၀ါသနာ

၀ါသနာ?? အင္း.. ကိုကိုေမာင္က tag ထားတာကေတာ့ ခရီးမသြားခင္ထဲကပါပဲ.. ခက္တာက ၀ါသနာပါတာေတြက မ်ားေနေတာ့ မယ္မယ္ရရ ဘာကို၀ါသနာပါရမွန္းမသိျဖစ္ေနလို႔ မေရးျဖစ္တာ…
ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ေတာ့ ေဆာ့ရတာ၀ါသနာပါတယ္… အစားထက္ အေဆာ့ကိုမက္တယ္… ညေနေရာက္ျပီဆို ေအာက္ဆင္းေဆာ့ရမွ ေက်နပ္တယ္.. မဟုတ္ရင္ အိမ္ထဲမွာ တစ္ခ်ိန္လုံးဂ်ီက်ေနေရာ… လမ္းထဲမွာလဲ ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖတ္ ေဘာ္ဒါေတြကလဲ မ်ားၾကီး ေယာက်ာၤးေလး မိန္းကေလး ေက်ာသားရင္သားမခဲြျခားပဲေဆာ့တယ္… ဒါေပမဲ့ ျပႆနာေတာ့ လာမရွာနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ခံမေနတတ္ဘူး… အေဖကလဲ ေအာက္ဆင္းေဆာ့မယ္ဆိုတုိင္း ကတိေတာင္းတယ္.. ျပႆနာမျဖစ္ေအာင္ေဆာ့. ရန္ျဖစ္မလာနဲ႔တဲ့.. အေမနဲ႔ အမေတြကေတာ့ ဆက္ဆံုးမတယ္.. ရန္ျဖစ္ခဲ့ရင္လဲ ခံမလာနဲ႔တဲ့… ဒီေတာ့ ေဆာ့ပါတယ္ဆိုမွ အျငင္းအခံုေလးေတာ့ နဲနဲရွိတာေပါ့… ဒါေပမဲ့ မေဗဒါက ရန္ျဖစ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လက္မပါပါဘူး… အဟဲ… ရန္ေလးမ်ားျဖစ္လာရင္ ေနာက္ ၃ ၄ရက္ေလာက္ ေအာက္ဆင္းေဆာ့ဖို႔ အခြင့္ေရး ပိတ္သြားတတ္တယ္… ဒီလိုက်ေတာ့လဲ ကိုယ္မဆင္းေတာ့ ပဲြမစည္ဘူးေလ… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရန္ဘယ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကလဲ ကိုယ့္ကို ေဆာ့ဖို႔လာေခၚတယ္.. ကိုယ္ကလဲ ေဆာ့ရမယ္ဆိုေတာ့ ျပန္ေခၚလိုက္တယ္… အင္း. ကေလးဘ၀မ်ား စဥ္းစားရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲေတာင္ေပ်ာ္လာျပီ…
ကဲ.. ေျပာရင္းနဲ႔ topic ကလဲြသြားျပီ… ၀ါသနာကိုေျပာတာ.. ငယ္ငယ္က ၀ါသနာက ေဆာ့တာ.. ရန္ျဖစ္တာဟုတ္ဘူးေနာ္.. အဟဲ.. အထင္ေတြ မွားကုန္အံုးမယ္…

ေနာက္ ၉ တန္း ၁၀တန္းေရာက္ေတာ့ ေဆာ့ခ်င္ေသးပင္မဲ့လဲ စာက မ်ားလာေတာ့ အိမ္က ေပးမေဆာ့တာက တစ္ေၾကာင္း… ကိုယ္နဲ႔ ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္မ်ားကလဲ အလြန္တရာမွ ပဲမ်ားသြားၾကေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ မေဆာ့ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး.. အဲဒိအခါမွာေတာ့ ကိုရီးယားကား တရုတ္ကား တီဗီြက လာသမွ်ကားမွန္သမွ်ကို မလြတ္တမ္းထိုင္ၾကည့္ပါတယ္… အဟဲ.. ဟဲ…
အဲ ဇာတ္လမ္းၾကား ေၾကာ္ျငာျဖတ္လာရင္ေတာင္ ေနာက္ေက်ာေပးျပီး တီးလံုးၾကားတာနဲ႔ ဘာေၾကာ္ျငာလဲဆိုတာကို အျမန္ဆံုး ဘယ္သူေျပာနိုင္လဲဆိုျပီး အမေတြနဲ႔ ဆက္ကစားပါတယ္… ဟဲ.. ဟဲ.. သူတို႔မကစားလဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲ ကစားပါတယ္… အဟီး… တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္ေၾကာ္ျငာျပီးရင္ ဇာတ္လမ္းျပန္လာေတာ့မယ္ဆိုတာေတာင္ မွန္းနိုင္တဲ့အတြက္ မေဗဒါကို တီဗြီေမွာ္ေအာင္တယ္လို႔ေတာင္ ရြဲ႕ေခၚၾကပါတယ္..

စာမ်ား က်က္ရမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ သတင္းေတာင္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္… အဟတ္.. ဟတ္… တီဗီြအစီအစဥ္က “ဒံု…. ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကား အစီအစဥ္မ်ား ဒီတင္ျပီးဆုံးပါျပီ” ဆိုတဲ့ စာတမ္းေပၚတဲ့ အထိၾကည့္ပါတယ္… အဲ.. အိမ္က တီဗီြပဲၾကည့္ေနတယ္ စာမက်က္ဘူးဆိုျပီး တီဗီြေပးမၾကည့္ရင္ လံုး၀ကို အရြဲ႔တိုက္ျပီး စာမက်က္ေတာ့ပါဘူး..
၁၀တန္းတံုးကေတာ့ အေပးအယူနဲ႔ စာၾကည့္ပါတယ္… အဟီး… ဇာတ္လမ္းတဲြ ၇နာရီကေန ၈နာရီတစ္ခ်ိန္… ၉နာရီခဲြေလာက္ကေန ၁၀နာရီခဲြေလာက္ထိတစ္ခ်ိန္ ၂နာရီေပးၾကည့္ရင္ က်န္တ့ဲအခ်ိန္ စာေကာင္းေကာင္းက်က္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ၁၀တန္းစာေမးပဲြေျဖေနတဲ့အခ်ိန္.. မွတ္မွတ္ရရ သခ်ာၤေျဖရမဲ့ေန႔မွာ “ပိုးမင္းသားရဲ႕ သိုင္း၀ိဥာဥ္ အပိုင္း၂” ဇာတ္သိမ္းပိုင္း ျပပါတယ္… က်မကၾကည့္ခ်င္တာကို အေဖက ေပးမၾကည့္ပါဘူး.. စာေမးပဲြတြင္းကိုေတာင္ ဇာတ္လမ္းတဲြၾကည့္ခ်င္ေသးလားဆိုျပီး ေနာက္ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္မွာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ပိတ္ထားလိုက္ပါတယ္… က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့ အေဖက သေဘာတူညီခ်က္ကိုျဖတ္တယ္လို႔ထင္မိပါတယ္… သူ႔ကို စာေမးပဲြတြင္းမို႔ လိုက္ေလ်ာျပီး ၇နာရီကားေတာင္မၾကည့္ပါဘူး… ဒီကားေလး ဇာတ္သိမ္းမို႔ ၾကည့္ခ်င္တာကိုေပးမၾကည့္ဘူး.. ျပီးေတာ့ သခ်ာၤက တီဗီြၾကည့္ရင္းလဲ တြက္လို႔ရတာပဲဟာ.. ဒါေပမဲ့ က်မအေဖကလဲ က်မလိုပဲ ေခါင္းမာတယ္… လံုး၀ဆို လံုး၀ပဲ.. သူကလဲ နင္မက်က္ရင္ နင္စာေမးပဲြက်မွာတဲ့… က်ရင္ ေနာက္နွစ္ေက်ာင္းမထားဘူး ဘာညာ ျခိမ္းေျခာက္တာေပါ့ေနာ္… တကယ္က်ရင္လဲ ထားမွာပါပဲ… (သိေနေသာ္လည္းကိုယ္လဲ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့ေနာ္…) သူလာၾကည့္ရင္ တမင္စာမက်က္ပဲေနျပတယ္… သူထြက္သြားမွ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စာၾကည့္တယ္… လာမၾကည့္တာ ၾကာလာတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေရွ႕က တရုတ္ကားသံၾကားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္.. စိတ္တိုလာရင္ ေနာက္ေဖးက ပန္းကန္ေတြတင္ထားတဲ့စားပဲြကို ပိတ္ကန္တယ္… ကဲြမွာလဲ ေၾကာက္ရေသးတယ္.. အသံက်ယ္ရုံေလာက္အားနဲ႔ ကန္ရတာေပါ့ေနာ္… ေနာက္ဆံုး အေဖနဲ႔ က်မရဲ႕ တင္းမာမွဳေၾကာင့္ အစ္မ အၾကီးဆံုးကပဲ က်မကိုလာေျပာတယ္.. သူ ကူးေပးထားပါ့မယ္.. စာေမးပဲြျပီးရင္ ၾကည့္ပါတဲ့… တကယ္ေတာ့ အဲဒါဟာလဲ က်မကို ညာခဲ့တာပါပဲ.. တကယ္တမ္းေတာ့ မကူးေပးခဲ့တာ စာေမးပဲြျပီးမွ သိပါတယ္… အသဲကြဲတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို အဲဒိတုန္းက ရည္းစားမထားဖူးပင္မဲ့ ခံစားဖူးသြားတယ္… သစၥာေဖာက္ခံရတယ္.. အညာခံရတယ္.. စိတ္ထဲမွာေတာ့ စြတ္စဲြခ်က္မ်ိဳးကို စံုလို႔ေပါ့…

က်မအေဖက က်မကို သခ်ာၤကို စိုးရိမ္တာက ေနာက္မွသိတယ္.. သခ်ာၤက်ဴရွင္ဆရာက သခ်ာၤအေျခအေနမေကာင္းဘူးေလး ဘာေလး အေဖကို တိုင္ထားေတာ့ စိတ္ပူူတာပါ.. အမွန္ေတာ့ က်မသခ်ာၤအေျခအေနမေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး… က်မက သခ်ာၤသင္ရင္ ခေရစိတြင္းက် ေပါက္ေပါက္ရွာရွာလိုက္ေမးတတ္ပါတယ္.. အဲဒါကိုပဲ ဆရာက က်မကို သခ်ာၤညံ့တယ္မ်ား ထင္သြားသလားသိပါဘူး… ဇာတ္သိမ္းမွာေတာ့ က်မ ရဲ႕ ဂုဏ္ထူးရဘာသာေတြထဲမွာ သခ်ာၤလဲပါပါတယ္… အိမ္ကလူေတြကေတာ့ ေဗဒါတို႔ တရုတ္ကားေတြသာ မၾကည့္ရင္ All D ထြက္မွာ ဆိုျပီး ျငဴစူၾကပါတယ္… က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့ က်မကို စာေမးပဲြတြင္းပါ တရုတ္ကားေပးၾကည့္ရင္ All D ထြက္မွာလို႔ က်ိတ္ျပီး ေျပာမိပါေသးတယ္… ၾကည့္ျပီးတာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေၾကာက္ျပီး စာကို အေသဖိလုပ္ျဖစ္မယ္ထင္တာပဲ…

ဇာတ္လမ္းတဲြေတြၾကည့္တဲ့ ၀ါသနာကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိကို ပါေနတုန္းပဲ… ေငြကုန္သက္သာတယ္.. လူ မပင္ပန္းဘူး… အခ်ိန္ကုန္ျမန္တယ္… ၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္ အျပင္က စိတ္ညစ္စရာေတြ ေမ့ေနတယ္… ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ… အဲ.. မေဗဒါကို ရုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဘးက စကားလာေျပာတာ သိပ္မၾကိဳက္ဘူး… ေျပာမယ္ဆိုရင္လဲ ရုပ္ရွင္ကို ခဏရပ္ျပီးမွ ေျပာစရာရွိတာကို ေျပာတယ္.. တခ်ိဳ႕ကရွိတယ္… အစကေတာ့လာမၾကည့္ပဲဲနဲ႔.. ေဘးကေန.. ဇာတ္လမ္း အလည္ေလာက္ေရာက္မွ အဲဒါဘယ္သူလဲ.. ဘာကားလဲ.. ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းလဲ.. တစ္ခုျပီးတစ္ခုလာမေမးနဲ႔ မၾကိဳက္ဘူး… ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ကားေတြကို သူမ်ားေတြနဲ႔ ေ၀မွ်ရတာကို ၀ါသနာပါပါတယ္.. သိခ်င္တယ္ဆိုရင္ ၾကည့္ျပီးသေလာက္ထိိ ေသေသခ်ာခ်ာ Pause လုပ္ျပီးရွင္းျပမယ္… ျပီးရင္ ေအးေအးေဆးေဆးေဘးမွာၾကည့္.. ေဘးကေန လာၾကည့္လိုက္.. ထသြားလိုက္.. ျပီးမွ လာေမးလိုက္လုပ္ေနတာ မၾကိဳက္ပါဘူး.. အျပင္လူဆိုရင္ေတာ့ မေဗဒါ ဘာမွမေျပာပါဘူး… ကိုယ္တိုင္လဲ မၾကည့္ေတာ့ပဲ ထထြက္သြားတတ္ပါတယ္… ဒါမွမဟုတ္ အစကေန ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ၾကည့္ပါတယ္… အိမ္သားေတြဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ေျပာေနက် တစ္ခြန္းရွိတယ္… “ရုပ္ရွင္ကို ေလးေလးစားစားၾကည့္ပါ” လို႔… ဟဲ…. ဟဲ….

