်းလာတာကို နောင်တ လုံးဝမရပေမဲ့၊ နေ့တိုင်း ကလေးနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဟင်းချက်လိုက်၊ ကလေးကျွေးလိုက်၊ သိပ်လိုက်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ခဲ့ရတယ်။ ညနေ အမျိုးသားပြန်လာမှ အပြင်လေးထွက်ချင်လို့ ပူဆာရတယ်၊ (ဒီမှာက ဆိုင်တွေက မိုးချုပ်ထိ မဖွင့်လို့ ကြာသပတေးနေ့ Shopping Day ကျမှ ထွက်ရတာပါ။) Weekend ဆိုရင်လည်း ကိုယ်က ၅ ရက်လုံး အိမ်ထဲမှာဆိုတော့ အပြင်သွားချင်တယ်၊ အမျိုးသားကတော့ နားချင်တယ်၊ Schedule တွေက သိပ်မကိုက်တော့ဘူး။ ဒါတောင် ကိုယ့်အမျိုးသားက လိုက်ပို့ပေးရှာသလို အိမ်အလုပ်လည်း ကူလုပ်ပေးပါတယ်။

​🧹 တကယ် အိမ်ရှင်မလုပ်ကြည့်တော့ အလုပ်က မစားသာပါဘူး။ အပြင်အလုပ်က Weekdays 9-5 ဆင်းပြီးရင် ပြီးပြီ (Aussie က Work-life balance ရှိတော့ စင်္ကာပူလို OT တွေလည်း မရှိဘူး)။ အိမ်ရှင်မကတော့ ၂၄ နာရီ၊ ၇ ရက်လုံး ပိတ်ရက်မရှိ ကလေးကြည့်၊ ဟင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်၊ အိမ်ရှင်း လုပ်ရတာပါ။ အမျိုးသားရှာတဲ့ပိုက်ဆံက ကိုယ့်ပိုက်ဆံပဲဆိုပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်မရှာတော့ ကိုယ်လိုချင်တာ၊ Skincare နဲ့ အလှအပပိုင်းတွေမှာ အလိုလို ကပ်စေးနဲလာမိတယ်။

​🥘 အပြင်ထွက်စားရတာ ကြိုက်ပေမဲ့ စရိတ်များလာရင် ငါ့တာဝန်မကျေလို့လားဆိုပြီး စိတ်မလုံဘူး။ အမျိုးသားက ဘာမှမပြောဘဲ ဝယ်ပေးချင်ပေမဲ့ ကိုယ်ကပဲ အားနာပြီး မပြရဲ မပြောရဲဖြစ်နေတာ။ အိမ်မှာနေရင်း လူပိုဖြစ်မှာစိုးလို့ ဟိုဟာစမ်းလုပ် ဒီဟာစမ်းလုပ်နဲ့ လူမှုရေးအကျိုးတွေလည်း ဝိုင်းကူသယ်ပိုးမိသေးတယ်၊ 🤭 (နေရာတကာ မသိတာ၊ မရှင်းတာတွေ လိုက်မေးမိလို့ လူမုန်းခံရတာလည်း တစ်ကြောင်းပေါ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမှုရေးညံ့တယ်လို့ ခံစားရလို့လုပ်ကာမှ ပိုဆိုးသွားခဲ့တာပေါ့။ 😁)

​⏰ တဖြည်းဖြည်း ကလေးကြီးလာပြီး မူကြို တစ်ပတ် ၃ ရက် စတက်တော့မှ အားလပ်ချိန်လေးတွေ သိသိသာသာ ရလာတယ်။ ကိုယ်က အိမ်သန့်ရှင်းရေးလည်း အားသန်သူမဟုတ်၊ ဟင်းဆိုတာလည်း Australia ရောက်မှ စချက်တတ်တာ။ ပန်းကန်ဆေးဆပ်ပြာနဲ့ မတည့်လို့ ပန်းကန်ဆေးတာလည်း အမျိုးသားကပဲ လုပ်ပေးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူပိုကြီးလို ပိုခံစားလာရတယ်။ စင်္ကာပူတုန်းက ကိုယ့်ပိုက်ဆံကိုယ်ရှာ၊ ခရီးတွေသွား၊ Skincare နဲ့ Facial ဆိုင်တွေ သွားခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး သိမ်ငယ်စိတ်လေးတွေ ဝင်လာတာပေါ့။

​🤝 အပြင်အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ တွေ့ရင်လည်း အိမ်ရှင်မဆိုရင် အလေးမထားသလို ဆက်ဆံခံရတာမျိုး ကြုံရတတ်တယ်။ ကိုယ်ကတော့ ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ အိမ်ရှင်မလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အချိုးပြောင်းသွားတာမျိုး ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းခွင် ပြန်ဝင်ချင်တာက အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ Attitude ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်မှာ အိမ်ရှင်မလုပ်ရတာ ကိုယ့်အတွက် ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်မဟုတ်တာရယ်၊ တစ်ခါတလေ ဘာမဟုတ်တာနဲ့ စိတ်ကောက်၊ ကွိုင်ရှာမိတာတွေ ဖြစ်လာလို့ပါ။

​😔 အရင်က အမျိုးသားကို သဝန်မတိုတတ်ပေမဲ့ အားလာတဲ့အခါ အသေးစိတ်တွေ လိုက်စဉ်းစားပြီး သဝန်တိုလာတယ်။ တစ်ခါတလေ ဘာမဟုတ်တာလေးနဲ့ ထိုင်ငိုမိတာမျိုးလည်း ရှိတယ်။ "ငါ့အမျိုးသားသာ မရှိရင် ငါဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုပြီး တစ်ပါးသူကို အားကိုးပြီး ကြောက်ရတဲ့စိတ်မျိုး မခံစားဖူးတော့ အစက ကိုယ်ဘာလို့ ငိုနေမှန်းတောင် မသိခဲ့ဘူး။ လုပ်ငန်းခွင်ပြန်ဝင်ဖို့ကျတော့လည်း အလုပ်နားထားတာ ၆ နှစ်လောက်ရှိပြီဆိုတော့ ကြောက်နေမိတယ်။ Australia က Local Experience အရမ်းကြည့်တာဆိုတော့ ကိုယ့် Engineering အတွေ့အကြုံက သုံးမရမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိတာပေါ့။

​❤️ အလုပ်ပြန်လုပ်ချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲမှာ အမျိုးသားကို ချစ်တဲ့စိတ်လည်း ပါပါတယ်။ 😍 အမျိုးသားက "ပိုက်ဆံအတွက် မပူနဲ့ ငါရှာမယ်" လို့ ပြောပေမဲ့ သူလည်း Burn out ဖြစ်မယ့်အချိန် ရှိမှာပဲ။ သူ့အတွက် Fallback Plan၊ စိတ်လုံခြုံမှုပေးနိုင်တဲ့သူ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တယ်။ သူ အလုပ်မှာ မွန်းကျပ်လာတဲ့အခါ "ယောကျ်ားရေ... အလုပ်က ထွက်လိုက်တော့" လို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အားပေးနိုင်တဲ့ အင်အားမျိုး ကိုယ့်မှာ ရှိချင်တာပါ။ ဒါက ကိုယ့်ကို အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ အားအဖြစ်စေဆုံး အကြောင်းပြချက်ပါပဲ။

​🎓 နောက်ပိုင်းမှာ အမျိုးသား အကြံပေးချက်နဲ့ TAFE မှာ Marketing သင်တန်း တက်ဖြစ်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ South Australia Multicultural Ministry က Sponsor ပေးတဲ့ Women's Leadership Scholarship ရလို့ သင်တန်းနှစ်ခု ပြိုင်တက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကိုယ်နဲ့ Background တူတဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ဆုံပြီး ပျော်ခဲ့ရသလို၊ သီရိလင်္ကာက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကြံပေးချက်နဲ့ iworkforsa website ကနေ အစိုးရအလုပ်တစ်ခု လျှောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

​✈️ အမေ နေမကောင်းလို့ စင်္ကာပူမှာ ခွဲစိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ ၂၀၂၃ အောက်တိုဘာလောက်မှာ အလုပ်အင်တာဗျူး ခေါ်ခံရတယ်။ ရချင်ရ၊ မရချင်နေဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ စင်္ကာပူကနေ Video Conference နဲ့ အကောင်းဆုံး ဖြေလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအလုပ်က ဒီဇင်ဘာမှာ ကိုယ့်ကို ခေါ်စာပို့ပြီး ၂၀၂၄ ဖေဖော်ဝါရီမှာ စလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

​📝 ပထမဆုံး အလုပ်လျှောက်ဖို့ CV အတွက် Local Relevant ဖြစ်မယ့် ဘာတွေပြင်ဆင်ခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်ရင်တော့... Comment မှာ မန့်ခဲ့ပေးပါဦး။ ရေးပေးပါမယ်။

#BacktoWork

#FromHousewifeToWork

#LifeInAustralia

#MigrantLifestyle

Online Persona

ကိုယ်က​လေ ဘယ်​တော့မှ Mainstream ​ပေါ်ပြူလာ Influencer ဖြစ်လာမယ်မထင်ဘူး။

Influencer ​တော်​တော်များများက online persona နဲ့ အပြင်နဲ့က ကွဲလွဲကြတာချည်းပဲ။ ကိုယ်လဲ တမင် hide ထားတာမျိုးမဟုတ်​ပေမဲ့ အပြင်နဲ့ online persona က အနည်းနဲ့အများ​တော့ ကွဲတာပဲ။

ကိုယ် Single ကတည်းက ကြည့်ဖြစ်တဲ့ Beauty youtuber Bubz Beauty ဆိုလဲ ကိုယ့်​နောက်မှ လက်ထပ်တာ သူ့​ရည်းစားဘဝကတည်းက Tim ကို video ထဲမှာ မြင်ဖူးတာ၊ က​​လေး ၂ ​ယောက်ရပြီး Tim ​ဖောက်ပြန်လို့ကွဲမှ ကိုယ်ပြန်ကြည့်မိပြီး စိတ်မ​ကောင်းဖြစ်ရတယ်။ အခု​တော့ ​နောက်အိမ်​ထောင်ပြု​တော့မယ်။

ဟိုတစ်​လောကမှ မိသားစုလိုက် ဟာသ reel ​တွေရိုက်ရိုက်​နေတဲ့ ဩစီက ဖိလစ်ပိုင်နဲ့ အဖြူ​ကောင် မိသားစု The blackman family ဆိုလား။ အခုကွဲပြန်ပြီ။ လူ​တွေက Family life ကို Online တင်ပြထား​တော့ လင်မယားကွဲပါတယ်ဆိုမှ ​ဝေဖန်ကြ ​ပြောကြနဲ့၊ ဟင်.... အရင်က​တော့ Happy family ​ယောင်​ဆောင်​နေပြီး​တော့ ဘာညာ​ပေါ့။ အမှန်ဆို ဘယ်သူက လင်မယားရန်ဖြစ်တာကို video ရိုက်တင်မှာလဲ စဉ်းစားကြည့်​လေ။ အားလုံးက ကိုယ့်ဟာကိုယ် သူတို့တင်တဲ့ video ​တွေက​နေ ကိုယ်က သူတို့အ​ကြောင်းအကုန်သိတယ်ဆိုပြီး delusion ဖြစ်​နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့တင်တဲ့ video ​တွေကို relate လို့ရလို့ သ​ဘောကျခဲ့သူ​တွေ၊ Entertainment ဖြစ်လို့ ကြည့်ခဲ့ကြတာပဲ​လေ။ လူ​တွေအကြိုက်လိုက်တင်ရင်း၊ social media platform ​တွေကလဲ တစ်ပတ်မှာ ၇ ပုဒ်တို့ ဆ၀ပုဒ်တို့နဲ့ ပိုက်ဆံ​ပေး​​နေ​တော့ လူကြိုက်များတာကို professional တစ်ခုအ​နေနဲ့ တင်ရင်း Fake persona ​တွေဖြစ်လာကြတာလို့ မြင်တယ်။ 

​နောက် မဲလဘုန်းက ဖိလစ်ပိုင် Influencer ပဲ လာလာ​ပေါ်လို့ သိ​နေတာ။ The Mommy Rovesတဲ့... သူဆိုလဲ ဩစီ Accent ၊ အသုံးအနှုန်း​တွေကို video လုပ်ရင်း လူသိများလာတာ။ ​နောက်ပိုင်း အဲ့ content က ကုန်လာ​တော့ တခြား lifestyle လိုလို video ​တွေတင်လာတယ်။ The Blackman family က ဖိလစ်ပင်းမိန်းမနဲ့လဲ ​တော်​တော် ​ရောတယ်။ ပွဲ​တွေဘာ​တွေ တူတူတက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ၊ ၄ လ ​လောက်က​နေစပြီး Depression ဝင်တဲ့အ​ကြောင်း အလုပ်ထဲမှာ သူ့ကို influencer လုပ်လို့ဆိုပြီး တို့​ထောင် အနိုင်ကျင့်ခံရရင်း စိတ်ကျ​ရောဂါဖြစ်လာတဲ့ အ​ကြောင်း​ရေးထား​တော့ သူများ​တွေရဲ့ online persona ပဲမြင်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားမရတာမျိုး၊ သူများကို အလွန်အကျွံ အထင်ကြီး အားကျတာမျိုး​တွေ မဖြစ်ဖို့ internet အသိဉာဏ်ရှိ​စေချင်တယ်။

ကိုယ့်မှာလဲ လူမှု​ရေး၊ ကျန်းမာ​ရေး၊ စီးပွား​ရေး စသဖြင့် ပြသနာ​တွေရှိတယ်။ လူတိုင်းမှာလဲ သူ့ပြသနာနဲ့ သူရှိမှာပဲ။ ဒါ​ပေမဲ့ စိတ်​ပျော်စရာ၊ ဒါမှ မဟုတ် ကိုယ်သိတာ​လေး​တွေ၊ ကိုယ့်အ​တွေ့အကြုံ​တွေကိုပဲ မျှ​ဝေမှာပဲ။ အဲ့ဒါ​ကြောင့် lifestyle influencer က content ရ​အောင် ​လျှောက်တင်တဲ့အခါ integrity issue ရှိကြတာများတယ်။ Technical တစ်ခုခု ပညာရပ်တစ်ခုခုကို ​ရေးနိုင်တဲ့ niche topic တစ်ခုခုကို ​ရေးနိုင်တဲ့သူ​တွေကို​တော့ ပို​လေးစားမိတယ်။

တချို့ကရှိ​သေးတယ်။ နိုင်ငံခြား​ရောက်ပြီးမှ ဆစရက လုပ်ပြီး​ရေး​နေတယ်တို့၊ ကြွား​နေတယ်တို့၊ မြန်မာပြည်က လူ​တွေမှ အားမနာ ဘယ်လိုကြိုးစားရုံးကန်​နေရတယ်တို့​ရေးတယ်ဆိုပြီး အပစ်​ပြောကြတာလဲ ​တွေ့တယ်။ ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာကို အဲ့လိုမျိုး​ပြောတာ​တွေ့​တော့ (ကိုယ့်ကိုမဟုတ်ဘူး၊ တချို့ နာမည်ရပြီးသား နိုင်ငံခြား​ရောက် မြန်မာ influencers ​တွေကို) အဲ့ဒိအင်ဖြူယမ်ဇာရဲ့ motivational ဘက် နည်းနည်း​ရောက်တဲ့ content ​တွေကို ဟုတ်​သော်ရှိ မဟုတ်​သော်ရှိ ကိုယ့် ဦး​နှောက်နဲ့ ပြန်မစဉ်းစားပဲ အလွန်ကိုးကွယ်တဲ့ လူတန်းစားရှိသလို၊ သူ့အ​ခြေအ​နေ​ပေါ်မူတည်ပြီး သူ့အ​တွေ့အကြုံ​လေးမျှ​ဝေတာကို ကြွားတယ်တို့၊ တခြားရုံးကန်​နေရသူ​တွေအားနာပါအုံးတို့၊ တခြညးလူ​တွေ အတုခိုးမှား​အောင် ​လျှောက်​ရေတယ်တို့ဆိုပြီး တဖက်က ကိုးကွယ်သူ​တွေကို ပြန် မျှတ​အောင် ချိန်ကိုက်ရင်း content creator ကို ဆဲကြပြန်​ရော။ 

ကိုယ်လဲ တစ်ခါတစ်​လေ lifestyle vlog ​လေး​တွေ၊ မိုတီ​ဗေးရှင်းလိုလို ဘာလိုလို​ပြောတဲ့ videos ​လေး​တွေ ကြည့်တတ်တယ်။ tarot videos ​တွေ​တောင် နား​ထောင်တယ်။ ဒါ​ပေမဲ့ ယုံ​နေတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတစ်​လေ တစ်​ယောက်တည်း အာ​ပေးစကား​ပြော​ပေးမဲ့သူမရှိရင် ဘယ်သူ့ကိုမှလဲ ထုတ်မ​ပြောချင်ရင် အဲ့လို video ​တွေနား​ထောင်ပြီး relate လုပ်တာမျိုး စိတ်​ဖြေတာမျိုးလုပ်မိတာထင်တယ်။ 

Youtuber Via Li ဆိုတဲ့ အ​မေစိကန်​ချိုင်းနီးစ် ​ကောင်မ​လေး Video ​လေး​တွေကြိုက်တယ်။ သူလဲ ​သူ့အမြင်​တွေ​လျှောက်​ပြော ကိုယ်လဲ relate လို့ရတာ relate၊ လက်မခံတာကိုယ့်စိတ်ထဲက ပြန်​ပြော၊ သူက အသက်ငယ်​သေးတာကိား ဆိုပြီး တခါတ​လေ နားလည်​ပေးလိုက်နဲ့.... အပျင်း​တော့​ပြေတာပဲ။

ဒါ​ပေမဲ့ ကိုယ့် friendlist ထဲမှာ​တောင် နိုင်ငံခြား​ရောက်ပြီး ဆရာလုပ်တယ်တို့၊ Motivational ​ပြောတဲ့ဟာ​တွေကို လင်းသိုက်ညွန့်တို့၊ ဖြိုးဖြိုး​အောင်တို့လို​တွေချည်းပဲတို့ဆိုပြီး ​သိမ်းကြုံး​လှောင်​နေကြ​တော့ ကိုယ်လဲ တစ်ခုခု​ရေးချင်ရင်တောင် အ​​ပြောလွတ်တာ ဘာမှ မရှိတာနဲ့ ဘာမှ ကို သိပ်မ​ရေးဖြစ်​တော့ဘူး။

Caption တိုတို​လေးနဲ့ ပုံလှလှ​လေး​​တွေ တင်တဲ့လိုင်းကျ​တော့လဲ ကိုယ်နဲ့ မကိုက် 😁.... blogspot ဘယ်သူမှ မဖတ်တဲ့​နေရာ ​လျှောက်​ရေးတာပဲ ​ကောင်းပါတယ်။ 🤣

Adelaide မြို့ရဲ့ အမှိုက်ပစ် စနစ်

ဒီနေ့တော့ တောင်သြစတေးလျပြည်နယ် အက်ဒလေးမြို့လေးရဲ့ အမှိုက်သိမ်းစနစ်လေးအကြောင်း ပြောပြရင်း အက်ဒလေးရဲ့ ဆောင်းတွင်အလှ လမ်းလေးတွေကို ရိုက်ပြီးတင်ပေးထားတယ်။

ဒီနေ့မနက် လမ်းလျှောက်ထွက်တဲ့ လမ်းတစ်လျှောက် အမှိုက်ပုံးတွေ ထုတ်ထားတာမြင်လို့ ဒီအကြောင်းလေးပြောပြဖို့ ခေါင်းထဲရောက်လာခဲ့တာ။ တနိုင်ငံနဲ့တစ်နိုင်ငံ အမှိုက်သိမ်းစနစ်တွေမတူကြဘူး။ အမှိုက်ဆိုတာ ပြောတော့သာတန်ဖိုးမရှိတာ အဲ့ဒိအမှိုက်သိမ်းစနစ်ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ရင် နိုင်ငံ image လဲ မကောင်းသလို ကျန်းမာရေး ကပ်ဘေး ၊ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် စတာတွေကို အတော်ထိခိုက်ပြီး လူမှုဂေဟစနစ်ကြီးအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့အထိ ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်။ ကိုယ်နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကောင်းအောင် ကာကွယ်ရမှာကိုယ့်တာဝန်ဆိုတာကို အစိုးရက ပညာပေးတွေရော လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေ အလွယ်တကူရှာနိုင်အောင်ရော လုပ်ပေးပြီး သူတို့နိုင်ငံသားတွေကို ရိုက်သွင်းထားတယ်ပြောရမယ်။ သြစီနိုင်ငံသားတွေက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို အရမ်းအလေးထားကြသလို အဲ့လို သဘာဝဆန်နေတာကို သူတို့က သူတို့နိုင်ငံအတွက် ဂုဏ်ယူနေကြသေးတာ။ ပလပ်စတစ်အသုံးပြုမှုလျော့ချဖို့ ဆိုင်တွေက ကြွပ်ကြွပ်အိတ် အလကားမပေးဘူး။ ပေးတဲ့ဆိုင်လဲ သူတို့ကိုယ်တိုင်က မကြိုက်ချင်ကြသေးတာ။ အခုဆို အစိုးရက Disposible plastic ဗူးတွေကို ဥပဒေနဲ့တားမြစ်တဲ့အထိ လုပ်လာတော့ ပိုဆိုးတယ်။ (ကြွပ််ကြွပ် အိတ်အလကားပေးတာ ကု လား ဆိုင်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ တ ရုတ် ဆိုင်တွေက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထက် တစ်အိတ် ၁၅ပြားနဲ့ရောင်းရတာကို ကြိုက်နေတာနေမှာ 😝)