၂၀၀၄ခုနွစ္ေလာက္မွာ ပထမဆံုး အိမ္သံုး ဗီြဒီယိုကင္မရာေလးကို က်မအစ္မက၀ယ္လိုက္တယ္… အဲဒိ ကင္မရာနဲ႔ပဲ ဟိုရုိက္ဒီရုိက္ပဲ… အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက တိတ္ကင္မရာပဲ.. ကြန္ျပဴတာထဲ တိုက္ရုိက္ထည့္လို႔မရဘူး… ကိုယ္ကလဲ သိပ္မလုပ္တတ္ေတာ့ ဆိုင္မွာပဲ စီဒီသြားသြားဘန္းရတယ္… ဒါေပမဲ့ Home video ေတြက ျပန္ၾကည့္ရင္ ၁ ေခါက္ ၂ေခါက္အျပင္ ပ်င္းဖို႔ေကာင္းလာေရာေလ… လက္ကမျငိမ္ ကင္မရာကတုန္.. ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္မရွိပဲ ရုိက္ခ်င္ရာေတြ ေလွ်ာက္ရုိက္ထားတာ ၾကည့္လို႔မေကာင္းမွန္းသိလာတယ္.. ၾကည့္လို႔ေကာင္းတဲ့ ပိုစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ video ေလးေတြလုပ္ခ်င္လာတယ္…

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရုပ္ရွင္လုပ္တာကို အရမ္းအားက်ခဲ့တဲ့ အျဖစ္တစ္ခုရွိတယ္… ၂၀၀၁ခုနွစ္ေလာက္တုန္းက “Time Travelers” ဆိုျပီး သိပၸံကားဆန္ဆန္ ဇာတ္လမ္းေလးကို MRTV 3 မွာျပတယ္.. အဲဒိဇာတ္လမ္းေလးကို ဖန္တီးတ့ဲသူေတြက က်မအထက္တန္းေက်ာင္းက တစ္တန္းထဲတူတူတက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ.. သူတို႔ေတြက ငယ္ငယ္ထဲက ကြန္ျပဴတာနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ေတာ့ ေက်ာင္းမွာထဲက ကြန္ျပဴတာနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ျပိဳင္ပဲြေတြဆို ၀င္ျပိဳင္ခဲ့တယ္… အဲဒိဇာတ္လမ္းထဲမွာပါသမွ် စက္ရုပ္ေတြ… အာကာသ ယဥ္ေတြအားလံုးကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္းထုတ္ျပီး.. ဂရက္ဖစ္နဲ႔ ဆဲြခဲ့တယ္... အ၀တ္အစားဒီဇိုင္း… ဇာတ္လမ္း.. သရုပ္ေဆာင္ အကုန္လံုးက သူတို႔စိတ္ကူးနဲ႔ ဖန္တီးျပီး ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္လုပ္ခ့ဲၾကတယ္… သူငယ္တန္းထဲက ၁၀တန္းထိ အတန္းထဲမွာ မျမင္ခ်င္မွ အဆံုး ျမင္ဖူးခဲ့ပင္မဲ့.. အဲဒိဇာတ္လမ္းထဲမွာေတာ့ သူတို႔ကို တကယ္အထင္ၾကီးခဲ့တယ္… အားလဲက်တယ္… ခုထက္ထိလဲ ခ်ီးက်ဴးတယ္… ၁၀တန္းေအာင္ အရြယ္ေလးေတြနဲ႔ ဒီေလာက္လုပ္နိုင္တာ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ သူတို႔က ပထမဆံုးပါပဲ… အဲဒိအတြက္ သူတို႔ကို နိုင္ငံေတာ္ကလဲ ထူးခြ်န္ဆု ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္… ဇာတ္လမ္းက အဆံုးထိ မျပီးပါဘူး… ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒိထဲကေခါင္းေဆာင္ ဒါရုိက္တာလုပ္တ့ဲ ေကာင္ေလးက အဂၤလန္ကိုထြက္သြားေတာ့ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး… သူ႔၀က္ဆိုဒ္မွာေတာ့ သူတို႔လုပ္ထားတဲ့ Project ေလးေတြ တင္ထားပါတယ္.. ဒီမွာ သြားၾကည့္လိုက္ပါ… ေဘးက ဆိုဒ္ဘားက Project > Motion Graphics > time travellers ဆိုျပီးသြားပါ..

အေပၚကေျပာသြားတာကေတာ့ အရင္က အားက်ခဲ့ရတာပါ.. ကိုယ္လိုက္လုပ္နိုင္မဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးလဲမရွိသလို အခြင့္အေရးမရခဲ့ပါဘူး… က်မ ပထမဆံုးရတဲ့ကင္မရာကလဲ တိတ္ေခြနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘာမွ မယ္မယ္ရရမလုပ္တတ္ပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္း ရုပ္ရွင္ေတြကို ၾကည့္တဲ့အခါမွာ.. ဇာတ္လမ္းကိုလဲၾကည့္တဲ့အျပင္… သူတို႔ ဘယ္လို ရုိက္လဲဆိုတာကိုပါ စိတ္၀င္တစားၾကည့္လာတတ္တယ္… မင္းသမီးဘာ၀တ္လဲဆိုတာထက္… သူဘယ္လိုသရုပ္ေဆာင္လဲ… ဒီလိုအခန္းမ်ိဳးမွာ ကင္မရာကဘယ္ေနရာကထားျပီးရုိက္လဲ… ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာ ေနာက္ခံတီးလံုးထည့္လုိုက္ရင္ ဘယ္လိုခံစားရလဲ… ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးေတြမွာေတာ့ ရုပ္ရွင္သေဘာအရရိုက္လဲ… အဲဒါေတြကို လိုက္ၾကည့္ရတာ က်မအတြက္ ပ်င္းစရာမေကာင္းဘူး… သီခ်င္းရုိက္ပံုရုိက္နည္းနဲ႔ ရုပ္ရွင္စာတန္းထိုး ဒီဇိုင္းေတြ ဘာကြာလဲ… ဥပမာ.. ကိုရီးယားကားေရွ႕ေတြမွာ စာတန္းထိုးရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းေတြကိုပဲ ျပန္ယူျပီးသီခ်င္းနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္အမည္နဲ႔ ထိုးတတ္ပင္မဲ့.. ဂ်ပန္နဲ႔ ထိုင္၀မ္ကားေတြမွာေတာ့ စာတန္းထိုးအတြက္ သီးသန္႔ရုိက္တတ္ၾကတယ္…

ငယ္ငယ္ကတည္းက Jackie Chan ကားေတြၾကည့္လို႔ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္လိုရုိက္လဲျပန္ျပတာကို အရမ္းသေဘာက်တယ္…
ခုတိုးတက္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ youtube တို႔ဘာတို႔မွာ ရုပ္ရွင္ကားေတြ ရိုက္တာေတြ ျပန္ျပတဲ့ ဗီြဒီယိုေလးေတြရွာလို႔ရတယ္… ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတဲြေတြၾကည့္ျပီးရင္ youtube မွာ Making of movie ေတြနဲ႔ NG ေတြကို ျပန္လိုက္ၾကည့္ရတာလဲ ၀ါသနာပဲ…

ေနာက္ေက်ာင္းျပီးလို႔ အလုပ္လုပ္ေတာ့မွပဲ IT Show ပဲြတစ္ခုမွာ ကိုယ့္အၾကိဳက္ Hard disk ကင္မရာတစ္လံုးကို ထပ္၀ယ္လိုက္တယ္… အဲဒါက အဆင္ေျပတယ္.. ရုိက္ျပီးတာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာထဲထည့္လို႔ရေတာ့.. ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ျပန္ျပီး အက္ဒစ္လုပ္လို႔ရတယ္… လုပ္ၾကည့္ေတာ့လဲေပ်ာ္တယ္.. အက္ဒစ္တင္းကို အရမ္း၀ါသနာမပါပင္မဲ့ ကိုယ္က ေကာင္းေကာင္းၾကည့္ခ်င္ေတာ့ လုပ္ရတာပဲ… အက္ဒစ္တင္းကလဲ self learning လုပ္ျပီးနဲနဲပါးပါးတတ္တယ္… adobe primier pro ကေတာ့ ခုထက္ထိကိုမတတ္ေသးဘူး… window movie maker ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးသံုးတတ္ေနျပီ…
ဒါေပမဲ့ ပန္းခ်ီတို႔ ဒီဇိုင္းတို႔ေတာ့ မရဘူး.. ပန္းခ်ီဆိုလံုး၀မဆဲြတတ္ဘူး… Graphic design တို႔ animation တို႔ စိတ္၀င္စားေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မွဳမရွိဘူး… Making Movie လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယုံၾကည္မွဳမရွိပါဘူး… ၀ါသနာဆိုလို႔သာ ၀ါသနာေပါ့ေနာ္…

၀ါသနာပါတာနဲ႔ လုပ္စားဖို႔က်ေတာ့ Passion ရွိဖို႔လိုလာျပီ.. အေတာ္ေလး စိတ္ထဲမွာ ခိုင္မာမွ ျဖစ္မွာ… ခုလက္ရွိ ရွိေနတဲ့ လမ္းေပၚကေန မဆိုင္တဲ့လမ္းေပၚကို ခုန္ကူးျပစ္လိုက္ဖို႔က်ေတာ့ ခ်ီတုန္ခ်တုန္ျဖစ္ေနတယ္… တခါမွလဲ ကိုယ္က အဲဒိလိုင္းနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး ဘာမွ မလုပ္ဖူးေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ ပါရမီမွ ရွိရဲ႕လားလို႔ သံသယျဖစ္မိတယ္… ဒြိဟျဖစ္တယ္ဆိုကတည္းက ကိုယ္ကိုတိုင္က စိတ္ထဲက မခိုင္မာလို႔လားလို႔ ေတြးမိတယ္… ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္လိုက္လို႔ မေအာင္ျမင္လာရင္ အိမ္က ကိုယ့္အေပၚရင္းႏွီးထားသမွ်ေတြ အလကားျဖစ္သြားမွာစိုးရိမ္တယ္…

တစ္ခါတစ္ေလ စဥ္းစားမိတယ္… ေလာကမွာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ့္ Dream ကိုယ့္၀ါသနာေနာက္ကို ရဲရဲလိုက္ရဲခဲ့သလဲလို႔… ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို ႏွစ္ျခိဳက္ စိတ္၀င္စားျပီး ေပ်ာ္ေနတဲ့သူေတြနဲ႔ အေျခအေနေပးတာာကိုပဲ ဘာခံစားခ်က္မွမထားပဲ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာပဲ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ ဘယ္အေရအတြက္က ပိုမ်ားသလဲလို႔ ေတြးမိတယ္… ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ္၀ါသနာပါတာကို အဆိုးေရာ အေကာင္းေရာလက္ခံ ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္ဆံုးျဖတ္ျပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ေနာက္ ရဲရဲလိုက္ေနတဲ့သူေတြေတြ႔ရင္ေတာ့ အရမ္းအားက်တယ္..

ခုေတာ့ အဲဒိအေတြးေတြၾကားမွာပဲ… ၀ါသနာကေန Passion ျျဖစ္ေအာင္၊ ၀ါသနာနဲ႔ ဘ၀၊ ဘ၀နဲ႔ အမွန္တရား၊ အားလံုး တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစားရင္း ခုထက္ထိ ေရွ႕ေလွ်ာက္ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာ မသိေသးပဲ… မေဗဒါတစ္ေယာက္ လမ္းဆံုမွာ ထိုင္ျပီးေတာ့သာ ေရစံုေမ်ာရင္း ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔အတူ Tag ေၾကြးဆပ္လိုက္ပါတယ္…
PS.. ခုမွ Tag ေၾကြးဆပ္လိုက္လို႔ အတိုးေရာ အရင္းပါေပါင္းျပီး ေရးလိုက္တာ ရွည္သြားတယ္ကြယ္…

အခမဲ့ စိတ္ကူးယဥ္ႏုိင္သည္

မင္းယြန္းသစ္ မႏွစ္ကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္ခိုင္းထားတဲ့ ကိစၥကို ဒီေန႔ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ယဥ္လိုက္ပါျပီ...
ဒီေန႔ မေဗဒါေမြးေန႔ဆိုေတာ့ ေမြးေန႔အေၾကာင္းကိုပဲ စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ေတာ့မယ္
စိတ္ကူးယဥ္တာလဲ လြယ္တဲ့ကိစၥေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဒါေပမဲ့ ယဥ္ဆိုေတာ့လဲ ေရွ႕ေနာက္ညီစရာမလို.. အဓိပၸါယ္ရွိစရာမလိုေနာ္..
ဒါေပမဲ့ အခမဲ့ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ခြင့္ရွိပါတယ္.. သိပ္ေလၾကြားလြန္းေနရင္လဲ ေခြးလႊတ္ေပးၾကပါ.. အဲေလ.. ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါလို႔..

~~~~~~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~~~~~~~~

မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မေတြ႔လိုက္ရတာက အရမ္းလွတဲ့ ဇာဂါ၀န္ မိုးျပာေရာင္ေလးရယ္ ဖိနပ္လွလွေလးရယ္.. က်မ၀တ္လို႔အျပီးမွာပဲ အလွအပျပင္ေပးသူေတြ ေရာက္လာျပီး အလွဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပင္ေပးၾကတယ္.. ျပီးပါျပီ... လွလိုက္တာ... က်မကိုယ္က်မေတာင္ မမွတ္မိနိုင္ဘူး.....

ေနာက္ ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ကိုယ္ရံေတာ္တစ္ေယာက္ လမ္းျပတဲ့အတိုင္း ေလွ်ာက္လိုက္လာလိုက္တာ.. ေမွာင္ေနတဲ့ Ball Room ထဲကို ေရာက္သြားတယ္.. ေမွာင္မဲေနတာမွ ဘာမွ မျမင္ရဘူး.. ဒိန္းကနဲ ဆလိုက္တစ္ခု ကိုယ့္အေပၚက်လာလို႔မ်က္စိကို ၾကိမ္းသြားတာပဲ... ဘာေတြ ျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး... ခဏေန အလင္းထဲမွာၾကည့္ဖို႔ မ်က္လံုး အသားက်လာေတာ့မွ... ဖေယာင္းတိုင္ေတြထြန္းထားတဲ့ ေမြးေန႔ကိတ္ သံုးဆင့္သံုးဆင့္ကို တင္ထားတဲ့ လွည္းကို တြန္းလာတဲ့ ခ်စ္သူ.... သူ႔ ဂ်န္းေဒါင္ဂန္းလို လက္ေလးေတြ သြယ္ျပီး.. ဟရြန္ဘင္းလို ပခ်ိဳင့္ေလးနဲ႔.... အီကူတာ တိုမာလို ရြင္ျပျပမ်က္နွာေလးနဲ႔.. ဂ်ိဳအင္းစြန္းလို အရပ္ျမင့္ျမင့္ ခႏၵာကုိယ္မိုက္မိုက္နဲ႔.. အိုေျပာရင္ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး.. (မေဗဒါၾကိဳက္တဲ့ မင္းသားေတြရဲ႕ Characteristic ေတြနဲ႔ အားလံုးျပည့္စံုတဲ့ ခ်စ္သူေပါ့).. ဘာမွ လာမေျပာနဲ႔ သူက perfect ပဲေနာ္..

ေနာက္ေတာ့ ခ်စ္သူက ေမြးေန႔ကိတ္တင္ထားတဲ့ လွည္းေလးကိုတြန္းျပီး Ball room ထဲက မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေတြရဲ႕ "Happy Birthday" သီခ်င္းဆိုျပီး လာၾကတယ္.. အေတာ္ေလး အံ့ေအာ္သြားတယ္.. သူတို႔ေတြ စီစဥ္ထားတာ မေဗဒါတစ္ခုမွ မသိခဲ့ရပါလား.. ေနာက္ေတာ့ ဆုေတာင္းခိုင္းျပီး ဖေယာင္းတိုင္မွုတ္လိုက္တယ္..

Ball Room မီးေတြ ျပန္ပြင့္ေတာ့မွ လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ေသခ်ာျမင္ရတယ္..
က်မ မိသားစုနဲ႔ သူနဲ႔ တိုင္ပင္ျပီး လုပ္ခဲ့တာေလ.. က်မ အခင္ရဆံုး ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ေရာက္ေနတဲ့ နိုင္ငံေတြကိုယ္စီကေန ေခၚထားေလရဲ႕... ဂ်ပန္က က်မအခ်စ္ရဆံုးသူငယ္ခ်င္းရယ္.. အေမရိကားက သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ရယ္.. စင္ကာပူမွာရွိတဲ့ တစ္ေယာက္လဲလာတယ္.. သူတို႔က က်မငယ္ငယ္ထဲက တူတူ တဲြခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေလ.. အခင္ဆံုးကေတာ့ ဂ်ပန္က သူငယ္ခ်င္းပဲေပါ့..

ေနာက္ျပီး က်မ UFL တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြေလ.. က်မ အပါအ၀င္ ၅ေယာက္ရွိတာ.. ၄ေယာက္က စလံုးမွာဆိုေတာ့.. ျမန္မာျပည္ကတစ္ေယာက္ကိုလဲ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေခၚထားလဲမသိ.. စံုလင္ေနေလရဲ႕...

ေဟာ.. ေနာက္ျပီး ဘေလာ့ဂါ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ စံုလို႔.. မင္းယြန္းသစ္ဆို ဘူေဖးလိုင္းနားကကို မခြာဘူး.. ဟား.. ဟား.. (စတာ)...

ေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြကေတာ့ စံုလို႔... စင္ေပၚမွာ.. Westlife က က်မအတြက္ Birthday နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြ ဆိုေပးတယ္.. ေနာက္ျပီး ဆံုလို႔ပဲ.. Rihanna တို႔ Carry Underwood တို႔.. Chris Daughtry တို႔.. စံုလို႔ပါပဲ... အဟီး... ေၾသာ္.. မႏွစ္က American Idol က David အေသးေရာ.. အၾကီးေရာလဲ ပါတယ္..

မေဗဒါ့ မိသားစုက မေဗဒါကို အၾကမ္းသံုးဖို႔.. Volvo ကားတစ္စီး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးတယ္.. ဟဲ.. ဟဲ.. (လိုင္စင္ေတာ့ မရွိေသးလုိ႔ ခု မေမာင္းေသးဘူး..) ..
ဂ်န္းေဒါင္ဂန္း.. ဟရြန္ဘင္း.. တိုမာ.. ဂ်ိဳအင္စြန္း.. ရာမာပီ.. နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ ခ်စ္သူကေတာ့ ဘာလုပ္ခ်င္လဲတဲ့.. ေတာင္းခ်င္တာေတာင္း သူေပးမယ္တဲ့..
ဒါနဲ႔ မေဗဒါတို႔ မိသားစုလိုက္ ေမြးေန႔မွာ ေရႊတိဂံုဘုရား.. က်ိဳက္ထီးရုိးဘုရား.. မဟာျမတ္မုနိဘုရား ဖူးခ်င္တယ္ဆိုေတာ့.. ျဖစ္ရမယ္တဲ့ေလ..
ခဏေနေတာ့ သူ႔ ပရိုက္ဗိတ္ဂ်က္ အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီတဲ့.. ဒါနဲ႔ မေဗဒါလဲ အ၀တ္အစားလဲျပီး မိသားစုလိုက္ထြက္လာၾကတာေပါ့..

ထြက္ေပါက္မွာေတာ့ ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါး ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္.. ျမင္ဖူးသလိုပါပဲဆိုေတာ့.. ရည္းစားေဟာင္းျဖစ္ေနေလရဲ႕..
ကိုယ္မွားပါျပီကြာ.. ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္.. ကိုယ့္ဆီျပန္လာပါတဲ့...
မေဗဒါလဲ.... တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္... ဒီကမာၻမွာ ငါ့ကိုရတဲ့ေယာက်ာၤးက ကံေကာင္းတယ္ဆိုရင္.. အဲဒိကံေကာင္းဖို႔ အခြင့္အေရး ေယာက်ာၤးတုိင္းမွာရွိခ်င္ရွိမယ္.. နင့္မွာေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးလို႔.. (အဟဲ.. ဟဲ... စတာပါ.. အျပင္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွ ေတာင္ ျပန္ေျပာျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး..)
ဒါနဲ႔ အလြန္တရာမွ ေခ်ာေမာ ခ်မ္းသာ ေယာက်ာၤးပီသျပီး က်မတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲ စဲြစဲြျမဲျမဲခ်စ္တဲ့.. ဂ်န္းေဒါင္ဂန္း.. ဟရြန္ဘင္း.. စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ.. အဲဒိ မေဗဒါ ခ်စ္သူက လွမ္းေခၚတာနဲ႔ အေျပးေလး.. ပရုိက္ဗိတ္ဂ်က္ေပၚကို တက္ဖို႔ သြားလိုက္တာေပါ့..
မေဗဒါရဲ႕ ခ်စ္ကေမးတယ္... ဘယ္သူနဲ႔ စကားေျပာေနတာလဲတဲ့....
တစ္ခြန္းပဲ ေျဖလိုက္တယ္.. အလွဴခံပါလို႔......... မေဗဒါနဲ႔ မသိပါဘူးလို႔...
ခ်စ္သူကေတာ့ သာယာၾကည္ရႊင္ေသာ အျပံဳးနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္တယ္... သူ႔ အျပံဳးမွာ မေဗဒါကို အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္နားလည္ေနတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အျပည့္ေပါ့................

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~

စိတ္ကူးယဥ္ပါလို႔ မင္းယြန္းသစ္က မႏွစ္ထဲက ခိုင္းထားတာပါ.. ယဥ္တာေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဘာကို ေရးရမွန္းမသိပဲ .. မေရးျဖစ္ျဖစ္ေနတာပါ..
ခုေတာ့ ေမြးေန႔မို႔လုိ႔ တစ္ခါတည္းေရးလိုက္ပါျပီ....

တကယ့္အျပင္မွာေတာ့.. မေဗဒါရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ UFL မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တစ္ေယာက္မွ Happy Birthday ေလးေတာင္ မေျပာၾကပါ.... ေမ့ေနၾကတယ္ထင္ပါ့.. ကိစၥေတာ့မရွိပါ.. အျပစ္လဲ မတင္ပါ.. မေဗဒါလဲ သူတို႔ေမြးေန႔ကို မမွတ္မိပါ... အဟီး.. ဒါေပမဲ့ ဂ်ီေတာ့ မွာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ရက္ေလာက္ကစျပီး သဲလြန္စေလးေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္.. ထားလိုက္ပါေတာ့....

ထူးဆန္းစြာပဲ တခ်ိဳ႕ေသာ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ မေဗဒါမေျပာပဲသိေနၾကပါတယ္.. ဘိုဘိုကေတာ့ ဘေလာ့မွာ ပထမဆံုးလာဆုေတာင္းေပးပါတယ္.. သူဘယ္ကသိလဲေတာ့ မသိပါ.. ေနာက္ျပီး အိေ၀ျဖိဳးကလဲ ဂ်ီေတာ့မွာ မတင္ခင္ထဲက သိတယ္ဆိုပဲ..
လာဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့ Mr.DBA , ကိုလင္းထက္, TommyGirl နဲ႔ ဂ်စ္ပစီေလးကိုလဲ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္... ယခုထိ ဆုေတာင္းေပးျပီးျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနွင့္ ေနာင္ဆုလာေတာင္းေပးမည္ျဖစ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကိုပါ တစ္ပါတည္း ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္...