စလုံးမှာနေတုန်းက HDB တိုက်ခန်းတွေရဲ့ အမှိုက်ပစ်စနစ်ကျတော့ ဆောက်ကတည်းက မီးဖိုချောင်မှာ ဖြစ်စေ တိုက်ရဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ တစ်နေရာမှာဖြစ်စေ အမှိုက်ပစ်တဲ့ ပိုက်လိုင်းတွေကနေ အောက်ကို တန်းပစ်ချလိုက်ယုံပဲ အမှိုက်သိမ်းရက်ရောက်ရင် သိမ်းတဲ့လူက အောက်က အပေါက်ကိုဖွင့်ပြီး ကားနဲ့ အမှိုက်ပုံးလိုက်ကော်ထိုးသိမ်းသွားပြီး empty bin ကို ပြန်အစားထိုးခဲ့တာပေါ့နော်။ လက်နဲ့ထိစရာမလိုပေမဲ့ နံတော့ နံတာပေါ့။ အက်ဒလေးမှာကျတော့ အိမ်တိုင်းမှာ အဝါ၊ အစိမ်း၊ အနီ တချို့ရပ်ကွက်တွေကျတော့ အဝါ၊ အစိမ်း၊ အပြာ ဆိုတဲ့ အမှိုက်ပုံးကြီး ၃ ပုံး အိမ်တိုင်း ခြံတိုင်းမှာရှိတယ်။ လမ်းအလိုက် ရပ်ကွက်အလိုက် တစ်ပတ်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ တစ်ရက်ကို သတ်မှတ်ထားတဲ့အမှိုက်ပုံးအရောင်ကို ပလက်ဖောင်းနားမှာ ထုတ်ထားရတယ်။ အခုပုံတွေထဲကလို ထုတ်ထားရတာ။ အမှိုက်ကားကြီးက ယာဥ်မောင်းတစ်ယောက်ပဲ ပါတယ်။ နောက်က ခေါင်းလောင်းလိုက်တီးတဲ့သူလဲ မပါဘူး။ အစိမ်းပုံး သိမ်းတဲ့ ကားက အစိမ်းပုံးကို ကားမှာ အော်တိုပါတဲ့ စက်ရုပ် ခွကြီးနဲ့ မပြီး သူ့ အမှိုက်ကားကြီးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ။ အဝါပုံးသိမ်းတဲ့ကားကလဲ သူ့အချိန်နဲ့လာပြီး အဲ့လိုပဲ ခွကြီးနဲ့မပြီး အမှိုက်ကားထဲ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ပုံးကို ပြန်ချခဲ့တယ်။ အဝါရောင်ပုံးက Recycling Bin အစိမ်းရောင်ပုံက Organic Bin အနီရောင်ပုံး/အပြာရောင်ပုံး က Landfill general Waste Bin ဘယ်ပုံးမှာ ဘာထည့်ရမလဲက အကြမ်းဖျင်းတော့ နည်းနည်းမှန်းလို့ရကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မသေချာရင်လဲ တင်ပေးထားတဲ့ ပုံတွေထဲက နောက်ဆုံးပုံ ဇယားလေးကို ကြည့်နော်။ တကယ်တော့ အမှိုက်တွေကို စပစ်ကတည်းက အိမ်တွင်းအမှိုက်ပုံးအသေးတွေထဲကို စနစ်တကျ ခွဲပစ်ရင် ကိုယ့်အတွက် ဘယ်လောက်မှ မပင်ပန်းပေမဲ့ အမှိုက်သိမ်းစနစ်ကြီးရဲ့ process တစ်ခုလုံးကို အရမ်းအထောက်အကူပြုလို့ အမှိုက်မှန်မှန်ပစ်ပြီး ကြံဖန် ဂုဏ်ယူလို့ရနေသေးတာ။

အပတ်တိုင်း အနီပုံး General Waste က ထုတ်ရတယ်။ အစိမ်းနဲ့ အဝါကျတော့ တလှည့်စီထုတ်ရတယ်။ နွေရာသီမှာဆိုရင် အစိမ်းပုံးက ကိုယ့်အိမ်က ဟင်းအရမ်းချက်စားတော့ မီးဖိုချောင်အမှိုက်ကများ ရာသီဥတုပူတော့ အမှိုက်တွေက ပိုနံတယ်။ တစ်ခါက အဲ့ဒါကို သူများတွေ ဘယ်လိုလုပ်လဲ ရှာကြည့်တော့ Garden ထဲက သစ်ရွက်ခြောက်တို့ ဘာတို့ရှိတယ်ဆိုရင် မီးဖိုချောင်အမှိုက်အိတ်ပစ်ပြီးရင် အဲ့လို Garden အမှိုက်နဲ့ အုပ်ရင်အုပ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့က စားစရာအမှိုက်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ မထည့်သေးပဲ ရေခဲသေတ္တာထဲထည့်ခဲထားပြီး ပစ်ရမဲ့ရက်ကျမှ အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်တယ်ဆိုပဲ။ ကိုယ်က အဲ့လောက်ထိတော့ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် မစောင့်ထိန်းနိုင်ဘူး။ အိမ်က ရေခဲသေတ္တာက ကိုယ့်ဟာနဲ့ကိုယ့်မုန့်နဲ့ပြည့်နေတာ။ အမှိုက်တော့ ထည့်မသိမ်းနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် အစိမ်းပုံပစ်ရမဲ့ အပတ်ဆို မမေ့အောင် နေရတယ်။ မေ့သွားရင် နောက်တစ်ပတ်ကျော်မှပစ်လို့ရတော့မှာ။

တခြား ဓာတ်ခဲတို့ ဂတ်စ်ဗူးတို့ လျှပ်စစ်ပစ္စည်း တီဗွီတို့ ပန်ကာတို့ကျတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အနီးဆုံး Drop off point တွေမှာ သွားပစ်ရတယ်။ သူကလဲ ဖွင့်တာ အချိန်နဲ့ဆိုတော့ တစ်ခါတစ်လေ အဲ့ဒါတွေပစ်ဖို့ အားစိုက်ထုတ်ရတယ်။ 😁 တချို့ officework တို့လို စာရေးကရိယာဆိုင်အကြီးကြီးတွေ၊ လူနေမှုပစ္စည်းအစုံပလုံရောင်းတဲ့ Bunning wearhouse တို့လိုဆိုင်မျိုးတွေ အရှေ့မှာလဲ အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်းပစ်လို့ရတဲ့နေရာရှိတယ်။ ဒီမှာက ဂတ်စ်မီးဖို အသေးလေးအတွက်သုံးတဲ့ ဂတ်စ်ဗူးလေးတွေကို တစ်ခါသုံးပဲရတယ်။ မြန်မာပြည်တုန်းက သံချေးကိုက်နေလဲ ဂတ်စ်ဆိုင်မှာ ထပ်ကာထပ်ကာသွားသွားဖြည့်ပြီး သုံးနေကျဆိုတော့ ဒီမှာ အသစ်ကြီးတွေ ပစ်ရတာ အလကားနေ နှမြောတဲ့စိတ်က ဖြစ်သေးတာ။ ဒီကလူတွေကျတော့ အဲ့လို ပြန်သုံးတယ်များကြားရင် ဘယ်လို အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အံ့သြချက်မနဲ့ ကိုယ့်ကို တောထဲကလာတဲ့သူ၊ ကိုယ့်အသက်မှ မနှမြော ဂတ်စ်ဘူး နှမြော တယ်ပြောလိမ့်မယ်။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့ မြန်မာပြည်မှာ ကြီးပြင်းပြီး အဲ့လို အန္တရာယ်ရှိတာတွေကိုလဲ ရှားပါးစျေးကြီးမှုနဲ့ နေသားတကျရှိလာတော့ ခေါင်းထဲမှာ အန္တရာယ်ရှိတာ မရှိတာ မစဉ်းစားတော့ဘူး ဖြစ်ကာမှ ဖြစ်ရောဖြတ်သန်းရတာတွေများတယ်။ အိမ်မှာက ခဏခဏ hot pot နဲ့ Mookata လုပ်စားလေ့ရှိတော့ အခုထိတောင် အဲ့ ဘူးတွေ လွှတ်ပစ်ရတိုင်း လွှတ်ပစ်သင့်တယ်ဆိုတာသိတာတောင် နှမြောစိတ်ကြီးက တားမရနော် ဘာမှန်းမသိဘူး။ ဆိုဖာတို့ ပရိဘောဂတို့လို အကြီးကြီးတွေ ပစ်ချင်ရင်ကျတော့ ကိုယ့်ရပ်ကွက် ကောင်စီ website ကဖြစ်ဖြစ်၊ ဖုန်းဆက်ပြီးဖြစ်ဖြစ် pickup လုပ်ဖို့ request ရတယ်။ သူတို့ pickup မဲ့ ရက်မှာ ပလက်ဖောင်းပေါ်ထုတ်ထားယုံပဲ။ တချို့ လူတွေက အိမ်ပြောင်း ဘာပြောင်း မယူချင်လို့ ပစ်ခဲ့ပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေက သုံးလို့ရသေးတာတွေဆိုရင် Facebook group တွေ Market place တွေမှာ ကောင်စီက ဘယ်နေ့ pickupမို့ လိုချင်သူရှိရင် ဘယ်နေ့ ဘယ်လမ်းပေါ်မှာ ထားထားတယ် လာယူသွားလို့ရတယ် တင်ကြတယ်။ ဒီမှာက Second hand သုံးတာတို့၊ အဟောင်းပြန်ရောင်း ပြန်ဝယ်တာတို့က ပုံမှန်ပဲ၊ ဆင်းရဲလို့ သူများသုံးပြီးသားယူသုံးတယ်လို့ မမြင်ပဲ အသုံးအဆောင်တစ်ခုကို အသုံးဝင်မဲ့လူတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာ၊ သုံးလို့ရသေးတာကို အလဟသအဖြစ်မခံပဲ သုံးတာကို သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းတယ်ဆိုပြီး ဂုဏ်ယူတဲ့သူတွေတောင်ရှိတယ်။ အမှိုက်ပစ်တာနဲ့ ပတ်သတ်သမျှ အချက်အလက်တွေ သိချင်ရင်ဖြစ်စေ၊ အတိအကျ ဘာ item ဘယ်ပစ်ရမလဲ သိချင်ရင်ဖြစ်စေ၊ အမှိုက်အမျိုးအစားပေါ်မူတည်ပြီး မှန်အောင်ပစ်နိုင်တာ ဘယ်လောက် လောကကြီးကို အကျိုးဖြစ်စေလဲဆိုတဲ့ ပညာပေးတွေဖြစ်စေ သိချင်ရင် www.whichbin.sa.gov.au မှာ သွားဖတ်လို့ရပါတယ်။

နောက်ပြီး မြို့နယ် council တွေရှေ့မှာလဲ pay it forward ဆိုပြီး အမျိုးသမီးလစဉ်သုံး ပတ်ကင်းပိတ်ထားတာမျိုးတွေ၊ ကလေးအသုံးအဆောင် ကောင်းသေး သန့်သေးတာမျိုးတွေ၊ မီးဖိုချောင်သုံး အိုးခွက်ပန်းကန် အကောင်းတွေကို လာထားထာလို့ရတယ်။ လိုချင်တဲ့သူတွေလဲ လာယူလို့ရတယ်။ လာမယူရင်လဲ လူမှုကူညီရေးအသင်းတွေကနေ လိုအပ်တဲ့နေရာတွေကို လိုက်လှူပေးတယ်။ သိပ်သဘောကျတာပဲ။ မြန်မာပြည်မှာတုန်းက ကိုယ်ကြုံ ခဲ့တဲ့ ငယ်ငယ်က အမှိုက်သိမ်းစနစ်ကတော့ လမ်းထဲကို အမှိုက်ကားကြီး ခေါင်းလောင်းတီးပြီးဝင်လာတာကို လိုက်ပြီး ပေးရတာ၊ အမှိုက်ရေတွေတောက်တောက်ကျ ပုရွက်ဆိတ်တွေရှိရင် ကိုက်ခံရသေးတာ။ နောက်ပိုင်း စလုံးက အလည်ပြန်လာရင်ကျတော့ တော်တော်လေးမဆိုးတော့ဘူး။ အမယ် ကြွပ်ကြွပ်အိတ်လေးတွေနဲ့ ထုတ်ပြီး လမ်းဘေးဓာတ်တိုင်နားတို့ ပလပ်ဖောင်းပေါ်တို့ ချထားကြတာ။ YCDC တွေက သူတို့လှည်းထဲ လာသိမ်း။ အဲ့ဒါကျ အောက်ထပ်အိမ်တွေအတွက် မကောင်းဘူး။ နံတာပေါ့။ ပြီးတော့ ကိုယ့်နိုင်ငံ မလှဘူးပေါ့။

နောက်ပိုင်းကျ မုန့်ဖိုးပေးရင် YCDC ကအိမ်ပေါ်ထိတက်ယူတာတွေ့တယ်။ ဒါမဲ့ နောက်ပိုင်းတွေပြန်တော့ ညဘက်ဆို လမ်းထိတ်ကြီးမှာ အမှိုက်တွေ လာပစ်ကြတာ အမှိုက်ပုံကြီးကို ဖြစ်လို့။ တခါတစ်လေ စဉ်းစားမရတာ အမှိုက်တွေ ကိုယ်လက်ကလွတ်ဗြွတ်လို့ မတွေးပဲ နည်းနည်း ရေရှည်တွေးကြည့်လို့ အဲ့အမှိုက်ပုံကြီး လမ်းထဲရှိနေလဲ ကိုယ့် ပတ်ဝန်းကျင်လေထုရော၊ ပိုးမွှားရော ထိခိုက်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါမျိုးက သေချာစဉ်းစားရင် တိုင်းပြည်ကို စီမံနေတဲ့ အုပ်စုညံ့လို့ပဲလေ။ နေရာယူချင်ပြီး တာဝန်မယူချင်တဲ့သူတွေ နေရာယူထားလို့ပေါ့။ ဆက်မပြောတော့ဘူး rant တွေ ဖြစ်ကုန်မယ်။

နောက်တစ်ခါ အခဲ မကြေတဲ့ အကြောင်းလေးပြောပြမယ်။ တစ်ခါ မြန်မာပြည်အလည်​ပြန်တော့ ရာသီလာတဲ့ pads ကို ဘယ်လိုပစ်ကြလဲလို့ သူငယ်ချင်းမလေးကိုမေးတော့ နောက်ဖေးလမ်းကြားကနေ ပစ်လိုက်တာပဲတဲ့... ဟဲ့... ပလုတ်တုတ်ကြီး... အဲ့ ပစ်လိုက်တဲ့ဟာက ကိုယ်မမြင်ရတော့တာပဲရှိတယ် ကမ္ဘာပေါ်ကပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။ အဝေးကြီးရောက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်နောက်ဖေးအိမ်အောက်မှာ ငုတ်တုတ်ကြီး... အောက်ထပ်အိမ်ကလူကို အားမနာဘူးဆိုရင်တောင် ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုယ်ထောက်အုံးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး။ နောက်တစ်ယောက်ကကျတော့ အရမ်းအဆင့်မြင့်တာ ပြောလိုက်ရင် ဘယ်ဆယ်လီ ဘယ်ခရိုနီ သိတယ် ဆိုတာချည်းပဲ။ ပြီးကျတော့ အမှိုက်ကို ကားပေါ်ကနေ ပစ်ချတယ်။ ​သူက နိုင်ငံခြားပြန်ပဲဆိုတော့ စိတ်ထဲတော့ guilt ရှိပုံရတယ်။ ဘာပြောလဲဆိုတော့ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း မပစ်လဲ တနိုင်ငံလုံးပစ်နေကြတာ။ သူ့ဆယ်လီသူငယ်ချင်းကပြောတယ်တဲ့ (ဘယ်ဆယ်လီလဲ မပြောတော့ဘူး... ပြောပြချင်တာတော့အရမ်း) ဒါမြန်မာပြည်မို့ မြန်မာပြည်အထာပဲ လုပ်ရမှာပဲ။ ရောမရောက်ရက် ရောမလို့ ကျင့်ရမယ်တဲ့။ အော်... အဲ့လို အိတ်စ်ပတ်ထရိတ်တွေက နိုင်ငံကြီးကိုချစ်လို့ ပြန်အကျိုးပြုမလို့ ပြန်တာဆိုပြီး ဂုဏ်ယူနေသေးတာ။ 🤣 မြန်မာပြည် အမှိုက်ပစ်စနစ်ကို နှိမ်ချတာလဲ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေရဲ့ အမူအကျင့်ကို ရှုပ်ချချင်တာလဲ မဟုတ်ပေမဲ့... ကိုယ့်နိုင်ငံကို စီမံဖို့ နေရာဝင်ယူထားတဲ့ ငနဲတွေကဉာဏ်ရည်မှီလို့ ​​ော က် လုပ်ကောင်းကောင်းမလုပ်တာကို ပိုပြီး ခံပြင်းလေပဲ။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံမှာ ဘာအဆင်မပြေပြေ ချီးက အစ အီးကအစ ဘာအဆင်မပြေပြေ မအလလို့သာ ကုန်းဆဲ.... အမှိုက်သေချာမပစ်နိုင်ရင်တောင် boycott လေးတော့ လုပ်ကြပေါ့။ 😁

Problem with Being Straightforward

မဗေဒါဘလော့ကိုဖတ်ရတာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ဖတ်ရတာကောင်းတယ်လို့ ပြောလာတဲ့ စာဖတ်သူတွေရှိရင် မဗေဒါ စိတ်ထဲ စိုးရိမ်စိတ်လေးဖြစ်မိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြင်လောကမှာတော့ မဗေဒါရဲ့ တည့်ထိုးအိုးပေါက် ပွင့်လင်းပြောဆိုမှုကြောင့် ပိဿလေးနဲ့ ဘေးပစ်သလိုဖြစ်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးတွေရှိသလို။ မဗေဒါကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်သွားကြတဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေလဲ ရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် မဗေဒါစိတ်ထဲက ရင်းနှီးလေ ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလေဖြစ်တာကြောင့် မဗေဒါနဲ့ ကြာကြာပေါင်းဖြစ်နေသေးတဲ့သူဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ရပါတယ်။ အဲ့ဒိလူတွေလဲ မဗေဒါကို ချဉ်ခဲ့တဲ့ အခါတွေရှိကောင်းရှိပေမဲ့ စိတ်ထဲမထားပဲ အချိန်တော်တော်ကြာပေါင်းဖြစ်တဲ့အတွက် ထိုသူတွေကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ (သတိထားမိသလောက် မဗေဒါရဲ့ လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေအကုန်လုံးနီးပါးက သူတို့အကြောင်း အလွန်မှ လျှိုကြတဲ့သူတွေများပါတယ်။)

အဲ့ဒါကြောင့် မဗေဒါနဲ့သာ စာဖတ်သူတွေ အပြင်မှာ ခင်မင်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် မဗေဒါရဲ့ ပွင့်လင်းမှုကို သည်းခံနိုင်ကြပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိရင်း အောက်က ဆောင်းပါးလေးကို ရေးချင်လာမိတယ်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဟန်မဆောင်ပဲ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း နေတတ်၊ပြောတတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက် ကောင်းတဲ့အချက်တွေ အများကြီးရှိပါတယ်။ ဟန်ဆောင်စရာမလိုအပ်ပဲ ကိုယ့်စိတ်ရင်းအတိုင်းပြောဆိုတဲ့အတွက် စိတ်မလုံမလဲဖြစ်မနေတတ်ပါဘူး။ ဖုံးအုပ် ဟန်ဆောင်နေစရာ သိပ်မရှိတဲ့အတွက် တစ်လိမ်ပေါ် နှစ်လိမ်ဆင့်ဆိုတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတော်တော်များများ မရှိပါဘူး။ ကိုယ်ဘာလိုချင်လဲဆိုတာကို အသေအချာသိတဲ့အပြင် အဲ့ဒိ ကိုယ်လိုချင်တာကိုလဲ သွယ်ဝိုက်ပြီး လျှောက်မပြောနေပဲ တခြားလူတွေ သိအောင် တည့်တည့်ပြောရမှာလဲ ဝန်မလေးတဲ့သူတွေပေါ့။ သူတို့ဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အသေအချာချဖို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မှားသွားခဲ့ရင်လဲ ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ်ဆိုတဲ့အတွက် နောင်တသိပ်မရှိတတ်ပါဘူး။ သူတို့ဟာ သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေကိုလဲ စိတ်ရင်းအတိုင်း (Sincere) ဖြစ်ဖြစ်ပေါင်းလေ့ရှိတဲ့အတွက် သူတို့ စိတ်ထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်မှုဆိုတာ သိပ်မရှိပါဘူး။ ၂မျိုးပဲရှိမယ်။ သူတို့ ခင်ရင်ပေါင်းမယ်၊ မခင်ရင် မပေါင်းဘူး။ မခင်ပဲနဲ့ ဟန်လုပ်ပေါင်းနေရင် ဘယ်လောက် အပေါင်းအသင်းများများ ကိုယ့်စိတ်ထဲက သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းရဲ့ နွေးထွေးမှုကို မခံစားနိုင်တဲ့အပြင် ကိုယ့်စိတ်နဲ့နှိုင်းပြီး အားလုံးကို လိုက်သံသယဝင်နေတဲ့အတွက် အမြဲပဲ အထီးကျန်သလိုဖြစ်နေတတ်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

သူတို့ဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင်လဲ စိတ်ထဲရှိတာတွေကိုပြောတတ်သလို။ သူများတွေကိုလဲ အဲ့လိုပဲ ပြောဖို့ မျှော်လင့်တတ်ကြတယ်။ ကံဆိုးစွာပဲ လူတော်တော်များများက သူတို့လို မဟုတ်တဲ့အတွက် အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ အရိုင်းအစိုင်း၊ စကားပြောလို့မကောင်းသူ၊ ကိုယ်ချင်းမစာတတ်သူ စသည်ဖြင့် နာမည်တပ်ခံရလေ့ရှိပါတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ပွင့်လင်းမှုဆိုတာ တစ်ချို့လူတွေအမြင်မှာ ရိုင်းနေတတ်သေးတယ်လေ။ ဒီတော့ စိတ်ရင်းအတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောဆိုတတ်သူတွေ ကြုံတွေ့နေကျ အချက်လေးတွေကို အင်တာနက်မှာတွေ့သလောက် ကိုယ်နဲ့တိုက်ဆိုင်တဲ့အချက်လေးတွေကို ရေးချပါရစေ။

၁။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြုမူခြင်း၊ ဖွင့်ပြောခြင်းဟာ တစ်ခါတစ်လေမှာ ရိုင်းစိုင်းမှုအဖြစ်ထင်မြင်ခံရတယ်။

သူတို့ဟာ သူတို့ စိတ်ထဲမှာတွေးတဲ့အတိုင်း ပါးစပ်က ထွက်လာတတ်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ ကိုယ်မကြိုက်တာလုပ်နေရင် အဲ့ဒိလူ နာကျင်ပါစေဆိုတဲ့ စိတ်ထားမရှိပေမဲ့ သူတို့ ပါးစပ်က အလိုလို ပြောမိလိုက်ရောပဲ။

ဖြစ်စဉ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က သူ့စိတ်ထဲရှိတာကို မပြောပဲ သွယ်ဝိုက်ပြောနေရင် တည့်တည့်ပြောဖို့ ဒဲ့မေးထည့်လိုက်တာမျိုး။ ရထားပေါ်မှာ ရေမွှေးပုလင်းမှောက်အောင် စွတ်လာတဲ့ လူဘေးလာရပ်ရင် ပေါ်တင်ပဲ နှာခေါင်းပိတ်နေတာမျိုး။

၂။ သူတို့ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် တစ်ချို့လူတွေခံရခက်ခက်ဖြစ်တတ်တယ်။ (တစ်ခါတစ်လေ စိတ်ဆိုးသွားတဲ့အထိပဲ)

သူတို့က သူတို့အတွေးနဲ့ နာကျင်လိုစိတ်မပါပဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် လူတွေ စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ အခါတွေနဲ့ အများကြီး ကြုံရတယ်။ လူတော်တော်များများက စကားကို အထအနကောက်တတ်ကြတဲ့အတွက် လူတော်တော်များများဟာ သူတို့မရည်ရွယ်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်တွေကောက်ပြီး ဖင်နာသွားတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို ဖင်နာတွေကိုလဲ သူတို့ဟာ သိပ်လဲ ဂရုစိုက်မနေတတ်တဲ့အတွက်ကြောင့် သူတို့ရဲ့အကျင့်ကိုလဲ ပြင်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။

တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ အဲ့လိုဖင်နာတွေများလာပြီး စုမိသွားရင်တော့ သူတို့ရဲ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းပွဲတွေမှာ ကိုယ့်ကို မဖိတ်တော့တာတို့။ Gathering လုပ်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုချန်ခဲ့တာမျိုးတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတော့မရှိပါဘူး သူတို့ကလဲ အဲလို ဟန်ဆောင်ပေါင်းသင်းရမဲ့ နေရာမျိုးတွေကို အပင်ပန်းခံပြီးမှ မသွားချင်တာ။

ဖြစ်စဉ်။
လူ၁။ ။ ငါဗီယက်နမ်ကော်ဖီသောက်ချင်လို့ ဘယ်မှာဝယ်ရမလဲ မသိဘူး။
လူ၂။ ။ ငါ့ဆီမှာ တစ်ထုတ်ရှိတယ်။ ဖောက်တော့ဖောက်ပြီးသားပဲ ဒါပေမဲ့ နင်လိုချင်ရင်ပေးမယ်။
မဗေဒါ။ ။ (စိတ်ကောင်းစေတနာကောင်းနဲ့ လူ၁ ယူရမှာ အားနာနေမှာစိုးတဲ့ အတွေးနဲ့ ဝင်ပြော)နင်အားမနာနဲ့နော်။ လူ၂ က ဝယ်ပြီးမှ မကြိုက်လို့ မသောက်ချင်တော့လို့ နင်စိတ်အေးအေးနဲ့ ယူလို့ရတယ်။
လူ၁။ ။(တော်သေးသည်။ စိတ်တော့မဆိုးသွားပေမဲ့ ခံရခက်သွားသော ပုံစံဖြင့် ရီကာပြန်ပြောသည်) နင်ကတော်တော် တည့်ထိုးပြောတတ်တာပဲ။ အရောင်းဝန်ထမ်းလုပ်လို့တော့ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။

စာကြွင်း။ ။ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကမှ အဲ့ကိစ္စဖြစ်သွားလို့ ဒီပိုစ့်ရေးချင်သွားမိတာဖြစ်သည်။ ထိုသူက စိတ်ထဲမှတ်ပြီး စိတ်ဆိုးတတ်သည့် လူမျိုးမဟုတ်ပဲ မဗေဒါကို နားလည်သောကြောင့် တော်သေးသည်။ မဗေဒါမှာ အဲ့လိုမျိုး အဖြစ်အပျက်တွေ အများအပြားရှိသည်။ ကိုယ်ကတော့ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ ယှဉ်ပြီးပြောချင်းဖြစ်သည်။ သူယူရမှာ အားနာနေမှာစိုးသဖြင့် တစ်ဖက်လူအတွက်လဲ အလကားဖြစ်နေမဲ့အတူတူ တစ်ဦးတစ်ယောက်အတွက် အသုံးဝင်သွားတာ ပိုတောင်ကောင်းသေးသည် ဆိုသည့်အတွေးဖြင့်ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကို ခုလိုပြောလျှင်လဲ စိတ်ဆိုးမည်မဟုတ်။ သူများပစ္စည်းဟူသည် အလကားရသည်မရှိ။ ကိုယ့်ကို အလကားတစ်ခုခုလာပေးနေလျှင် နောက်တွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခုရှိသည်ချည်း။ အဲ့ဒါကြောင့် ခုလို ပိုနေလို့၊ မလိုချင်တော့လို့၊ မကုန်လို့ ပေးသည်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်သည် မဗေဒါအတွက်တော့ စိတ်သန့်သန့်လက်ခံချင်သော အကြောင်းပြချက်များဖြစ်သည်။ ဒါကို တော်တော်များများကတော့ အကျန်မို့ပေးသည်။ သူများမလိုချင်တာယူရတာ အောက်ကျသည်။ စသည်ဖြင့် ဘာလို့အတွေးချော်ကြမှန်းတော့ နားမလည်နိုင်။ သူများမလိုချင်လို့ပေးသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကိုယ့်အတွက် အသုံးဝင်နေဖို့က အဓိက မဟုတ်ပါလား။ အကြောင်းပြချက်သိတော့ စိတ်အေးလက်အေးတောင် ယူလို့ရသေးတယ် မဟုတ်ပါလား။ မဗေဒါအတွက်တော့ လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို တမင်တကာ နှိမ်ချင်လို့ ထိုသို့အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ကိုယ်လိုအပ်နေသည့်အရာတစ်ခုကို လာပေးလျှင်တောင် နှိမ်သည်ဟု ထင်မိမှာ မဟုတ်သည့်အတွက် သိမ်ငယ်သွားမှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ထိုသူ၏ နှိမ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် အချည်းနှီးသာဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

၃။ သူများအတွက် နာကျင်နေလျှင်တောင် အမှန်တွေချည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပြောတတ်သည်

လူတော်တော်များများက အမှန်ကို အမှန်အတိုင်းလက်ခံနိုင်ကြသူ ရှားသည်။ သို့သော် သူတို့ကတော့ အမှန်အတိုင်းပင်ပြောအုံးမှာပဲဖြစ်သည်။ တခဏတာ အနာကျက်အောင် ဖြေသိမ့်ပေးလိုက်ခြင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် အနာပုတ်သိုးသွားပြီး ကုရာနတ္ထိဆေးမရှိသည်အထိကြီးသွားနိုင်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်သည်။ ထိုသို့ အဖြစ်ခံမည့်အစား အရှိကို အရှိအတိုင်း ကောက်ချက်ချ အကြံပေးတတ်ကြသည်။
အသည်းကွဲသူများအတွက်တော့ သူတို့ကို ရင်ဖွင့်အကြံဉာဏ်တောင်းရန် ရှောင်သင့်သည်။ သူတို့က သင့်ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း အခြေအနေ အမှန်အတိုင်းကိုသုံးသပ်ဖွင့်ပြောမည်ဖြစ်သဖြင့် တဖက်လူကြားချင်သော၊ တစ်ဖက်သား လိုချင်သော စကားလုံးများ အကြံဉာဏ်များကို ပေးချင်မှ ပေးလိမ့်မည်။

ဖြစ်စဉ်။ ။ အကြီးအကျယ်အသည်းကွဲနေသော ယောင်္ကျားလေးသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူ့ကို ပက်ပက်စက်စက် ညာချကာ ပစ်သွားသော သူ့ချစ်သူကောင်မလေးကို လက်ဆောင်ပစ္စည်းများထပ်ပေးလျှင် ပြန်ရနိုင်မည်ထင်ပါသည်ဟု ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကာပြောနေသည်။ သူဘယ်လောက် အနစ်နာခံချစ်ခဲ့ပေမဲ့ ထိုကောင်မလေးက သူ့ကိုထားသွားကြောင်း။ ဒါပေမဲ့ ထိုကောင်မလေးက ပြန်လက်ခံမည်ဆိုလျှင် ပြန်ဆက်ချင်ကြောင်းပြောနေသည်။ သူပြောသမျှ မဗေဒါ နားထောင်ပေးသည်။ အသည်းကွဲသည်ဆိုသည်ကို မဗေဒါလဲ ခံစားဖူးသဖြင့် ထိုသူကို အကြွင်းမဲ့ ကိုယ်ချင်းစာသည်။ ဒီတစ်ဒင်္ဂ အချိန်လေးကိုသာ ကျော်ဖြတ်နိုင်လျှင် သူ့အတွက် ထိုက်တန်သူနောက်တစ်ယောက်နှင့် ထပ်တွေ့နိုင်သေးသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ထိုအချိန်တွင်သူက

အသည်းကွဲသူ။ ။ ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲ? သူငါ့ကို သံယောဇဉ်တော့ ရှိအုံးမှာ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား?

မဗေဒါ။ ။ (အလွန်တရာမှ ကိုယ်ချင်းစာသော မျက်နှာဖြင့်)။ ငါ့အမြင်တော့ နင့်အဖြစ်က တော်တော်နွားကျနေပြီ။

ထိုသူ ‘အင်’ကနည်းတော့ ဖြစ်သွားသည်။ ကိုယ်အပြင်လူအနေနဲ့ အမြင်အရတော့ ထိုကောင်မလေးကို ပြန်ရလျှင်ရော သူတို့ Relationship က အရင်အတိုင်း အက်ရာမရှိပြန်ကောင်းမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်။ ကောင်မလေးနဲ့ ပြန်ဖြစ်နိုင်ပါသေးတယ်ဆိုပြီး မဟုတ်တာကို ယာယီနှစ်သိမ့်မှုပေးကာ ရောဂါလဲ မရှည်ကြာစေချင်။ အသည်းကွဲသူအတွက် ပထမအဆင့်က ပြတ်သွားပြီဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ပဲ မဟုတ်ပါလား။ သူပြောသမျှ နားထောင်ပေးရင်း ကိုယ်ပြောချင်နေတာတွေကို မပြောပဲ ပါးစပ်ပိတ် ထားနိုင်သေးသည်။ ခုလို မဗေဒါရဲ့ အမြင်ကို သူမေးတော့လဲ အမှန်အတိုင်းဖြေရမည်ပင်။

၄။ တပါးသူကို မျှော်လင့်ချက်အတုအယောင်ပေးခြင်းသည် တစ်ခါတည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောလိုက်ခြင်းထက် ပိုရက်စက်သည်ဟု ထင်သည်။

သူတစ်ပါး ခံစားချက်ကို နာကျင်သွားမည်စိုးသည်ကို သိပ်မစဉ်းစားတတ်။ အဲ့လိုအတွေးမျိုးကိုး လုံးဝခေါင်းထဲမရှိသူ။
တချို့သူတွေအထင်မှာ “ငါဒါမျိုးတိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကတော့ နာကျင်သွားလိမ့်မယ်” ဆိုတဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေမှာ သူတို့ကတော့ သူတို့ စိတ်ထဲတွေးတဲ့အတိုင်း ဘယ်အချိန်မေးမေးပြောမည်သာ။

ဖြစ်စဉ်။ ငယ်ငယ်က စကားလိုက်ပြောသော လူတစ်ယောက်ကို သူ့ထက် သူ့ညီကို ခင်ချင်တာဖြစ်ကြောင်း၊ သူအထင်လွဲပြီး ရောဂါပိုရင့်သွားမှာစိုးလို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူပဲ ချစ်ပါသည် အရင်ကတော့ လိုက်ပြောပြီးတော့ နောက်ပိုင်း လမ်းတွေ့လျှင်တောင် ထိုသူက ကိုယ့်ကို မျက်စောင်းစထိုးသည်။ ခက်ပါရောလား။ အဲ့လိုမပြောပဲ ကြိုးရှည်ရှည်နှင့် လှန်ပြီး သူ့ကို အသုံးချမည့် မိန်းမမျိုးက ပိုမရက်စက်ပေဘူးလား?

၅။ သူဌေးအစရှိတဲ့ အကြီးအကဲများလဲ သိပ်မကြောက်တတ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အကျင့်ကိုယ်သိသဖြင့် အတတ်နိုင်ဆုံး ခပ်ဝေးဝေးနေသည်။

တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အကြီးအကဲမို့ ကပ်ဖားကာ အကြိုက်လိုက်ပြော၊ လိုက်လုပ်နေတတ်ပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အဲလိုမဟုတ်။ ကိုယ့်ထက်ရာထူးကြီးလို့ လေးစားသမှုပေးသလို သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်မှုကို အသိအမှတ်ပြု အလေးထားသော်လည်း လူလူချင်းတန်းတူဟုသာမြင်သည်။

သူတို့ကိုပေးသမျှ အလုပ်တွေကို တာဝန်ကျေအောင်လုပ်ပေးတတ်ကြသော်လည်း သူတို့ကို နှိမ်ချိုးပြီးပြုမှုခိုင်းစေသည့်ကိစ္စများကိုတော့ သူတို့ လက်ခံမည်မဟုတ်ချေ။ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးကာ ကိုယ့်လုပ်စာကိုယ်စားနေသူချင်းအတူတူ သူတို့သည်လဲ လေးစားမှုခံယူထိုက်သူဟု ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့်သူတို့သည် သဘောကောင်းသော သူဌေးများဖြင့်သာ သင့်တော်တတ်သည်။ အမြှောက်ကြိုက် ဘက်လိုက်သော သူဌေးများ မျက်မုန်းကျိုးသည်။ လစာဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း အခွင့်ရေးဘယ်လောက်ရရ “Devil wear prada” ကားထဲက သူဌေးမျိုးကိုဆိုလျှင်တော့ အလုပ်မထွက်ခင်ကို အသေအချာ စိတ်ထဲရှိတာ ပြောပြီးမှ ထွက်မည့်သူစား။ (Back stub တော့ လုပ်မည်မဟုတ်)။

ဖြစ်စဉ်။ ။ GM က မဗေဒါကို report တစ်ခု ပြင်ဆင်ခိုင်းသည်။ မဗေဒါပြင်ထားသမျှကို အကြိမ်ကြိမ် perfect မဖြစ်သရွေ့ ပြင်ခိုင်းသည်။ သူထောက်ပြသမျှ အကြောင်းပြချက်တွေခိုင်လုံနေသည်ဟု လက်ခံသဖြင့် မညီးမငြူ ပြင်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တွင်တော့ သူပြောသည့်အကြောင်းပြချက်သည် သိပ်မခိုင်လုံဟုထင်သဖြင့် Department တစ်ခုလုံး၏ GM ကို ကိုယ့်အမြင်လေး ပြန်ပြောမိတော့သည်။

GM။ ။ ဒီမှာကြည့် ဒီလိုင်းလေးကို ဟောဒီလိုလေး နည်းနည်းလေး ကျဉ်းလိုက်ရင် ပိုကြည့်မကောင်းသွားဘူးလား။

မဗေဒါ။ ။ (ကိုယ့်အမြင်အရတော့ ပိုကြည့်မကောင်းသွားပါ ဒီတော့…) ဒါကတော့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ အကြိုက်နဲ့ပဲ ဆိုင်မယ်ထင်တယ် သူဌေး။ ဒါပေမဲ့ သူဌေးလိုချင်သလို ပြင်ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်မကတော့ စောစောကဟာ ပိုကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

သူဌေးကလဲ သူ့ဟာ မကောင်းဘူးပြောရင် မကြိုက်တဲ့သူဆိုတော့ သူ့အကျင့်အတိုင်း “ No… No. No No” ဆိုပြီး ပြန်ညင်းနေသေးတယ်။ မဗေဒါလဲ “ဟုတ်။ ပြင်ပေးမယ်” စိတ်ထဲကတော့ နင့်အကြိုက် ဆိုတာလေး ရှေ့ကထည့်ပြောလိုက်တာပေါ့။

၆။ ဒုံးဝေးတဲ့ သူတွေ၊ အလိုက်ကန်းဆိုး မသိတဲ့သူတွေ၊ ငကြွားတွေ အတွက် သည်းခံနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိဘူး။