မႏွစ္ကလို ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္နဲ႔ မေကြ်းေမြးႏုိင္တဲ့ အတြက္ အနုအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္... ေမြးေန႔ရွင္ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီေန႔.. ကန္စြန္းရြက္နဲ႔ မွဳိေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းစားလိုက္ပါတယ္...

ထူးထူးျခားျခား.. ဒီေန႔မွာ အလုပ္က အလုပ္ေတြျဖဳတ္ပါတယ္.. ကံေကာင္းစြာပဲ မေဗဒါမပါလိုက္ပါ... ပါသြားေသာသူမ်ားအတြက္လဲ မတည့္သည္ျဖစ္ေစ.. တည့္သည္ျဖစ္ေစ.. စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္... ဟိုေန႔ျဖဳတ္မယ္.. ဒီေန႔ျဖဳတ္မယ္နဲ႔.. ျဖဳတ္မဲ့ ျဖဳတ္ေတာ့ သူမ်ားေမြးေန႔မွာမွ လာျဖဳတ္ရတယ္လို႔.....

ဒီႏွစ္ မေဗဒါ မေကြ်းလိုက္နိုင္ေပမဲ့.. အေပၚမွာ ေမြးေန႔ကိတ္ မီးမွုတ္တုန္းက ဆုေတာင္းေပးလိုက္တာကေတာ့..
ခု ဒီပိုစ့္ကို ဖတ္ေနတဲ့ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္း က်န္းမာခ်မ္းသာစြာနဲ႔ စီးပြားဥစၥာမ်ား အဆင္ေျပ ေပါၾကြယ္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္တာပါ.......

Yahoo ကေနရွာျပီး ေမြးေန႔ထံုးစံ ကိတ္မုန္႔ေတာ့ ေကြ်းလိုက္ပါအံုးမည္..
သံုးေဆာင္သြားပါေလ...

ေခ်ာကလက္ကိတ္ မၾကိဳက္သူမ်ားအတြက္..

မဗေဒါနှင့် စကာင်္ပူရောက်အလွဲများ (၃) (သို့) ဗရုတ်သုတ်ခနေ့

အဟမ်း... အဟမ်း.. ကျန်းမာတော်မူကြပါစရှင်... အလွဲများနှင့်အမြဲတစေမိတ်ဖွဲ့နေခဲ့သူ မဗေဒါကိုမှ.. ကိုပုလုကွေးက ဗရုတ်သုတ်ခနဲ့ပါ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြန်ပါပြီ... တကယ်တမ်းစဉ်းစားကြည့်တော့လဲ ဗရုတ်သုတ်ခတွေကျနေလို့.. အလွဲတွေဖြစ်နေရတာပါ... ဗရုတ်သုတ်ခတွေဖြစ်နေကျမို့ ဘယ်ဗရုတ်သုတ်ခကိုပြောပြရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတာနဲ့ tag ကြွေးတောင်တော်တော်ကြာသွားတယ်.. အတိုးတွေတက်နေပြီလားသိဘူး.. ဘော်ဒါအချင်းချင်းမို့လား.. မဗေဒါရဲ့ဘလော့ကိုပဲ လာမလည်လို့လားတော့မသိဘူး.. ဘာမှလာအော်သံတော့မကြားဘူး.. ကိုင်း...ကိုင်း... (ခါးမဟုတ်ဘူး.. ဘုရင်ကြီးလေသံနဲ့ပြောတာ).. မဗေဒါလဲ နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင် ဂျပန်ပြည်တော်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှု စစ်ဆေးပြီး လိုအပ်သည်များကို မှာစားဖို့သွားရအုံးမယ်ဆိုတော့.. ဒီ အကြွေးတွေကိုရှင်းလိုက်အုံးမှ.. (စကာင်္ပူမှာဖြစ်တဲ့ ဗရုတ်သုတ်ခမို့ မဗေဒါရဲ့ စကာင်္ပူရောက်အလွဲများ အောက်မှာလဲ အကြုံးဝင်မယ်ထင်ပါတယ်) ဖြစ်ပုံကဒီလို...................... 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~။~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

ဗရုတ်သုတ်ခနေ့ 

တီ...တီ.. တီ.. တီ... သံပတ်သံမြည်ပြီဆိုရင် ပြန်ပိတ်ပြီး ၅မိနစ်လောက် ထပ်နှပ်တပ်တဲ့အထဲမှာ ကျမလဲအပါအဝင်ပါ.. အဲဒါကြောင့်လဲ သံပတ်ကို တကယ်ထရမဲ့အချိန်ထက် ၁ဝမိနစ်လောက်စောပြီးပေးထားတတ်ပါတယ်.. (အလုပ်မဟုတ်တာအဲလိုလုပ်တာ.. ဟတ်..) ခုလဲ.. မဗေဒါ အတန်း ၈နာရီရှိလို့.. ရနာရီ၄ဝမိနစ်လောက်သံပတ်က ထမြည်နေတာပေါ့... အဲဒါကို ထုံးစံအတိုင်း ပြန်ပိတ်ပြီးအိပ်လိုက်တာပေါ့... ဒီလိုနဲ့ ပြန်နိုးလာတော့ နာရီကြည့်လိုက်တာပေါ့.. မိနစ်လက်တံက ၁၂ကိုရောက်နေပြီ.. မိနစ်၂ဝလောက်ပိုအိပ်လိုက်ရတာ ခါတိုင်း၅မိနစ်လောက်အိပ်ရတာနဲ့များကွာပါ့.. တော်တော်လေးလန်းလန်းဆန်းဆန်းရှိနေတာပေါ့.. ဒါပေမဲ့... အတန်းတက်ဖို့ ခေါင်းထဲရောက်လာတော့........ 

  "သေပြီ... ငါအတန်းနောက်ကျပြန်ပြီ".. အက်ၤီကမန္းကတန္းလဲ.. ေက်ာင္းသြားတဲ့လြယ္အိတ္ေကာက္ဆဲြျပီး.. ေျပးလာလိုက္တာေပါ့.. ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္က မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ပဲေလ.. ေနာက္ေတာ့ အတန္းက ၇ထပ္မွာဆိုေတာ့ ဓာတ္ေလွကားေစာင့္ျပီး.. ဓာတ္ေလွကားနဲ႔တတ္လာလိုက္တာေပါ့.. နာရီမိနစ္လက္တံကိုလွမ္းၾကည့္လို္က္ေတာ့.. ၁ဝမိနစ္.. 

"ဟူး.. တော်ပါသေးရဲ့.. ပျက်ကွက်မဖြစ်သေးဘူး..." (၁ဝမိနစ်ထက်ကျော်ရင် ပျက်ကွက်လို့သတ်မှတ်ပြီး.. အတန်းစပြီး ၁ဝမိနစ်အတွင်းရောက်ရင် နောက်ကျလို့ပဲမှတ်ပါတယ်.. ၃ခါနောက်ကျက ၁ခါပျက်ကွက်နဲ့ညီမျှပါတယ်.. မှတ်ချက်.. မဗေဒါက ၃ခါနောက်ကျမိရင် ဆရာမကို အတင်းလိုက်တောင်းပန်ပြီ ညီးပြလိုက်ရင် ရပါတယ်) ဒါနဲ့ ဓာတ်လှေကား တံခါးလဲဖွင့်ရော.. ထွက်မယ်ကြည့်လိုက်တော့.. ဓာတ်လှေကားကို ဝင်ဖို့လုပ်နေတာက ကျမခုလာတက်တဲ့ အချိန်ကို သင်ရမဲ့ ဆရာမပါ... ဒါနဲ့ ဆရာမကိုတွေ့တော့.. ကျမတော်တော်စိတ်အေးသွားရတာပေါ့.. တီချယ်လဲ နောက်ကျတယ်ပေါ့.. နောက်စဉ်းစားမိတာက.. ဆရာမက အတန်းဘက်မသွားပဲ.. ဘာလို့ အောက်ပြန်ဆင်းသွားတာလဲမသိဘူးပေါ့.. သူပစ္စည်းတစ်ခုခုကျန်ခဲ့လို့သွားယူမလို့ဖြစ်မယ်ဆိုပြီးတွေးလိုက်တယ်.. ငါတော့ ဒီနေ့အေးဆေးပဲလို့ ကျိတ်ပြီး ဟင်းလုံးချနေတာပေါ့.. ဆရာမကိုတောင် နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့.. 

"Teacher, Where are you going?" လို့လှမ်းမေးလိုက်တော့.. 

ဆရာမက... "Class is over, Why don't u come today?" လို့ ပြုံးပြီးလှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်... 

သူက ပြုံးနေတော့ ကျမလဲ.. ဆရာမဒီနေ စိတ်ကြည်နေတယ်ပေါ့.. ငါ့ကိုတောင်လာနောက်နေတယ်ဆိုပြီး.. ပြုံးပြီး.. 

" I'm sorry i'm late, I am going to class now" လို့ပြောအပြီးမှာပဲ ဓာတ်လှေကားတံခါးက ပိတ်သွားပါတော့တယ်.. ဒါနဲ့ ကျမလဲ.. ဆရာမဒီနေ့ တော်တော်ပျော်နေပုံရတယ်.. ငါ့ကိုလဲ ရီကျဲရီကျဲနဲ့.. ပြီးတော့ အတန်းပြီးသွားပြီလေးဘာလေးနဲ့ နောက်နေတယ်ဆိုပြီး... အတန်းဘက်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်.. အတန်းရှေ့လဲရောက်ရော.. အတန်းတံခါးကြီးကပိတ်.. မီးတွေလဲမှောင်လို့.. ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟ... ဒီနေ့အတန်းနေရာများပြောင်းသင်လားမသိဘူး ဆိုပြီး... သူငယ်ချင်းတရုတ်မဆီကို ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီးမေးတော့..

 ငါတို့ ____ ဘာသာအတန်းကိုရောက်နေပြီ.. မနက်ကနင်ဘာလို့မလာတာလဲ.. ခုဒီအတန်းကိုရောလာမှာလားတဲ့.. ကျမစဉ်းစားရတော်တော်ကျပ်သွားတယ်.. ဘာလို့လူတိုင်းက ငါ့ကို အတန်းလာမတက်ဘူးပဲပြောနေကျတာလဲ.. ငါ၁ဝမိနစ်လောက်လေးနောက်ကျတာနဲ့ဘာတွေဖြစ်ကုန်ကြပြီလဲ.. ဆရာမနဲ့သူငယ်ချင်းပေါင်းနောက်နေရအောင်လဲ.. ငါဒီလောက်အရေးပါဘူး.. ငါနာရီသေချာကြည့်ခဲ့တာ ၈နာရီ ထိုးပဲရှိသေးတာပါ... ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို့... ကျမတစ်ယောက်ထဲကိုပဲ အလင်းတန်းရိုက်ပြီး အချိန် ၁နာရီနောက်ကျသွားသလိုခံစားနေရပြီး ခေါင်းတွေလဲတော်တော်ရှုပ်လာပါတယ်.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်အတန်းကို ကျမသွားတက်ခဲ့ပါတယ်.. ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းကို ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ.. မနက်ကအတန်းအစား ဒီအတန်းဘာလို့ဖြစ်သွားတာလဲ ဘာညာမေးတော့.. အားလုံးကနားမလည်သလိုလို ကျမကိုပြန်ကြည့်ပါတယ်.. နောက်ဆုံး ကျမက.. နာရီကိုထုတ်.. ဒီမှာ ၈နာရီ၁၅မိနစ်.. ဘာလို့ ဒီအတန်းကိုလာတက်နေတာလဲလို့ပြောတော့မှ... သူတို့က နင်နေကောင်းရဲ့လား.. ခု ကိုးနာရီ ၁၅မိနစ်လေလို့ပြောလိုက်တော့... ကျမနာရီကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့လဲ.. ၉နာရီ ၁၅မိနစ်ဟုတ်နေပါတယ်....

 အဲဒိတော့မှ ကျမ အိမ်မှာ ၁၅မိနစ်ပိုအိပ်လိုက်တာမဟုတ်ပဲ ၁နာရီ ၁၅မိနစ်ပိုအိပ်လိုက်မိတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပါတော့တယ်.. 

နိုးလာတော့လဲ ခါတိုင်းလိုပဲ မိနစ်လက်တံကိုပဲ ကြည့်ပြီး နာရီလက်တံကိုမကြည့်ပဲ ထွက်လာခဲ့လို့.. ခုလို အလင်းတန်းရိုက်ခံရတဲ့ ဘဝရောက်သွားခဲ့ရတာပါပဲ.. ခုတော့လဲ သတိမေ့နေတဲ့သူကို ရေနဲ့ပတ်ပြီး နှိုးလိုက်သလို ကောင်းကောင်းကြီး ဇာတ်ရည်လည်သွားပါတော့တယ်.. ဆရာမက ကျမအချိန်မှားကြည့်မှန်း အစထဲကသိလို့ ပြုံးတုန်းတုန်းလုပ်သွားတယ်ဆိုတာလဲ သဘောပေါက်သွားပါတော့တယ်... ဒီလိုနဲ့ သက်ဆိုင်ရာအတန်းတက်ပြီး ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်တော့ မဗေဒါက ပိုက်ဆံချွေတာတာရော.. အိမ်ထမင်းအိမ်ဟင်းပိုကြိုက်တာရော.. အိမ်နီးတာရောကြောင့်.. အိမ်မှာပဲထမင်းပြန်ချက်စားတတ်ပါတယ်.. 