ငတုံးတွေနဲ့ ပတ်သတ်ရပြီဆိုရင် သူတို့ကို နားလည်သည်းခံ စိတ်ရှည်ဖို့ထက် ကိုယ့်မျက်လုံးသာ ကိုယ် အက်ဆစ်နဲ့ပက်လိုက်ချင်သလို သူတို့ ခံစားရတယ်။
ငတုံးတွေ ငကြွားတွေအတွက် သင့်အချိန်ကိုပေးနေရတယ်လို့ ထင်လာရင် သူတို့အရင်ဆုံးအဲ့ဒိနေရာကနေ ထထွက်သွားဖို့ လိုလာပြီလို့ထင်တယ်။ အဲလိုမှပဲ သူတို့ကို မအော်မိ၊ မျက်နှာပေး မပေးမိမှာလေ။
ဖြစ်စဉ်။ ။ အလုပ်ထဲမှာ ကိုယ်နဲ့အလုပ်အတူဝင်တဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ကိုယ့်အဖေအရွယ်လောက်ဆိုတော့ သိပ်မပြောချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူလုပ်ထားပြီး ပြဿနာကြီးပြီဆိုမှ ခွင့်တွေကောက်ယူပြီး ကိုယ်က သူ့ပြဿနာတွေကို urgent ဆိုပြီး ဒိုင်ခံဖြေရှင်းရတယ်။ ကိုယ်ဖြေရှင်းပြီးတော့ သူခွင့်ကပြန်လာပြီး။ I know, I know လုပ်တယ်။ ဘာတွေလုပ်ဖို့ လိုအပ်သေးတယ်။ မသိရင်မေးပါပြောလဲ I know, I know လုပ်တယ်။ နောက်ပိုင်း အလုပ်တွေအကုန် ကိုယ်ပဲ ဒိုင်ခံလုပ်တယ်။ သူလုပ်လို့ ပြဿနာကြီးလာလို့ ဖြေရှင်းရတာထက် ကိုယ့်ဟာကိုယ်တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်ရတာ ပိုအဆင်ပြေတယ်။ သူကတော့ လူကြီးကို မလေးစားဘူးလို့စွပ်စွဲတယ်။

ငကြွားတွေနဲ့တွေ့ရင်တော့ စိတ်ရှိရင် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီးပဲ နားထောင်တယ်။ အပျင်းပြေပေါ့။ ဘယ်လောက်များကြွားနိုင်မလဲလို့။ စိတ်မရှိရင်တော့ ထထွက်သွားတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လေနဲ့ပြောတာ လူတိုင်းပြောနိုင်တယ်။ အနောက်က အလုပ်နဲ့သက်သေမပြနိုင်ရင်တော့ ငကြွား၊ ငပေါကြီးတွေပဲ ဖြစ်ကြမှာပဲ။

၇။ သူတို့လို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မနေနိုင်တဲ့သူတွေက သူတို့ကို မျက်မုန်းကျိုးလာကြတယ်။

သူတို့က သဘောရိုးနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆက်ဆံသလောက် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လုပ်သူတွေ မနာလိုတိုရှည်ဖြစ်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို သိတာနဲ့ သူတို့ဘဝထဲက ထုတ်ပြစ်ဖို့ ဝန်မလေးကြဘူး။ သူတို့က အမြဲ တည့်တည့်မတ်မတ်ပဲနေတတ်တဲ့သူတွေလေ။ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ အပေါင်းအသင်းပေါင်းပြီး ၂ဦး ၂ဘက်ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ လို့ တွေးတတ်ကြတယ်။
ဖြစ်စဉ်။ ။ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပြီးမှ ကိုယ့်အပေါ် စိတ်ရင်းမမှန်၊ နောက်ကျောဓားနဲ့ထိုးတဲ့ သူငယ်ချင်း ၂ယောက်ကို ဘဝထဲက လုံးဝမေ့ထားတယ်။ ဒေါသထွက်တယ် စိတ်ဆိုးတယ်ဆိုတာတွေနဲ့တောင် မထိုက်တန်ဘူးလို့ထင်တယ်။

ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ ဘလော့လေးကို ပုံမှန် Update လေးလုပ်ချင်တာနဲ့ ရေးလိုက်တာပါ။
မဗေဒါ စာဖတ်သူတွေမှာရော ခုလိုမျိုး Straightforward လူမျိုးတွေရှိလား? ဘယ်အချက်တွေတိုက်ဆိုင်လဲ?
မဗေဒါလို လူ့ဂွစာနဲ့ အပြင်မှာတွေ့ရင်ရော စိတ်မဆိုးပဲ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေနိုင်မယ်ထင်လဲ?
သိပ်တော့ မလန့်ပါနဲ့။ ခုမှ စတွေ့တဲ့သူကို တန်းပြီး Straightforward အရမ်းဖြစ်တဲ့အထိတော့ မဗေဒါ အခြေအနေက မဆိုးသေးပါဘူး။ :P

ေမာင္ ညီမေလးတို႔ေရ…

ဟိုးရွည္ရွည္တုန္းက စာေမးပဲြနီးမွ စာေတြကို ကပ္ကပ္ျပီးက်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိသတဲ့… အဲဒိေကာင္မေလးက အနီးကပ္မွ စာက်က္ေပမဲ့ အမွတ္ထြက္လာရင္လဲ အျပည့္မရေသာ္ျငား အတန္အသင့္ျမင့္တဲ့အမွတ္ကိုရသတဲ့… ဒီေတာ့ သူမဟာ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခံယူထားသလို မိဘေတြရဲ႕ ဥာဏ္ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ ခ်ီးမႊမ္းစကားေတြကိုလဲ မွန္ကန္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားသတဲ့… သူမဟာ ရုပ္ျမင္သံၾကားကျပတဲ့ ဇာတ္လမ္းတဲြေပါင္းစံုကိုလဲ အလြတ္မေပးအကုန္ၾကည့္သတဲ့… အဲဒိေကာင္မေလး ၁၀တန္းေရာက္ေတာ့ က်ဴရွင္ေတြ မနားတမ္းတက္ျပီး ဆရာေတြကလဲ စာမွန္မွန္ေမးလို႔ က်က္ရတာေရာ… အိမ္ကလဲ တျခားအေပ်ာ္အပါးေတြေလ်ာ့လိုက္ျပီး စာကိုပိုဦးစားေပးလာတာေရာ… တျခားကိစၥဘာမွ ပူပင္စရာမလိုပဲ စာကိုပဲေခါင္းထဲထားရတာေရာ… ၁၀တန္းေလးမွမေအာင္ထားရင္ လိပ္ကိုပက္လက္လွန္ထားသလို ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတဲ့ ဆိုရုိးကို ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ေရာ… သူမ စာကို အထိုက္အေလ်ာက္မွန္မွန္က်က္ခဲ့ပါတယ္… ဒါေတာင္ ေကာင္မေလးရဲ႕၀ါသနာ ဇာတ္လမ္းတဲြၾကည့္ျခင္းကိုေတာ့ တားဆီးလို႔မရခဲ့ပါဘူး… သူမကို ဇာတ္လမ္းတဲြေပးၾကည့္ရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ခဏကို စာစိတ္ပါ၀င္စားစြာလုပ္လိုက္တာနဲ႔ သူမဟာ စာရသြားတတ္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ မိဘမ်ား ေျပာေနက်စကားအတိုင္း “၁၀တန္းျပီးရင္ ၾကိဳက္တာလုပ္ ခု ဒီႏွစ္ေတာ့ ၾကိဳးစားလိုက္ဦး” ဆိုတဲ့စကားကို အာမခံခ်က္ယူကာ ၁၀တန္းျပီးလို႔ကေတာ့ လံုး၀ကို ေက်ာင္းမတက္ပဲ အၾကာၾကီးေနျပစ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ သူမဟာ ၁၀တန္းကိုလဲ ဂုဏ္ထူးေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္…

ဒါေပမဲ ၁၀တန္းျပီးေတာ့လဲ စကာၤပူမွာ ေပၚလီတက္ဖို႔ မိဘေတြက တိုက္တြန္းျပန္တယ္… ၁၀တန္းေလာက္ခက္ခဲတဲ့ စာေမးပဲြမဟုတ္ပင္မဲ့ စာက်က္ပ်င္းတဲ့သူမ စကာၤပူဆိုတဲ့ အသံၾကားတာနဲ႔ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ခဲ့ရတယ္… သူမသိတယ္ ႏုိင္ငံျခားမွာ မိဘနဲ႔ေ၀းျပီး စာက်က္ရုံတင္မကဘူး အိမ္မွဳကိစၥ ပိုက္ဆံစီမံခန္႔ခဲြသံုးမွဳ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ အဆင္သင့္ခ်က္ေပးမဲ့သူမရွိမွဳ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ အေတြးအေခၚ စကားေျပာမတူညီမွဳေတြကို ညွိႏွိဳင္းေနရေတာ့မယ္… အိမ္ကမိဘေတြကလဲ ပညာဆိုတာ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ သင္ယူရတာ ပိုလြယ္ကူေၾကာင္း အသက္ၾကီးလွ်င္ခက္ခဲေၾကာင္း ေျဖာင့္ျဖမွဳကိလဲ သိပ္ေတာ့ နားမလည္သလို လက္လဲ မခံခ်င္ခဲ့ပါဘူး… “စာပဲ ဘယ္အရြယ္က်က္က်က္ ရပါတယ္” လို႔ပဲ စိတ္ထဲက အထြန္႔တက္ခ်င္ခဲ့တယ္…  အဲဒိအခ်ိန္က ႏုိင္ငံျခားမွာမွ ပညာသြားမသင္ရင္ ျမန္မာ့ပညာေရးကလဲ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမွဳအတြက္ အခက္ျဖစ္ေစတာမို႔ သူမ်ားေတြနဲ႔ယွဥ္ရင္ကိုယ္က်န္ခဲ့မွာစိုးတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ စာေမးပဲြကို သူမ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေတာ့ မေျဖခဲ့ပါဘူး… အရမ္းမၾကိဳးစားခဲ့ပင္မဲ့ ၀င္ခြင့္စာေမးပဲြကိုလဲ သူမ တစ္ခါတည္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္… အဲဒိအခါမွ သူမဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟုတ္လွသားပဲလို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ အသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ခါနီးအရြယ္မွာပဲ စကာၤပူမွာ ေပၚလီေက်ာင္းတဖက္ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တဖက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တယ္… ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ စာသင္ပံုျခင္းကြာျခားခ်က္က စကာၤပူမွာ ဆရာေတြက ျမန္မာျပည္က ဆရာေတြလို ထမင္းလုပ္ပါးစပ္ထဲအေရာက္ ေကြ်းသလို သင္တာမဟုတ္ဘူး… ပထမတစ္ရက္ေက်ာင္းသြားတက္တဲ့ အတန္းမွာတင္ သင္ခန္းစာ ၃ခုေလာက္ျပတ္ေအာင္သင္သြားတယ္… သူမက ခုမွ ဘာသာအတြက္ မိတ္ဆက္ေျပာေနတယ္လို႔ အတန္းခ်ိန္ တစ္၀က္ေလာက္အထိထင္ခဲ့တယ္… ေနာက္မွ သင္ခန္းစာေတြလွန္ျပီးၾကည့္ေတာ့မွ ၁နာရီအတြင္း သင္ခန္းစာတစ္ခုျပီးသြားျပီး ေနာက္တစ္ခုစေနျပီ… ေပးထားတဲ့ ဖတ္စာအုပ္ထဲက ပါ၀ါပြိဳင့္နဲ႔စလိုက္ရွဳိးေလးေတြမွာေတာ့ အဓိကသိသင့္တဲ့ သီအိုရီေတြ အီေကြးရွင္းေလးေတြ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေလးေတြေလာက္ပဲ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေရးထားတယ္… သူမအတြက္ကေတာ့ ဒီေလာက္စာေလး ပ်င္းေတာင္ပ်င္းေသးေပါ့လို႔ ထင္ခဲ့တယ္… ၁၀တန္းတုန္းကစာေတြ ဒိထက္ေတာင္မ်ားေသးလို႔… ဒီလိုနဲ႔ သူမငယ္ငယ္က ပံုစံအတိုင္း ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ အလုပ္သြားလုိက္ တီဗီြၾကည့္လိုက္ေနတယ္… ဒါတင္မကဘူး ခုက်ေတာ့ မိဘနဲ႔ေ၀းတဲ့အခါက်ေတာ့ ခါတိုင္း မိဘေျဖရွင္းေပးေနက် အေသးအဖဲြကိစၥေလးေတြကအစ ကိုယ့္ေခါင္းထဲမွာ စဥ္းစားလာရတယ္… ဥပမာ ေစ်းသြားျပီး ဘာ၀ယ္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ မနက္ျဖန္ဘာခ်က္ရပါ့၊ အလုပ္ကို ဘယ္ေန႔ဘြင္ကင္တင္ရင္ေကာင္းမလဲ၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့… ဒီၾကားထဲမလဲ ျမန္မာျပည္က ေရာက္စ (အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက) ကြန္ျပဴတာေကာင္းေကာင္းမကိုင္တတ္ အင္တာနက္ဆိုတာ မျမင္ဖူး… ေဒါင္းလုပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ အက္ပလုပ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိ စတဲ့ ကြာျခားတဲ့ လက္ေတြ႔ပညာေရးစနစ္ကိုလဲ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ပါလာခဲ့တယ္… အရာရာဟာ သူမငယ္ငယ္ကလို အလြတ္က်က္ရုံနဲ႔ မရေတာ့ဘူး… လက္ေတြ႔လုပ္ရတာေတြပါလာတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြၾကီးနီးလာလို႔ အနီးကပ္က်မွ စာကို တပဲြထိုးက်က္မယ္လဲ လုပ္ေရာ… သူမ ဒုကၡေရာက္ပါေလေရာ… အတန္းထဲမွာ ေျပာသြားတဲ့ စာအုပ္ထဲက ပါ၀ါပိြဳင့္စလိုက္ေတြကိုနားလည္သလိုလိုရွိေပမဲ့ စာအုပ္ေနာက္က ေလ့က်င့္ခန္းေတြက ခက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း… ေရွ႕က ပါ၀ါပြိဳင့္ေတြကို အသံုးခ်ျပီး စဥ္းစားရပင္မဲ့ လွည့္ပတ္ထားေတာ့ သူမ မေျဖရွင္းတတ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္… ပံုမွန္စာက်က္ထားျခင္းမရွိေလေတာ့လဲ ဟိုးေရွ႕က အခန္းေတြကို ေကာင္းစာ မေက်ညက္ေတာ့ဘူး… ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ေမခလာနတ္သမီး မကိန္းစိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဂရုဏာနဲ႔ ေစတနာထားတဲ့ ျမန္မာ အစ္မၾကီးက တစ္ညတည္းနဲ႔ သင္ခန္းစာအကုန္နည္းပါးကို ရွင္းျပတယ္… စာေမးပဲြ ေနာက္ေန႔ဆို ဒီေန႔ညလိုမ်ိဳးမွာ ၂ေယာက္သား မနက္ ၄နာရီထိုးတဲ့အထိ စာၾကည့္ခဲ့တယ္… ဦးေႏွာက္ေတြပူျခစ္ေတာက္ေနေအာင္ တပဲြထိုးေလ့လာတယ္… အေရးၾကီးမယ္ထင္တာေလးေတြပဲစေပါ့ရုိက္ၾကည့္တယ္… (စေပါ့ရုိက္ျခင္းသည္ စကာၤပူပညာေရးစနစ္တြင္ အႏၱရာယ္အလြန္မ်ားပါသည္… သို႔ေသာ္ ေအာင္ရုံေတာ့ အေထာက္အကူျပဳသည္…) ဒီလို ဗရုတ္သုတ္ခ ျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့  ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ သူမ အဲဒိဘာသာ A ရတယ္… ဒီေတာ့လဲ ငါဥာဏ္ေကာင္းသားပဲဆိုျပီး အဟုတ္ၾကီး မာန္တက္ခဲ့တယ္…

ဒီလိုနဲ႔ ေပၚလီ ၃ႏွစ္ကို ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္… ပံုမွန္ေအာင္ျမင္ခဲ့ေသာ္လည္း ငယ္ငယ္ကလို စာေတာ္စာရင္းထဲေတာ့ မ၀င္ေတာ့ဘူး… ဒီေတာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အေၾကာင္းျပတာက အလုပ္တဖက္နဲ႔မို႔ပါ… ေပၚလီျပီးေတာ့ သူမ အလုပ္၀င္လုပ္တယ္… ေက်ာင္းျပီးရင္ေက်ာင္း စာေတြခ်ည္းသင္ေနရတာကို ေမာလွျပီ… အသက္လဲအတန္ေလွ်ာက္ၾကီးလာေတာ့ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ေနႏုိင္ျပီ… ဒီေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေက်ာင္းမတက္ေသးပဲ ခဏေလာက္ေတာ့ ပိုက္ဆံရွာရင္း စာက်က္တဲ့ဘ၀ကိုနားလိုက္အံုးမယ္… ဘယ္အခ်ိန္ေက်ာင္းတက္တက္ရတာပဲလို႔ သူမထင္ခဲ့တယ္… ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ျခင္းကို နားလိုက္တာ ၁ႏွစ္ ၂ႏွစ္… ၃ ၊ ၄ ႏွစ္… သူမရဲ႕ မိဘေတြက အၾကံေပးတယ္… ပညာဆိုတာ ငယ္တုန္းသင္တာေကာင္းတဲ့အတြက္ ေက်ာင္းကို အျမန္ဆံုးျပန္တက္ဖို႔တိုက္တြန္းတယ္… ဒါေပမဲ့ အသက္ၾကီးလာေလ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကို ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့သူမ ဒိြဟေတြၾကားမွာ စဥ္းစားရင္ အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ့တယ္… သူမက ေရြးခ်ယ္မွဳအတြက္ ခ်င့္ခ်ိန္ေတြးေခၚေနတာ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုေပမဲ့ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ပညာရွာရတာ ဦးေႏွာက္က ပိုျပီး လက္ခံတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဂရုမထားခဲ့မိပဲ စဥ္းစားမွဳေတြ ၾကာရွည္ခဲ့တယ္…

သူမေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမအသက္ အရြယ္ေတာ္ တစ္စိတ္ဟိုင္းသြားျပီ… သူမစိတ္၀င္စားတဲ့ဘာသာကို သူမစတက္တယ္… စာေမးပဲြေအာင္ဖို႔ထက္ စာကိုနားလည္ဖို႔ဆိုတ့ဲ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလက္ကိုင္ထားျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္းပဲ တကၠသိုလ္ကိုဆက္တက္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တယ္… စာမက်က္တာ ၅ႏွစ္ေလာက္ၾကာခဲ့တာေရာ၊ အသက္အရြယ္က စကားေျပာလာတာေရာ၊ တျခားလူမွဳေရး စီးပြားေရး ေတြးစရာေတြမ်ားလာတာေရာ ေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္က ေက်ာင္းစာအတြက္ အာရုံစိုက္ႏိုင္မွဳအစြမ္းက်ဆင္းလာတယ္… ဒါကို သတိမထားမိတဲ့ သူမကေတာ့ စာကို မွန္မွန္မလုပ္ေသးဘူး… “ငါလုပ္ရင္ ခဏေလးရပါတယ္” လို႔ထင္ခဲ့တယ္… ဘေလာ့ေလးေရးလိုက္ ဇာတ္လမ္းတဲြေလးၾကည့္လိုက္ မိသားစုနဲ႔ စကားေျပာလိုက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အျပင္ထြက္လိုက္ေပါ့… စာေမးပဲြေျဖဖို႔ ၂ပတ္ေလာက္အလိုမွာေတာ့ သူမအနည္းငယ္စိုးရိမ္လာတယ္…( ဒါေတာင္ ငယ္ငယ္ကဆို အဲေလာက္အခ်ိန္မစိုးရိမ္ေသးဘူး..)… ပါ၀ါပိြဳင့္ေပၚက လက္ခ်ာေတြကိုနားလည္ေသာ္ညား ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြေပၚမွာ အသံုးက်က် မေျဖတတ္ေသးဘူး… သူမဟာကံေကာင္းတယ္ပဲေျပာရမလား… ဆရာေကာင္းနဲ႔ေတြ႔ခဲ့ျပန္တယ္… သူမ အကူအညီလိုေၾကာင္း ေက်ာင္းကဆရာကို အီးေမလ္းပို႔ေတာ့ စကာၤပူမွာေတြ႔ရခဲတဲ့ ေစတနာပါတဲ့ ဆရာက စီတီးေဟာက စတားဘက္ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ၄နာရီတိတိ သူမ သိခ်င္တာေတြနဲ႔ အမွတ္ေပးပံုေပးနည္းေတြကို ေသခ်ာရွင္းျပခဲ့တယ္… အလုပ္ကေနလဲ ခြင့္ေတြယူျပီး စာၾကည့္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသာ္ညား… ခြင့္ေတာ့ယူျဖစ္လိုက္ျပီး ပိတ္ရက္ေတြမွာေတာ့ တျခားအေရးမပါတဲ့ အရာေတြနဲ႔ အခ်ိန္လင့္ခဲ့တယ္… စာကိုေတာ့ ၅မိနစ္က်က္ တျခားအရာ ၁နာရီလုပ္ (ေဖ့ဘြတ္၊ လက္ဘက္သုတ္၊ ကိုရီးယားကား၊ Youtube) စသည္ျဖင့္ ငယ္ငယ္ကလို စာကိုခ်ည္း ဇက္တိုက္ ၁နာရီေလာက္ၾကာ ဖင္ပူေအာင္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး… သူမ ဘယ္ေလာက္အာရုံထားထား ဦးေႏွာက္ကလဲ ၅ မိနစ္ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေနရင္ လက္မခံေတာ့ဘူး… သူမက်က္ထားတဲ့စာေတြကလဲ မနက္က်က္ရင္ ေန႔လည္ေလာက္ဆို ျပန္ေမ့သြားေရာ…

ဒီအခါမွာ သူမနားလည္လိုက္တာက လူၾကီးေတြေျပာဆိုခဲ့တဲ့ “ငယ္ရြယ္တုန္းမွာ ပညာရွာတာ အေကာင္းဆံုးပဲ” ဆိုတဲ့စကားေလးပဲျဖစ္တယ္… ပညာဆိုတာ ဘယ္အရြယ္ရွာရွာ တကယ္တတ္ခ်င္ရင္ သင္ယူလို႔ရတယ္ဆိုတာမွန္တယ္… သို႔ေသာ္ ပညာရွာရတာ အလြယ္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဟာ ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္ပဲျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔လိုတယ္… ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဦးေႏွာက္အလုပ္လုပ္ပံုနဲ႔ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔အမွ်ဦးေနာက္အလုပ္လုပ္ပံုျခင္းကဲြျပားတယ္… ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ပညာအသစ္ေတြကို ဦးေႏွာက္က လြယ္လြယ္ကူကူလက္ခံသိမ္းဆည္းေပးဖို႔ ေနရာရွိတယ္… အသက္ၾကီးလာေတာ့ ဦးေႏွာက္က ရွိျပီးသားအသိဥာဏ္ေတြေပၚမွာ ထပ္ျပီးျဖည့္တင္းဖို႔ပဲ အလုပ္လုပ္ေတာ့တယ္… ဒီေတာ့တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေခါင္းထဲ၀င္ဖို႔နဲ႔ သိုမွီးထားဖုိ႔ခက္ခဲတယ္… အသက္အရြယ္ၾကီးသူေတြအတြက္ ပညာကိုမွတ္သားဖို႔က ရွိျပီးသားအသိဥာဏ္နဲ႔ ခ်ိန္ဆသံုးသပ္ျပီး ေလ့လာတတ္ဖို႔ ငယ္ငယ္ကလို စာက်က္ရုံနဲ႔မရပဲ သေဘာေပါက္နားလည္လြယ္ေအာင္ ဖတ္တတ္ဖို႔ပဲရွိေတာ့တယ္… (မွီျငမ္း http://news.softpedia.com/news/Young-People-Learn-Faster-Older-People-Use-the-Information-Better-40977.shtml) သီအိရီကို apply လုပ္တဲ့  ဥပမာေတြ၊ ေလ့က်င့္ခန္းေတြမ်ားမ်ား ေလ့လာႏုိင္မွ စာေမးပဲြမွာ ေတာ္ကာက်ဖို႔ရွိတယ္… အဲဒိလိုျဖစ္ဖို႔အတက္ အနီးကပ္မွစာက်က္တတ္တဲ့အက်င့္ဟာ အက်ိဳးမျပဳေတာ့ဘူး… 

ခုေတာ့ အနီးကပ္မွစာက်က္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဟာ သံေ၀ဂရျပီး အခ်ိန္ရွိတုန္း ၄ႏွစ္ ၅ႏွစ္ေလာက္ေစာျပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရင္ေကာင္းသားလို႔ေတြးမိျပီးေနာင္တၾကီးစြာရတယ္… သို႔ေသာ္ ေနာင္တေတြရရုံနဲ႔ အလုပ္မျပီးတဲ့အတြက္ ရွိတဲ့အခ်ိန္ကို မျဖဳန္းပဲ သူမ အျမန္ဆံုးေက်ာင္းျပီးေအာင္ ဒီထက္အသက္မၾကီးခင္ လူ႔ေဘာင္ကိစၥေတြ ဒိထက္ပိုျပီး မမ်ားေျမာင္ခင္… သူမဆက္လက္ တိုက္ပဲြ၀င္ရအံုးေတာ့မယ္… သူမ အျမဲကံမေကာင္းႏုိင္… သူမရဲ႕ တစ္ပဲြထိုး အလြတ္က်က္တတ္တဲ့့ အက်င့္ကိုလဲစြန္႔လႊတ္ျပီး ပံုမွန္ မွတ္သားနားလည္ရေတာ့မယ္ဆိုတာ ကိုလဲ သေဘာေပါက္သြားတယ္…

ေမာင္ ညီမေလးတို႔ေတြလဲ ေကာင္မေလးလို ေနာင္တမရ ရေအာင္ အခ်ိန္ရွိတုန္း ငယ္ရြယ္တုန္း ပညာကို ရသေလာက္သင္ယူၾကပါလို႔ ပံုျပင္ထဲက ေကာင္မေလးက သူမအေၾကာင္း နမူနာထားျပီး သူမျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀အဆင့္ဆင့္နဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳအေတြးေခၚေပၚမူတည္ျပီး အၾကံျပဳလိုက္ပါတယ္… လူၾကီးေတြကို တစ္ခါတစ္ရံမွာ စာေတြခ်ည္းက်က္ခိုင္းေနလို႔ ေက်ာင္းျပီးရင္းေက်ာင္းတက္ခိုင္းေနလို႔ Break ေလးယူခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္ရင္ သူမလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာကို သူမက အသိေပးခ်င္တယ္…

သင့္ေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တယ္...

ဒီပိုစ့္ကိုေရးဖို႔ ကြ်န္မလက္တြန္႔ေနခဲ့ပါတယ္… ကြ်န္မေျပာခ်င္တာကို စာဖတ္သူတို႔ အေသအခ်ာသေဘာမေပါက္ပဲ စိတ္ဆိုးစရာျဖစ္သြားမွာကိုလဲ စိုးရိမ္ပါတယ္… ဒီေတာ့ ကြ်န္မလက္မလွ်ိဳပဲ ေပ်ာ့ညံ့စြာတိတ္တိတ္ေနခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ခုလိုေရးျဖစ္တာကေတာ့ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြကို ပိုေကာင္းေစခ်င္တဲ့အတြက္ ျပင္သင့္တယ္လို႔ ကြ်န္မယူဆတဲ့အရာေလးေတြကို ဆန္ရင္းနာနာဖြတ္ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အၾကံေပးခ်င္တာပါ… လတ္တေလာမွာ ေျပာစရာတစ္ခုျဖစ္ေနတဲ့ Todayonline က reporter Serene Lim ေရးတဲ့(ဒီေနရာကို ကလစ္လုပ္ျပီး သူ႔ေဆာင္းပါးကိုဖတ္လို႔ရပါတယ္) ျမန္မာျပည္နဲ႔ က်ိဳက္ထီရုိးအေၾကာင္းပိုစ့္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ကြ်န္မလဲ ေဒါသထြက္ပါတယ္… ဘယ္ေနရာကို ေဒါသအထြက္ဆံုးလဲဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစာေၾကာင္းက ကြ်န္မရဲ႕ ေဒါသေၾကာကို ဆြေပးသလိုပါပဲ….

“So Myanmar, please don't be in a hurry to catch up with us while you still can.”

သူ႔ ေဆာင္းပါးထဲမွာေရးခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အင္တာနက္ေႏွးတာ၊ ဖုန္းလိုင္းေတြ အလုပ္မလုပ္တာ၊ ႏုိင္ငံတကာမွာေျပာလို႔ရတဲ့ Roaming service မရွိတာ၊ ခရီးသြားတဲ့အခါမွာ က်ိဳက္ထီးရုိးေတာင္တက္ကား အဆင္မေျပတာ၊ လံုျခံဳမွဳ မရွိတာ၊ စသည္ျဖင့္ ေတြက အမွန္ေတြခ်ည္းပါပဲ… အဲဒိအမွန္ေတြေရးတာအတြက္ စိတ္ဆိုးသင့္တယ္လို႔ မထင္ပါဘူး… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံရမဲ့ အရာေတြပဲေလ… တကယ္ဟုတ္ေနတာပဲေလ… ဒါေပမဲ့ သတင္းထဲမွာေရးတဲ့ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေရးသားတဲ့စာထဲမွာ သူမရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို အသားေပးေရးထားသလို ျမန္မာျပည္အေပၚမွာ အထင္ေသးအျမင္ေသးေရးထားတာကို ခံစားရတဲ့အတြက္ ကြ်န္မလဲ မၾကိဳက္ခဲ့ပါဘူး…

သူမတို႔လို အဆင္ေျပမွဳအားလံုးကို သတိမထားမိေလာက္ေအာင္ လုပ္ေပးထားတာကို ေမြးကတည္းကခံစားခဲ့ရတဲ့သူေတြအတြက္ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက ပလက္ေဖာင္းေတြ ေျမာင္းဗံုးေတြကအစ သူ႔တို႔က စြန္းစားခန္းတစ္ခုလို ပံုၾကီးခ်ဲ႕မိေနမွာပါပဲ… ကိုယ္ရထားတာကို တန္ဖိုးမထားတတ္ပဲ… မရွိတဲ့ လတ္တေလာမွာ နိမ့္ေနေသးတဲ့ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံကို ႏုိင္ငံၾကီးသားပီသတဲ့ စိတ္နဲ႔ မေဖးမခ်င္ပဲ ေျမနိမ့္ရာလွံစိုက္ျပီး ေ၀ဖန္ပစ္တင္ အထင္ေသးခ်င္တဲ့ သူမရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရွက္သင့္တဲ့အရာပါ…

ခရီးသြားသတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူမသြားမဲ့ေနရာရဲ႕ ဓေလ့ စရုိက္နဲ႔ ၀န္ေဆာင္မွဳေတြကို ေသခ်ာမေလ့လာ မရွာေဖြပဲ သူ႔တစ္၀မ္းကဲြေမာင္ႏွမအားကိုးနဲ႔ သြားျပီး ေတြ႔ၾကံဳရတာကို ေ၀ဖန္အျပစ္တင္တာဟာ သူမတာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ မလုပ္တာပါ… အလြယ္လိုက္တာပါ… ေတာင္တက္ကားေပၚမွာ ခုလို အဆင္မေျပမွဳေတြျဖစ္တတ္လို႔ မေဗဒါကိုယ္တိုင္လဲ အျမဲစိတ္ဆိုးရပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ အေဖာ္ေကာင္းရင္ လမ္းေလွ်ာက္ပဲတက္ပါတယ္… ဒါကို သူမ ကံမေကာင္းခဲ့လို႔ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ မိုးေရထဲမွာထားခံရလို႔ စိတ္ဆိုးတယ္ (မိုးေရထဲမွာထားခံရရင္ ကြ်န္မဆိုရင္လဲ စိတ္ဆိုးမွာပါပဲ) ဆိုရင္လက္ခံပင္မဲ့ ခရီးသြားပို္စ့္ေရးသူ သတင္းေထာက္အေနနဲ႔ Stereotype လုပ္ျပီး မေရးသင့္ပါဘူး…

ဒါေပမဲ့ ေတာင္တက္ကားက ရေသ့ေတာင္မွာပဲ ခ်ျပီး က်န္တဲ့အပိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုေရးကတည္းက သူမဟာ ခရီးသြားပိုစ့္ေရးဖို႔ သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး… သြားမဲ့ေနရာကို ေသခ်ာေလ့လာသြားသူအဖို႔ ဒါဟာ ၾကိဳတင္သိရမဲ့အရာျဖစ္ျပီး ေ၀ဖန္ ကြန္ပလိမ္းလုပ္ေနစရာမလိုပါဘူး…
သူမရဲ႕အမွားေတြ ေထာက္ျပတာအျပီးမွာ ကြ်န္မတို႔ လူမ်ိဳးေတြဘက္က တုန္႔ျပန္မွဳကို ေျပာရေအာင္… သူမရဲ႕ ေဆာင္းပါးအတြက္ သူမကို ျမန္မာလူထုက (အထူးသျဖင့္ စကာၤပူက ျမန္မာလူထု) ျပန္ေျပာထားတဲ့ ကြန္မန္႔ေပါင္းလဲ ၄၀၀ ေက်ာ္ရွိပါတယ္… ဒီလို ျပန္ေျပာၾကတဲ့အထဲမွာ ကြ်န္မအျမင္ မွန္မွန္ကန္ကန္နည္းလမ္းနဲ႔ သူမကို ေ၀ဖန္ထားတာ ေျခပထားတာေတြကို ေတြ႔ရသလို… ေဒါသအေလွ်ာက္ မဆိုင္တာေတြဆဲြထည့္ျပီး စလံုးအသိုင္းအ၀ို္င္းတစ္ခုလံုးကို သိမ္းၾကံဳဆဲဆိုထားတာေတြလဲ ေတြ႔ရပါတယ္… အေရးအေၾကာင္းဆို ေသြးနီးၾကတာ၊ ကိုယ့္အမ်ိဳးကိုထိရင္ မခံႏုိင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္က မွန္မွန္ကန္ကန္ အသံုးအခ်ရင္ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္တစ္ခုပါ… ခုခ်ိန္မွာ ကမာၻဟာ ရြာၾကီးတစ္ခုလိုျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အင္တာနက္ေပၚပဲျဖစ္ေစ အျပင္မွာပဲျဖစ္ေစ ကိုယ့္အျပဳအမူတစ္ခု အေျပာအဆိုတစ္ခုဟာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ လူမ်ိဳးျခားေတြအျမင္မွာ အထင္ေသးစရာမျဖစ္ေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းရွိသင့္ပါတယ္…

ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တင္တဲ့စကားလို ျမန္မာေတြ သိမ္ငယ္ေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ တုန္႔ျပန္ၾကတာလားဆိုတဲ့ စာေၾကာင္းကို ေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္မစိတ္ထဲက အေျဖေဖာ္လို႔မရတဲ့ ခံစားခ်က္ေလးနဲ႔ ကြက္တိသြားက်သလိုျဖစ္ေနတယ္… ဟုတ္တယ္… ေအာင္ျမင္ျပီးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကလူေတြက သူတို႔ကို ဒီလိုလာေျပာရင္ ခ်က္နဲ႔လက္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျပန္ေျပာၾကမွာပဲ… ေဒါသေသြးဆူျပီး ဒါငါတို႔ကို ႏွိမ္တာလို႔ ဘယ္သူမွထင္မွာမဟုတ္ပါဘူး… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ သူတို႔လူမ်ိဳးျဖစ္ရတာကို သိမ္ငယ္ေနတဲ့စိတ္မရွိလို႔လို႔ ထင္ပါတယ္…(ဒါကကြ်န္မစိတ္ထဲခံစားရသလိုေရးတာပါ တျခားအေၾကာင္းအရာလဲျဖစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ သေဘာထားကဲြလဲြႏုိင္ပါတယ္) ခုလိုျဖစ္ၾကတာ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက သူတို႔ႏိုင္ငံထက္ နိမ့္ေနေသးလို႔ ႏွိမ္ခံရတာကို မခံမရပ္ႏုိင္ကလဲျဖစ္ သူမေျပာတဲ့၀န္ေဆာင္မွဳနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္ေတြကလဲ မွန္ေနေတာ့ အားမလိုအားမရျဖစ္ျပီး အမွန္တရားကိုလက္မခံခ်င္ပဲ သူမကို အႏုိင္ျပန္ေျပာခ်င္ေတာ့တာပဲသိသလိုျဖစ္ေနပါတယ္… အမွန္ေတာ့ သူမ ယခုလို ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံက သူတို႔ရဲ႕ ကမာၻ႔ေျမပံုေပၚမွာ အစက္ေလာက္ရွိတဲ့ႏုိင္ငံကို မွီဖို႔လိုပါေသးတယ္ဆိုတဲ့ ႏွိမ္ခ်တဲ့စကားနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားတာၾကည့္ကတည္းက သူမရဲ႕စိတ္ဓာတ္ဟာ မျပည့္၀ပဲ “မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္” သလို ဟုတ္လွျပီ… ျမင့္လွျပီထင္ေနတာ တဖက္ကျပန္ၾကည့္ရင္ သနားစရာေတာင္ေကာင္းပါေသးတယ္…

ဒါနဲ႔ သူတို႔ စလံုးေတြရဲ႕ လူလစ္ရင္လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ဆိုးေတြ သူမ်ားထက္နည္းနည္းေလးသာလိုက္ရမွ ေက်နပ္တာ… စတဲ့ ရရင္ရသလို အခြင့္ေရးယူ တတ္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေလးေတြအေၾကာင္း  ကိုဇက္တီရဲ႕ ကရားဆူးတို႔ျပည္ပိုစ့္ေလးကို သြားဖတ္ၾကည့္ရင္လဲ သူတို႔ႏိုင္ငံသားေတြဟာ စည္းကမ္းေတြ ပစ္ဒဏ္ေတြ သတ္မွတ္မွဳေၾကာင့္သာ လိုက္နာေနရတာျဖစ္ျပီး ကိုယ္ပိုင္ အသိတရားနဲ႔ အဆင့္အတန္းျမင့္ေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး… ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာျပည္တိုးတက္ေကာင္းစားရင္ သူတို႔ စကာၤပူႏုိင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးကို အၾကီးအက်ယ္ထိခိုက္မယ္ဆိုတာလဲ ပညာရွင္ေတြရဲ႕ ေလ့လာခ်က္ေတြအရ သူတို႔သိထားေတာ့ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံ တုိးတက္ေကာင္းစားမွာကို မလိုလားဆံုးက သူတို႔ပါပဲ… ကြ်န္မကေတာ့ သူတို႔လို မျပည့္တဲ့အိုးေတြကို ခုေလာေလာဆယ္မွာ ရိုင္းရုိင္းစိုင္းစိုင္းျပန္ရန္မျဖစ္ပဲ “တစ္ေန႔ငါတို႔ႏုိင္ငံ နင္တို႔ထက္သာေစရမယ္”ဆိုျပီးပဲ ၾကံဳး၀ါးလိုက္ခ်င္ပါတယ္…

လိုရင္းကို ျပန္ဆက္ရရင္ျဖင့္ ကြ်န္မတို႔ေတြ အေနနဲ႔ တုန္႔ျပန္သင့္သေလာက္ ခ်က္နဲ႔ လက္နဲ႔ ကိုယ့္ဘက္က ေဒါသကို ထိမ္းျပီး မွန္မွန္ကန္ကန္တုန္႔ျပန္သင့္သလို… ကိုယ့္ျပည္မွာ တကယ္ပဲ တိုးတက္ဖို႔ လိုေနတဲ့ ယခုခ်က္ခ်င္း ျပင္ဆင္ဖုိ႔လိုေနတဲ့အရာေလးေတြကို ကိုယ္ကိုတိုင္ကလဲ လက္ခံျပင္ဆင္သင့္ပါတယ္… ယခင္က ကြ်န္မၾကားဖူးတဲ့ စကားပံုက “သားသမီးမေကာင္း မိဘေခါင္း” ဆိုတာပင္မဲ့ ယခုေတာ့ ႏုိင္ငံကို ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ခ်ယ္လွယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ မိဘမေကာင္းခဲ့လို႔ ကြ်န္မတို႔ ျပည္သူျပည္သား, ႏုိင္ငံ့သားသမီးေတြ ဒီလိုမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳေျဖရွင္းေနရတာပါ… သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူမေကာင္းလို႔ ဘယ္သူ႔အျပစ္ေၾကာင့္ဆိုတာကို ေျပာေနဖို႔ထက္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ေကာင္းေအာင္လုပ္ဖို႔က အဓိကက်ပါတယ္… (အျပစ္ရွိသူေတြရဲ႕ အျပစ္ေတြကို ေမ့လိုက္ဖို႔ ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္)… အဓိကပိုက်တဲ့အရာကို လုပ္ဖို႔ဆိုလိုတာပါ…