ရန်ကုန်မှာနေတုန်းက ဟင်းမချက်ဖူးတဲ့ ကျမ စကာင်္ပူရောက်တော့ အနည်းအကျဉ်းစမ်းချက်ရင်း သာမန် ဆီပြန်ဟင်းတချို့နဲ့ သာမန် အကြော်အလှော်လောက်တော့ ချက်တက်ပါတယ်.. အဲဒိနေ့မတိုင်ခင်က အစ်မက နောက်နေ့ ပဲကြီးနှပ်ချက်စားမယ်လို့ပြောထားတာကြားတော့.. စေတနာနဲ့.. ငါချက်ထားလိုက်မယ်ပေါ့ဆိုပြီး.. ဒါနဲ့ သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပဲကြီးနှပ်ဟင်းဘယ်လိုချက်ရလဲလို့မေးလိုက်တာပေါ့.. ဒီတော့ သူက ဖုန်းထဲကနေ ပဲကြီးနှပ်နည်းကိုပြောပြပါတယ်.... ပြောတဲ့အထဲမှာပါတာကတော့ ဒီလိုပါ... ".... ထည့်စရာရှိတာတွေ ထည့်ပြီးရင်.. ပဲကြီးမျက်နှာပြင်ကို ရေမြုပ်ရုံထည့်ပြီး မီးဖိုပေါ်တင်ထားလိုက် ........ " လို့ဆိုပါတယ်.. 

ဒါနဲ့ မဗေဒါလဲ... ဒီလောက်ကတော့ လွယ်လွယ်လေးပါ.. ဆီပြန်ဟင်းလောက်တောင်မခက်ပါဘူးဆိုပြီး.. သူပြောတဲ့အတိုင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည်လိုက်လုပ်ပါတယ်.. ပြင်ဆင်စရာရှိတာပြင်ဆင်.. ထည့်စရာရှိတဲ့တန်ဆာပလာတွေ ထည့်.. ပြီးတော့ ရေထည့်ပါတယ်.. အဲဒိမှာ.. ရေက တော်တော်ကြာကြာလေးထည့်တဲ့ အထိတောင် ပဲကြီးမျက်နှာပြင်ကို မမြုပ်သေးပါဘူး.. ကျမလဲ ပဲမနူးမှာစိုးလို့ နဲနဲ... နဲနဲ ဆိုပြီး ထည့်လိုက်မိတာ.. နောက်ဆုံး မသင်ကာလို့.. ပဲကြီးကို လက်နဲ့ထိုးပြီးကြည့်လိုက်တော့မှ.. ရေပေါ်မှာပေါလောပေါ်နေတာသိပါတော့တယ်.. ရေပြန်သွန်ဖို့ကလဲ.. ဆီတွေ ဆားတွေ အားလုံးထည့်ပြီးသားဖြစ်နေလို့.. သွန်လိုက်ရင် အရသာအားလုံးပျောက်သွားမှာပါ.. ဒီတိုင်းချက်ရင်လဲ ပဲကြီးနှပ်ကနေ ပဲကြီးဟင်းခါးဖြစ်သွားမှာပါ.. ကျမလဲဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ပါဘူး.. ဒါနဲ့ အကြံလေးဘာလေးရမလားဆိုပြီး.. ရန်ကုန်ကနေ ကျောင်းလျှောက်ဖို့ရောက်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းကို ဖုန်းဆက်မေးပါတယ်.. သူလဲ နဲနဲပါးပါးချက်တတ်ပါတယ်.. 

သူကဟိုလိုလုပ်ကြည့် ဒီလိုလုပ်ကြည့်.. ဘယ်လိုပြောပြော ဒီပဲကြီးအိုးကို ကယ်လို့မရတော့ပါဘူး.. ဒါနဲ့ နောက်ဆုံးသူက.. အရသာမပျက်အောင်တော့ ငံပြာရည်.. အချိုမှုန့်.. ဆား.. ဘာညာသာရကာပေါ့နော်.. ထပ်ထည့်ပြိး ပုံမှန်အတိုင်းချက်လိုက်.. ကျက်တော့မှ ပဲကြီးရည်တွေကို တက်နိုင်သလောက်ပြန်သောက်ထားလိုက်တဲ့.. ကျမက ကပ်စေးနဲတော့ သွန်လဲမပြစ်ချင်ဘူးလေ.. ဒီတော့ သောက်မှရမှာပဲ.. ဒီလိုလုပ်မယ်ဆို အဆူခံရတာနဲနဲသက်သာမယ်ပေါ့.. သူ့ကိုလဲ လာကူသောက်ပေးဖို့ပြောတော့.. သောက်ပေးမယ်တဲ့.. သူ့အိမ်ကနီးတော့ လာလို့ရပါတယ်.. ဒီလိုနဲ့ ၂ယောက်သား ထမင်းကိုလဲ ပဲကြီးဟင်းခါးပေါလောနဲ့ လွေးလိုက်ကြပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပဲကြီးဟင်းခါး က ဘယ်လိုမှ ပဲကြီးနှပ်အရသာတော့ ပြန်မရနိုင်ပါဘူး.. ဒီလောက်သောက်တာတောင်.. အိုးတစ်ဝက်လောက်ထိရေတွေကျန်နေပါသေးတယ်.. 

ညနေ အစ်မပြန်ရောက်လာတော့.. ဒီလိုပဲလို့ပြောတော့.. သူသေချာပြောရဲ့သားနဲ့ ကျမက တမင်းများရွဲ့ ပြီးလုပ်သလားဆိုပြီးတောင်ပြောခံရပါတယ်.. ကျမလဲ.. သူပြောတဲ့အတိုင်း ပဲကြီးမျက်နှာပြင်ရေအမြုပ်ကိုစောင့်နေမိခဲ့တာကိုး... သူက မှတ်ချက်.. ပဲကြီးသည် ရေပေါ်တွင်ဘောလောပေါ်တတ်သည် ဆိုရင်တော့ ကျမက သတိထားမှာပေါ့.. ဒီတော့ ကျမလဲ သူက သေချာမှမပြောတာဆိုတဲ့ အချက်လေးနဲ့ပဲကိုင်ပေါက်တာပေါ့နော်.. ရန်ကုန်မှာ ကိုယ့်ညီမဟင်းမချက်ဖူးတာလဲ သိသားနဲ့ သေချာပြောပါလားနော်... ဟီး.. ဟီး.. သူကတော့ ဒီလို အခြေခံအချက်က လူတိုင်းသိထားတာပဲတဲ့.. ပြောစရာကို မလိုဘူးတဲ့.. ကဲ ခုပဲ ကျမ မသိလို့.. သူပဲကြီး ဟင်းခါးနဲ့ ၂ပါးသွားရပြီ.. ဟတ်.. ဟတ်... တစ်ခါမှားတိုင်း တစ်ခါအသိဉာဏ်တိုးတယ်.. တစ်ခါမှတ်တယ်ဆိုတဲ့အတိုင်း.. ကျမလဲ အမှားတွေကနေပဲ အတွေ့အကြုံတွေ.. ရီစရာ memory လေးတွေရခဲ့ပါတယ်.. ကဲ... ဒီလိုနဲ့ပဲ.. ကိုယ်ပေါင်းကိုယ်လှန်ထောင်းရင်း ဗရုတ်သုတ်ခနေ့ကို မချွင်းမချန် ရေးလိုက်ပါပြီ.. ကိုပုလုကွေးရေ... ပဲကြီးဟင်းခါးစားချင်ကြရင်တော့.. ပြောနော်.. ဟဲ.. ဟဲ...

မေဗဒါရဲ႕ ပထမဆံုးမ်ား....

ဘိုဘိုက မေရးရင္ ဘာျဖစ္မယ္ ညာျဖစ္မယ္ေျပာေနပင္မဲ့.. ေရးျပီဆိုရင္လဲ ကိုယ့္ကိုကုိယ္သိတယ္.. ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြကို အားမနာလွ်ာမက်ိဳး ေရးမိေတာ့မယ္ဆိုတာ... ဒါေပမဲ့လဲ Friendship ကပိုအေရးၾကီးေလေတာ့... လာေလေရာ့ဟဲ့....

ပထမဆံုး ေနခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ — ရန္ကုန္သူ စစ္စစ္..

ပထမဆံုး တက္ခဲ့ရတဲ့ေက်ာင္း — အူ၀ဲဆိုတာနဲ႔ ဘ၀ေက်ာင္းမွာစတက္ခဲ့ရတယ္.. ဘယ္လိုထမင္းစားတယ္. ဘယ္လိုလမ္းေလွ်ာက္ရတယ္.. ဘယ္လိုစကားေျပာတတ္လာတယ္ဆိုတဲ့ ဘ၀သင္ခန္းစာေတြ တစ္ပံုၾကီးပဲေပါ့.

ပထမဆံုး အတန္း — အတန္းအေနနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ မူၾကိဳေပါ့.. "ေရာင္စံုေဘာလံုး.. ေရာင္စံုေဘာလံုး.. တစ္လံုးငါးျပား" အဲဒါေတြဆိုခဲ့ရတယ္..

ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္း၊ ပထမဆံုး ရတဲ့ ေက်ာင္းသူငယ္ခ်င္း — ငယ္ငယ္မူၾကိဳထဲကေန ၈တန္းထိတူတဲ့သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္.. သူကေတာ့ ပထမဆံုးသူငယ္ခ်င္းလို႔ေျပာလို႔ရတယ္ဆိုေပမဲ့.. နီးနီးကပ္ကပ္နဲ႔ အျမဲတဲြအျမဲသြား သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူငယ္တန္းမွာ ေရွ႕ေနာက္ထိုင္ျဖစ္တဲ့ေကာင္မေလး.. ခုေတာ့ သူက US မွာ.. ခုထိ အဆက္အသြယ္လဲရွိတယ္.. အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲလဲပါတယ္.. စိတ္ထဲ အသဲထဲကေန အရမ္းခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္း.. သူကိုယ့္ကိုခင္မခင္ေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး.. သိလဲမသိခ်င္ဘူး.. ကိုယ္ခင္ေနရရင္ျပီးတာပဲ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းလဲရွိတယ္.. သူက ခုဂ်ပန္ကိုသြားလည္ေနတယ္.. မေဗဒါလဲ သူ႔ကိုေတြ႔ခ်င္လို႔ ဂ်ပန္လိုက္သြားလည္မလို႔ စီစဥ္ျဖစ္သြားတာ.. စကာၤပူေရာက္ေနပင္မဲ့ တစ္နွစ္တစ္ခါ ျမန္မာျပည္ျပန္တိုင္းသူနဲ႔ေတြ႔ျဖစ္တယ္.. ဒီႏွစ္ေတာ့ ရည္းစားနဲ႔ျပတ္လို႔ ရန္ကုန္မျပန္ခ်င္တာနဲ႔ သူနဲ႔မေတြ႔ရဘူး.. ခုေတာ့ ေတြ႔ရေတာ့မယ္.. သူနဲ႔က အဲလိုကို ကံပါတာ. ငယ္ငယ္ထဲက..

ပထမဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ — သူငယ္တန္း သင္ပုန္းၾကီး... အဲဒါအရင္မဖတ္ပဲ တျခားဘယ္စာအုပ္ကိုဖတ္တတ္အံုးမွာလဲ..

ပထမဆံုး အလြတ္ရတဲ့ ေက်ာင္းစာ — "ဘံုေဘဘားမား ကုမၺဏီမွ သစ္ခိုးသည္ကို ျမန္မာမင္းက ဒဏ္ရုိက္သည္တြင္ မေက်မနပ္ျဖစ္ကာ အဂၤလိပ္ျမန္မာ တတိယစစ္ပဲြ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္.." (က၊ခ ေတာင္ ေတာ္ေတာ္အလြတ္က်က္ခဲ့ရတယ္.. အဲဒိအေပၚကစာေၾကာင္းေလးက မေဗဒါငယ္ငယ္က အစ္မေတြ သမိုင္းက်က္ထဲက လိုက္ဆိုလို႔လဲေကာင္းတယ္.. လိုက္ကလို႔လဲေကာင္းလို႔ အလြတ္ကိုရေနေတာ့တဲ့ ေက်ာင္းစာပဲ)

ပထမဆံုး အ႐ိုက္ခံရျခင္း — သိပ္အရုိက္မခံရဘူးဘူး.. တစ္တန္းလံုးကို ခံုေပၚတက္ျပီးရုိက္ရင္ေတာ့ ရုိက္ခံရတာေပါ့ေနာ္... မွတ္မွတ္ရရေတာ့မရွိဘူး..

ပထမဆံုး ရတဲ့ဆု — ငယ္ငယ္ထဲက လြတ္လပ္ေရးျပိဳင္ပဲြေတြမွာ ပထမ ဒါမွမဟုတ္ ဒုတိယ အျမဲရတယ္.. တခ်ိဳ႕အေမေတြဆိုရင္ မေဗဒါကိုျမင္တာနဲ႔ သူတို႔သမီးေတြကို မပါခိုင္းေတာ့ဘူး.. မရမွာ ေသခ်ာလို႔.. ဒါေတာ့မတတ္နိုင္ဘူးေလ.. သမုဒၵရာေရပဲ ေနာ္... မွတ္မွတ္ရရ.. ရဖူးတာေလးကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးျပိဳင္ပဲြမွာ ထုတ္ဆီးတိုးတမ္းကစားေတာ့ တစ္ဖက္အုပ္စုထဲမွာ ဒိုင္လူၾကီးရဲ႕ တူမေတြ ညီမေတြပါေတာ့.. မေဗဒါတို႔နိုင္တာေသခ်ာရက္နဲ႔ ၅မွတ္ေဖ်ာက္ျပီး သူတို႔ ပထမရသြားတယ္.. ထုတ္ဆီးတိုးက ပထမဆုတစ္ခုပဲေပးတာေလ.. ဒီေတာ့ မေဗဒါေမေမက ထုတ္ဆီးတိုးဒုတိယဆုကို စပြန္ဆာေပးျပီး စလင္းဘက္အိတ္အေကာင္းစားေတြကို ေပးလိုက္တာ.. ပထမဆုထက္ေတာင္ျပန္လန္ေနတာပဲ.. အဓိကက က်မဘက္က အျမဲရက္တည္ေပးတဲ့ က်မမိသားစုကို က်မအရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္...

ပထမဆံုး သြားဖူးတဲ့ခရီး — ဘ၀ခရီး... အူ၀ဲဆိုထဲက ခုထိပဲ...

ပထမဆံုး စီးဖူးတဲ့ကား — ေဖေဖေမာင္းတဲ့ကားေနမွာေပါ့.. မွတ္မိေတာ့ဘူး...

ပထမဆံုး ဆုိတဲ့သီခ်င္း — ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြဆိုရင္ ပုခက္ထဲက ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးလိုက္ေအာ္ဖူးမွာေပါ့... စင္ေပၚမွာတီး၀ိုင္းနဲ႔ပထမဆံုးဆိုဖူးတဲ့သီခ်င္းကေတာ့ သွ်ီရဲ႕ "ဂႏၶာရီ" ဘယ္မွာဆုိဘူးလဲေတာ့မေမးနဲ႔ေနာ္.. အေသသာသတ္လိုက္..

ပထမဆုံးေရးတဲ့ ကဗ်ာ — ဘန္နာမွာေရးထားတယ္.. "လွဳိင္းတန္ပိုးထန္ ေလကိုဆန္လဲ အျပံဳးမပ်က္ ပန္းပန္လ်က္" ဆိုတာ.. ကဗ်ာလို႔ ေခၚလို႔ရလားေတာ့ မသိ...

ပထမဆံုး ေရးခဲ့ေသာ ရည္းစားစာ — ရည္းစားစာေတာ့ တစ္ခါမွမေရးဘူးပါ.. ရဘူးတာေတာ့ ရွိတယ္.. ၁၀တန္းေအာင္ျပီးခါစ သင္တန္းေတြတက္တုန္းက ၁သက္လံုးမွာမွ တစ္ေဆာင္ပဲရဘူးတယ္.. .. က်န္တဲ့သူေတြက ပါးစပ္ကပဲေျပာၾကတယ္.. ေနာက္ကလိုက္ၾကတယ္.. ဒါေတာင္ မယူဘူးေနာ္.. အတင္းလိုက္ေပးေနလို႔.. မဖတ္ဖူး တာေရာ.. ျပီးေတာ့ ဒီစာယူျပီးရင္ ေနာက္ကမလိုက္လာနဲ႔ေတာ့ဆိုျပီး ယူလိုက္တာ.. စာေလးရွားရွားပါးပါးတစ္ေစာင္ရလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသြားၾကြားတာ.. နင္ကၾကိဳက္လို႔လားလို႔ေမးေတာ့.. မၾကိဳက္ပါဘူး.. စာရလို႔ၾကြားတာဆိုေတာ့.. နင္မၾကိဳက္ရင္ အဲဒိစာသိမ္းမထားနဲ႔ေပါ့တဲ့ ဆိုျပီး လႊတ္ျပစ္လိုက္တယ္... မေဗဒါလဲ သိမ္းထားရင္ ၾကိဳက္လို႔သိမ္းတယ္ေျပာခံရမွာစိုးလို႔ မတားလုိက္ဘူး.. လႊတ္ျပစ္ေပ့ါလို႔ပဲေျပာလိုက္တယ္.. ဒါေပမဲ့ ႏွေျမာသား... ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြကို မင္းသမီးေလးတစ္ပါးလို ညႊန္းေရးထားတာေလ.. ဟိ.. ဟိ... (မွတ္ခ်က္ ခုေတာ့ ရင့္က်က္သြားျပီျဖစ္လို႔ ရည္းစားစာေပးျပီး မရင့္က်က္ေသာအလုပ္မ်ိဳးကို ရင္မခုန္ေတာ့ပါ.. ငွဲ ငွဲ..)

ပထမဆံုး ရည္းစားထားခဲ့ဖူးေသာႏွစ္ — ဘယ္ေျပာမလဲ... အေသသတ္...

ပထမဆံုး ခ်စ္သူ — ဂ်န္းေဒါင္ဂန္းေပါ့... သူ႔ကိုကိုယ္ထားခဲ့လို႔ ခုထက္ထိလူပ်ိဳၾကီးလုပ္ေနတာ.. ၾကည့္ပါလား.. ဟတ္.. ဟတ္...

ပထမဆံုး ၀ယ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ — စဥ္းစားစရာပဲ.... ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ မေဗဒါ၀ယ္ဖူးတဲ့စာအုပ္ရွားသား.. အလကားရတာပဲလိုက္ဖတ္တယ္.. ဒါေတာင္ ဖတ္လုိ႔မကုန္ဘူး.. ငယ္ငယ္က ပံုျပင္စာအုပ္ေတြေတာ့ ၀ယ္ဖူးတယ္..

ပထမဆံုး ၀ယ္တဲ့သီခ်င္းေခြ — ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းကေတာ့ အစ္မအၾကီးက သီခ်င္းေခြ၀ယ္တာ၀ါသနာပါတယ္.. သူ႔မုန္႔ဖိုးနဲ႔လဲ မေလာက္ေတာ့ မေဗဒါတို႔ အငယ္၂ေယာက္ကို ျမဴဆြယ္ျပီး ရွယ္၀ယ္ဖူးတဲ့ အေခြေတြေတာ့ရွိတယ္.. ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူကဒိုင္ခံ၀ယ္ေနေတာ့ ကိုယ္က ဒိုင္ခံ အလကားနားေထာင္ေပးတယ္.. ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ တရုတ္ဘန္း F4ကို ရူးရူးမူးမူး အိပ္မက္ထဲထိၾကိဳက္တုန္းက သူတို႔ VCD ေခြေတြေတာ့ ၀ယ္ျဖစ္တယ္.. မေဗဒါက သီခ်င္းေခြထက္ ဗီြဒီယိုေခြ.. ပံုပါျမင္ရတဲ့ေခြကိုပိုၾကိဳက္တယ္.. VCD ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ရုပ္ရွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္..

ပထမဆံုး တကၠသုိလ္ေရာက္တဲ့ေန႔ — ေန႔မမွတ္မိေတာ့ဘူး.. မိုးဖဲြဖဲြေလးေတြရြာေနတဲ့ေန႔တေန႔ပဲ.. ၂၀၀၁ ရဲ႕မိုးရာသီေန႔ေလးတစ္ေန႔ျဖစ္မယ္ထင္တယ္.. မေမ့နိုင္စရာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ေတြရဲ႕ နိဒါန္းေန႔တစ္ေန႔ေပါ့..

ပထမဆံုး ရဖူးတဲ့လက္ေဆာင္ — ဒီမိသားစုမွာ လူျဖစ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ကံကေပးတဲ့လက္ေဆာင္

ပထမဆံုး အလုပ္ — ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေတာ့ ကေလးေတြ စာလိုက္ျပတယ္.. က်ဴရွင္ဆရာမေပါ့ေနာ္..

ပထမဆံုး တစ္ေယာက္ထဲခရီးသြားျခင္း — ၂၀၀၆ခုနွစ္ရန္ကုန္ကို တစ္ေယာက္ထဲျပန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေဗဒါဆရာၾကီးလုပ္ဦးေဆာင္ျပီး က်ိဳက္ထီးရုိးသြားဖူးတယ္.. ပထမဆံုးလူၾကီးမပါပဲ.. ကိုယ္ဦးေဆာင္ျပီးသြားဖူးျခင္းပဲ.. တစ္ကယ္တစ္ေယာက္ထဲ သြားရမဲ့ခရီးက ေနာက္တစ္ပတ္က်ရင္ ဂ်ပန္ကို ဒိုးမယ္.. ခုအရမ္းရင္ေတြခုန္ျပီး ေပ်ာ္သလိုလို ေၾကာက္သလိုလို ျဖစ္ေနတယ္.. (ေလယာဥ္ေပၚမွာ RAIN နဲ႔ ေဘးခ်င္းကပ္က်ရင္ ဒုကၡ.. ဟတ္.. ဟတ္)

ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးတဲ့ေဆးလိပ္၊ ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးတဲ့အရက္ — ေဆးလိပ္.. အရက္လံုး၀မေသာက္ဖူးပါ.. ထန္းရည္ေတာင္မေသာက္ဖူးပါ.. အဲ.. ဒါေပမဲ့ မေဗဒါ ဟိုးငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ .. ေဖေဖစားပဲြေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ေရေလးေတြသီးျပီးေအးခဲေနတဲ့ အရက္ျဖဴခြက္ေလးကို.. ေရမွတ္ျပီး တစ္ျခိဳက္ထဲေမာ့ေသာက္လိုက္မိဘူးတယ္.. ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေသေတာ့မယ္ထင္ျပီး ငိုပါေလေရာ.. ျပီးေတာ့ မူးျပီးခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ထင္တယ္..

ပထမဆံုး တက္ဖူးေသာ ေဆး႐ံု — ဗဟိုအမ်ိဳးသမီးေဆးရုံ... တစ္မ်ိဳးမထင္လိုက္နဲ႔... မေဗဒါကို အဲဒိမွာေမြးတာ..

ပထမဆံုး ဘေလာ့ပို႔စ္ — သိခ်င္ရင္ Archive ထဲမွာ ရွာလိုက္လို႔ရတာကို ေမးေနေသးတယ္..

ပထမဆံုး ခင္တဲ့ ဘေလာဂ့္မိတ္ေဆြ — ျမန္မာဘေလာ့ စလုပ္ေတာ့ မလုပ္တက္ေတာ့ ကိုရန္ေအာင္ဆီမွာသြားသြားေမးတယ္.. ဒီေတာ့ ကိုရန္ေအာင္ကလဲ အရင္ကေတာ့ လာလာလည္တယ္.. ဒါေပမဲ့ မိတ္ေဆြဆိုတာထက္ ဆရာလိုျဖစ္ေနတာေပါ့ေနာ္... သူငယ္ခ်င္းလိုစျပီး ခင္ခင္မင္မင္ရွိလာတာကေတာ့.. ဒူရွိရမလဲ.. အိပ္မက္နက္ BlackDream ေပါ့... မေဗဒါဖို႔ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ဆိုတဲ့ ေမြးေန႔ပိုစ့္ေလးတင္ေပးခဲ့လို႔.. ခုထိၾကည္နူးမိပါ၏

ပထမဆုံး ကုိယ္ရွာတဲ့ပုိက္ဆံကုိယ္သံုးျခင္း — ဆရာမလုပ္တုန္းက ရတဲ့ပိုက္ဆံပဲ.. ဘယ္လိုသံုးလိုက္မိလဲေတာ့ သိဘူး...

ပထမဆံုး အၾကိမ္ ရန္ၿဖစ္ၿခင္း — ရန္ကေတာ့ ခဏခဏကိုျဖစ္တာ.. မေဗဒါကိုဆို လူတိုင္းက ခပ္စြာစြာေကာင္မေလးလို႔ေျပာလိုက္ရင္သိတယ္.. အိမ္မွာ စည္ကနဲဆို မေဗဒါပဲမွတ္... မွတ္မွတ္ရရ ရန္ပဲြကေတာ့ ၇တန္းတုန္းက လမ္းထဲက ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႔ေနတတ္တဲ့ ေကာင္တစ္ေကာင္က(အဲဒိေကာင္က ၉တန္း) မေဗဒါရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေကာင္နဲ႔လာေအာင္သြယ္ေနလို႔ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကို ဆံုးမရင္းနဲ႔.. အဲဒိအေျခာက္ေျပာတဲ့ စကားမယံုနဲ႔လို႔ေျပာလိုက္မိတာ.. သူငယ္ခ်င္းက ရည္းစားထားခ်င္ေနတဲ့ သူဆိုေတာ့ သူ႔ကိုျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့.. ဟိုက ကိုယ့္ကို မိုက္မိုက္ရုိင္းရုိင္းျပန္ေျပာေတာ့ အိမ္က အစ္မေတြကပါမခံနိုင္ပဲ ရန္ျဖစ္ၾကတာ.. (အဲမတိုင္ခင္ လမ္းထဲမွာ ေအးတယ္.. တခါမွလဲရန္မျဖစ္ဘူးတဲ့ ကိုယ့္အစ္မေတြလဲ ကိုယ့္ေၾကာင့္ရန္ျဖစ္ရတယ္.. အဲလ ိုအားကိုးရတာ.. အစ္ကိုရွိမွ အားကိုးရတာမဟုတ္ဘူးေနာ္) ရပ္ကြက္ရုံးေရာက္ေတာ့မလို႔... ညက်ေတာ့ လမ္းထဲမွာရန္ျဖစ္ထားတာ ေဖေဖဆူမွာေၾကာက္လို႔ အေစာၾကီး၀င္ျပီးအိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရင္း.. ေမေမကေအးေဆး ေဖ့ေဖ့ကို ကိုယ့္သမီးဘက္က ကာျပီး ဟိုအေျခာက္ဖက္ကို သာသာထိုးထိုးေလးတိုင္လိုက္ေတာ့.. ေဖေဖပါေဒါသေတြထြက္ျပီး အမ်ိဳးသမီးေရးရာေတြ ဘာေတြတိုင္မယ္လုပ္ေနတာ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒိအေျခာက္အေဖကိုပဲ တိုင္လိုက္တယ္.. ရုိက္လိုက္တယ္လို႔ေတာ့ေျပာတာပဲ.. မထင္ပါဘူး.. မွတ္မွတ္ရရ အဲဒိေန႔က က်မအစ္မအလတ္ ၁၀တန္း အဂၤလိပ္စာမေျဖခင္ညေပါ့.. သူ႕ကို စာပဲက်က္ အၾကီးဆံုးနဲ႔ အငယ္ဆံုးပဲ သြားခ်ဲမယ္ဆိုျပီးထားခဲ့တာ.. ေနာက္ေတာ့ သူလဲ ကိုယ့္ ညီအစ္မေတြခံရမွာစိုးလို႔ မေနနိုင္ပဲလိုက္လာတယ္.. အိမ္ေအာက္မွာရန္ျဖစ္တာ.. ဟီး.. ဟီး......... အဲဒိအေၾကာင္းျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ကိုယ့္အစ္မေတြက အားကိုးရသားပဲေနာ့္......

ပထမဆုံး အၾကိမ္ ထီေပါက္ျခင္း (ခ်ဲထီ) — မေဗဒါဘ၀မွာ ကိုယ္တိုင္မလုပ္ပဲ ကံစမ္းရတဲ့အရာေတြက အက်ိဳးမေပးဆံုးပဲ.. ထီထိုးျခင္းနဲ႔ အခ်စ္ေရးပဲ.. ဘာမွကို ကံမေကာင္းဘူး..

ပထမဆံုး ရင္ခုန္ဖူးျခင္း — ရုပ္ရွင္ၾကည့္တိုင္း ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသား မင္းသမီးခန္းလာရင္ ရင္ခုန္တာပဲ..

ပထမဆံုး တီးဖူးတဲ့ဂစ္တာ — တီးေတာ့ မတီးဘူးဘူး.. တတ္မွမတတ္တာ.. ေဆာ့ေတာ့ ေဆာ့ဖူးတယ္.. ငယ္ငယ္တုန္းက ဦးေလးဂစ္တာ.. ေနာက္ေတာ့ အစ္မဂစ္တာ..

ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား — စကာၤပူပဲေျပာရမွာေပါ့.. အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ အစံုပဲ..

ကဲ.. ဒါပဲမွတ္လား.. ေမးထားတာေတြကလဲ အစံုပဲ.. မေဗဒါရဲ႕ အပုတ္ေတြလဲ ေပၚကုန္ျပီး.. ရွက္လိုက္တာ...

အဲဒါေၾကာင့္မေရးပဲ ေရွာင္ေနတာ.. ေနာက္အပတ္ ဂ်ပန္ခရီးထြက္ရမွာမို႔... အေၾကြးေတြရွင္းရင္း မေရွာင္နိုင္ေတာ့လို႔ေရလိုက္တာ... ဘိုဘိုေရ.. ေက်နပ္ေတာ့ေနာ္....... နင္ေရးဆိုလို႔ေရးလိုက္ျပီ...

မေဗဒါရဲ႕ ျဖစ္သလိုစားေသာက္စရာ...

အဟဲ... မယ္ဂုမိရဲ႕ ေျပာရင္းနဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ သနားလာျပီ။ ပိုစ့္ေလးကိုသြားျပီး ကြန္မန္႔ေပးမိေတာ့ အၾကိဳက္ခ်င္းတူေနလို႔ဆိုျပီး TAG တာခံလိုက္ရျပီ.. အိန္း... ဒီေတာ့လဲေရးရေတာ့မေပါ့...

ဒီေနရာမွာတစ္ခုေျပာခ်င္တာက.. မေဗဒါက ထမင္းပဲၾကိဳက္တယ္.. ၁ေန႔မွာ ထမင္းမစားရရင္ ရင္ေတြပူျပီးစိတ္ေတြတိုေနတတ္တယ္.. ေခါင္းကလဲမူးသလိုလိုနဲ႔ေပါ့.. အိမ္မွာ မုန္႔ဟင္းခါး.. အုန္႔နို႔ေခါက္ဆဲြပဲခ်က္တဲ့ေန႔ဆုိသူမ်ားေတြက ထမင္းလြတ္ေနနိုင္ေပမဲ့.. မေဗဒါအတြက္ေတာ့ ထမင္းခ်က္ေပးရတာပဲ.. ထမင္းစားရင္လဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပံုမွန္ ၂ပန္းကန္စားတယ္.. (ဟီး..ရွက္).. စားမေကာင္းတဲ့ေန႔ဆို ၁ပန္းကန္.. ဘယ္ေလာက္စိတ္ညစ္ညစ္. ဘယ္ေလာက္ဟင္းမေကာင္းေကာင္း ထမင္းေတာ့၀င္တယ္.. ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ငါးကို အန႔ံေတာင္မခံနုိင္ဘူး.. ငါးနဲ႔လုပ္တဲ့ မုန္႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမၾကိဳက္ဘူး.. ဥပမာ.. ငါးမုန္႔ေၾကာ္.. မုန္႔ဟင္းခါး..ရခိုင္မုန္႔တီ.. နဲနဲၾကီးလာေတာ့ အဲဒါေတြေတာ့စားလို႔ရလာတယ္.. ငါးဟင္းေတာ့မၾကိဳက္ေသးဘူး..ငါးန႔ံေပ်ာက္တဲ့အထိ ၾကြတ္ေနေအာင္ေက်ာ္ထားတဲ့ငါးေၾကာ္ေတာ့စားလာတယ္.. အဲ..စကာၤပူလဲေရာက္ေရာ ဂ်ီးမ်ားလို႔မရဘူး..ရွိတာအကုန္ ဓာတ္ေလးပါးပဲဆိုျပီးတြယ္တာပဲ.. ဒီမွာ ငါးေစ်းၾကီးေတာ့ ငါးစားစရာေတာ့သိပ္မလိုဘူးေပါ့...မစားမေနရစားရမယ္ဆိုလဲ ၁ပန္းကန္၀င္ေအာင္ေတာ့တီးမွာပဲ..
ျမန္မာျပည္မွာမေဗဒါရဲ႕ ျဖစ္သလိုဆိုရင္ေတာ့.. လမ္းထိပ္က ကုလားပဲဟင္းရယ္(နာမည္ၾကီးတယ္ အဲဒိခ်စ္တီးပဲဟင္းဆုိင္က)တိုးတိုးအာလူေၾကာ္ရယ္နဲ႔ဆိုရျပီ.. ထမင္းမိန္ပါ့.. ဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ျဖစ္သလိုဆိုေပမဲ့ ၂ပန္းကန္၀င္တာပဲ..
စကာၤပူလဲေရာက္ေရာ.. ပဲဟင္းနဲ႔လဲေ၀း.. အိမ္ထမင္းဟင္းနဲ႔ေ၀း.. သူတို႔က ေခါက္ဆဲြေတြကို lunch လိုလဲစားတာပဲ.. မေဗဒါက ေန႔လည္စာတို႔ ညစာတို႔ကို ထမင္းစားရမွာတင္းတိမ္တယ္.. ေခါက္ဆဲြက သားေရစာလို႔ပဲသတ္မွတ္တယ္.. ဒီေတာ့ မေဗဒါအတြက္ ဒီတရုတ္ထမင္းဆိုင္နဲ႔ပဲ ၂ပါးသြားေနရတာေပါ့.. တေန႔လာလဲ ဒီဟင္း.. ဒီဟင္း.. အရည္ေသာက္မပါ..ဘာမပါ.. ၾကာေတာ့၀မ္းပါခ်ဳပ္လာေရာ..(ဘြာေတး.. ေျပာျပတာ..စားတာေရးတာ ၀မ္းခ်ဳပ္တာပါပါလာျပီ).. မေဗဒါမွာ အက်င့္တစ္မ်ိဳးရွိတယ္.. ၾကိဳက္တဲ့ဟာကို ဘယ္ေလာက္စားရစားရ..စားနုိင္တယ္.. မၾကိဳက္တဲ့ဟာကို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္စားရရင္ေတာင္မ်ားမ်ားမစားနုိင္ဘူး.. တခါတေလလံုး၀မစားပဲေနတယ္..
အဲဒီတရုတ္ထမင္းဆိုင္က ဟင္းေတြကို ၾကာေတာ့ စားရင္းနဲ႔အန္ေတာင္အန္ခ်င္လာတယ္.. ထမင္းဆိုင္သြားရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘာစားရမွန္းမသိလို႔စိတ္ဖိစီးရတယ္...

စကာၤပူေရာက္စ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္တဲ့အခ်ိန္ကဆိုရင္ေတာ့.. ပိုက္ဆံကလဲ အပိုမသံုးနိုင္ဆိုေတာ့.. ၃လံုး ၂က်ပ္ဆိုတဲ့ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ပဲေန႔တိုင္း ၂ပါးသြားျပီး ညစာကို ျဖစ္သလိုစားတယ္.. ဗိုက္လဲျပည့္တယ္.. ေစ်းလဲေပါတယ္.. တင္းေတာ့မတင္းတိမ္ဘူးေပါ့.. ထမင္းမွမဟုတ္တာ.. ကပ္ေစးကနဲတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္မသဓာဘူး..
ခုေတာ့ ေက်ာင္းလဲျပီး အလုပ္လုပ္ေနျပိဆိုေတာ့.. တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ အျပင္မွာပဲ ေကာင္းေကာင္း၀ယ္စားတယ္.. အျမဲေတာ့ မျပင္မွာမစားနုိင္ဘူး.. ေဖေဖေမေမ ဒီေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ေန႔တိုင္း အလုပ္ကိုထမင္းဘူးယူတယ္.. အိမ္ထမင္းအိမ္ဟင္းေန႔တိုင္းစားရေတာ့ ဗိုက္ေခြးနမ္းတာပဲ... သူတို႔ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ေတာ့ အပ်င္းပိုးက၀င္.. ၃လံုး ၂က်ပ္တန္ေပါင္မုန္႔လဲ မစားနုိင္ေတာ့ဘူး..ေသြးၾကီးသြားျပီဆိုေတာ့ (ခ်မ္းသာတာလူေတြမခံနို္င္ဘူးဆိုတာ ဒါကိုေျပာတာ)..
အိမ္မွာ သူတို႔မျပန္ခင္ခ်က္ေပးသြားတဲ့ ခ်ဥ္ေပါင္ေတြ..ငါးပိဆီေၾကာ္ေတြ မကုန္ေသးရင္... အဲဒါေတြပဲ ေန႔တိုင္းေႏြးစားတယ္..
ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းက မေဗဒါအၾကိဳက္ေလ.. ဘယ္ေတာ့မွမရုိးဘူး..
အဲဒါေတြမရွိရင္.. ေစ်းကေန မုန္႔ညွင္းရြက္ျဖစ္ျဖစ္.. ကန္စြန္းရြက္ျဖစ္ျဖစ္.. ေၾကာ္ရလြယ္တဲ့အရြက္တစ္မ်ိုးမ်ိဳးကိုစားခါနီးမွ ျဖစ္သလိုေၾကာ္စားလိုက္တယ္.. ကုန္သြားလို႔ဗိုက္မ၀ေသးလဲ ေရနဲ႔ပဲျဖည့္လိုက္ေတာ့တယ္.. ျဖစ္သလို ထမင္းစားရင္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္.. ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္းစားတယ္.. ဘာအရသာမွန္းမသိလုိက္ဘူး.. ပါးစပ္ထဲေရာက္တာ ၀ါးျပီးမ်ိဳခ်လိုက္တာပဲ.. ရုပ္ရွင္ထဲစိတ္ေရာက္ေနေတာ့လဲ သိပ္ေတာ့ အခက္ခဲမရွိဘူး.. ေဖေဖေမေမရွိရင္ေတာ့.. စားျပီး အခ်ိဳတည္းဖို႔ အသီးကအဆင္သင့္.. ၁ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ရင္ေတာ့.. စားျပီး ပါးစပ္ကဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္.. ေစ်းသြားလဲ ဘာသီး၀ယ္ရမွန္းကိုမသိဘူး.. စဥ္းစားရတာေခါင္းရွဳပ္လို႔.. မစားျဖစ္တာမ်ားတယ္.. ထမင္းစားခ်ိန္လဲမမွန္ဘူး..
အလုပ္မရွိတဲ့ရက္ဆို ေန႔လည္ေလာက္မွနိုးတယ္.. ဗိုက္မဆာမခ်င္း ေစ်းဆင္းရမွာပ်င္းလို႔ မသြားဘူး.. ဗိုက္ဆာမွဆင္း၀ယ္ျပီး.. ခ်က္တယ္.. အရမ္း အရမ္း double ပ်င္းတဲ့ေန႔ဆိုရင္ေတာ့ ၾကက္ဥ၂လံုးေလာက္ေၾကာ္ျပီး ရွိတဲ့ ငါးပိဆီေၾကာ္နဲ႔ေလြးတယ္..
အိမ္မွာက ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္.. ငါးပိဆီေၾကာ္က အျမဲရွိတယ္... ေမေမေဖေဖတို႔က မျပန္ခင္အားလံုးစီစဥ္ေပးသြားတတ္တယ္ေလ..
အဲဒါေတြကုန္ခါနီးျပီဆိုရင္ေတာ့.. ဖုန္းဖိုးကုန္ျပီမွတ္.. ေန႔တိုင္းရန္ကုန္ဖုန္းဆက္ျပီး ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမွာလဲေမးတတ္တယ္..
အိမ္မွာ မေဗဒါပဲအဲလိုလုပ္တာ.. အပ်င္းက်ေတာ့ၾကီးတယ္.. ဟင္းက်ေတာ့ ဂ်ီးမ်ားတယ္ေလ.. အစ္မ၂ေယာက္လံုးကအဲလိုမရွိဘူး.. သူတို႔ဘယ္မွာ ဘယ္လိုစားမွန္းေတာင္မသိဘူး.. သူတို႔ကအျပင္မွာေန႔တိုင္းစားလဲ ကိစၥရွိပံုမရဘူး.. အစ္မအၾကီးကဟင္းခ်က္ေကာင္းေတာ့..တစ္ခါတစ္ေလေလးမ်ား သူစိတ္ေကာင္း၀င္တဲ့ေန႔ဆို ခ်က္ေနရင္ေတာ့ ပြတာပဲေပါ့.. ဒါမ်ိဳးဆို အျပင္ကစားလာျပီးရင္ေတာင္ ထပ္စားခ်င္စားအံုးမွာ.. ဟဲ..ဟဲ..

မေဗဒါက ေခါက္ဆဲြေျခာက္ထုပ္လဲမၾကိဳက္ေတာ့ အခက္ေတြ႔တာေပါ့.. အဲဒါေတာ့ လံုး၀မစားနိုင္ဘူး.. တစ္ခါတစ္ေလသူမ်ားစားတာ စားခ်င္စရာေကာင္းရင္ေတာ့ ၁လုပ္၂လုပ္၀င္၀င္ရွဳပ္တတ္တယ္.. ၁ေယာက္ထဲစားဆိုရင္ မကုန္ဘူး.. အဲ... မေဗဒါစိတ္ရွိလက္ရွိစိတ္ေကာင္း၀င္တဲ့ေန႔ဆိုရင္ေတာ့.. လက္ဘက္သုတ္နဲ႔စားတယ္.. လက္ဘက္သုတ္ကို အဆင္သင့္ေရာျပီး ေထာင္းျပီးသားဆိုလံုး၀မၾကိဳက္ဘူး.. လက္ဘက္အသားအခါးကို ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေထာင္းျပီး အေၾကာ္သက္သက္နဲ႔သုတ္တာပဲၾကိဳက္တယ္.. အေၾကာ္မွာလဲ ပဲျခမ္းေၾကာ္ေတြဘာေတြအမ်ားၾကီးနဲမၾကိဳက္ဘူး.. ၾကက္သြန္ေၾကာ္..ႏွမ္း..ပုဇြန္ေျခာက္ပဲ.. အဲဒီ၃ခုထဲက တစ္ခုခုလိုေနရင္ မစားေတာ့ဘူး.. အထူးသျဖင့္ ပုဇြန္ေျခာက္.. မေဗဒါသုတ္တာနဲ႔ ေမေမသုတ္တာဘာကြာလဲေတာ့မသိဘူး..ကိုယ္သုတ္ျပီးရင္ ဟာတာတာနဲ႔တစ္ခုလိုအပ္ေနတတ္တယ္.. ဟဲ.. ေနာက္ေတာ့လဲသုတ္ပါမ်ားရင္တိုးတက္လာမွာပါ.. စိုးရိမ္နဲ႔..

ခုေတာ့ အသက္ကေလးကလဲ ရလာျပီဆိုေတာ့.. ငယ္ငယ္ကထက္စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစားလာတယ္.. ငယ္ငယ္ကမစားတဲ့..ရွမ္းေခါက္ဆဲြ.. ၾကာဇံဟင္းခါး.. ကပ္ေၾကးကိုက္..အဲလိုမ်ိဳးေတြေပါ့..ခုေတာ့ၾကိဳက္လာတယ္.. ထူးစမ္းတယ္ေနာ္.. ရွမ္းေခါက္ဆဲြကေတာ့ စကာၤပူေရာက္စက အစ္မခ်က္တာကိုပဲကပ္စားေနရေတာ့ သူကရွမ္းေခါက္ဆဲြခ်က္ရင္ ထမင္းထပ္ခ်က္ခိုင္းလို႔မရဘူးေလ.. သူကေဖေဖေမေမလိုမဟုတ္ေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး..(အဲလိုအနိုင္က်င့္တာ..အဟင့္)..ဒီေတာ့ မေဗဒါကလဲ စိတ္ဘယ္ေလာက္ညစ္ညစ္ အစားမပ်က္တတ္ဘူးဆိုေတာ့.. စမ္းစားၾကည့္ရင္နဲ႔ ၾကိဳက္သြားတာ..သူခ်က္တာကလဲ ရွယ္ေနာ္.. my sis က အခ်က္ေကာင္းဗ်... ၾကက္သားက နမ္းခ်င္းပါတယ္.. အမိုက္စား..ေျပာရင္းစားခ်င္လာျပီ.. အဲဒိအက်င့္က ခုဆို ဆိုင္မွာရွမ္းေခါက္ဆဲြစားလို႔ ၾကက္သားကုန္တာနဲ႔ က်န္တာဆက္မစားေတာ့ဘူး..ထားခဲ့တာပဲ.. ဟီး....

my sis ခ်က္တဲ့ ျဖစ္သလိုဟင္းေတြထဲမွာ.. recommend ေပးခ်င္တာကေတာ့ ကန္စြန္းရြက္သုတ္ေတာ့.. မေဗဒါလဲ တစ္ခါမွမၾကားဘူးဘူး.. အရင္က အတူေနတဲ့အစ္မၾကီးေတြသင္ေပးတာပဲ.. မေဗဒါ အစ္မက ကိုယ့္အၾကိဳက္နဲ႔လိုက္ျပီး စပ္စပ္ေလးသုတ္ေလ့ရွိေတာ့.. အာသြက္လွ်ာသြက္ပဲ.. ေကာင္းပါ့.. ခုမေဗဒါအစ္မက အသက္ၾကီးတဲ့သူေတြလို ပင္စင္ယူသြားျပီ.. ဟင္းမခ်က္ေတာ့ဘူး.. ဘာလို႔လဲသိလား.. ေဖေဖေမေမေရာက္လာေတာ့ သူလဲခ်က္ေတာ့ဘူး.. ညာခိုင္းေခ်ာ့ခိုင္း..ေခ်ာက္ခိုင္း..ေယာင္ေအာင္ ကလိထိုးခိုင္းလဲခ်က္ေတာ့ဘူး.. ဟီး..ဟီး... (ဘာမွမဟုတ္ဘူး..သူဒီပိုစ့္ကိုဖတ္မယ္မွန္းသိလို႔ ပိုစ့္နဲ႔လွမ္းပူဆာတာ.. ပိုင္တယ္ဟုတ္.. မခ်က္ေၾကြးရင္ ဘေလာ့မွာျပန္ေျပာျပမယ္... ကြိကြိ).. မေဗဒါသူငယ္ခ်င္းေတြဆိုခ်စ္ဖို႔အရမ္းေကာင္းတာ.. မေဗဒါထက္ မေဗဒါအစ္မကိုဖားေနၾကတာေလ.. ေျပာေျပာခ်င္ဘူး.. ဟီး.. ဟီး.. (ျပီးရင္ ကြန္မန္႔မွာအေဆာ္ခံရေတာ့မယ္ထင္တယ္)..
(ဒါေတြသိလို႔.. မေဗဒါရဲ႕လွ်ိဴ႕၀ွက္ခ်က္ဆိုျပီး ဘယ္သူ႕ကိုမွမေျပာပဲ ဘေလာ့လုပ္ထားတာ.. ခုေတာ့ သူတို႔အားလံုးသိကုန္ၾကေတာ့ သူတို႔အတင္း ဒီေလာက္ပဲခုတ္ေတာ့မယ္.. ဟဲ.ဟဲ.. peace !!)..

ေအာ္.. အရည္ဆိုရင္ေတာ့ မေဗဒါ မၾကိဳက္တာေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္. အထူးသျဖင့္မေဗဒါက gas ပါတဲ့ အေအးေတြမၾကိဳက္ဘူး.. coke, 7up, sprite စသည္ျဖင့္ေပါ့.. ျပီးေတာ့ Tea ေတြလဲမၾကိဳက္ဘူး.. green tea, Jasmine Tea အဲလိုမ်ိဳးေတြေပါ့.. ဒီေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ can drink ေတြမေသာက္ဘူး.. အသီးေဖ်ာ္ရည္ေတာ့ေသာက္တယ္.. မေဗဒါ အေသာက္မ်ားဆံုးကေတာ့ ကြ်ဲရုိင္း.. ဟဲ..ဟဲ (ေရႊျမန္မာပီသတာေလ)..
ေကာ္ဖီ လက္ဘက္ရည္ mood ေပၚမူတည္ျပီးေသာက္တယ္.. အစာမစားပဲေတာ့မေသာက္ဘူး.. ရင္တုန္လို႔..
ခုေျပာသြားတဲ့ ေသာက္တဲ့ အရည္ေတြထဲမွာေတာင္.. ကုန္ေအာင္မေသာက္နိုင္တာကမ်ားတယ္.. ကြ်ဲရုိင္းဆိုလဲမကုန္ဘူး.. အရည္ကို ေရငတ္ေျပရုံ တစ္ငံု၂ငံုေလာက္ေသာက္ျပီးရင္ ဆက္မေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး.. ေရေတာင္ မလႊဲသာလို႔ေသာက္ေနရတာ.. ေရေသာက္ျပီး ရွဴးရွဴးေပါက္ရတာ အလုပ္ရွဳပ္လို႔.. ခရီးသြားရင္ ကားေပၚမွာ ဘာမွမစား..ဘာမွမေသာက္ဘူး.. emergency က ျဖစ္တတ္လြန္းလို႔..
တစ္ခါတစ္ေလ.. ေရကငတ္ေနေပမဲ့ လူက ေရမေသာက္ခ်င္တဲ့ အခါမ်ိဳးေတာင္ရွိေသးတယ္... က်န္းမာေရးထိခုိက္္မွာစိုးလို႔.. ခုေတာ့ သတိထားျပီးေသာက္ေပးေနရတယ္..

ကဲ.. ျဖစ္သလိုစားေသာက္ျခင္းကို ေျပာလိုက္တာ.. မဆိုင္တာေတြပါ.. အကုန္အစံုပါသြားျပီ... ေဆာ္ရီးေနာ္... ဘာေရးရမွန္းမသိလို႔.. ေရးရင္း စိတ္ထဲအာရုံလာတာေတြ ေရးခ်လိုက္တာ...

အစ္မေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြအဆူမခံရေအာင္ ဒီပိုစ့္ေရးျပီးရင္ ဘုရားေရွ႕သြားျပီး ေမတၱာပို႔ထားမွ.... ဘိုင္ဘိုင္..

လတ္တေလာ ခံယူခ်က္ေတြ

တစ္ခါမွနာမည္တပ္ျပီး Tag တာ မခံရဖူးဘူး.. ဒီတစ္ခါေတာ့ zeRoTraSh Tag တာ ေရာ.. ဟိုေကာင္ ဘိုဘို(Emotion of mind/Goat) နားပူနားဆာလာလာလုပ္ေနတာေရာ ေၾကာင့္ ျမန္ျမန္ေရးမွ နားေအးေတာ့မွာမို႔.(၂ရက္လဲေက်ာ္ျပီဆိုေတာ့) ေရးလိုက္ပါျပီ...

ကိုယ္႔နာမည္ --- မေဗဒါ
ကိုယ့္ကိုသူငယ္ခ်င္းေတြကဒီလိုေခၚတယ္ --- မေဗဒါ.. ေဗဒါမ... ေဗဒါ
ကိုယ္ဒီမွာေနတယ္ --- အိမ္မွာ
ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ --- အိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတာ့မဆက္နဲ႔.. အေပါက္ဆိုးတယ္ေနာ္..
ကိုယ္႔ရဲ႕အႀကိဳက္ဆံုးေတြက
အေရာင္ဆိုရင္ --- အစိမ္း... အနက္... အျဖဴ
အ၀တ္အစားဆိုရင္ --- လိုက္မယ္ထင္တာ အကုန္ဝတ္တယ္
အစားအစာဆိုရင္ --- ျမန္မာထမင္း ဟင္း (ငပိမပါ)
ပစၥည္းဆိုရင္ --- လက္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အကုန္ယူတယ္
သီခ်င္းဆိုရင္ --- အေျခအေန အခ်ိန္အခါနဲ႔ မေဗဒါရဲ႕ ခံစားခ်က္ေပၚမူတည္ျပီးၾကိဳက္တယ္.. မ်ားေသာအားျဖင့္ ေရာ့ခ္...
စာေရးဆရာ --- စာဖတ္ပ်င္းပါတယ္ဆို... အစအဆံုးဖတ္ဖူးတဲ့ စာေရးဆရာကေတာ့ ေဖျမင့္
စာအုပ္ --- ကာတြန္း၊ စံုေထာက္ဝတၱဳ၊ ႏွလံုးသားအဟာရ...
Life style --- ေပ်ာ္စရာေကာင္းျပီး ဂရုစိုက္တတ္တဲ့ မိသားစုရွိတယ္...
ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ --- အရင္ကေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာပဲ.. ခုေတာ့ ရုပ္ရွင္ ဖန္တီးတာပါ ဝါသနာပါလာျပီ...
အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ --- အလကားရတဲ့လက္ေဆာင္ေတာင္ အလိုခ်င္ဆံုး မလိုခ်င္ဆံုးရွိေသးလား...
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက --- အေဖ၊ အေမ
ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက --- ဗုဒၶ
ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက --- ေဝးေနေန နီးေနေန သူတို႔အေၾကာင္းစဥ္းစားမိရင္ အထီးက်န္မဆန္ေအာင္ ဖန္တီးေပးတဲ့သူ.. လိုအပ္ခ်ိန္တိုင္းမွာ ကိုယ့္ဘက္ကရပ္တည္ေပးသူ...
ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက - - - အမ (အၾကီးဆံုး ထင္တာပဲ)
ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက --- သစၥာမရွိတဲ့သူ... တာဝန္မယူတတ္တဲ့သူ.. ကတိျဖတ္တဲ့သူ.. ခ်ိန္းျပီးေနာက္က်တတ္တဲ့သူ... ေနာက္ေက်ာဓားနဲ႔ထိုးတဲ့သူ...
ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ --- ေပါင္ခ်ိန္စက္ေပၚတက္တဲ့အခ်ိန္
အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ --- ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ မရွိေတာ့မဲ့ အခ်ိန္
အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ --- UFL တက္တုန္းက အခ်ိန္...
အမွတ္တရေန႔ --- ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ေန႔ေတြတိုင္းကို အမွတ္ရခ်င္တယ္.. တခ်ိဳ႕ေန႔ေတြက်ေတာ့လဲ မွတ္မထားခ်င္ေပမဲ့ ေန႔စဲြကအစမွတ္မိေနေသးတယ္...
ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု --- ဆုေတာင္းလိုက္တိုင္း ျပည့္ရပါလို၏
အခ်စ္ဆိုတာ --- နီးစပ္မွဳ၊ ပူေလာင္မွဳ၊
အမုန္းဆိုတာ --- တစ္ခါမွေတာ့ လူတစ္ေယာက္ကိုစဲြစဲြလမ္းလမ္းမမုန္းဖူးဘူး.. မေဗဒါအတြက္ေတာ့ အမုန္းဆိုတာ ဥပကၡာပဲ...
အလြမ္းဆိုတာ --- ကိုယ့္ကိုကိုယ္သနားတဲ့အခါ တစ္စံုတစ္ရာကို မွန္းျပီးစိတ္ဓာတ္က်ျခင္း
သံေယာဇဥ္ဆိုတာ --- ေအးခ်မ္းတယ္.. အခ်စ္ထက္ပို ခိုင္ျမဲတယ္
ဘ၀ဆိုတာ --- ဆိုးဆိုးေကာင္းေကာင္း ဆက္ေလွ်ာက္ေနရအံုးမဲ့ လမ္း...
သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ --- ရန္ျဖစ္ျပီးလဲ ၾကာၾကာစိတ္ဆိုးလို႔မရဘူး.. သူတို႔နဲ႔ေနရင္ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းျပီး.. အရွိအရွိတိုင္းဆက္ဆံလို႔ရေနတာ... ပါးစပ္နဲ႔မေျပာေပမဲ့ ကိုယ့္အေပၚအျမဲနားလည္မွဳရွိေနတာ... စိတ္ဓာတ္က်ေနခ်ိန္ကိုယ့္အနားမွာ သူတို႔မရွိေပမဲ့ သူတို႔အေၾကာင္း စဥ္းစားမိလိုက္တာနဲ႔ အားရွိေစတဲ့သူ... ခ်စ္သူဆိုတာ --- ဘဝမွာ အျမဲဟန္ေဆာင္လိမ္ညာျပီး ဆက္ဆံေနရမဲ့လူ... (အရွိအရွိအတိုင္းဆက္ဆံခဲ့လို႔.. အားလံုးထက္သာေအာင္ ဦးစားေပးခဲ့လို႔.. အလိမ္ခံခဲ့ရတယ္)
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ဒီလိုထင္တယ္ --- စကားေျပာရင့္တယ္လို႔.. (တမင္လုပ္ျခင္းမဟုတ္.. အက်င့္ျဖစ္ေနျခင္းသား)
ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က --- လူဆိုတာ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရးေနတာ... မိမိကိုယ္သာကိုးကြယ္ရာ...
အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း --- မေဗဒါဘေလာ့ကို ေန႔တိုင္းလာလည္ေနာ္... ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္.. ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္ ေလးေလးစားစားၾကည့္ၾကပါ.. စိတ္မပါရင္ မၾကည့္နဲ႔...

ကဲ မေဗဒါလဲ ထပ္ tag လိုက္မယ္ေနာ္.... ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေရးျပီးေနၾကျပီဆိုေတာ့ tag ရမဲ့လူေတာင္သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး.. အဂၤလိပ္လိုေရးတဲ့ ေဘာ္ေဘာ္ဘေလာ့ဂါေလးေတြကိုပါ tag လိုက္မယ္.. စိတ္ရွိရင္လဲ ေရးေပးၾက.......... စိတ္မရွိရင္လဲ ႏြားေမြးျပီးေရးေပးၾကကုန္ေလာ့....
၁) မ(စ္)သြန္းသြန္း
၂) ကိုေက်ာ္ေဇယ်
၃) အိပ္မက္ဒိုင္ယာရီက ပိုင္
၄) FFOX
5) ကိုဟန္လင္းေက်ာ္
၆) ပုလုေကြး
၇) TommyGirl