ကြ်န္မအပါအ၀င္ Todayonline ကခရီးသြားေဆာင္းပါးမွာ ကြန္မန္႔ေပးၾကသူေတြ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာေပါက္ကဲြၾကသူေတြဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းအေနနဲ႔ အဖက္ဖက္မွာ တိုးတက္ဖို႔လိုေနတဲ့ ကိုယ့္ႏုိင္ငံအတြက္ ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္မွ မ်ားမ်ားစားစားမလုပ္ေပးႏုိင္ေသးလို႔ ကိုယ္လုပ္ေပးႏုိင္သေလာက္ ကိုယ့္ျမန္မာကို အထင္ေသးေစာ္ကားတဲ့ သတင္းေထာက္ Ms Lim ကို ၀ိုင္းျပီး ေ၀ဖန္ၾကတယ္ဆိုတာထက္… ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္ကို သေဘာထားၾကီးမွဳနဲ႔အတူ မွန္မွန္ကန္ကန္တုန္႔ျပန္သင့္သလို ေနာက္ဆို ဒါမ်ိဳး အေျပာမခံရေအာင္ ၾကိဳးစားၾကဖို႔ပဲရွိပါတယ္… ကြ်န္မ ေျပာေလ့ရွိသလိုပဲ ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕ဂုဏ္ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ အျပဳအမူအေျပာအဆိုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေပၚမူတည္ပါတယ္… အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ ထိေတြ႔မွဳပိုမ်ားတဲ့ ေနရာေတြမွာရွိတဲ့သူေတြရဲ႕ ျပဳမူေျပာဆိုပံုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေပၚမူတည္ျပီး ကိုယ္နဲ႔ဆက္ဆံတဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားက ကိုယ့္တစ္ႏုိင္ငံလံုးကို ဆံုးျဖတ္မွာပါ… တစ္ကယ္လို႔ ဒီႏုိင္ငံျခားသားက ပထမ ျမန္မတစ္ေယာက္အဆိုးနဲ႔ေတြ႔တယ္… ေနာက္တစ္ေယာက္လဲ ဒီလိုပဲဆိုးတယ္… သံုး၊ ေလးေယာက္ဇာတ္တိုက္ ပံုစံတူဆိုးေနရင္ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးကလူေတြဒီလိုပဲလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်သြားမွာပါ… ဒီလိုပဲ သူေတြ႔ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ ၃ေယာက္ ၄ေယာက္က သေဘာထားၾကီးၾကီး ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြနဲ႔ ဆက္ဆံခဲ့ျပီး ၁ေယာက္ေလာက္ကပဲ ဆိုးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဆိုးတဲ့သူတစ္ေယာက္တည္းကိုသာ အျပစ္ျမင္ျပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးအားလံုးကို အျပစ္မျမင္ေတာ့ပါဘူး…

ဒီေနရာမွာ ကြ်န္မေျပာလိုတာက တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီေကာင္းရင္ တစ္စတစ္စနဲ႔ အားလံုးေကာင္းလာျပီး ေကာင္းတဲ့ႏွဳန္းမ်ားတဲ့အတြက္ မေကာင္းတဲ့ အနည္းစုကို ဖံုးသြားမွာပါ… ဥပမာ… ကြ်န္မ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက အမွိဳက္ကို ပစ္ခ်င္သလိုပစ္တာပါ… ဒါေပမဲ့ စကာၤပူေရာက္ေတာ့ အဲလို မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး… အစကေတာ့ မလုပ္ရဲေတာ့တာ (လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာ)… ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ အမွိဳက္ကို စည္းကမ္းမဲ့ျပစ္တဲ့သူမရွိေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရင္ ကိုယ္မေကာင္းတာေပၚလြင္တဲ့အတြက္ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ… ခုေတာ့ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ကိုက စည္းကမ္းမဲ့ အမွဳိက္မပစ္ခ်င္ေတာတာ… လူလစ္လဲ မလုပ္ခ်င္ဘူး… ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုယ္ျပန္လို႔ သူမ်ားေတြစည္းကမ္းမ့ဲျပစ္ေနလဲ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ေကာင္းဖို႔ အရင္လိုတယ္ဆိုျပီး အမွဳိက္ကို အမွဳိက္ပံုးေတြ႔မွျပစ္တယ္… တစ္ေယာက္ခ်င္းစီတစ္ျဖည္းျဖည္းေကာင္းလို႔ မ်ားလာရင္ အားလံုးေကာင္းသြားမယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္… သူမ်ားေတြအားလံုးကို ေျပာင္းသြားေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေသးမွေတာ့ ငါလုပ္ေနလဲ အလကားပဲ ငါလဲအမွဳိက္ပစ္တာပဲေကာင္းတယ္ ဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းလာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး…

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ေကာင္းဖို႔ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ သူမ်ားေတြႏွိမ္စရာမျဖစ္ဖို႔ ကိုယ္ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔… မွန္ကန္တဲ့နည္းလမ္းနဲ႔ တစ္စတစ္စ ျပဳျပင္သြားရမွာပါပဲ… ႏွစ္ ၅၀ေက်ာ္ ဖ်က္စီးခံထားရတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြက ကြ်န္မတို႔သတိမထားလိုက္မိခင္မွာပဲ စိတ္ထဲ၊ အက်င့္စရုိက္ထဲ အျမစ္တြယ္ေနတာေတြကို အျဖစ္မခံပါနဲ႔ေတာ့…
အေရးအေၾကာင္းရွိရင္ စိတ္ဆပ္ျပီး ရင္ထဲမွာသိမ္းထားတဲ့ နာက်ည္းခ်က္ေတြနဲ႔ေပါင္းျပီး အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ သိမ္းၾကံဳး မဆဲဆိုလိုက္ပါနဲ႔… ဒီလိုမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းက မိဘမေကာင္းခဲ့လိုပါ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔သားသမီးေတြအေနနဲ႔ တျခားမိသားစုကို တုန္႔ျပန္ရာမွာ ကိုယ့္မိဘမေကာင္းတာကို လက္မခံခ်င္လဲ လက္ခံေနရတဲ့အတြက္ အဲဒိ ေဒါသစိတ္နဲ႔ “ကုလားမႏုိင္ ရခိုင္မဲ” တဲ့ အျပဳအမူထက္… “ေအာ္… သူ႔မိဘကသာ အက်င့္ဆိုးတာ သူ႔သားသမီးေတြကေတာ့ အဆင့္အတန္းရွိရွိ ေကာင္းရွာပါတယ္…” ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္မ်ိဳးရေအာင္ တစ္ဦးခ်င္းစီက တျခားႏုိင္ငံကလူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့ေနရာမွာ ထိမ္းထိမ္းသိမ္းသိမ္းရွိသင့္ပါတယ္...

ေဖျမင့္ဘာသာျပန္တဲ့ ႏွလံုးသား အဟာရစာအုပ္ထဲက ဖတ္ဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုလိုပဲ… သဲေသာင္ေပၚက ၾကယ္ငါးေတြအမ်ားၾကီးကို ေရထဲျပန္ေရာက္ေအာင္ မကယ္တင္ႏုိင္ပင္မဲ့ လက္တေလာ ေရထဲကို ျပန္ေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ၾကယ္ငါးေလးတစ္ေကာင္အတြက္ကေတာ့ ထိေရာက္တဲ့ ကူညီမွဳပါပဲ… (ဇာတ္လမ္းေခါင္းစဥ္နာမည္ ျပန္ရွာလို႔ေတြ႔ရင္ ေျပာျပပါ့မယ္… သိသူရွိရင္လဲ ကြန္မန္႔မွာေျပာသြားပါ)… (ဇာတ္လမ္းေခါင္းစဥ္ အဂၤလိပ္လိုက One at a time ပါတဲ့ ကိုဇူလိုင္ဒရင္းေျပာလို႔သိရပါတယ္)

တကယ္ေျပာင္းလဲမွဳကို လိုခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သေဘာထားေတြကိုလဲ ေျပာင္းလဲသင့္တာေတြေျပာင္းလဲဖို႔ လိုေနျပီဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္….

ဒီေအာက္က diagram ေလးကေတာ့ ဘ၀မွာ ေျပာင္းလဲမွဳ အဆိုးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရရင္ လူေတြရဲ႕ တုန္႔ျပန္တတ္တဲ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စရုိက္ေလးေတြအေၾကာင္းေရးထားတာပါ... စိတ္၀င္စားရင္ အျပည့္အစံုကို Chapter 1: Thriving in Today's World ဆိုတဲ့ေနရာကို ကလစ္ႏွိပ္ျပီး သြားဖတ္ႏုိင္ပါတယ္...

(ဒီပိုစ့္ဟာ မေဗဒါရဲ႕ အေတြးနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုသာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အျမင္ျဖစ္ပါတယ္… စာဖတ္သူတို႔ ၾကိဳက္သလို သေဘာထားကဲြလဲြႏုိင္သလို အျမင္ကဲြလဲြမွဳေတြရွိခဲ့ရင္ အျပဳသေဘာနဲ႔ ကြန္မန္႔မွာ ေဆြးေႏြးႏုိင္ပါတယ္)

ခင်မင်မှု ကံခေသူ… (သို့) စကာင်္ပူရောက်အလွဲများ (၁၂)

သင်နဲ့ သိပ်အဆက်အသွယ်မရှိတာကြာနေတဲ့ မိတ်ဆွေပဲဖြစ်စေ… အရမ်းတရင်းတနှီးမရှိခဲ့ပင်မဲ့ စကားပြောရအဆင်ပြေခဲ့တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပဲဖြစ်စေ… ပြောရရင်တော့ အဆက်အသွယ်ပြတ်နေတာကြာတဲ့ အသိမိတ်ဆွေမျိုးက ရုတ်တရက်ကြီး တွေ့ချင်လှချည့်ရဲ့ သတိရလို့ပါ ဆိုပြီး ဖုန်းခေါ်လာရင် သင်ဘယ်လိုခံစားရလဲ?
မဗေဒါကတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်သိပ်ကြီးတတ်တယ်ပဲပြောရမလား… ယုံလွယ်တယ်ပဲပြောရမလား… “အော်… သူတို့ ငါ့ကို ခင်ရှာသားပဲ” လို့တွေးပြီး ဝမ်းသာတတ်ပါတယ်… ကိုယ်က အားတယ်ဆိုလို့ကတော့ ငြင်းပြစ်ရမှာ အားနာတတ်ပါတယ်…
ဒီလိုနဲ့ပဲ ဟောဒီလို ခံခဲ့ရတဲ့ မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက်လွဲခဲ့ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတွေများနေပါပြီ…
ဒီပိုစ့်ဟာ အရင်အလွဲတွေလို ရီစရာဖြစ်ချင်မှဖြစ်မယ်… ဒါပေမဲ့ စကာင်္ပူရောက်မှ ကျွန်မတွေ့ရတဲ့ ခင်မင်မှုနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး (မြန်မာပြည်တုန်းကတော့ ငယ်သေးလို့ ဒါမျိုး တွေ့ မကြုံခဲ့ရတာလဲ ဖြစ်မယ်) ဖြစ်တတ်တာလေးမို့ အလွဲထဲ ထည့်လိုက်တာပါ…

သတိရလို့ပါတဲ့...

ခုတစ်လော အဆက်အသွယ် သိပ်မလုပ်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရင့်အရင် အလုပ်က ကိုယ့်အပေါ်ကောင်းခဲ့တဲ့ မလေးရှန်း တရုတ် မိန်းမတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ကြီးတွေ့ချင်ရဲ့ဆိုပြီး ဆက်သွယ်လာပါတယ်… လွန်ခဲ့တဲ့ ၂နှစ်လောက်က သူတစ်ခါကိုယ့်ကို ဆက်သွယ်ဖူးပါတယ်… အဲဒိတုန်းက ကိုယ်လဲ ကိုယ့်ကိုခင်တယ်လေဆိုပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ Night shift အပြန် အိပ်ငိုက်နေသော်လည်း သူ့အိမ်ထိတောင်သွားတွေ့ပါတယ်… ကိုယ့်အိမ်ဘက်ဆို သူအဝေးကြီးလာရမယ်လေဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ပါ… ဒါပေမဲ့ ဟိုရောက်တော့ သူသုံးတဲ့ ပိန်ဆေး Package ကို ဝယ်ဖို့ ဆွယ်တာဖြစ်နေပါတယ်… ဇွတ်အတင်းတော့ မရောင်းပင်မဲ့ သူတွေ့ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ပေါ်လွင်သလို ကိုယ့်ရဲ့ တစ်သက်လုံး မပိန်ဖူးခဲ့တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလဲ ရောဂါမျိုးစုံဖိတ်ခေါ်နေတဲ့အတွက်စိုးရိမ်လို့ သတိပေးတာဆိုတဲ့ စကားအသုံးအနှုန်းလှလှလေးတွေကို ရင်ခံစွာကြားခဲ့ရပါတယ် … “အော်… ငါ့ကို တွေ့ချင်တာထက် ဒီဟာကို ရောင်းချင်လို့ကိုး” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်လေးက ကိုယ့်ခင်မင်မှုလေးကို အလွဲသုံးစားအခွင့်ကောင်းယူတယ်လို့ ထင်မိပါတယ်… ဥပမာ… သူနဲ့သွားလည်တုန်း စကားစပ်မိလို့ ပိန်ဆေးအကြောင်းပြောရင်း ကောင်းတယ်ဆိုပြီး ရောင်းရင် ဘာမှ မပြောလိုပါဘူး… ဒါပေမဲ့ အကြာကြီး မဆက်သွယ်ပဲ ရုတ်တရက်ထ ဆက်သွယ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိတွေ့ချင်ခဲ့တာကို ခင်လို့ လွမ်းလို့ တွေ့ချင်ရုံ သပ်သပ်ပါလို့ပြောပြီး ခေါ်ထုတ်ထာ မကောင်းဘူးလို့ထင်တာပါ…

ခုလဲ ကျွန်မကို တွေ့ချင်ပြန်ပါပြီတဲ့… ၂နှစ်ကျော်အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြတ်တာတောင် ဖေ့ဘွတ်ကနေ တကူးတက မတ်ဆေ့ပို့ပြီး ဖုန်းနံပါတ်ကိုတောင်းပါတယ်… သူက လတ်တလောလဲ အလုပ်ထွက်ထားတာ အတော်လေးကြာနေပြီလို့ ကျွန်မသိရပါတယ်… ကျွန်မကိုလဲ ဘယ်အချိန်တွေ့မလဲ… ကြိုက်တဲ့နေရာပြော ငါလာခဲ့မယ်… စသည်ဖြင့် အလွန်တရာမှ ဖော်ရွေစွာ ကတီးကတီးလည်း ဆက်သွယ်ပါတယ်… စိတ်ထဲမှာ အားနာမိတယ်… ဒါပေမဲ့လဲ သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကိုလဲ ကိုယ်က ရိပ်စားမိတယ်…. တချိန်တည်းမှာလဲ ခင်မင်မှုဆိုတာကို အလွဲသုံးစားလုပ်သလိုခံစားရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်… ပထမဆုံးအကြိမ် အဲလိုဖိတ်ခေါ်မှုတွေကိုကျွန်မ မတွေ့တော့ဖူးလို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်…
ဒီလိုဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် သင်ခန်းစာရခဲ့တဲ့ တခြားအဖြစ်အပျက်လေးတွေရှိတယ်…

ဇွန်ဘီ Marketing

၂၀၀၅ ကျောင်းပြီးခါစ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်ခါစအချိန်တုန်းက ဟိုးအရင် Part time အလုပ်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မြန်မာကောင်လေးတစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်ပြီး အပြင်မှာတွေ့ဖို့ ဖိတ်ပါတယ်… သတိရလို့ပါဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပါပဲ… ဖုန်းထဲမှာလဲ ငယ်ပေါင်းသူငယ်ချင်းတွေလို သိပ်ဖော်ရွေတဲ့ အသံနဲ့ပါ… ပြောရမယ်ဆိုရင် ကိုယ်က သူ အလုပ်ကိုဝင်လာတဲ့အချိန် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျောင်းပြီးလို့ အဲမှာမလုပ်ဖြစ်တော့တာပါ… တွေ့လိုက် ခင်မင်လိုက်တဲ့အချိန်လေးက တိုတိုလေးပါ… ဒါပေမဲ့ မဗေဒါယုံလွယ်မိပြန်ရဲ့… “အော်… ငါ့ကိုခင်သားပဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာသလို “မိတ်ဆွေဆိုတာ ဒီလိုမှမဖွဲ့… ဘယ်လိုဖွဲ့မလဲ” ဆိုပြီး တွေ့ဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်…
တကယ်တမ်းတွေ့တဲ့နေ့ကျတော့ သူနဲ့အတူ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင် မိန်းမကြီး ၂ယောက်ပါလာတယ်… ပြီးတော့ ကျွန်မကို seminar တစ်ခုကို ခေါ်သွားတယ်… ပြီးတော့ သူတို့ ပစ္စည်းတွေကိုရောင်းတော့တာပါပဲ… သူတို့ပစ္စည်းရောင်းရုံမကဘူး ကိုယ်က မန်ဘာဝင်ထားပြီး တခြားသူတွေကိုပါ ထပ်ဆွယ်လာရင် အဲဒိအတွက် ကော်မရှင်နဲ့ရသလို ကိုယ်ဆွယ်တဲ့သူက ထပ်ဆွယ်လာရင် ကိုယ်ကဘာမှမလုပ်ပဲ ကော်မရှင်ထပ်ရအုံးမှာဆိုတဲ့ မဆန်းသောမရိုးသော network marketing ပဲခေါ်သလား အဲလိုအထာတွေပြောပါတယ်… အဲလိုမျိုး Talk show တွေ Seminar တွေကို အရင်ကလဲ ရောက်ဖူးနားထောင်ဖူးတဲ့ ကျွန်မ လုံးဝစိတ်ဝင်စားမှုမရှိပါဘူး… အဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုတောင် စင်ပေါ်ကပြောနေတဲ့သူက လက်ညှိုးထိုး မေးမြန်းပြီး ကိုယ်ထင်တဲ့အတိုင်းပြောတော့ လူထူးလူဆန်းလိုလို လူ့ငတုံးလိုလိုနဲ့ ဆက်ဆံခံခဲ့ရပါတယ်… တကယ်ချမ်းသာမဲ့ နည်းလမ်းဆိုရင်တောင် ကျွန်မ မကြိုက်ရင် မလုပ်ပဲနေပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အမြင်မတူတဲ့လူတစ်ယောက်ကို အထင်သေးသလိုလို ငတုံးပဲဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြတ်ရယ်ပြုသလိုလုပ်ရင် အလွန်တရာမှ အရွဲ့တိုက်တတ်သောကျွန်မကလဲ ရှက်ရှက်နဲ့ Sign up လုပ််တတ်တဲ့ လူစားမျိုးမဟုတ်ပဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်ထိုင်နေမှာပါပဲ… အဲဒိလို Seminar ခန်းထဲမှာ ကျွန်မထိုင်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကို သတိရလို့ တွေ့ချင်တယ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ဘယ်ရောက်နေလဲ မသိပါ…

ပွဲပြီးတော့ ဘူဂစ်က Food court မှာ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်မုန့်စားရင်း သူနဲ့ပါလာတဲ့ မိန်းမကြီး နှစ်ယောက် (တစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်သူ ဆရာဝန်ပြောတာပဲ) ရဲ့ နားမုဒိန်းကျင့်ခြင်းကို ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားခံရပြန်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကလဲ သူတို့ ပြောချင်ရာပြော ကိုယ်မကြိုက်တာ ကြိုက်တာထက် သူများကို နားမုဒိန်းကျင့်ပြီးမှ ရမဲ့လုပ်ငန်းမျိုးက ကျွန်မနဲ့ မကိုက်ဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းကြီး သိထားလို့ပါပဲ… ဒီလုပ်ငန်းမျိုးကို ကျွန်မက ဇွန်ဘီ Marketing လို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် နာမည်ပေးထားပါတယ်… ကိုယ်ကိုက်ခံရပြီးရင် သူများကို ဆက်ကိုက်ဖို့ပဲရှိပါတယ်… ကျွန်မအမြင်ကို ဥပမာပေးတာသပ်သပ်ပါ… ဒီလုပ်ငန်းမှားတယ် မှန်တယ် မပြောလိုပါဘူး… တချို့တကယ်အပြောကောင်းသူတွေအတွက်တော့ အလုပ်ဖြစ်ရင်ဖြစ်မှာပါ…

ကိုယ့်ကိုပြောမရတဲ့အဆုံး အဖတ်တောင်မလုပ်ပဲ ကျောက်ခဲရေညစ်တောင် ထွက်အုံးမယ်… ဒီဟာမ ဘာအဆံမှ မရှိပါဘူးလေဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အကြည့်ခံပြီး လမ်းခွဲခဲ့ပါတယ်… ကျွန်မစိတ်ထဲမှာလဲ အဲဒိကောင်လေးကို မိတ်ဆွေစာရင်းထဲမှ Shit+Delete လုပ်လိုက်ပါတယ်… သူလဲ ကျွန်မလို ကျောက်ခဲရေညစ်ကို ထပ်မဆက်သွယ်တော့ပါဘူး…

ကြွေးယူပြုံးပြုံး ကြွေးတောင်မုန်း

ဒီစကားပုံလေးကို ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်မှာပါ… ကျွန်မ သူများဆီက ပိုက်ဆံချေးရမှာ အလွန်တရာမှ ဝန်လေးပါတယ်… ချေးခဲ့ရင်တောင် ပြန်ပေးနိုင်မဲ့ အခြေအနေမျိုးရှိမှ ပြန်ပေးမဲ့ရက်ကို အသေအချာပြောပြီး ချေးပါတယ်… ထိုနည်းတူစွာ ကိုယ့်ဆီက ပိုက်ဆံလာချေးတဲ့သူရှိရင်လဲ ဘယ်တော့ ပြန်ဆပ်မှာလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်မပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးလေ့ရှိပါတယ်… ဒီလိုမှပဲ ကိုယ့်အတွက်လဲ အဆင်ပြေမယ့် ပမာဏ ဖြစ်သလို သူပြန်ဆပ်မယ်ဆိုတဲ့ အချိန်နဲ့ကိုက်ပြီး ကိုယ့်ပေးစရာရှိတာတွေကိုလဲ စီစဉ်လို့ရအောင် ငွေလည်ပတ်မှု အခက်မတွေ့အောင် ပြင်ဆင်လို့ရမှာပါ… (နှစ်နဲ့ချီပြီးကြာမယ်ဆိုရင်တော့ ငွေတန်ဖိုးကိုပါ ထည့်တွက်ရတော့မှာပေါ့… ခင်မင်မှုနဲ့ ယုံကြည်မှုပေါ်လဲ မူတည်တာပေါ့နော်..) ထားပါတော့…

ကျွန်မနဲ့ ရင်းနှီးတာ အတော်လေးကြာနေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရှိပါတယ်… ၂၀၀၃ လောက်ကတည်းကပါ… ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားဘဝကတည်းကလဲ အပြင်မှာတော့ သိပ်မတွေ့ဖြစ်ကြပါဘူး…. မြန်မာသင်္ကြံန်တို့ ကျွန်မအိမ်မှာ အလှူလုပ်မှတို့ တွေ့ဖြစ်ပါတယ်… ၂၀၀၆ အကုန် လောက်မှာ သူလဲ သူ့ကျောင်းပြီးလို့ လုပ်ငန်းခွင်ဝင်နေပါပြီ… အဆက်အသွယ်လဲ အတော်ပြတ်နေခဲ့တာပါ… သူရုတ်တရက်ဖုန်းခေါ်ပြီး တွေ့ချင်တယ်ပြောတော့ မတွေ့တာကြာပြီလေဆိုပြီး တွေ့ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်… ညစာတူတူစားရင် စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်… ဒီလိုနဲ့ ၂ခါလောက်တွေ့ဖြစ်ပါတယ်… ထိန်းမရတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်အထင်ကြီးမှုက “အော်…. ငါ့ကိုခင်ရှာသားပဲ” ဆိုတာကြီးပါပဲ…

ဒီလိုတွေ့ပြီး ၁ပတ်လောက်ကြာတော့… ဖုန်းဆက်ပြီး ပိုက်ဆံ ၃၀၀ ချေးပါတယ်… ကိုယ်မမေးခင်ပဲ လကုန်ရင်ပြန်ဆပ်မယ်လို့လဲပြောပါတယ်… ဒီလိုနဲ့ကိုယ်လဲ လွှဲပေးလိုက်ပါတယ်… အဲဒိအချိန်ကစပြီး အဆက်အသွယ် ပြန်ပြတ်သွားပါတယ်… ပိုက်ဆံကို စိုးရိမ်လို့မဟုတ်ပါ… သူအရင်ရက်တွေက တွေ့ချင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ Motive က ပိုက်ဆံချေးချင်လို့များလားဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး တွေးမိခဲ့တဲ့ ကျွန်မကပဲ သူငယ်ချင်း စိတ်ဓာတ်မရှိတာလား… “အော်… သူငယ်ချင်းဆိုတာ အရေးကြုံရင် ကူညီရမှာပဲလေ” ဆိုပြီး ကိုုယ့်စိတ်ကိုယ် ပြန်ဆုံးမဖြစ်ခဲ့တယ်…
ဒါပေမဲ့ သူပြန်ဆပ်မယ်ဆိုတဲ့ အချိန်မှာ ပြန်မဆပ်ပါဘူး… ၁လတိတိထပ်စောင့်ပါတယ်… ပြန်မဆပ်သလို ဘာ့ကြောင့်ပြန်မဆပ်ဖြစ်ကြောင်း… ဒါမှမဟုတ် “သူငယ်ချင်းရယ် နင့်ပိုက်ဆံငါသတိရပါတယ်… အဆင်မပြေသေးလို့ နောက်ပြန်ဆပ်မယ်နော်” ဆိုတဲ့ စကားမျိုးတောင် မလာပါဘူး… ခုတော့ လုံးလုံး အမေ့ခံသလိုဖြစ်နေတော့ ကိုယ်က ထုတ်တောင်းရပါတော့တယ်… ပိုက်ဆံကို ပြန်မဆပ်ချင်ရင် အစကတည်းက ချေးတယ်လို့ မသုံးနှုန်းပါနဲ့… ပေးပါ လို့သုံးနှုန်းပါ… ဒီလိုဆို ကိုယ်စေတနာရှိသလောက် ကူညီနိုင်သလောက် ပေးပါမယ်… ချေးတယ် ပြန်ဆပ်မယ်ဆိုပြီး အမေ့ခံတာမျိုးကိုတော့ လုံးဝလက်မခံနိုင်ပါ…

ဒီလိုနဲ့ကိုယ်က တောင်းတော့ “ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ ပေးမှာပေါ့… ဒီပိုက်ဆံလောက်လေးနဲ့များ… ငါ့ဦးလေးတွေက ဒီမှာ သူဋ္ဌေးတွေပါ… နင့်ပိုက်ဆံကို စိတ်မပူပါနဲ့” ဆိုပြီး စိတ်မရှည်သလိုလို ပြန်တောင်းတဲ့သူကပဲ အလွန်လိုလေသံမျိုးနဲ့ပြောပါတယ်… နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြန်တောင်းမှုကြောင့် ပြန်ရလိုက်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာတော့ “ငါတော့ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် အမုန်းခံလိုက်ရပြီ… သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်တော့ ဆုံးပြန်ပြီ” ဆိုပြီး ခုလုခုလုနဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်… 



ကြားမှာအဆက်အသွယ် ပြန်ပြတ်သွားပေမဲ့ ၂၀၁၀ လောက်မှာ သူဆက်သွယ်လာပြန်ရော… ဒီလိုပဲ တွေ့ရအောင် သူကျွေးမယ်ဆိုပြီး ခေါ်ပါတယ်… သူလဲ တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေလို့ အရင်က ကိစ္စကိုလဲ သင်ပုန်းချေချင်လို့ခေါ်တယ်ထင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ်လဲ မိတ်ဆွေမဆုံးဘူးဆိုတဲ့ အပျော်နဲ့ပေါ့… မတွေ့ဘူးငြင်းရင် ကိုယ်က အရင်ကိစ္စအတွက် စိတ်ထဲထားပြီး မခေါ်မပြောဖြစ်တယ်ဖြစ်မှာစိုးလို့ တွေ့ဖြစ်ပြန်ပါတယ်…
အင်းလေးမှာ ကျွန်မကို ရှမ်းခေါက်ဆွဲနဲ့ အကြော်စုံတစ်ပွဲကျွေးပါတယ်… သူအဆင်ပြေနေကြောင်း… အလုပ်က Bonus တွေ အရမ်းရကြောင်း… မကြာခင်လဲ ရာထူးတက်တော့မဲ့အကြောင်းပြောပါတယ်… ကြားရတာ ဝမ်းသာသလို အားလဲကျပါတယ်… နောက်ရက်ထပ်တွေ့တော့လဲ အော့ချက်က food court မှာ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်ဝယ်စားပြီး ပြောဖြစ်တာတွေက သူရန်ကုန်မှာ အိမ် ဝယ်နိုင်ပြီဆိုတဲ့အကြောင်း မှတ်မှတ်ရရပြောလို့… ကိုယ်က သူ့ထက် အရင်ကျောင်းပြီးပြီး ရန်ကုန်က ရွှေပုန်းညက်တို့လို အိမ်ယာတွေမှာ ဝယ်ဖို့မပြောနဲ့ ကျောင်းသားဘဝ ချေးထားတဲ့ bank Loan တွေ ကြေခါစပဲရှိလို့ အားကျမိပြန်ရော… နောက်ပြီး သူ့အလုပ်က စပွန်ဆာပြီး ဒီဂရီဆက်တက်မှာဖြစ်သလို လီကွမ်ယုရဲ့ ပညာတော်သင်ဆုကိုလဲ သူလျှောက်ထားတာ ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း… သူစာတော်သည်ကိုလဲ သိပါသည်... ဒီတော့လဲ ဟုတ်ရင်လဲ ဟုတ်မှာပါလေလို့ပဲ စိတ်ထဲက ယုံလိုက်ပါသည်… သူ့ကုမ္ပဏီက Bonus တွေ အများကြီးရတယ်ဆိုတာလဲ အဲဒိမှာလုပ်နေတဲ့ တခြားမြန်မာအသိတွေဆီကသိတော့ သူလိမ်တာမဟုတ်ဘူးဆိုတာသိပါတယ်… ကိုယ်ကတော့ မျက်လုံးလေး အဝိုင်းသားနဲ့ အားကျစွာနားထောင်ခဲ့ပါတယ်… 

သိပ်မကြာပါဘူး နောက် ၃ ၄ရက်လောက်ကြာတော့ ပိုက်ဆံ ၂၀၀ လောက်ချေးဖို့ မတ်စေ့ရောက်လာပါတယ်… သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဖိလစ်ပိုင်ကို အလည်သွားမလို့ ၂၀၀ လောက်လိုနေလို့တဲ့… ဒီတော့ ကျွန်မက ဘယ်တော့ ဆပ်မှာလဲလို့ မေးသလို… ဆပ်မယ်ပြောတဲ့နေ့ ပြန်ဆပ်မှာ သေချာလားလို့မေးပါတယ်… ကျွန်မပိုက်ဆံကို ခင်မင်မှုတစ်ခုတည်းကြောင့် ဒီလိုပဲ ပေးလိုက်ရမှာ ဒီမေးခွန်းတော့ ကျွန်မမှာ မေးပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ထင်ပါတယ်… ဘဏ်တွေမှာ ချေးရင်တောင် မဆုံးနိုင်သော အထောက်အထားနဲ့ သပ်သေတွေပေးရပါသေးတယ်… အပေါင်တွေထားရပါသေးတယ်… သူ့ဘက်ကပြောတော့ “၂ဝဝလောက်လေးနဲ့ဟာ” တဲ့… ဒီကိစ္စမှာ ပိုက်ဆံထက်… ကျွန်မဘက်က ခံစားရတာက ချေးလိုက်လို့ ဟိုတစ်ခေါက်ကလိုဖြစ်ရင် ဒီတစ်ခါတော့ မိတ်ပျက်မယ် (အချိန်တန်လို့ မဆပ်ရင် ပြန်တော့တောင်းရမှာပဲလေ… ခင်မင်မှုကြောင့် ဒီတိုင်း အလွတ်ချေးပြီး အတိုးတောင်မှ မယူတာ… ပိုက်ဆံချေးပြီးရင်တော့ ပြန်ဆပ်သင့်တယ်လို့ထင်တယ်...) နောက်တစ်ခုကတော့ ခင်မင်မှုကို အယောင်ပြ အလွဲသုံးစားလုပ်တယ်လို့ ခံစားရတာပါ…

ကျွန်မမှာလဲ မလွယ်သေးဘူးလို့ပြန်လိုက်တော့… “နင်က ဘာတွေကုန်နေလို့လဲ… နင်မချေးချင်တာ ငါသိပါတယ်… သူငယ်ချင်းလိုသဘောထားလို့ ချေးတာ” ဆိုတဲ့ မတ်စေ့နဲ့ အဆုံးသတ်သွားပါတယ်… ကျွန်မ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမချေးခင် ၁ပတ်လောက်အလိုမှ သတိတရတွေ့ချင်တဲ့ သူငယ်ချင်းမှာ ကျွန်မထင်နေတဲ့ ခင်မင်မှုမျိုး မရှိဘူးဆိုတာတော့ သိလိုက်ပါတယ်…

ကျွန်မ ဝေခွဲလို့မရတာတစ်ခုက ခုလိုမျိုး မိတ်ဆွေက နက်ဝေါ့မားကဒ်တင်းဝယ်ခိုင်းတာပဲဖြစ်စေ… ပိုက်ဆံချေးပြီး ကတိမတည်တတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းမျိုးတွေကို ကျွန်မငြင်းလိုက်မိတာ ကျွန်မသူငယ်ချင်းကောင်း မပီသရာကျသလား… သဘောထားသေးသိမ်ရာကျလား… သေချာတာကတော့ ကျွန်မမိတ်ဆွေတွေလိုသမျှအားလုံးကို ကျွန်မမှာလဲ အပိုမရှိပါပဲနဲ့ လိုက်ကူနေတာဟာလဲ ၂ဦးလုံးအတွက် မှန်ကန်တဲ့ ကူညီမှုမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပဲ…
ဒါမှမဟုတ် ခင်မင်မှုမှာ ကံခေပြီး အဖြည့်ခံ လိုမှပဲကိုယ့်ကို ခေါ်ပြောချင်တာဟာ ကျွန်မကပဲ ခင်စရာမကောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေလိမ့်မလားလို့ သံသယဝင်မိပါတော့တယ်…

All Photos get from Google

အဆင္ေျပလား phobia

Know when/who/which situation to ask

“အဆင္ေျပလား?” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” “အဆင္ေျပျပီလား?” စတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြကို သင္တို႔ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမးေလ့ရွိပါသလဲ? သာမာန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒီစကားေတြဟာ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ဂရုစိုက္တဲ့ အေနနဲ႔ ေမးေလ့ရွိတဲ့စကားေတြပါ… သို႔ေသာ္ ဒီေမးခြန္းေလးေတြကို သံုးတဲ့အခါမွာ ဘယ္သူ႔အတြက္သံုးတာလဲ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာသံုးတာလဲ အဲဒိလိုေမးတိုင္း လူတစ္ေယာက္ကို ဂရုစိုက္ရာက်သလား ဆိုတာကို ကြ်န္မေတြ႔ၾကံဳခံစားဖူးတာေလးနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…
ဒါဆို ကြ်န္မဒီစကားေလးေတြကို ဘယ္လိုအခ်ိန္မွာသံုးလဲ… ဘယ္သူ႔ကိုသံုးလဲ ဆိုတာေလးကို ေျပာျပဖို႔လိုလာပါျပီ… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ခုတစ္ေလာ ကြ်န္မအယူအဆမ်ားမွားေနျပီး သူတစ္ပါးကို အထင္လဲြမိေန သလားဆိုတဲ့ ဒိြဟပြားစရာကိစၥေတြအတြက္ မိမိကိုယ္ကို သံုးသပ္ခ်က္တစ္ခုခ်မလို႔ပါ…

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ “အဆင္ေျပလား” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကို ကြ်န္မနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ ကြ်န္မဂရုစိုက္တဲ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က လူေတြထဲမွာ လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥတစ္ခုခုရွိတယ္ဆိုတာ သိရင္ အဲဒိကိစၥ အဆင္ေျပလား ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴမွျပီးရဲ႕လားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ ဂရုစိုက္စိတ္နဲ႔ ေမးတဲ့အခါမွာသံုးပါတယ္… တကယ္လို႔သူတို႔မွာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး လုပ္ေဆာင္စရာကိစၥမရွိဘူးဆိုရင္ ဒီေမးခြန္းက ေမးစရာမလိုဘူးလို႔သတ္မွတ္ပါတယ္…
ေနာက္ထပ္ ဒီေမးခြန္းေလးေတြကို အသံုးျပဳဖို႔လိုအပ္မယ္လို႔ထင္တဲ့ အေျခအေနေလးေတြကေတာ့ ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပဳအမူေတြ ပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ထူးျခားေနမယ္… စိတ္ဓာတ္က်တဲ့ပံုေပါက္ေနမယ္ စတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုေမးခြန္းမ်ိဳးေမးဖို႔လိုအပ္မယ္ဆိုတာကို ကြ်န္မလက္ခံပါတယ္…

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ “အဆင္ေျပလား?” “အဆင္ေျပရဲ႕လား?” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းဟာ အဆင္မေျပျခင္း ခက္ခဲေသာကိစၥရွိေနႏုိင္ျခင္း အတြက္ အဆင္မွေျပရဲ႕လားဟု ေမးသည့္ေမးခြန္းလို႔ ကြ်န္မေကာက္ခ်က္ခ်မည္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မကို ကပ္သတ္ေတြးေသာသူဟု ဆိုႏုိင္မည္ေလာ… အျမဲတေစ အခက္ေတြ႔ေနေသာသူဟု ယူဆ၍လူေတြ႔တိုင္း ကိစၥေထြေထြထူးထူးမရွိပဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား ဟုေမးျခင္းလို႔ေရာ မွတ္ယူလို႔ရမည္လား...

ဒီေမးခြန္းေမးခံရျခင္းအေပၚ ကြ်န္မအတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစတဲ့ Scenario ေလး ၂ခုကို ေျပာျပပါမယ္… ပထမ တစ္ခုကေတာ့ အလုပ္က ကိုယ္နဲ႔ ခင္တဲ့ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ရွင္းေပးလိုက္လို႔ ကိုယ့္အယူအဆ မွားတာမဟုတ္ေလာက္ဖူးလို႔ ကြ်န္မယံုၾကည္တယ္…

အဆင္ေျပလား ျပႆနာ (၁)

ေျပာျပရရင္ျဖင့္… ကြ်န္မရဲ႕ အရင္အလုပ္မွာ လုပ္သက္ ၃ႏွစ္နီးပါးရေလာက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းကေပါ့… အလုပ္ကို ျမန္မာအစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ အသစ္၀င္ပါတယ္… ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက ကြ်န္မလုပ္ရတဲ့ စက္ကို ကိုင္ဖို႔တာ၀န္က်ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူနဲ႔ ကြ်န္မက Shift မတူတဲ့အတြက္ သူေန႔ဆို ကြ်န္မက ည… သူညဆို ကြ်န္မက ေန႔ပါ… တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အလုပ္ခ်ိန္အေျပာင္းမွာ စက္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အရာေတြကို Passdown လုပ္ရပါတယ္…

သူ႔ကို အသစ္ျဖစ္တာေရာ သိပ္အသားမက်ေသးတာေရာေၾကာင့္ အထက္အရာရွိကိုယ္တိုင္က ကြ်န္မနဲ႔တကြ တစ္ျခားအေဟာင္းေတြကို သင္ျပေပးဖို႔ေျပာထားပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမမွာ အက်င့္တစ္ခုရွိတာက ကိစၥတစ္ခုကို မသိလို႔ ကြ်န္မကိုလာေမးတယ္… ျပီးရင္ အဲဒိေမးခြန္းကိုပဲ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုသြားေမးတယ္… လူဆိုတာ ကိစၥတစ္ခုတည္းကိုပဲ လုပ္ေဆာင္ပံုျခင္းကဲြျပားပါတယ္… ဒီအခါ အေျဖ ၂ခုမတူရင္ ဟိုကဒီလိုေျပာတယ္ ဒီကဒီလိုေျပာတယ္နဲ႔ ေျပာျပသင္ျပရတဲ့သူ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ပါတယ္… အမွန္ေတာ့ “ဆရာမ်ား သားေသ” ျဖစ္ေနတာပါ… ေမးျပီး ကိုယ္နဲ႔ အကိုက္ညီဆံုး နည္းလမ္းကိုသံုးဖို႔က အဓိကပါ… လုပ္ငန္းခြင္မွာ မည္သူမွ ဇြန္း ခြံ႔ (Spoon feed) မေကြ်းပါဘူး… ဒါကိုပဲ ကြ်န္မထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ ထိုအစ္မၾကီးမသိေလေရာ့သလား…

ကြ်န္မမွာအက်င့္တစ္ခုရွိတာက သူမ်ားကို ဆရာသြားလုပ္ရမွာနဲ႔ ဆရာလုပ္သလိုျဖစ္သြားမွာကိုစိုးရိမ္တာပါ… အရာရွိက သူ႔ကိုဆရာလုပ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးထားပင္မဲ့ ကြ်န္မက အားနာပါတယ္… ကိုယ္အသစ္၀င္စတုန္းကလဲ အေဟာင္းေတြက သူတို႔လုပ္တာမွ အမွန္ဆိုျပီး လာဆရာလုပ္ခဲ့တုန္းကလဲ ေခါင္းအေတာ္စားခဲ့ရပါတယ္… အလုပ္ကလဲ ကြ်န္မအျမင္ေတာ့ ဘာမွ ခက္ခဲေနတဲ့ အရာလဲမဟုတ္ပါဘူး… ဒီေတာ့ သူအဆင္မေျပရင္လာေမးပါေစ… သူသိခ်င္လို႔ေမးမွပဲ ကြ်န္မေျပာျပေလ့ရွိပါတယ္… ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကြ်န္မကသူနဲ႔ အသင္းမတူေတာ့ အ၀င္အထြက္ပဲေတြ႔တာပါ… သူမနဲ႔ အသင္းတူတဲ့ ျမန္မာေတြလဲ အမ်ားၾကီးေမးစရာရွိပါတယ္…

ဒါေပမဲ့ အဲလိုအေဟာင္းျဖစ္ပင္မဲ့ အစြယ္မျပတဲ့ကြ်န္မကို သူမစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုသေဘာထားလဲေတာ့ကြ်န္မ မသိပါ… သူမ အထင္မွာ ကြ်န္မက သူ႔ထက္အရင္ ၁ပတ္ေလာက္မွ ဒီအလုပ္ကိုေရာက္တဲ့သူမ်ားမွတ္ေနလားမသိပါဘူး… လူကိုေတြ႔ရင္ “အဆင္ေျပလား ညီမ” ဆိုျပီးေမးပါတယ္… ပထမတစ္ေခါက္ေမး… ကြ်န္မ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားပါဘူး… “ေျပတယ္ အစ္မ” လုိ႔ပဲ ျပံဳးျပီးျပန္ေျဖပါတယ္… ေနာက္တစ္ေခါက္ေတြ႔လဲ “အဆင္ေျပရဲ႕လား ညီမ” ထပ္ေမးပါတယ္… ဒီအခါလဲ “ေအာ္ သူႏွဳတ္ဆက္ခ်င္တာ ေျပာစရာမရွိလို႔ ရွာက်န္ေမးတာပါေလ”ဆိုျပီး “ေျပတယ္ အစ္မ” လို႔ပဲ ေျဖပါတယ္…
ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕ အျပဳအမူကိုမူတည္ျပီး ကြ်န္မခံစားရတာက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူက Senior ကြ်န္မက Junior ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ိဳးလာျပဳမူေနသလိုခံစားရပါတယ္… အထူးသျဖင့္ သူမသည္ အသစ္၀င္လာသူျဖစ္ရုံမက လုပ္ငန္းခြင္ျဖင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိ အံ၀င္ခြင္က်မရွိေသးသည့္ သူက ကြ်န္မလို ျပႆနာမလုပ္ခ်င္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေနတဲ့ အေဟာင္းကို “အဆင္ေျပရဲ႕လား” လို႔ေမးေနတာ သိပ္ေတာ့ မဟုတ္လွပါ… မွန္ပါသည္ တစ္ခါတစ္ရံ သူမ ထားသြားေသာ အမွားမွားအယြင္းယြင္းျဖင့္ တန္းလန္းအလုပ္မ်ားကို ဆက္လုပ္ရလွ်င္ေတာ့ အခက္အခဲမ်ားရွိပါသည္… သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဆင္ေျပသလို ျပႆနာကို ၾကည့္ေျဖရွင္းပါသည္… သုိ႔ေသာ္ ေအာင့္သက္သက္ေတာ့ ရွိလွသည္… ကြ်န္မ၏အက်င့္သည္ ေရွ႕လူမွားလုပ္သြားတာ သိေသာ္ညား ကိုယ္တတ္ႏုိင္ေသးလွ်င္ ျပင္ေပးလိုက္သည္… ထိုသူမွားသည္ဟု သြားလက္ညွဳိးထိုး ဆရာလုပ္ရမွာ အလြန္မွ ပ်င္းသည္… အရာရွိကိုယ္တိုင္က သူမအမွားလုပ္လွ်င္ ျပန္ေျပာဖို႔ မွာထားေသာ္လည္း ေထာင္သလိုျဖစ္မည္ဆိုး၍တစ္ေၾကာင္း ကိုယ့္ျမန္မာအခ်င္ခ်င္းျဖစ္သျဖင့္တစ္ေၾကာင္း အၾကီးအက်ယ္မဟုတ္လွ်င္ ကြ်န္မသိပ္မေျပာျဖစ္ေခ်….

သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူကိုေတြ႔လွ်င္ “အဆင္ေျပရဲ႕လား ညီမ…” ဆိုသည့္ ေမးခြန္းသည္ ကြ်န္မ၏ ရုိးတြင္းခ်ဥ္စည္ထဲရွိ မနည္းၾကိဳးတုတ္ထားရေသာ ေဒါသနဂါးကို ကလိလာလာထိုးေနသလိုျဖစ္ေနသည္… ကိုယ့္ေဒါသကို ဆြဆြေပးေနေသာသူကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကြ်န္မေရွာင္သည္… ယခင္စိတ္ျဖင့္သာဆို ပတ္ကနဲျပန္ေျပာျဖစ္ျပီး ရန္သူတစ္ေယာက္ဖဲြ႔မိအံုးမည္ျဖစ္သည္… ထိုအခ်ိန္က အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုကိုယ္သံုးသပ္ျပီး ျပဳျပင္ေနတဲ့အခ်ိန္မို႔ ကိုယ့္ကို ကံတရားက စမ္းသပ္ဖို႔လူတစ္ေယာက္လႊတ္လိုက္သည္ဟုပဲ ယူဆသည္… ေနာက္တစ္ခ်က္ ကြ်န္မဒိြဟပြားရသည္မွာ သူမ ေမးသည့္ “အဆင္ေျပလား ညီမ” ဆိုသည့္ေမးခြန္းသည္ သူမလုပ္သြားသမွ် တလဲြမ်ားကို ျပန္လိုက္လုပ္ရတာကို ေမးသည္ေလာ မသိပါ… “အစ္မ အမွားမလုပ္သ၍ ညီမ အဆင္ေျပပါတယ္” ဆိုသည့္ အေျဖေပးလိုက္လွ်င္လဲ သူမကို ထိခိုက္မည္စိုးသျဖင့္ မေျပာလိုပါ…

ဒီအခါ ကြ်န္မႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ အလုပ္အတြင္းမွ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကို ဒီကိစၥေျပာျဖစ္သည္… သူက “အဲဒိအစ္မၾကီး မေမးခင္ ညီမက သူ႔ကို အဆင္ေျပရဲ႕လား အစ္မ လို႔ အရင္ေမးလိုက္ပါလား” တဲ့… ကြ်န္မအယူအဆအားျဖင့္ အေပၚမွာေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း အဆင္မေျပေသာ ကိစၥရွိေနသူကိုမွ အဆင္ေျပရဲ႕လားဟုေမးေလ့ရွိသည္… သူမတြင္ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ အားနည္းခ်က္အမ်ားအျပားရွိသည္… သို႔ေသာ္ အမွားလုပ္တတ္၍ အဆူခံရတတ္ေသာ သူမကို အဆင္ေျပရဲ႕လား ဟူေသာ ေမးခြန္းျဖင့္ ႏွိမ္ေမး မေမးခ်င္ပါ…

ေနာက္ေန႔ အဲဒိအစ္မၾကီး အလုပ္လာေတာ့ ကြ်န္မေျပာျပခဲ့တဲ့ အစ္ကိုၾကီးက သူမကို “အစ္မ ဘယ္လိုလဲ အဆင္ေျပရဲ႕လား” လို႔ ေမးလုိက္ပါတယ္… ထိုအခါ သူမက “ဘာျဖစ္လို႔လဲ…” ဆိုျပီး ခပ္ဆပ္ဆပ္ျပန္ေမးပါတယ္… “ေအာ္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး… ဒီလိုပဲေမးၾကည့္တာပါ အကူအညီလိုရင္ေပးရေအာင္လို႔ပါ” လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ သူမ၏ မ်က္၀န္းေပၚက မခံခ်င္ေလးကိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုး ေကာင္းစြာသတိထားလိုက္မိပါတယ္…

ဒါေတာင္ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုးက သူ႔ရဲ႕ Senior ေတြပါ… လုပ္သက္ၾကာေနတဲ့သူက အသစ္၀င္တဲ့သူကို အဆင္ေျပလား ေမးတာက သဘာ၀က်ပါေသးတယ္… အမွားေပါင္းစံုလုပ္ေနတဲ့ အသစ္က အေဟာင္းကို ေတြ႔တိုင္း အဆင္ေျပလားေမးေနတာေတာ့ သိပ္မဟုတ္ေသးပါ… ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္… တကယ္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ သင္ျပရဲတာ ဆရာလုပ္တာမဟုတ္ပါ… Leadership skill (ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္း) ဟုသာေခၚမည္ထင္ပါတယ္… ျပႆနာမျဖစ္ခ်င္၍ ေအးေအးေနလို႔မရပါ… တစ္ခါတစ္ရံ နဂါးမွန္းသိရန္ အေမာက္ေထာင္ျပဖို႔လိုေပလိမ့္မည္…

ထိုေန႔မွစ၍ ကြ်န္မသူမကို ေတြ႔လွ်င္ “အစ္မ အဆင္ေျပရဲ႕လား” ကို အရင္ေမးသည္… သူမ မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဒီစကားအေမးခံရတာကို သူမလဲ မၾကိဳက္ဟု ကြ်န္မယူဆသည္… မည္သို႔ပင္ဆိုေစ သူမကို ဒီစကားေမးဖို႔ ကြ်န္မတြင္တာ၀န္ရွိသည္… သူမ အမွားလုပ္သြားလွ်င္ ကြ်န္မေျပာသည္… သူမ အလုပ္မ်ား တန္းလန္းေပးလွ်င္ အျပီးလုပ္ခိုင္းသည္… ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မရသည့္သင္ခန္းစာကေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းသည္ ဆရာလုပ္ျခင္းမဟုတ္…
သူမကို ၾကည့္၍ရေသာ သင္ခန္းစာသည္ အလုပ္တြင္ အသစ္၀င္လွ်င္ အသစ္လိုေန အဲဒိအလုပ္က လူေတြအေၾကာင္းမသိခင္ အေမာက္မေထာင္ရန္ျဖစ္ေပသည္… (လူေတြအေၾကာင္းကလဲ လအနည္းငယ္ျဖင့္ပင္ သိႏုိင္သည္ မဟုတ္ေျခ)…

Is it really Okay to say I'm not bcoz of ur question "R U OK?"

အဆင္ေျပလား ျပႆနာ (၂)

ယခု ကြ်န္မ အလုပ္သစ္ကိုေရာက္တာ ၆လပင္ရွိေျချပီ… ေရွ႕အလုပ္က သူမ်ားေတြကို သင္ခန္းစာယူကာ တတ္ႏုိင္သမွ် ကြန္ပလိမ္းမမ်ား အသစ္လိုေနသည္… အသစ္ျဖစ္၍ ကိုယ့္အလုပ္မွန္းမသိ သူမ်ားအလုပ္မွန္းမသိ လာခိုင္းသမွ်ကိုလဲ တတ္ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးသည္… ကြ်န္မလက္ရွိေရာက္ေနေသာ ကုမၺဏီသည္ အရင္အလုပ္ျဖင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္… ျမန္မာနည္းလွသည္… ရွားရွားပါးပါး ကြ်န္မ အထပ္တြင္ ကြ်န္မႏွင့္ တျခား႒ာနမွ ျမန္မာ အစ္ကိုၾကီး ၂ေယာက္သာရွိသည္… ကြ်န္မသူေ႒းက အလုပ္စ၀င္တဲ့ေန႔ကပင္ ရွားပါး ျမန္မာမို႔ မိတ္ဆက္ေပးသည္… ကိုယ္တိုင္လဲ ျမန္မာလူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ရွိ၍ အားတက္မိသည္… သို႔ေသာ္ စစခ်င္း ေစာက္နဲ႔ထြင္း ေမးခံရတဲ့ ေမးခြန္းကေတာ့ “ညီမက ဒီမွာ ဘယ္လို အလုပ္ရတာလဲ” တဲ့…. ေရာာာာာာာာာာာာာ…

ခ်ဥ္စည္ထဲက ေဒါကနဂါးကို တုတ္နဲ႔ လာထိုးျပန္ပါျပီ… “Jobstreet မွာေတြ႔လို႔ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္ျပီး အင္တာဗ်ဴး၀င္ျပီး ရတာပါ” လို႔ပဲေျဖလိုက္ပါတယ္… ဟုတ္တယ္ေလ… အလုပ္ဘယ္လိုရလဲဆိုေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပဲ ေလွ်ာက္လို႔ရတာေပါ့… သူတစ္ေယာက္ပဲ ဒီကုမၺဏီမွာ အလုပ္ရလား… တျခားျမန္မာ မရရဘူးလား… သူကေတာ့ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳေတြလဲ အေတာ္ရွိခဲ့သလို ဒီကုမၺဏီမွာလဲ အေတာ္ၾကာေနတဲ့ Senior Engineer ေပါ့… ကြ်န္မက သူ႔ေလာက္ေတာ့ ရာထူးမရွိပါဘူး… ကိုယ္က ပိုလီပဲျပီးထားတယ္… သူ႔ေလာက္လဲ လုပ္သက္မရွိသလို အသက္လဲမၾကီးေသးပါဘူး…
ေနာက္ရက္တစ္ရက္မွာ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းရင္းႏွီးေအာင္ ႒ာနခ်င္းမတူေသာ္ျငား ေန႔လည္စာတူတူသြားစားျဖစ္ပါတယ္… အဲဒိမွာလဲ ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက ကြ်န္မနဲ႔ အေပါက္လမ္းသိပ္မတည့္ပါဘူး… ကြ်န္မကပဲ သိပ္အေတြးလြန္ျပီး ကပ္သပ္တတ္တာလား လို႔ ေ၀ခဲြမရျဖစ္ရပါတယ္… မွတ္မိသေလာက္ ေမးခြန္းေလးေတြ ဥပမာေျပာျပပါမယ္…

၁) ညီမက ဒီမွာ ဘာလုပ္ရတာလဲ (လတ္တေလာေတာ့ အသစ္ဆိုေတာ့ သင္ယူေနတုန္းေပါ့)

၂) Techinical နဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြကို ညီမလုပ္ႏုိင္လို႔လား

၃) ဘာစေတးနဲ႔ ေနေနတာလဲ
(Personal ေမးခြန္း သို႔ေသာ္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အလုိက္မသိသူမ်ားေမးေလ့ရွိသျဖင့္ စိတ္မဆိုးေသးပါ… ေျဖေတာ့ မယံုသည့္ပံုစံျဖင့္… ေရာက္တာ ၉ႏွစ္ရွိတဲ့သူကိုမ်ား… သူေရာက္တာေမးၾကည့္ေတာ့ ၄ႏွစ္ေလာက္ပဲရွိျပီးေတာ့… )

၄) အိမ္၀ယ္ထားတယ္ဟုတ္လား၊ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး အိမ္၀ယ္လို႔ရတာလဲ…

၅) အိမ္ေထာင္က်ေနျပီလား
(ကြ်န္မအသက္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့အတြက္ ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္မစိတ္မဆိုးပါဘူး… သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲ အျမင္မတူျဖစ္မိတာက ေနာက္ဆက္တဲြလာတဲ့ သူ႔ရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္ကိုပါ)

၆) ခုေခတ္မွာ မိန္းကေလးေတြက အိမ္ေထာင္က်ေစာၾကတယ္ေလ…
(ဘုရားေရ… ကြ်န္မ ျမင္ေတြ႔ေနတဲ့ စကာၤပူက မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ေက်ာင္း အလုပ္ စာ စသည္ျဖင့္ အနာဂတ္အတြက္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားေနလို႔ ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ေလာက္မွ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကသူမ်ားပါတယ္… သူ႔ သံုးသပ္ခ်က္က ဘာကိုၾကည့္ျပီးေျပာလဲမသိပါ)

ထိုသို႔ထိုသို႔ေသာ္ ေမးခြန္းမ်ားကိုသည္းခံကာ ေန႔လည္စာတစ္ႏွပ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးေနာက္ ထိုသူျဖင့္ ေနာက္လံုး၀ ထမင္းထြက္မစားျဖစ္ေတာ့ပါ… သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံ သူႏွင့္ Office Pantry တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း ၀င္ေပါက္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္းေတြ႔လွ်င္ ႏွဳတ္ဆက္သည့္အေနျဖင့္ သူကြ်န္မကို ေမးတတ္သည့္စကားက “အဆင္ေျပရဲ႕လား” တဲ့…

တျခားစကားေတြျဖင့္ အမ်ားၾကီးႏွဳတ္ဆက္လို႔ရသည္… အဘယ္ေၾကာင့္ ဤစကားကုိမွ သံုးသနည္း… သူက အေဟာင္း ကိုယ့္ထက္လဲ လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ နည္းပညာအေတြ႔အၾကံဳရွိသျဖင့္ ေမးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆကာ ယခုထက္ထိေျဖသိမ့္ေနေသးသည္…

သို႔ေသာ္ စိတ္ထဲမွေတာ့ စပ္ကနဲ ျပန္ေမးမိသည္ “အဆင္မေျပေတာ့ အစ္ကိုက ဘယ္လိုကူညီေပးႏုိင္မွာမို႔လဲ” ဟု ဆိုလွ်င္ ကိုယ္က ဘုေျပာသည္ျဖစ္မည္… ဟုတ္သည္… သူက ကြ်န္မႏွင့္လဲ ႒ာနမတူ… ကြ်န္မတို႔ ႒ာနဘာလုပ္သနည္းဆိုတာေတာင္ သူသိပံုမေပၚ… ယခုထက္ထိလဲ သူ႔အကူအညီဘာမွ မလိုပဲ အဆင္ေျပေနသည္…
ကိုယ္ပဲ သိပ္အေတြးေခါင္ေနသလား လူမွဳေရးေခါင္းပါးေနသလား… ကိုယ္ပဲ “အဆင္ေျပရဲ႕လား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း အသံုးျပဳပံုကို ေသခ်ာမတတ္တာလား… ထိုသူပဲ တစ္ခုခုမွားေနသလား ကြ်န္မေ၀ခဲြမရပါ… သို႔ေသာ္ ထိုသူေမးေသာ အဆင္ေျပရဲ႕လားဆိုသည့္ ေမးခြန္းအေပၚ ကြ်န္မစိတ္ထဲ သိပ္သေဘာမက်လွေပ…
ေတြးမိသည္က…

၁) ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း အဆင္မေျပမွာစိုးရိမ္၍ (ဂရုစိုက္၍) ေမးျခင္းေလာ
(သို႔ေသာ္ သူ႔မ်က္ႏွာတြင္ Sincere ျဖစ္ေသာပံုေတာ့ မေတြ႔ေခ်)

၂) ဒီေကာင္မေလး ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ပါဘူးဆိုျပီး အထင္ေသးသျဖင့္ ေမးျခင္းေလာ

ယခုေလာေလာဆယ္အထိေတာ့ ကြ်န္မ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေရွာင္ေနပါတယ္… အ၀င္အထြက္ မ်က္လံုးခ်င္းမစံုေအာင္ ေနပါတယ္… စံုခဲ့လွ်င္လဲ သူဘာမွ မေျပာခင္ ျပံဳးျပ ရီျပကာ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ပါတယ္…
ဤပိုစ့္ကို ေရးျဖစ္ျခင္းမွာ ဟိုေန႔က မေတာ္တစ္ဆ Pantry ထဲမွာ သြားဆံုေတာ့ ေမးခံလိုက္ရတဲ့ အဆင္ေျပရဲ႕လား ဆိုတာေၾကာင့္ပါပဲ…. ၆လရွိျပီ…

ေမးလိုက္ခ်င္သည္က… စာဖတ္သူေတြေရာ “အဆင္ေျပရဲ႕လား” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဘယ္လိုေနရာေတြမွာ သံုးတတ္ပါသလဲ…

ဘယ္သူေတြကို ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေမးမွာလဲ...