Sunday, August 10, 2014

Free & Easy Korea trip Day 2: Busan (Haeundae Beach -> Damaji Hill -> Lunch -> Haedong Yonggungsa Temple -> Seoul)


၁၀ရက္ ဂ်ဴလိုင္ ၂၀၁၄ (ၾကာသပေတးေန႔)


ခရီးသြားေဖာ္.... ေမေမက ခရီးသြားတိုင္း ဒီဦးထုပ္ပဲ ေဆာင္းေနလို႔ သူမ်ားေတြက ေျပာေတာ့မယ္တဲ့... ဒါေပမဲ့ ဒီဦးထုပ္ေလးက မေဗဒါ ခရီးသြားပိုးစ၀င္တဲ့ ဂ်ပန္ခရီးစဥ္မွာ ၀ယ္ခဲ့ေတာ့ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတာ...

ဒီေန႔အေၾကာင္းေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ စီစဥ္ထားခဲ့တဲ့ မေဗဒါရဲ႕ ေဟာဒီက Itinerary အတိုင္း အစဥ္လိုက္မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… ဒါေပမဲ့လဲ စိတ္တိုင္းေတာ့က်ပါတယ္… (မက်လို႔လဲမျဖစ္ဘူးေလ… ကိုယ္ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာကိုယ္အတြက္ အမွတ္ရစရာေတြပဲေပါ့)… မေန႔က Busan Station ရဲ႕ အေနာက္ ေတာင္ဘက္ပိုင္းကို လည္ခဲ့ျပီးေတာ့ ဒီေန႔ေတာ့ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္ပိုင္းမွာရွိတဲ့ေနရာေတြ သြားလည္ဖို႔ စုထားတယ္...

မနက္ ထျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ကိုက ၇နာရီေလာက္ေပါ့… ေရွ႕ေန႔က အရမ္းပင္ပန္းထားေတာ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့လဲ အင္ဂ်င္ကို အဲ့ေလာက္ ရက္ရက္စက္စက္ Run လို႔မျဖစ္ဘူးေလ… ၇နာရီေလာက္ထတာေတာင္ လြန္လွေပါ့ေနာ္… ေရမိုးခ်ိဳးျပင္ဆင္ျပီး မနက္စာေဟာ္တယ္က ေကြ်းမွေတာ့ ဟိုတယ္မွာပဲစားလိုက္ဖို႔ က်န္ ၂ေယာက္က ေျပာေတာ့ ကိုယ္လဲ ဗိုက္ဆာေနျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္အစီအစဥ္ထဲက မနက္စာ Damaji Hill မွာစားဖို႔ကို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး…. ေန႔လည္ေလာက္မွပဲ ေကာ္ဖီသြားေသာက္ေတာ့မယ္စိတ္ကူးလိုက္တယ္… ဒီေတာ့ အစီအစဥ္မွာ ဒုတိယတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Haeundae Beach ကို အရင္သြားရေတာ့မွာေပါ့…

ေဟာ္တယ္က ေကြ်းတဲ့ မနက္စာက ၂ထပ္မွာစားဖို႔သြားျဖစ္တယ္… International buffet ၾကီးကို မေမွ်ာ္လင့္ေပမဲ့ အထိုက္အေလွ်ာက္ ၾကက္ဥေၾကာ္ေလာက္ေတာ့ ပါမယ္ထင္ထားမိတာေပါ့… ေတြ႔လိုက္ရတာက ထမင္းရယ္… ခ်ဥ္ဖတ္၊ ခ်ဥ္ဖတ္၊ ခ်ဥ္ဖတ္၊ ခ်ဥ္ဖတ္… အမ်ိဳးကို စံုေနတဲ့ ခ်ဥ္ဖတ္ ၆ မ်ိဳးေလာက္နဲ႔… ဟယ္… အသားတစ္ခုတစ္ေလမ်ားေတြ႔မလားၾကည့္ေတာ့ ခ်ဥ္ဖတ္ေတြအဆံုးမွာ တစ္ခုတည္းေသာ ငါးေျခာက္ေသးေသးေလးေတြ (မေဗဒါက အဲ့ငါးေျခာက္ေလးေတြဆို အႏွံ႔လံုး၀မရွိမွၾကိဳက္တာ… ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကေတာ့ ငါးႏွံ႔ပါမွ ၾကိဳက္တယ္ထင္တယ္)… အဲဒိ ခ်ဥ္ဖတ္ျပီးေတာ့မွ အိုးၾကီးနဲ႔ ဆန္ျပဳတ္လိုလိုတစ္အိုး၊ ေရညွိဟင္းခ်ိဳတစ္အိုး…. Buffet line က U ပံုသ႑ာန္ဆိုေတာ့ ဒီဘက္ေထာင့္ခ်ိဳးမွာက်ေတာ့ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ဂ်င္နဲ႔ (ဗူးေသးေသးေလးေတြနဲ႔ေတာင္ မရွိဘူး…) ဒီတိုင္း ေကာ္ျပီးယူရမွာ… ကဲဒါနဲ႔ပဲ ကိုရီးယားလာမွေတာ့ စားလိုက္အံုးဟဲ့ Local စာဆိုျပီး အားလံုးကို နည္းနည္းစီထည့္ခဲ့တာေပါ့…

တကယ္လဲစားၾကည့္ေရာ အရသာက ကိုယ္ထင္ထားသေလာက္ေတာ့မဆိုးပါဘူး.. ကိုယ္ကလံုး၀ေတာင္ စားလို႔မရေလာက္ဘူးမွတ္တာ… ဒါေပမဲ့ လက္ခံလို႔ရတဲ့ အရသာထဲပါတယ္… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရုပ္ရွင္ထဲက ကိုရီးယားမင္းသမီးအမွတ္နဲ႔ Role play ေဆာ့ျပီး စားရင္ေတာ့ စားေကာင္းသား… ပါးစပ္ထဲမွာ ကုန္ခါနီးဆိုရင္ေတာင္ ထပ္စားခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးျဖစ္မိတယ္… မေဗဒါ အစ္မကေတာ့ ဆန္ျပဳတ္လိုဟာကို လံုး၀မၾကိဳက္ဘူး… ဒါေပမဲ့ မေဗဒါစားၾကည့္ေတာ့ အၾကိဳက္ၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့ စားလို႔ေတာ့ရပါတယ္… (ေတာ္ရုံအိမ္မွာ အစားေခ်းမ်ားဆံုးက မေဗဒါဆိုေတာ့ သူမၾကိဳက္ဘူးေျပာေတာ့ ကိုယ္ျမည္းၾကည့္ဖို႔ေတာင္ လက္တြန္႔ခဲ့တာ)… သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပိန္သာပိန္တာ သူက ထံုးစံအတိုင္း အစားေခ်းမမ်ားဘူး… ေနာက္မွ အစ္မက ေပါင္မုန္႔ (ေပါင္မုန္႔က အျပားမဟုတ္ဘူးေနာ္… အလံုး… ျပီးေတာ့ Toaster လဲမရွိဘူး) ဂ်င္သုတ္နဲ႔ ေနာက္မွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိတဲ့ ၾကက္ဥျပဳတ္နဲ႔ ဟန္က်သြားတာေပါ့… မေဗဒါလဲ ခ်ဥ္ဖတ္ေပါင္းစံုနဲ႔ ထမင္းခ်ည္းမဟုတ္ေတာ့ပဲ ၾကက္ဥျပဳတ္ေလးကယ္သြားတာေပါ့…


ခ်ဥ္ဖတ္ ခ်ဥ္ဖတ္ ခ်ဥ္ဖတ္ မ်ိဳးစံု၊ ဟင္းခ်ိဳနဲ႔ ထမင္း...

ဒီလိုနဲ႔ မနက္စာစားအျပီး အခန္းထဲက ပစၥည္းေတြတစ္ခါတည္းသိမ္းဆည္းျပီး Check out လုပ္ရင္း ကိုယ့္ အိတ္ေတြ အပ္ခဲ့တာေပါ့… သူတို႔ ခ်က္ေအာက္ခ်ိန္ကလဲ မနက္ ၁၀နာရီတဲ့ေလ... စဥ္းစားၾကည့္အံုး… ေဟာ္တယ္ကလဲ တစ္ညကို စလံုး ၁၀၀ ေက်ာ္ေပးရပါတယ္… အရမ္းလဲ သက္သာလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ခ်က္အင္ ညေန ၄နာရီး ခ်က္ေအာက္ မနက္ ၁၀နာရီကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာမေတြ႔လွဘူး… က်န္တာကေတာ့ အဲဒိ Toyoko inn Busan Station no.1 က အားလံုးအဆင္ေျပတယ္… ျပီးမွ အျပင္ထြက္မယ္ဆိုမွ T-Money Card အခန္းထဲက်န္ခဲ့လို႔ ေသာ့ျပန္ေတာင္းျပီး ျပန္သြားယူရတယ္… ဒီေလာက္ျပန္ဆစ္ခဲ့တာေတာင္မွ မေဗဒါရဲ႕ Gopro ကင္မရာက Battary ထည့္တဲ့ ေနရာက အဖံုးေသးေသးေလး အဲ့ဒိမွာ က်န္ခဲ့တယ္… (ဒီခရီးက Day 1ကတည္းက Monopod ေပ်ာက္တာ Day 2 လဲ ထပ္ေပ်ာက္… ကိုယ့္ကိုကိုယ္လဲ ေပါ့ေပါ့ဆဆမို႔ အျပစ္တင္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ျဖစ္ျပီးမွ ျပန္လဲ ျပင္လို႔မရေတာ့မွေတာ့ Let it go ပဲေပါ့ေနာ္…) ... Haeundae Beach ကိုေတာ့ ဘူဆန္းဘူတာကေန Haeundae ဘူတာကို ရထားစီးသြားတယ္...


Busan Station ၀င္ေပါက္... Stairs everywhere in Korea...

Haeundae Beach

Haeundae Beach က ကိုရီးယားရဲ႕ နာမည္အၾကီးဆံုး ကမ္းေျခတစ္ခုျဖစ္တယ္… Ha Ji Won ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ဆူနာမီကား "Tidal Wave" က အဲဒိ beach ကို အေျခခံဇာတ္လမ္းတည္ထားတာေလ... (မဆီမဆိုင္ေျပာအံုးမယ္... အဲ့ကားမွာ အခ်စ္ေလး Lee Min Ki ကို မေသသင့္ပဲ သတ္လိုက္တာ ဒါရုိက္တာကို လံုး၀မေက်နပ္ဘူး)... သူက ဘူဆမ္းရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းမွာတည္ရွိတဲ့ ကမ္းေျခေပါ့… ေရႊအိုေရာင္ပင္လယ္သဲေတြက Chuncheon ေခ်ာင္းက အနယ္အႏွစ္ေတြနဲ႔ ပင္လယ္သတၱ၀ါအခြံေတြ ပ်က္ယြင္းရာကေနျဖစ္တည္လာတာေတြေပါ့… ရထားဂိတ္ကေန ဆိုင္းဘုတ္အတိုင္း Haeundae Beach ျပထားတဲ့ အေပါက္ကေန ထြက္လိုက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ေျမပံုရွိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ေျမပံုေတာင္ၾကည့္စရာမလိုပဲ တည့္တည့္အဆံုးထိေလွ်ာက္သြားရင္လဲ Haeundae Beach ကို ေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္… သူ႔ပံုစံက Gold Coast က Cavill Avenue နဲ႔ ဖဲြ႔စည္းပံုျခင္းနည္းနည္းဆင္မွာေပါ့… ဟိုမွာတုန္းကလဲ Cavill Avenue တေလွ်ာက္တည့္တည့္ေလွ်ာက္ရင္ Beach ကိုေရာက္သြားသလိုေပါ့… ကြာတာကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္အျပင္အဆင္ေပါ့… Haeundae ကမ္းေျခကိုသြားတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လဲ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ ေဟာ္တယ္ေတြ Pub ေတြရွိပါတယ္… ကြ်န္မတို႔က မနက္ေစာေစာေရာက္သြားလို႔ သိပ္မစည္ေသးတာေရာ Haeundae Beach က ေနာက္လေလာက္မွ ဖြင့္ပဲြလုပ္မွာေရာေၾကာင့္ လူသိပ္မမ်ားပါဘူး… စကားစပ္တုန္း တဆက္တည္းသိတာေလး ေျပာရရင္ Haeundae ကမ္းေျခဖြင့္ပဲြက အေတာ္ေလး စည္စည္ကားကားၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္လုပ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္… လူေတြလဲအရမ္းလာၾကလို႔ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ပင္လယ္ကမ္းေျခသံုး ထီးအမ်ားဆံုးကမ္းေျခတစ္ခုအေနနဲ႔ ကမာၻ႔ Guinness Book မွာ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းခံခဲ့ရတယ္လို႔သိရပါတယ္… ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လူမ်ားလဲဆိုရင္ေတာ့ Google သာလုပ္ၾကည့္လိုက္ၾကပါေတာ့… မေဗဒါကေတာ့ season မဟုတ္လဲေနပါ အဲေလာက္လူမ်ားရင္ေတာ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ.. အဲဒါေၾကာင့္ ခုအခ်ိန္ေလး ေရာက္သြားတာကိုပဲ ေက်နပ္ပါတယ္…


Famous Haeundae Beach

လမ္းဆံုးကိုေလွ်ာက္ျပီး Beach ကိုေရာက္သြားေတာ့ ေရကူးေနတဲ့သူ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ရွိပါတယ္… ေနက နည္းနည္းပူလာေတာ့ သစ္ပင္တန္းအရိပ္ေအာက္ကို၀င္ထိုင္ျပီး လုပ္ေနက် ဓာတ္ပံုရုိက္တဲ့လုပ္ငန္းကို စတင္ၾကတာေပါ့… ပင္လယ္လွဳိင္းကေတာ့ အေတာ္ေလးၾကီးတယ္… ေရကူးလို႔ေကာင္းမဲ့ပံုပါပဲ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ စလာကတည္းက ေရကူးဖို႔ အစီအစဥ္မရွိပါဘူး… (ကြ်န္မဆို ကိုရီးယားသြားျပီး ေနပူထဲေလွ်ာက္သြားတာ မျဖဴတဲ့အသားက ပိုမဲသြားတာ ခုထက္ထိကို ေျခေထာက္ နဲ႔ လက္ေမာင္း မွာ အသားက ၂ေရာင္ျဖစ္ေနတုန္း - ဤကား စကားခ်ပ္) … ကြ်န္မတို႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ေနတုန္းမွာပဲ ေရကူးေနတဲ့သူေတြကို ေရတက္လာတဲ့အတြက္ ေရဆက္မကူးေတာ့ပဲ ကမ္းေျခကိုျပန္တက္ဖို႔ ေၾကျငာတာကို ၾကားလိုက္ပါတယ္…


With golden Sandy beach...

ကြ်န္မတို႔လဲ အနီးအနားနည္းနည္းေလွ်ာက္ၾကည့္ျပီး ဟိုတယ္ကတည္းက ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္က Plan ထားတာထက္ ေနာက္က်ေတာ့ ကြ်န္မကပဲ တုိးလ္ဂိုက္ၾကီးလုပ္ျပီး ဆက္လက္ေရြ႕လ်ားဖို႔ ေဆာ္ေအာ္တာေပါ့… ေနာက္တစ္ခုက ေနကလည္း နည္းနည္းပူေတာ့ လူက အလကားေန ပင္ပန္းျပီး ၃ေယာက္လံုး လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္ျဖစ္ေနတယ္… ပိုဆိုးတာက ဒုတိယေန႔မွာတင္ ဘယ္ဘက္လက္ခလည္က လက္သည္းရွည္ ကင္မရာအိတ္ကို လွမ္းအယူမွာ အရင္းကေန က်ိဳးေတာ့တာပဲ... ဒီေတာ့ စိတ္က ပိုမၾကည့္ေတာ့ဘူး... လူက ေကာ္ဖီေလးဘာေလးေသာက္လိုက္ရင္ လန္းဆန္းသြားမယ္ဆိုတာသိေနတယ္… ကြ်န္မေရာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းေရာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး ေအးေဆးထိုင္ခ်င္တယ္… အဲ့ဒိေတာ့ ဒီလိုေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္နဲ႔ မနက္က ကြ်န္မတို႔ Skip ခဲ့တဲ့ Damaji Hill ေလးမွာ ရွဴခင္းေလးၾကည့္ရင္း ေအးေဆးေသာက္လိုက္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိတာေပါ့…


Haeundae Beach မွာေတြ႔ခဲ့တာပဲ...


အေပၚက ပံုထဲက ဟာေတြထဲ ၀င္ရုိက္ထားတာ...


Haeundae Beach ကားလမ္းေပၚက ေျမာင္းဖံုး...

Let’s have a cup of Coffee & Cheese Cake at Damaji Hill

Haeundae Beach ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕တည့္တည့္မွာ "The Coffee Bean and Tea leaf" ဆိုင္ ၾကီးေတြ႔ေနေသာ္လည္… Damaji Hill က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာပဲ ေကာ္ဖီေသာက္မယ္ဟဲ့ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ မ၀င္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး… Damaji Hill မွာက ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္ခ်ိန္ဆို တစ္လမ္းလံုး ခ်ယ္ရီပန္းေတြနဲ႔ လွတယ္ဆိုေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ ခုေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္ခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးရွိမွာမဟုတ္ဘူးေလ… အဲ့ဒိသြားျပီး ေကာ္ဖီထိုင္ေသာက္ဖို႔ပဲရွိတာကိုး…

ဒီလိုနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႔စိတ္ကို ဆဲြဆန္႔ျပီး Damaji Hill သြားဖို႔ လုပ္ငန္းစၾကပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ ရွာလာတဲ့ Research အရ ေဟာသလိုေျပာထားပါတယ္…


In front of exit 1 of Haeundae station (Busan Subway Line 2), take city bus No. 100 and get off at Yeongnam Apt. Then walk 10-15 min along the sign (totally takes 50 min).

ဘတ္စ္ကား ဘယ္ဘက္ကားလမ္းက စီးရမလဲကအစ ကားသမားနဲ႔ ျပန္ Confirm လုပ္ပါ… “Damaji?” လို႔ေျပာတာနဲ႔ သူတို႔သိပါတယ္… တကယ္ေတာ့ Damaji သြားတဲ့ဘက္က Haeundae Beach ရွိတဲ့ ကြ်န္မတို႔ထြက္လာတဲ့ ဘူတာေပါက္ ဘက္က ကားလမ္းပါ… ဟိုဘက္ ကားလမ္းကူးစရာမလိုပါဘူး… ကြ်န္မတို႔လဲ ကားနံပါတ္ ၁၀၀ လာေတာ့ ကားသမားကို “Damaji?” လို႔ ထပ္ေျပာေတာ့ ေခါင္းညိမ့္ျပတာနဲ႔ တက္စီးၾကပါတယ္… ဒီတစ္ခါေတာ့ လူက အတင့္ရဲျပီး ဟိုးေနာက္ဆံုးခံုရွည္မွာသြားထိုင္ပါတယ္…


ဒါက Damaji Hill သြားဖို႔ စီးရတဲ့ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ နဲ႔ ၀န္းက်င္...


ဇာတ္လမ္းေတြမွာဆို မင္းသမီး မင္းသားေပၚ အိပ္ငိုက္ေလ့ရွိတဲ့ ခံုတမ္းေပါ့… ဒါမွမဟုတ္ မင္းသမီးက ထြက္သြား မင္းသားက ေနာက္က ေျပးလိုက္ရင္ မင္းသမီးက အဲဒိေနာက္ဆံုးခံုမွာထိုင္တတ္တာေပါ့… :P … မိနစ္ ၅၀ေလာက္စီးရမယ္ဆိုေတာ့ ၃ေယာက္သား ေအးေဆးေပါ့… Selfie ေတြဘာေတြေတာင္ရုိက္ျပီး လမ္းမွာနည္းနည္းေတာင္ အိပ္ငိုက္လိုက္ေသးတယ္… နည္းနည္းျပန္သတိ၀င္ေတာ့ အခ်ိန္ကိုၾကည့္ေတာ့ မိနစ္ ၃၀ေလာက္ပဲစီးရေသးတယ္… ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေတြကိုလဲ အဲ့ဒိအခ်ိန္ကစျပီး ေသခ်ာၾကည့္တာပါပဲ… တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ Yeongnam Apt. ဆိုတဲ့ မွတ္တိုင္ကို ရွာမေတြ႔ပါဘူး… တျခား Apt. ဆိုတဲ့ မွတ္တိုင္ေလးေတြေတာ့ ေတြ႔ပါတယ္… ကားမွတ္တိုင္မွာ အဂၤလိပ္လိုေတာ့ မွတ္တိုင္နာမည္ေရးထားလို႔ အဆင္ေျပပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ စီးလာလိုက္တာ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္...


ေနာက္ဆံုးတန္းမွာ ထိုင္မယ္ကြယ္...

တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့မွ ကားသမားက ကြ်န္မတို႔ကို လွမ္းေအာ္ျပီး… Damaji Hill မွတ္တိုင္က ေက်ာ္သြားျပီလို႔ ေျပာပါတယ္ (Body language ရယ္ သူေျပာတဲ့ ကိုရီးယားစကားထဲက ကြ်န္မရဲ႕ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကေန ၾကားဖူးတဲ့ စကားတစ္လံုး ၂လံုးေပါင္းျပီး နားလည္တာပါ)… ဒီေတာ့ ကြ်န္မတို႔လဲ မ်က္ကလူးဆန္ျပာနဲ႔ ေသခ်ာတာကေတာ့ Yeongnam Apt. ဆိုတာကို မေတြ႔ခဲ့ပါဘူး… “Yeongnam?” ကြ်န္မတို႔က ေမးေတာ့… “အာနီး… အာနီး…. မီပို… မီပို… blah blah Yo” …. ျပႆနာပဲဆိုျပီး စိတ္ထဲျဖစ္မိပါတယ္… ဟိုဘက္မွတ္တိုင္က ျပန္စီးရင္ေရာ မွန္ပါ့မလား… ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့သူကေတာ့ သူတတ္သေလာက္ ကြ်န္မတို႔ကို ေျပာျပကူညီပါတယ္… ဟိုဘက္ကားလမ္းကေန ဘတ္စ္ကား နံပါတ္ ၂၀၀ ျပန္စီးဖို႔ေျပာပါတယ္… အစက ၂၀၀ ကို ကိုရီးယားလိုေျပာေနျပီး ကြ်န္မတို႔က နားမလည္ေတာ့ 2 hundreds ကို မေျပာတတ္တာကို ေတာ္ေတာ္ေလး စဥ္းစားျပီးေတာ့မွ… တူး ဇီးရုိး ဇီးရုိး ဆိုျပီးေျပာေတာ့မွ ကြ်န္မတို႔ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္… ေနာက္မို႔ဆို ဟိုဘက္ကားလမ္းက ျပန္စီးလို႔ရမရေတာင္ ကြ်န္မတို႔ ေသခ်ာမသိပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တိုက္စီပဲစီးျဖစ္မွာ ျမင္ေယာင္ပါတယ္… သူ တူး ဇီးရုိး ဇီးရုိးေျပာတတ္တာကိုပဲ ကြ်န္မတို႔မွာ ၀မ္းသာအားရျဖစ္ရပါတယ္… ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာစီးရမလဲဆိုေတာ့ ကိုရီးယားလိုျပန္ေျပာပါတယ္… ထင္တာမမွားရင္ေတာ့ ၁၅ မိနစ္လို႔ေျပာတာထင္တာပဲ… ရမလားလို႔ ေမးၾကည့္တာ သူက ျပန္မေျပာတတ္ဘူးဆိုေတာ့လဲ ကိစၥမရွိပါဘူး…

ဒီလိုနဲ႔ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ ၂၀၀ ကို ျပန္ေစာင့္ပါတယ္… သူဘာလို႔ ၂၀၀ ေျပာလဲေတာ့မသိပါ… ဟိုဘက္ကားလမ္းက မွတ္တိုင္မွာ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ ၁၀၀ လဲရွိပါတယ္… အမွန္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားနံပါတ္ ၁၀၀ ျပန္စီးလဲ ျဖစ္တယ္ထင္တာပါပဲ… ဒါေပမဲ့ လွ်ာမရွည္ပဲ သူ႔စကားနားေထာင္ျပီး ၂၀၀ စီးတာေကာင္းပါတယ္… ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့သူပံုက သေဘာေကာင္းတဲ့ပံုေပါက္ပါတယ္…

ကြ်န္မတို႔ေစာင့္ရတဲ့ေနရာၾကီးကလဲ ဟိုင္းေ၀းလိုလို ျမိဳ႕ျပင္လိုလို ေနကလဲ ပူပါ့… ကားေတြအမ်ားၾကီးေတာ့ သြားလာေနၾကေပမဲ့ ရုိးရုိးလမ္းေတာ့မဟုတ္ဘူး… ဘယ္ကားမွလဲ မရပ္ပါဘူး… ေတာ္ေသးတယ္ ၂၀၀ ဘတ္စ္ကားေရာက္လာလို႔… “Damaji?” လို႔ ေမးေတာ့ ေခါင္းညိမ့္တယ္… ဒီတစ္ခါေတာ့ အတင့္မရဲေတာ့ဘူး ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့သူေနာက္က ခံုပဲ တစ္ေယာက္တစ္ခံု၀င္ထိုင္ေနလိုက္တယ္… ကားကလဲ အေတာ္ေလးေတာင္ ျပန္စီးရတယ္… မိနစ္ ၂၀ေလာက္ေတာင္ စီးရမလားပဲ… မွားပါတယ္ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ခ်င္တာကို… Haeundae က ေကာ္ဖီဆိုင္ မွာေသာက္ခဲ့ေကာင္းသားေတြးမိေပမဲ့ တစ္ဖက္က ျပန္စဥ္းစားေတာ့လဲ Damaji Hill က သြားမယ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲက တစ္ခုဆိုေတာ့ သြားရင္းနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ အခ်ိန္ကုန္သက္သာေစတယ္ေလ… ဒီေတာ့လဲ ေနာင္တေတာ့ သိပ္မရေတာ့ပါဘူး…

မွတ္တိုင္တစ္ခုေရာက္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့သူက ကြ်န္မတို႔ကို လွမ္းေအာ္ေျပာတယ္… သူလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္… အဲ့ဒိေန႔ တစ္ေန႔လံုး သေဘာေကာင္းတဲ့ ဘတ္စ္ကားဆရာေတြနဲ႔ေတြ႔ေနလို႔ ေက်းဇူးတင္ရသလို… ဘူဆန္ျမိဳ႕ခံေတြကိုလဲ စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏွီးခင္မင္မိတယ္… (အဲဒါပဲ… တိုးရစ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ local အေပၚထင္ျမင္ခ်က္က သူေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ လူေလး ၁ေယာက္ ၂ေယာက္ေပၚအေျခခံျပီး ဆံုးျဖတ္တယ္… အဲ့ဒိ တုိးရစ္ကေန သူ႔အေပါင္းသင္းေတြကို ျပန္ေျပာတယ္… အဲ့ဒါေၾကာင့္ တိုးရစ္ေတြနဲ႔ အမ်ားဆံုးထိေတြ႔ရတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြအတတ္ႏုိင္ဆံုး ရိုးသားၾကျပီး တစ္ခါစားမဟုတ္ပဲ ဒိထက္ပိုေကာင္းတဲ့ စီးပြားေရးအျမင္မ်ိဳးရွိေစခ်င္တယ္… ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ တိုးရစ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ရတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္တြင္မကဘူး အားလံုးက ႏုိင္ငံၾကီးသားပီသၾကရင္ေကာင္းတာေပါ့ - ဤကားစကားခ်ပ္)…


ကြ်န္မတို႔ ဆင္းခဲ့တဲ့ Haeundae Seongsim Hospital မွတ္တိုင္နဲ႔ ၀န္းက်င္ (ဒီဘက္ကားလမ္းကေန လွမ္းရုိက္ထားတာ)


ဘတ္ကားမွားစီးလာလို႔ ဒီမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းတယ္...


Hospital မွတ္တိုင္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ကြ်န္မတို႔ ေက်ာ္လာတဲ့ Mipo မွတ္တိုင္

အဲ့ဒိမွတ္တိုင္က မီပိုလို႔ေတာ့ ေရးမထားဘူး… Haeundae Seongsim Hospital လို႔ေရးထားတယ္... ဟိုဘက္ကားလမ္းက ကြ်န္မတို႔ ေက်ာ္လာခဲ့တဲ့ မွတ္တိုင္ကေတာ့ သြားၾကည့္ေတာ့ Mipo-Moontan Road လို႔ေရးထားတယ္… ဒါနဲ႔ Damaji Hill ဆိုတာကို ေယာင္၀ါး၀ါးေရာက္လာတာေပါ့… ကိုယ္ research ရွာတဲ့အထဲမွာေတာ့ တစ္လမ္းလံုး ခ်ယ္ရီပန္းေတြနဲ႔မို႔ ထင္သာျမင္သာရွိေနေပမဲ့ ကိုယ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ခ်ယ္ရီပန္းေတြမရွိေတာ့ ရုိးရုိး ေတာင္ကုန္းေပၚက ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုပဲျဖစ္ေနတာေပါ့… လူလဲ မေသခ်ာေပမဲ့ ဘတ္စ္ကားဆရာ လက္ညွိဳးထိုးျပလိုက္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးဘက္ကို ကားလမ္းျဖတ္ကူးဖို႔ ဦးတည္လိုက္တာေပါ့… ေန႔လည္ျဖစ္ေနတာေရာ ရာသီခ်ိန္မဟုတ္တာေရာေၾကာင့္ တိုးရစ္ေတြလဲတစ္ေယာက္မွ မေတြ႔သလို လိုကယ္ေတြလဲ သိပ္မေတြ႔ပါဘူး… ကုန္းျမင့္ေပၚတက္တဲ့ လမ္းေလးက လူရွင္းေနေပမဲ့ ေနေတာ့အဲဒိအခ်ိန္မွာ အေတာ္ပူတယ္…
Damiji Hill က Mt.Wausan ရဲ႕ အေျခစြန္းဖ်ားေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုေပါ့… အဲဒိမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ ပံုစံတညီတညာတည္းမဟုတ္တဲ့ အေဆာက္အဦးေလးေတြရွိတယ္… လူငယ္ေတြအလာမ်ားတယ္လို႔ၾကားမိတယ္… အဲဒိက ဇရပ္ေလးတစ္ခုကေန မိုးေလကင္းတဲ့ေန႔မွာ လွမ္းၾကည့္ရင္ ဂ်ပန္က Tsushima ကြ်န္းကို လွမ္းျမင္ရတယ္ဆိုပဲ… (ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိ… ကြ်န္မတို႔လဲ အဲဒိ အထိ မေရာက္ခဲ့…)


Hospital မွတ္တိုင္ကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ Damaji Hill ကုန္းတက္ လမ္းအစ... (ဆိုင္ကယ္ထြက္လာတဲ့ လမ္း)

ဒီလိုနဲ႔ကုန္းျမင့္ေပၚတက္ရင္ ေနကပူ လူကေမာ… အေအးျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေသာက္ရမွာကိုျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေတြ႔တဲ့ဆိုင္၀င္မယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္… လွလွပပနဲ႔ ကြ်န္းအိမ္ဆိုင္ေလးပံုစံလုပ္ထားတဲ့ေကာ္ဖီဆိုင္ေတြ႔ေတာ့ ၃ေယာက္လံုး သေဘာတူညီစြာ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့မွ ဆိုင္က “Closed” တဲ့… အဲ့ဒိအခ်ိန္မရွိဘူးဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိေရာေပါ့… ဆိုင္ေလးလွလို႔ ၀င္ခ်င္ေပမဲ့ မဖြင့္ေတာ့လဲ ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း Coffee & Brunch ဆိုတဲ့ အိမ္ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးေတြ႔တာနဲ႔ အဲ့ဒိဆိုင္ထဲပဲ ၀င္လိုက္တယ္… ဆိုင္ေလးက ခပ္ေသးေသးအိမ္ခန္း size ေလးပါ… အထဲမွာ စားပဲြခံုေတာင္ ၂ လံုးပဲရွိတယ္… ကိုရီးယားမေလး ၂ေယာက္ေရာင္းေနတာ… သူတို႔ပဲ ပိုင္ရွင္ထင္ပါတယ္… အဂၤလိပ္လိုလဲ အရမ္းအေတာ္ၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ေျပာတာကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ျပီး ဆက္သြယ္ရ အဆင္ေျပေလာက္တဲ့အဆင့္ထိ ေျပာႏုိင္တယ္… ကြ်န္မက Cappuccino၊ သူငယ္ခ်င္းက Ice Blended Green tea ဆိုလား၊ ကြ်န္မအစ္မကေတာ့ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ထားတဲ့ Iced Green Plum ဆိုတာနဲ႔ Cheese Cake မွာစားတယ္… Cheese Cake ကိုေတာ့ ၃ေယာက္ ကယ္လိုရီမွ်ေ၀လိုက္ၾကတယ္… အဲ့ဒိဆိုင္မွာ စားခဲ့ရတဲ့ Cheese Cake ကေတာ့ မေဗဒါ စားဖူးသမွ် Cheese Cake ေတြထဲမွာ အေကာင္းဆံုးလို႔ေတာင္ ေျပာခ်င္တယ္… အေပ်ာ့အမာကလဲ အေနေတာ္… အရမ္းၾကီး အီျပီး Cheesy ျဖစ္မေနေပမဲ့ Cheese ရဲ႕ အရသာကိုလဲခံစားလို႔ရေနတယ္… စားလိုက္ရင္ ပါးစပ္ထဲမွာ ျပစ္ခြ်ဲမသြားပဲ သူ႔ဟာနဲ႔ သူစားရတာ အျပစ္ရွိတယ္လို႔ မခံစားရဘူး... (ဆင္ေျခ ဆင္လက္ :P ) ... လူက ေကာ္ဖီေလးေသာက္ မုန္႔ေလးစား အဲကြန္းခန္းေလးထဲထိုင္လိုက္မွ နည္းနည္းျပန္လန္းသြားတယ္... သူ႔ဆိုင္ေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး ေအးခ်မ္းတယ္... ကြ်န္မတို႔လဲ ဒီေန႔အတြက္ ဘာဆက္လုပ္မလဲနဲ႔ Seoul ကို ဘယ္အခ်ိန္ထြက္မယ္ဆိုတာကို ၾကိဳဆံုးျဖတ္ရမယ္... မဟုတ္ရင္ မလိုလားအပ္တဲ့ ျပႆနာေတြျဖစ္လာမွာစိုးလို႔... စလံုးကေန research ရွာတုန္းက Seoul ကေန Busan ကို KTX က မိနစ္ ၂၀ ျခားတစ္စီးထြက္တယ္ဆိုေပမဲ့ Busan ဘက္ကေန ဘယ္အခ်ိန္ေတြထြက္လဲ ရွာလို႔ မေတြ႔ခဲ့ဘူးေလ... အတူတူပဲျဖစ္ေလာက္တယ္ ထင္ေပမဲ့ ေသခ်ာခ်င္တယ္ေလ.... ဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္ေကာင္မေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ့ သူကလဲ ညေန ၄နာရီေနာက္ဆံုးထင္တယ္တဲ့... ေအာ္ ဒုကၡပဲ ေန႔လည္စာမစားရေသးဘူး... ေနာက္ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ပင္လယ္နားက ဘုရားေက်ာင္းမသြားလိုက္ရမွာလဲ စိုးသြားတယ္... သူ႔ဆိုင္မွာက wifi ေလးရွိေတာ့ ေသခ်ာခ်င္တဲ့ ကြ်န္မ အစ္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက အင္တာနက္ေပၚတက္ရွာၾကေတာ့တာေပါ့... ကြ်န္မ အစ္မကရွာေတြ႔သြားတယ္ ရထားခ်ိန္ေတြက Seoul ကအတိုင္းပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ညမိုးခ်ဳပ္တဲ့ အထိရွိပါတယ္... အဲ့ဒိေတာ့မွ စိတ္ေအးသြားတယ္... ကြ်န္မတို႔ ျပန္ထြက္ခါနီးက်ေတာ့မွ ဆိုင္ရွင္ေကာင္မေလးက ဖုန္းေလးနဲ႔ထြက္လာျပီး ျပတယ္... ရထားခ်ိန္ေတြရွိတယ္ဆိုတာ... သူနဲ႔ အဂၤလိပ္လို လြယ္လြယ္ကူကူဆက္သြယ္လို႔ရတာ ငယ္ငယ္က ကဲြသြားတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို ျပန္ေတြ႔ရတဲ့အတိုင္းပဲ သူ႔စကားေျပာရတာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာတယ္ (အဲ့ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိဳ႕ အေနာက္တိုင္းမွာေနတဲ့သူေတြ ျမန္မာခ်င္းခ်င္းေတြ႔ရင္မေျပာနဲ႔ Asian ခ်င္းခ်င္းေတြ႔ရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးၾကတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ကို နည္းနည္းေတာ့ Relate လုပ္လို႔ရတယ္)...


၀င္မိတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ ေရွ႕က ဆိုင္းဘုတ္


Cheese Cake အရမ္းစားေကာင္းသလို ဆိုင္ေလးက ေအးေဆးသပ္ရပ္တယ္... ဆိုင္ရွင္ေကာင္မေလးေတြလဲ သေဘာေကာင္းတယ္...

ဒီဆိုင္ေလးမွာ ေနရတာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိတယ္ဆိုေပမဲ့ ခရီးဆက္ဖို႔ေတြရွိေနေတာ့ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္လဲေရာက္ေနျပီဆိုျပီး ကြ်န္မ research ရွာလာတဲ့ GUKBAP Alley ကိုသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္... ဒါေပမဲ့ မနက္ကတည္းက မွားလာတဲ့ Itinerary က ခုက်ေတာ့ ကေမာက္ကမေတာ့ နည္းနည္းျဖစ္သြားတာေပါ့... အမွန္ေတာ့ Gukbap Alley က Haeundae Beach နားမွာပဲရွိတာေလ... ဒါေပမဲ့ ေစာေစာက ေရာက္တုန္းက ဗိုက္မွ မဆာေသးတာ... ဒါနဲ႔ပဲ မထူးပါဘူး Haeundae Beach ျပန္သြားျပီး Gukbap Alley ကိုျပန္ရွာၾကတာေပါ့... ဒီတစ္ခါေတာ့ လမ္းမွားစရာ အေၾကာင္းလဲ မရွိေတာ့ဘူး ကိုယ္လာခဲ့တဲ့ေနရာျပန္သြားမွာပဲေလ... ဆိုင္ေလးက ထြက္ျပီး ကြ်န္မတို႔ မေရာက္ေသးတဲ့ ေအာက္ဖက္က လမ္းေလးကို ၀င္ၾကည့္တယ္... ဓာတ္ပံုေလး ဘာေလးရုိက္ျပီး ဆက္မေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး အခ်ိန္မရွိဘူး ေလာေလာဆယ္ ခ်ယ္ရီပန္းလဲမရွိေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိဘူးေလ... အထဲဆက္ေလွ်ာက္ရင္ေတာ့ ဘာေတြ ထူးထူးျခားျခားရွိမလဲ မသိဘူးေပါ့ (ေလွ်ာက္ဖူးတဲ့သူရွိရင္ မေဗဒါကို ေျပာသြားၾကေနာ္)...


Damaji Hill... ခ်ယ္ရီေတြသာရွိလိုက္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ...


လမ္းျပင္ဘက္ကို ျပန္ရုိက္တာ...

ဒုတိယေျမာက္ ေန႔လည္စာ Pork Galbi (ကိုဂယ္လ္ဘီ)...

ဒါနဲ႔ အလာတုန္းက ဆင္းခဲ့တဲ့ မွတ္တိုင္ကေနပဲ ဆက္စီးရတာေပါ့ေနာ္... ေဆးရုံဘက္ျခမ္းပလက္ေဖာင္းကေပါ့... ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴပဲ Haeundae Beach ဘူတာကို ျပန္ေရာက္တယ္... ဒီလိုနဲ႔ Gukbap Alley ကိုလဲ ဘယ္လိုရွာရမွန္းမသိ… လမ္းသြယ္ေတြကလဲ နာမည္လဲ မထိုးထား… ကိုယ့္ research ထဲမွာက်ေတာ့လဲ Haeundae Beach ကေန ၄မိနစ္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္ပဲေရးထားတာ က်န္တာဘာမွမေရးထားဘူး… ဒီလိုနဲ႔ လမ္းမတန္းေပၚက ကိုရီးယားအသားကင္ဆိုင္ေလးေတြကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနတုန္း ဆိုင္တစ္ဆိုင္က အလုပ္သမားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္မတို႔ကို သူ႔ဆိုင္မွာ၀င္စားဖို႔ေခၚတယ္… သူက အဂၤလိပ္လို ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာတတ္တယ္… သူ႔ဆိုင္က ဘာေရာင္းလဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Galbi (ကိုရီးယားအသားကင္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္)… ေစ်းေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္ပဲြ ၅ေထာင္ ၁ေသာင္း ေလာက္ပဲရွိတယ္… ဘယ္လိုလုပ္မလဲ တိုင္ပင္ၾကေတာ့

၁ အခ်က္ ဘယ္မွာမွန္းမသိတဲ့ Gukbap Alley ကို ရွာဖို႔ အခ်ိန္သိပ္မရွိဘူး…
၂ အခ်က္ ဒီေကာင္ေလးက အဂၤလိပ္လိုလဲေျပာတတ္တယ္ မ်က္ႏွာလဲရႊင္တယ္ သြက္သြက္လပ္လပ္ရွိတယ္ဆိုေတာ့ မွာရျပဳရ အဆင္ေျပျပီး ဗိုက္ဆာေနတဲ့အခ်ိန္ အမွားအယြင္းသိပ္မျဖစ္ပဲ ကိုယ္လိုခ်င္တာရမယ္…
၃ အခ်က္ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္လံုးက အသားစား သတၱ၀ါေတြေလ… ( ဟိ…. ကိုရီးယား ၀က္သားကင္ဆိုတာနဲ႔တင္ စိတ္မခိုင္ခ်င္ေတာ့ဘူး… မေန႔က တစ္ေန႔လံုးစားရတာေတြ တစ္ခုမွကိုယ့္ပါးစပ္နဲ႔မေတြ႔ေတာ့ ဒီေန႔ေတာ့ အသားကင္ကို စိတ္မထိန္းႏုိင္ေတာ့ဘူး)…

ဒါနဲ႔ အဲ့ဒိေကာင္ေလးဆိုင္ကိုပဲ ၀င္စားျဖစ္လိုက္တယ္.. ဆိုင္ထဲမွာလဲ ကြ်န္မတို႔အျပင္ ေနာက္ထပ္ ၁၀ိုင္း ၂ ၀ိုင္းေလာက္ပဲရွိတယ္... ကြ်န္မတို႔ ၀ိုင္းကိုေတာ့ အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးပဲ Served တယ္… က်န္တဲ့ေကာင္ေလးေတြကေတာ့ အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္တဲ့ေကာင္ေလးကို ျပံဳးစိစိနဲ႔ အားက်သလိုလိုၾကည့္ေနၾကတယ္... ေကာင္ေလးေတြက ကေလးေတြပါ အသက္ေမးၾကည့္ေတာ့ အဲ့ေကာင္ေလးကေတာ့ ၂၂တဲ့... ကြ်န္မတို႔ Menu ေပၚက ဟာေတြ ေမးသမွ်ကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပတယ္... မီးေသြးလာခ်ေတာ့ ေန႔လည္ခင္းပူပူ အသားကင္ပူပူနဲ႔ေတာ့ ဟုတ္ေနပါျပီလို႔ေတြးမိတယ္... မ်က္ႏွာေတြပူတက္လာတာ... အလည္က အပူစုပ္တဲ့ ေခါင္းတိုင္ေလးရွိတာေတာင္ အပူက မ်က္ႏွာကိုလာဟပ္တယ္... ဒါေပမဲ့ အသားေရာက္လာျပီး အေပၚကိုတင္လိုက္ေတာ့ သိပ္မပူေတာ့ဘူး... အသားလာခ်ေပးေတာ့လဲ သူပဲကင္ေပးတယ္... ဘယ္လိုစားရတယ္ဆိုတာေတာင္ ေသခ်ာသင္ေပးေနေသးတယ္... သူကလဲ ကစ္ကစ္ေလးဆိုေတာ့ အစားအေသာက္ကို ေကာင္းေကာင္းစားတတ္ပံုရတယ္...


ဒါမ်ိဳးျမင္ရင္ သားေရက်တယ္... Lower Left corner က ခ်ဥ္စုတ္စုတ္ အရြက္ေလးက အအီေျပတယ္...

Salad ၂မ်ိဳးနဲ႔ တျခား ကင္ခ်ီရယ္ အရြက္ေတြရယ္လဲခ်ေပးတယ္... အရြက္ေပးတာေတာ့ နည္းတယ္... Free ထပ္ေတာင္းလို႔ ရမရမေသခ်ာတာနဲ႔ ၁ခါပဲ ထပ္ေတာင္းျဖစ္တယ္... ဒါေတာင္ မေလာက္ခ်င္ဘူး... (ကြ်န္မထင္တာေတာ့ Free ေပးတယ္ထင္တာပဲ)... အရြက္ေတြထဲမွာ ဆလပ္ရြက္ရယ္ ေနာက္ ေညာင္ရြက္ေတာ့မဟုတ္ဘူး ဒါေပမဲ့ ေညာင္ရြက္လိုပံုစံမ်ိဳးရွိတယ္ သူကေတာ့ အနားေတြက တြန္႔တြန္႔ေလးေတြျဖစ္ေနတယ္.. (ဘာအရြက္လဲေတာ့ မသိ... ပံုထဲမွာၾကည့္)... အဲဒိအရြက္ကေတာ့ အန႔ံတစ္မ်ိဳးရွိတယ္... အန႔ံက အရမ္းမျပင္းေပမဲ့ ကြ်န္မက အနံ႔ Sensitive ျဖစ္တဲ့သူဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မၾကိဳက္ဘူး... (ၾကိဳက္တဲ့သူက်ေတာ့လဲ အဲ့အနံ႔ေလးကိုမွ ၾကိဳက္တာလို႔ေျပာေလာက္တဲ့ အရြက္ေပါ့ေနာ္... စားပါမ်ားရင္ေတာ့ ကြ်န္မလဲ ၾကိဳက္ခ်င္ၾကိဳက္သြားမွာေပါ့)... အဲ့ဒိအရြက္ကိုပဲ Kimchi လုပ္ထားတာထင္တယ္... အခ်ဥ္ေဖာက္ထားတာေပါ့... အဲ့ဒါက်ေတာ့ ၾကိဳက္တယ္... အနံ႔မရွိဘူး... ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္လိုပဲ စားလိုက္ရင္ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္နဲ႔မို႔ အအီေျပတယ္... လူက ပင္ပန္းေနလို႔ထင္တယ္... ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုး ထမင္းေတာ့ သိပ္မစားႏုိင္ဘူး... (အသားက်ေတာ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္စားတယ္... ခြိ... ခြိ)... အဲဒိ Lunch မွာ စုစုေပါင္း ၃ေသာင္းခဲြေလာက္က်တယ္...

စားျပီးေတာ့ အဲ့ဒိေကာင္ေလးကို tips ၁ေသာင္းေပးခဲ့ပါတယ္ (နည္းလား မ်ားလားေတာ့မသိဘူး၊ သူက ကြ်န္မတို႔စားေနတုန္းကေနာက္သလိုလိုနဲ႔ tips ေတာင္းျပီး တကယ္တန္းသူ႔ကို တိတ္တိတ္ေလး tips ေပးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေပးယူရတယ္) ... ကိုယ္ေတြ ဖုန္း ဘက္ထရီလဲ ျဖည့္ေပးရွာတာကိုး... ျပီးေတာ့ Service လဲအဆင္ေျပတယ္... သူက အဂၤလိပ္စာကို ဖိလစ္ပိုင္မွာေက်ာင္းတက္လို႔ ရတာတဲ့... ဘူဆန္ဇာတိမဟုတ္ဘူးတဲ့... ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အလုပ္လာလုပ္တာတဲ့... က်န္မာေရးမေကာင္းလို႔ စစ္မွဳမထမ္းရဘူးတဲ့... သီခ်င္းဆို ၀ါသနာပါလို႔ Kpop Audition ၀င္ခ်င္တယ္တဲ့... ကြ်န္မတို႔ကလဲ လုပ္သာလုပ္ဆိုျပီး အားေပးခဲ့တယ္... ျပီးေတာ့ သူ႔ကိုလဲ နင္ နာမည္ၾကီးမလာခင္ ငါတို႔ကို Autograph ေလးေပးခဲ့အံုးလို႔ ေနာက္ေနေသးတယ္... TOP တို႔လို အရင္က ၀၀ကစ္ကစ္ေလးကေန ခုက်ေတာ့ အရမ္းေခ်ာသြားတာမ်ိဳးေတြရွိတယ္ေလ... သူနဲ႔လဲ အမွတ္တရဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္တယ္.. ပထမတစ္ပံုက ၀ါးလို႔ ေနာက္တစ္ပံုထပ္ရုိက္ရတယ္... ဒါေပမဲ့ ဘေလာ့ေပၚေတာ့ အ၀ါးပံုေလးပဲတင္လိုက္မယ္ေနာ္... လူက စားေသာက္ျပီး အဆီတ၀င္း၀င္းျဖစ္ေနလို႔... :P

စားျပီးေသာက္ျပီး မ်က္ႏွာေတြ အဆီျပန္ေနလို႔ ၀ါး၀ါးေလးပဲေကာင္းပါတယ္... :P

Haedong Yonggungsa Temple



ကြ်န္မတို႔ ေနာက္သြားခ်င္တဲ့ ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာရွိတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းကို ဘတ္စ္ကား နံပါတ္ ၁၈၁ စီးရင္ ေရာက္တယ္လို႔ သိထားေပမဲ့ ေသခ်ာေအာင္ အဲ့ဒိဆိုင္က ေကာင္ေလးကိုေမးေတာ့ သူက အဲ့ဒိဘုရားေက်ာင္းကို သိေတာင္မသိဘူး... သူက ဘူဆမ္းက မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ဆိုင္က တျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကိုေမးတယ္... ျပီးေတာ့ ဆိုင္ျပင္မွာ ရပ္ေနတဲ့ သူတို႔ထက္ အသက္ၾကီးမဲ့ပံုစံ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ထပ္ေမးတယ္... ျပန္၀င္လာျပီး ရတဲ့အေျဖက တိုက္စီနဲ႔သြားပါလားတဲ့... သူကားေခၚေပးပါ့မယ္တဲ့... ခြိ... ေနပါေစေတာ့ ငါတို႔ဘာသာပဲသြားေတာ့မယ္ဆိုျပီး ဆိုင္ျပင္ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္... ဆိုင္ျပင္ေရာက္မွ ေတာ္ၾကာ ဘတ္စ္ကားမွားစီးေနမွ ညေန Seoul သြားဖို႔ မမွီလိုက္ပဲေနမွာစိုးလို႔ တိုက္စီပဲစီးေတာ့မယ္ စိတ္ေျပာင္းသြားတယ္... ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ေျပာေနရင္ ဒုကၡမ်ားမွာစိုးတာနဲ႔... ဆိုင္ထဲျပန္၀င္ျပီးေတာ့ ဟိုေကာင္ေလးကိုပဲ ငါတို႔ကို တိုက္စီငွားေပးပါဆိုေတာ့ သူက လိုလိုလားလားပဲ... ကြ်န္မ Print ထုတ္လာတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းနာမည္နဲ႔ ေျမပံုနဲ႔ယူျပီး ကားလိုက္ငွားေပးတယ္... (သူကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဲ့ဒိေနရာမသိေတာ့ ကြ်န္မတို႔ကို လမ္းေပ်ာက္မွာစိုးေနပံုပဲ... ကြ်န္မတို႔ပဲ အေၾကာက္တရားေပ်ာက္ လာလားေတာ့မသိဘူး...) ကားဆရာၾကီးကိုလဲ ေသေသခ်ာခ်ာေျပာေပးတယ္... (bu ta kae yo ေတြဘာေတြၾကားလိုက္တယ္)... ကားခ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ပဲက်မယ္ဆိုတာလဲ ကြ်န္မတို႔ကို ခန္႔မွန္းေျခေျပာျပတယ္... အားလံုးအဆင္ေျပတယ္... ကားဆရာကလဲ ရုိးသားပါတယ္... Haeundae Beach ကေန ဘုရားေက်ာင္းတည့္တည့္ေရာက္တဲ့ထိ ၀မ္ ၇၈၀၀ ပဲက်တယ္...
အဲဒိကိုသြားတဲ့ လမ္းမွာ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ အရမ္းပါတတ္တဲ့ မီးျပတိုက္ အနီေရာင္နဲ႔ အျဖဴေရာင္ၾကီးကို ျဖတ္လာရတယ္... ကြ်န္မ အစ္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက အဲ့ဒိကို သြားခ်င္ေသးတာ... အျပန္ အခ်ိန္ရရင္ အဲ့ဒိ၀င္မယ္ေပါ့... သူက tourist attraction မဟုတ္ေပမဲ့ သြား ဓာတ္ပံုရုိက္ခ်င္ေသးတာ... (ဒါေပမဲ့ အျပန္ အခ်ိန္မေလာက္မွာေၾကာက္လို႔ မ၀င္ျဖစ္ခဲ့ဘူး...)


ေစ်းဆိုင္တန္းေလး...

ဘုရားေက်ာင္းအ၀င္၀မွာ ေစ်းဆိုင္တန္းေလးေတြရွိတယ္... ျမန္မာျပည္လိုပဲ... ဆိုင္တန္းေလးေတြကို ေက်ာ္လာျပီးရင္ေတာ့ တရုတ္ ၁၂လရာသီ ကိုယ္စားျပဳ Zodiac Character ေတြကို အရင္ေခတ္ စစ္၀တ္စံုေတြနဲ႔ လူကိုယ္နဲ႔ အဲ့ဒိ အေကာင္ေတြေခါင္းပါရွိတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ထုေတြကို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတြ႔ရမွာပါ... ေက်ာက္ရုပ္ထုေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာေတာ့ ခ်ယ္ရီပင္ေတြရွိပါတယ္... ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္ခ်ိန္ဆို အေတာ္ေလး လွမဲ့ ေနရာေလးပါပဲ... ေက်ာက္ရုပ္ထုတန္းအစရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္းမွာေတာ့ ဘတ္စ္ကားအခ်ိန္စာရင္းေတြကိုျပတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုေတြ႔ပါတယ္... ေက်ာက္ရုပ္ထုေတြ အဆံုးမွာေတာ့ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ ရုပ္ထုထြင္းထားတဲ့ ေက်ာက္ခြက္ ပန္းပုအၾကီးၾကီးကိုေတြ႔ပါတယ္... အဲဒိရုပ္ထုေတြ႔ရဲ႕လမ္းဆံုးမွာ Round about ပံုစံမ်ိဳးအ၀ိုင္းထဲမွာ တရုတ္ဘံုေက်ာင္းပံုစံ ေက်ာက္ထြင္းထားတဲ့ ေက်ာက္ရုပ္ထုရွိပါတယ္... ျပီးရင္ေတာ့ ေလွကားထစ္ေပါင္း ၁၀၈ ထစ္ကိုစတင္ဆင္းဖို႔အတြက္ မုဒ္ဦးကိုေတြ႔ပါလိမ့္မယ္... ေလွကားထစ္ ၁၀၈ ဆိုတာ ( ေစာေစာက Google လိုက္ေတာ့ (Source from http://sankooo.blogspot.sg/2011/01/blog-post_01.html ) ေလာဘတဏွာ ၁၀၈ ပါးကို ကိုယ္စားျပဳဳ ျပီး ေလွကား ၁၀၈ထစ္ ေဆာက္လုပ္ထားတာလို႔ဆိုပါတယ္... အဂၤလိပ္လိုေတာ့ (108 causes of suffering) လို႔ေခၚပါတယ္... တကယ္လဲ အဲ့ေလွကားေတြျပန္တက္ရတာ အေတာ္ေမာပါတယ္... ဟီး...

ေသခ်ာျမင္ရခ်င္ရင္ ေဒါင္းျပီးသာၾကည့္ေနာ္.... I hope it is useful for you...



12 Chinese Zodiac statue...


ကြမ္ရင္ မယ္ေတာ္ ေက်ာက္ခြက္ ပန္းပု...




ဘာေရးထားလဲေတာ့ မသိ...


ေလွကားထစ္ ၁၀၈ ထစ္ ဆင္းရပါမယ္...

အဲဒိေလွကားစစဆင္းခ်င္းမွာပဲ "Buddha of Giving Son" ဆိုတဲ့ ဦးတိပြားရုပ္တစ္ခုရွိပါတယ္.. စာတမ္းကို ေတြ႔ေတြ႔ၾကီးနဲ႔ေတာင္ ေဟာင္ေကာင္က Wealth Goddess ကို သြားသတိရျပီး ေလာဘနဲ႔ ဗိုက္ၾကီးသြားပြတ္ျပီး ဒီႏွစ္ D&D လဲ ကံစမ္းမဲ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ဆုၾကီးေပါက္ပါေစ သြားဆုေတာင္းမိတယ္... ေနာက္မွ အစ္မက "ဟဲ့... Buddha of giving son တဲ႔ ကေလး လိုခ်င္ေနလို႔လား" ဆိုျပီးေျပာေတာ့မွ လန္႔သြားပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ တန္ခိုးရွိတဲ့သူပဲ ငါဘာလိုခ်င္လဲ သေဘာေပါက္မွာပါဆိုျပီး စိတ္ေျဖလိုက္ရပါတယ္...


အဲ့ ဓာတ္ပံုရုိက္ေနတဲ့ သူ ကိုင္ထားတာ Buddha of granting a Son ေလ...


ကိုယ္ကေတာ့ ကံစမ္းမဲေပါက္ပါေစ သြားဆုေတာင္းမိေနတာ...

ေနာက္ ေက်ာက္လွဳိင္ေခါင္းတစ္ခုကို ျဖတ္အျပီးမွာေတာ့ ေလွကားထစ္ေတြဆက္ဆင္းရပါေတာ့တယ္... ေလွကားထစ္ လက္ရမ္းေတြက တရုတ္ မီးအိမ္ပံုစံေလးေတြဆိုေတာ့ လွေတာ့ အေတာ္လွပါတယ္... ဆင္းျပီးေတာ့ ညာဘက္ကိုေကြ႔ရင္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းဘက္ကို ေရာက္ပါတယ္... ဘယ္ဘက္ကိုေကြ႔ရင္ ပင္လယ္ေစာင့္နတ္လို႔ ကြ်န္မယူဆတဲ့ ေရႊေရာင္နတ္ရုပ္ဘက္ကို ေရာက္ပါတယ္... အဲ့ဒိဘက္ကို ဆက္သြားျပီး တံတားအနီေလးကိုျဖတ္လိုက္ရင္ေတာ့ Fisheries Science Museum ကိုေရာက္မယ္ထင္ပါတယ္... ကြ်န္မတို႔လဲဆိုင္းဘုတ္အထိပဲသြားျပီး မ၀င္ေတာ့ပါဘူး... ကြ်န္မအစ္မက ပင္ပန္းေနလို႔ ဘုရားေက်ာင္းဘက္ကို တျဖည္းျဖည္း အရင္ေလွ်ာက္ႏွင့္ျပီဆိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လဲ ဆက္လိုက္သြားပါတယ္...



ေလွကားေတြ ထပ္ဆင္းမယ္... ဒါေပမဲ့ ရွဳခင္းက လွတယ္...



ေအာက္ဘက္ကေန ျပန္အတက္က် ဒီလိုေပါ့...



ဘုရားရုပ္ထု ေသးေသးေလးေတြ...




ပင္လယ္ေစာင့္နတ္လို႔ ထင္တာပဲ... (မေသခ်ာ)... 


ဒီဘက္ နတ္ရုပ္ဘက္ေန ျမင္ရတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းဘက္ ျမင္ကြင္း... အရမ္းလွတယ္ဟုတ္? လွဳိင္းေတြကလဲ လွတယ္...


ဘုရားေက်ာင္းဘက္ သြားၾကမယ္...

ေၾကြေစ့ထည့္ျပီး ဆုေတာင္ႏုိင္တယ္.. (ကိုယ္ေတာ့ မလုပ္ခဲ့ဘူး...)


ဘုရားေက်ာင္းဘက္ကိုသြားဖို႔ တံတားအျဖဴေလးျဖတ္ရပါတယ္... တံတားရဲ႔ဘယ္ဘက္ကေတာ့ ပင္လယ္ဘက္ျဖစ္ျပီး ညာဘက္ကေတာ့ ေၾကြေစ့ျပစ္ဆုေတာင္းလို႔ရတဲ့ ရုပ္ထုေလးေတြရွိပါတယ္... ဆက္ေလွ်ာက္သြားရင္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္း ပရ၀ုဏ္အတြင္းဘက္ မုဒ္ဦးကို ေရာက္ပါတယ္... ၀င္လိုက္တာနဲ႔ နဂါးရုပ္ထုၾကီးေအာက္မွာ ဘုန္းၾကီး အရုပ္ ေသးေသးေလးေတြအမ်ားၾကီးကိုေတြ႔ရတာ အေတာ္ေလး အသည္းယားဖို႔ေကာင္းသလို ခ်စ္ဖို႔လဲေကာင္းပါတယ္... ဘုရားေမြးကာစက ၾကာပြင့္ေပၚမတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ ရုပ္ထုေလးကိုလဲ ေက်ာင္းေဆာင္အေသးေလးထားရွိေပးထားျပီး ေရသပၸါယ္လို႔ရပါတယ္... ေလွကား ၃၊ ၄ထစ္ေလာက္ဆက္တက္လိုက္ရင္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းကိုေရာက္ပါတယ္... ဘုရားေက်ာင္းေဘးမွာေတာ့ ေရႊေရာင္ ဦးတိပြားရုပ္ၾကီးရွိပါတယ္... ဘုရားေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ လာေရာက္လည္ပတ္သူေတြမ်ားေပမဲ့ ဘုရားေက်ာင္းထဲ၀င္ျပီး ဘုရား၀တ္ျပဳသူကေတာ့ အနည္းငယ္ပဲရွိပါတယ္... ကြ်န္မတို႔လဲ ဘုရားကန္ေတာ့ျပီး ဓာတ္ပံု အနည္းငယ္ရုိက္ျပီး ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... အစက Plan မွာ ညေန ၃နာရီခဲြရထားနဲ႔ျပန္ဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့တာဆုိေတာ့ ခုပဲ ညေန ၄နာရီရွိျပီဆိုျပီး ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... ေနာက္တစ္ျမိဳ႕ကိုကူးမွာဆိုေတာ့ ေတာ္ၾကာေနရာေတြဘာေတြရွာမေတြ႔ျဖစ္မွာစိုးလို႔ အခ်ိန္ေတာ့ ေပးမွျဖစ္မယ္ေလ... ဘုရားေက်ာင္း ပရ၀ုဏ္က အေတာ္ေလးၾကီးပါတယ္... ေနရာစံုမွာ ေအးေဆးေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခ်ိန္ယူရပါမယ္... အေပၚဘက္နားက ကြမ္ရင္ရုပ္ထုၾကီးအထိေတာင္ ကြ်န္မတို႔ မတက္ေတာ့ပါဘူး... ျပန္ဖို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... ဘုရားေက်ာင္းကေန Toyoko inn ကို တိုက္စီခ ၂ေသာင္း ၅၀၀ က်ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၅နာရီရထားနဲ႔ ဘူဆမ္းကေန ဆိုးလ္ကို KTX ျပန္စီးခဲ့ၾကပါတယ္...




အရုပ္ေသးေသးေလးေတြ အသည္းယားတယ္...


ခ်စ္စရာလဲေကာင္းတယ္...


ဘုရားေက်ာင္းေပၚတက္မဲ့ ေလွကားထစ္က သစ္ပင္ 


ဘုရားေက်ာင္းထဲက ဘုရားေတြလဲ ဖူးသြားပါေနာ္....


ဘုရားေက်ာင္းထဲကေန ျမင္ရတဲ့ ရွဳခင္းေပါ့...


အေပၚက ကြမ္ရင္ မယ္ေတာ္ရုပ္... 


ဘုရားေက်ာင္းေဘးကပ္ရပ္က ဦးတိပြားရုပ္


အျပန္ တိုက္စီေပၚၚကေန အျမန္ရုိက္လိုက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲပါတဲ့ မီးျပတိုက္


Let's go to Seoul...

Google showed like this... from Busan to Sejong City (Seoul)...

ဆိုလ္း ပထမညႏွင့္ ဧည့္ဝတ္ေက်ေသာ သူငယ္ခ်င္း...

KTX ရထားေပၚမွာ အစပိုင္းေတာ့ စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ ရီေနၾကလို႔ ေနာက္တစ္ခံုေက်ာ္က ကိုရီးယားမက ကြ်န္မတို႔ကို မဆူညံဖို႔ အဂၤလိပ္လို လာေျပာပါတယ္... အမွန္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ေနာက္ခံုက ကိုရီးယားလင္မယား စကားေျပာေနတာ ကြ်န္မတို႔ထက္ေတာင္ က်ယ္ ပါတယ္... ၾကည့္ရတာ သူအဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္ေၾကာင္း လာၾကြားသြားသလားေတာ့မသိပါ... ဒါေပမဲ့လဲ သူမ်ားႏုိင္ငံလာတယ္ဆိုေတာ့လဲ ဘာမွ မေျပာလိုပါ.. ကိုယ္မသိတဲ့ ဘာသာစကားတစ္ခုကို အဆက္မျပတ္ၾကားေနရတာလဲ ဆူညံေကာင္းဆူညံမွာေပါ့... စကားမေျပာျဖစ္ေတာ့ေတာ့ ၃ေယာက္လံုးအိပ္ေပ်ာ္သြားၾကတာ လမ္းမွာစားမယ္ဆိုျပီး ၀ယ္လာတဲ့ Sandwich ေတာင္ စားဖို႔အခ်ိန္မရလိုက္ပါဘူး... ႏုိးလာေတာ့ ဖုန္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုေဖစစ္ႏုိင္ Miss called ေတြနဲ႔ မတ္ေစ့ကို Viber မွာေတြ႔တာနဲ႔ ရထားနံပါတ္ Reply လုပ္ျပီး ဆိုက္မဲ့အခ်ိန္ေတာင္ ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္... အဲ့ဒိ အစ္ကိုကို လာၾကိဳမယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ေပမဲ့ သူလာၾကိဳမယ္ဆိုေတာ့လဲ တည္းခိုခန္းေနရာ ရွာရျပဳရ စိတ္ေအးရတာေပါ့... သူက ဘူတာေတာင္ေရာက္ေနျပီဆိုေတာ့ ဖုန္းက နာရီ စကာၤပူအခ်ိန္ကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ ၾကည့္ျပီး "ဟာ... အေစာၾကီးပဲ..." ဆိုျပီးေတာင္ ျပန္လိုက္ေသးတယ္... ကိုယ္က ေရာက္ဖို႔ ၁နာရီလိုေသးတယ္ပဲ စိတ္ထဲထင္ေနတာ... ျပီးေတာ့ ၂ မိနစ္ေလာက္လဲေနေရာ ရထားက Seoul ဘူတာဆိုျပီး ေၾကျငာေတာ့ ဦးေႏွာက္က အေတာ္ေလးေၾကာင္ေနေသးတယ္... ေဘးက ၂ေယာက္ကိုလဲ ႏွဳိးျပီး "ေရာက္ျပီထင္တယ္" ဆိုေတာ့မွ မေသမခ်ာ ဆင္းလာၾကပါတယ္... အဲ့နားမွာ ဓာတ္ပံုေလးဘာေလးရုိက္... ျပီးေတာ့ ေဟာ္တယ္ဘြတ္ကင္ စာရြက္က Luggage အိတ္ထဲမွာမို႔ အိတ္ဖြင့္ျပီး ရွာေနလို႔ အျပင္မထြက္ျဖစ္ေသးပါဘူး... အဲဒိအခ်ိန္မွာ wifi လဲ ရထားထဲက ထြက္လိုက္ေတာ့ လိုင္းသိပ္မေကာင္းေတာ့ပါဘူး... ကိုေဖစစ္ႏုိင္ေစာင့္ေနတာသိေပမဲ့ ဆက္သြယ္လို႔ကလဲမရ... အေတာ္ေလးၾကာမွ ဘူတာအျပင္ကို ထြက္လိုက္ေတာ့ ကိုေဖစစ္ႏုိင္ကိုလဲ မေတြ႔ ဖုန္းကလဲ wifi မမိနဲ႔ ဒုကၡနဲ႔ လွလွေတြ႔ေတာ့တာပဲ...

သိပ္ေတာ့ မၾကာလိုက္ဘူး wifi ေလး နည္နည္းတက္လာေတာ့ ဖုန္းခ်က္ခ်င္း၀င္လာတယ္... ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္မွာလဲေမးေတာ့ သူကလဲ လူေတြထိုင္ေနတဲ့ ခံုတန္းေတြနားမွာတဲ့... ညီမတို႔လဲ အဲ့မွာပဲလို႔ေျပာေတာ့... သူက ခု ဟိုဘက္ အေပါက္ဘက္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနတာတဲ့... အဲဒါနဲ႔ ကြ်န္မလဲ ဟိုဘက္ထြက္ေပါက္ဘက္ကိုေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပါ့... တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ကလဲ ေဖ့ဘြတ္ေပၚက ဓာတ္ပံုနဲ႔ Youtube Video ပဲ ျမင္ဖူးၾကတာေလ... (အဲ... ဒါေပမဲ့ ၀ါသနာတူေတာ့ ေဖ့ဘြတ္မွာ ဗီြဒီယို အက္ဒီတင္းအေၾကာင္းေတြ ဘာေတြစကားေျပာဖူးကတည္းက ရိုးသားျပီး သေဘာေကာင္းမွန္းေတာ့ သိတယ္... ျပီးေတာ့ မေဗဒါသာ သတို႔သားေလာင္းနဲ႔ တူတူလာရင္ Pre-Wedding video ေတာင္ မေဗဒါ စိတ္တိုင္းက် အလကားရုိက္ေပးအံုးမွာတဲ့... မေဗဒါထက္ ဗီြဒီယိုရုိက္တဲ့ ၀ါသနာအိုး ပိုၾကီးတယ္... သတို႔သားေလာင္း မလိုက္လာႏုိင္တာ စိတ္တိုစရာ... ဤကား စကားခ်ပ္... ) အမွန္ေတာ့ ၂ ေယာက္သား ဖုန္းေျပာရင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာ... နည္းနည္းေက်ာ္သြားမွ မေဗဒါအသံက်ယ္တာ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အသံုး၀င္သြားတယ္... စကားေျပာလိုက္တဲ့အသံကို သူက ဖုန္းထဲကမဟုတ္ပဲ အျပင္က ၾကားေတာ့မွ "မေဗဒါကို ေတြ႔ျပီ" ဆိုျပီး ၂ေယာက္သားေတြ႔သြားတယ္... လူခ်င္းေတြ႔ဖူးတာ ပထမဆံုးေပမဲ့ ဟိုးအရင္ကတည္းက ခင္ခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္း အတိုင္းပဲ... သူက အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို ခင္ခင္မင္မင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိတယ္... တစ္ခ်ိဳ႕ အြန္လိုင္းမွာခင္တဲ့သူေတြက အြန္လိုင္းမွာဘယ္ေလာက္ခင္ခင္ အျပင္ေရာက္ရင္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းလိုလို၊ ဆရာၾကီး အထာလိုလိုနဲ႔ Awkward ျဖစ္တတ္တယ္ေလ... ဒါေပမဲ့ ကိုေဖစစ္ႏုိင္ကေတာ့ ရင့္ရင့္က်က္က်က္ပဲ... ေတြ႔ေတာ့မွ ဘယ္သြားမွာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြေနမဲ့ လိပ္စာကို သူ႔ကိုေပးလိုက္တယ္... သူကလဲ မေသခ်ာ... ကိုယ္ကလဲ အားကိုးရတာနဲ႔ကိုးးးး ဘာမွ မလုပ္ေတာ့တာ... အားကိုးကိုပဲ ဘြတ္ကင္စာရြက္က လိပ္စာေပးျပီး လံုး၀စိတ္ခ်ယံုၾကည္လိုက္တာ... ဟီး... အထုတ္ေတြလဲ ကူသယ္ေပးေတာ့ အေတာ္ေလးသက္သာသြားတယ္... အထုတ္သယ္ရတာကလဲ အင္နာဂ်ီေတာ္ေတာ္ေလ်ာ့တာ... ဟီး... (ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ေက်းဇူးေတြက ထပ္တင္စရာေတြမ်ားေနေတာ့ ခရီးအဆံုးမွာမွ ေက်းဇူးအၾကီးၾကီးထပ္တင္ပါေတာ့မယ္...)


Seoul Station ၾကီးကိုေတာ့ အမိအရ ရုိက္လိုက္အံုးမွ... 

သူကလဲ ရွာ... ကိုယ္ကလဲ တာ၀န္ေတြအကုန္ေပးျပီး ေအးေဆး ဓာတ္ပံုရုိက္ေနတာ... :P

ေဟာ္တယ္ဘယ္လိုသြားရမလဲဆိုတာ ကိုယ့္တာ၀န္မဟုတ္ေတာ့တဲ့အတိုင္း အပူအပင္ကင္းစြာပဲ လုပ္ေနက်အလုပ္ ဓာတ္ပံုရုိက္ျခင္းကို ဟိုရုိက္ဒီရုိက္လုပ္ၾကပါတယ္... တိုက္စီနဲ႔ပဲ သြားမယ္လို႔ အားကိုးက ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့ သူ႔သေဘာေပါ့... ကြ်န္မတို႔က ခုခ်ိန္ကစျပီး အားလံုးကို တာ၀န္လႊဲအပ္လိုက္ျပီေလ... ဟီး.... သူနဲ႔ တိုက္စီေမာင္းတဲ့ အာဂ်ီရွီနဲ႔ ကိုရီးယားလိုေတြေျပာၾကျပီး ကားဆရာက GPS မွာ လိပ္စာရုိက္ထည့္ျပီး ေမာင္းလာလိုက္တာ... လမ္းက်ဥ္းတစ္ေနရာလဲေရာက္ေရာ သူ႔ GPS မွာ ျပထားတဲ့ေနရာေရာက္ျပီ ဆင္းေတာ့ဆိုျပီး ကြ်န္မတို႔ကို ခ်သြားပါေလေရာ... "ေဟာေတာ့... တမ်ိဳးၾကီးပဲ" ဆိုျပီး ခံစားရေတာ့တာေပါ့... ဘူဆမ္းက ဘတ္စ္ကားသမားေတြေရာ တိုက္စီသမားေတြေရာ ေတြ႕ခဲ့သမွ် အားလံုး သေဘာေကာင္းျပီး ကူညီေပးၾကတယ္... ဆိုလ္းေရာက္ေတာ့ ျမိဳ႕ၾကီးမို႔ Tourists ေတြလဲ မ်က္လံုးထဲ မထားဘူးထင္ပါတယ္... သူခ်ေပးခဲ့တဲ့ လမ္းသြယ္မွာ ကြ်န္မတို႔ Guesthouse ကို အရိပ္ေရာင္ ဆိုင္းဘုတ္ေတာင္ မျမင္ရပါဘူး... ဒါနဲ႔ အားကိုးက သူ ေလွ်ာက္ေမးၾကည့္အံုးမယ္ ညီမတို႔ေတာ့ အိတ္ေတြနဲ႔မို႔ ဒီမွာပဲေစာင့္က်န္ခဲ့ေတာ့တဲ့... လမ္းက ကုန္းတက္ၾကီးဆိုေတာ့ အထုတ္ေတြသယ္ရ မလြယ္ဘူးေလ... သူထြက္ျပီး လူေတြကို ေမးေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္ေတြလဲ လူက တစ္ေနကုန္ ပင္ပန္း စုတ္ျပတ္ေနေပမဲ့ ဓာတ္ပံုကရုိက္လိုက္ေသးတယ္... 

Taxi သမား ထားသြားခံရတဲ့ ရုပ္...:P

နည္းနည္းၾကာေတာ့မွ ဖုန္းကိုၾကည့္ေတာ့ wifi မိေနတာနဲ႔ မေဗဒါ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အစ္မက Google map ကေနရွာလိုက္တာ ဘယ္လိုသြားရမလဲ ထြက္လာပါတယ္... သိပ္မေ၀းပါဘူး ကြ်န္မတို႔ ေရာက္ေနတဲ့ လမ္းရဲ႕ အေနာက္ကလမ္းပါ... ဒါေပမဲ့ ဟိုအစ္ကို ျပန္မလာေသးတာနဲ႔ သူ႔ကို လိုက္ေခၚမယ္ျပင္လိုက္ေတာ့ သူကလဲ ဘယ္မွာလဲ သိျပီး ျပန္လာပါတယ္... သူက ကြ်န္မတို႔ Guesthouse ေရွ႕ကိုေတာင္ ေရာက္ခဲ့ျပီးပါျပီ... ရြဲ႕တာလား အတည္လားေတာ့မသိဘူး "မေဗဒါတို႔ Guesthouse ရွာတာ သိပ္ေတာ္တာပဲဗ်ာ" တဲ့.... ဟီး ... ဟီး... ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားက Guesthouse ရွာေတြ႔လဲလို႔ သူေျပာခ်င္တာလားေတာ့မသိ... :P ... အမွန္ေတာ့ ကိုယ္လဲ Website ေပၚက Review ေတြဖတ္ျပီးမွ Book တာပါ... သူက Seoul ရဲ႕ Shopping District ျဖစ္တဲ့ Myeong Dong ထဲမွာပဲရွိတာ... Tourist attraction ျဖစ္တဲ့ Namsan ေတာင္ေျခ... Seoul Tower နဲ႔ နီးနီးေလးမွာရွိတာပါ... Namsam ေတာင္ေျခက အဲဒိ လမ္းေလးေတြထဲမွာ Guesthouse ေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ... ကြ်န္မတို႔ Guesthouse က "24 Guesthouse Namsan Garden" လို႔ ေခၚပါတယ္... 24 Guesthouse ေတြက အခဲြေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္... ဒီ Guesthouse ေလးက သူ႔ ျခံ၀န္းေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုထဲမွာ သာသာယာယာရွိတာေၾကာင့္ ေနခ်င္ခဲ့တာလဲပါပါတယ္...

Guesthouse ကိုခ်က္အင္၀င္ေတာ့ Receptionist က ဘိုမေလးတစ္ေယာက္ပါ... သူကြ်န္မတို႔ကို ျပတဲ့အခန္းက ၂ေယာက္အိပ္ (Queen Size) တစ္လံုး တစ္ေယာက္အိပ္ကတင္တစ္လံုးပါျပီး သီးသန္႔အိမ္သာေရခ်ိဳးခန္းလဲ မပါပါဘူး... ကြ်န္မတို႔ အြန္လိုင္းမွာ ဘြတ္တုန္းက သီးသန္႔အိမ္သာေရခ်ိဳခန္းပါတယ္ဆိုလို ဘြတ္ခဲ့တာပါ... ျပီးေတာ့ အိပ္ယာကလဲ ၂ထပ္ကုတင္တစ္လံုးနဲ႔ ရုိးရုိးတစ္ေယာက္အိပ္တစ္လံုးပါတဲ့အခန္းကို ဘြတ္တာပါ... သူကအဲဒါကို မသိသလို အရူးကားရုိက္ေနပါတယ္... ကြ်န္မတို႔က ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ဒီအခန္းမၾကိဳက္ဘူးဆိုေတာ့ ဟိုဘက္မွာ တစ္ခန္းရွိေၾကာင္း အဲဒိအခန္းက ၂ရက္ပဲအားေၾကာင္း ကြ်န္မတို႔က ၄ညအိပ္မွာဆိုရင္ ေနာက္ ၂ညကိုေတာ့ ဟိုဘက္အေဆာင္က တျခားအခန္းကို ေျပာင္းရမယ္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္... ျပီးေတာ့ upgrade လုပ္ခ ၁သိန္းေက်ာ္ထပ္ေပးရမယ္လို႔လဲေျပာပါတယ္... တည္းခိုခန္းေလးက သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ မိသားစုပံုစံေလးရွိေပမဲ့ ခုလို စကားမတည္တာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာမက်ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ညကလဲ ၉နာရီထိုးေနတာေရာ... ကိုယ္ေတြလဲ အရမ္းပင္ပန္းတာေရာ... ဟိုအစ္ကိုလဲ အျပင္မွာ ေစာင့္ေနတာေရာေၾကာင့္ အားနာတာနဲ႔ တျခား Guesthouse ကို မေျပာင္းခ်င္ေတာ့ပါဘူး... ေပးဆိုေတာ့လဲ ထပ္ေပးတာေပါ့ဆိုျပီး ဟိုဘက္အျပင္ေဆာင္က အခန္းကိုလိုက္ၾကည့္ပါတယ္... အျပင္ေဆာင္အခန္းက သီးသန္႔ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာပါျပီး ၂ထပ္ကုတင္နဲ႔ဆိုေပမဲ့ ဒီဘက္က ၂ညပဲအားတယ္ဆိုတဲ့ အခန္းနဲ႔ယွဥ္ရင္ အေတာ္ေလးေသးပါတယ္... ဒါနဲ႔ပဲ ပထမ ၂ညကို ဟိုဘက္ က်ယ္တဲ့အခန္းမွာေနျပီး ေနာက္ ၂ညကို ဒီဘက္အခန္းေျပာင္းမယ္... Queen Size ေမႊ႕ယာနဲ႔ေတာ့ ၂ေယာက္ဘယ္လိုမွ မအိပ္ႏုိင္ပါ... Shared Bathroom လဲ လံုး၀မသံုးႏုိင္ပါ... ကိုယ္ေသခ်ာဖတ္ျပီး ေသခ်ာဘြတ္ရဲ႕သားနဲ႔ ကိုယ္ဘြတ္တဲ့အတိုင္းမရတာကိုေတာ့ ယခုထက္ထိ စဥ္းစားတိုင္းခံျပင္းေနတုန္းပါ... (ပိုဆိုးတာက ပထမညအိပ္အျပီးမွာပဲ ကြ်န္မတို႔ကို အခန္းေျပာင္းခိုင္းတာကို ေနာက္ေန႔မွာၾကံဳရပါေသးတယ္... ေနာက္ပိုစ့္မွာ ထပ္ေရးပါ့မယ္... အဲဒိ တည္းခိုခန္းကို သန္႔ေသာ္လည္း စကားမတည္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေနာက္ေနာင္ လံုး၀ လံုး၀မတည္းပါ... သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ Not recommended ပါ)...











ဒီဘက္အခန္းက်ယ္မွာ မ်က္ႏွာသစ္ျပီးေတာ့ ညစာစားဖို႔ထြက္လာၾကပါတယ္... ဘာစားခ်င္လဲေမးေတာ့ ကိုယ္လဲ ဘာမွမေျပာတတ္ပါဘူး... အသားကင္ကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္စားစားကိုယ္စားခ်င္ေနတာပဲေလ... အသားကင္ပဲ စားမယ္ဆိုေတာ့ လမ္းမေပၚတက္လိုက္တာ ဘာဆိုင္မွ သိပ္မေတြ႔ေတာ့လို႔ လမ္းမွာ ျဖတ္လာတုန္းကေတြ႔လိုက္တဲ့ အိမ္ဆိုင္ေလးကိုပဲ ၀င္စားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... အမွန္တိုင္းဆို ကြ်န္မတို႔လဲ သိပ္ပင္ပန္းေနလို႔ အေ၀းၾကီးမသြားခ်င္ေတာ့ပါ... အဲဒိဆိုင္မွာလဲ မွာတာျပဳတာ အကုန္ အားကိုးရွိေနေတာ့ ကိုယ္ေတြ ဘာမွပူစရာမလိုပါ... သူဘာေတြမွာလိုက္မွန္းမသိေပမဲ့ အသားေတြ အမ်ားၾကီးလာခ်ေတာ့မွ အမေလး အမ်ားၾကီးပဲ ကုန္ပါ့မလားဆိုျပီး လန္႔ေတာင္လန္႔သြားပါတယ္... သူကေတာ့ ကုန္ပါတယ္ ေအးေဆးပါ စားသာစားဆိုျပီး ေကြ်းေတာ့တာပဲ... ၾကက္ဥေပါင္းကလဲ မွာတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ လာမခ်လို႔ မနည္းသတိေပးရတယ္... စားလို႔ကေတာ့ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္... ကိုရီးယားအသားကင္ စားမေကာင္းတာ ဘယ္ရွိမလဲေနာ္... ဟဲ ဟဲ... စကားေျပာလိုက္ ရီလိုက္ စားလိုက္နဲ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ... ပိုက္ဆံရွင္းမယ္ဆိုေတာ့ တိုက္ပဲြတိုက္ရသလိုပဲ ေမာစရာျဖစ္ရပါတယ္... အစ္ကိုက သူေကြ်းမယ္ဆိုျပီး ဇြတ္ေျပာေတာ့တာပါပဲ... ကြ်န္မကလဲ အဲဒါေတြသိေနလို႔ သူ႔ကို အထဲထိုင္ခိုင္းထားတာ... မေကြ်းနဲ႔ရတယ္ ညီမတို႔ေကြ်းပါ့မယ္ဆိုျပီး... ဒါေပမဲ့ ဆိုင္သမားကလဲ အဂၤလိပ္လိုမေျပာတတ္... ဒီမွာကလဲ သူရွင္းမယ္ကိုယ္ရွင္းမယ္လုပ္ေနၾကေတာ့ ဆိုင္သမားဘာလုပ္ရမွန္းမသိတဲ့ပံုနဲ႔... ေနာက္ေတာ့ အစ္ကိုက ကိုရီးယားလိုေတြေျပာလိုက္ျပီး ကြ်န္မကိုပါ တြန္းသြားလိုက္တာ... တြန္းတဲ့အားကိုၾကည့္တာနဲ႔တင္ သူရွင္းဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္ျပီးသားဆိုတာ နားလည္တယ္... ျပီးေတာ့ သူက ကြ်န္မတို႔လာမယ္ဆိုကတည္းက သူလိုက္ေကြ်းမယ္လို႔ အြန္လိုင္းမွာေျပာထားခဲ့ေတာ့ သူ႔စကားကိုတည္တယ္ဆိုျပီးလဲ အသိမွတ္ျပဳမိတယ္... ဒါေပမဲ့ ဘူတာလာၾကိဳတာပဲ ေက်းဇူးတင္လွျပီ အထုတ္ေတြလဲသယ္ေပးရ တည္းခိုခန္းလဲရွာေပးရတဲ့အျပင္ ညစာပါေကြ်းေသးတယ္ဆိုေတာ့ ကဲ အားနားစရာမေကာင္းဘူးလားေျပာ...



ပထမေန႔က စားမေကာင္းခဲ့သမွ် ဒုတိယေန႔မွ အသားကင္ေတြခ်ည္း တမုန္းစားခဲ့တာ... :P


သာဓု... သာဓု... သာဓု... ေမာင္မင္းၾကီးသား ဘုန္းၾကီး သက္ရွည္ ေနာက္လဲ မ်ားမ်ားေကြ်းႏုိင္ေစေသာ္...

အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ မေဗဒါက အဲလိုမ်ိဳး လုရွင္းရတာကို သိပ္မၾကိဳက္ဘူး... အားလဲ သိပ္မနာတတ္ဘူး... ကိုယ္တကယ္စားခ်င္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ သိပ္ရင္းႏွီးေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွင္းမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ သိပ္ျပိဳင္မျငင္းဘူး... ျပိဳင္ျငင္းရတာ စိတ္ရွဳတ္တယ္... မေဗဒါ အားနာလို႔ျငင္းရင္ ၂ခါပဲ... အဲဒိ ၂ခါမွ တစ္ဖက္ကလူက ေပးအံုးမယ္ဆို ျပိဳင္မျငင္းေတာ့ဘူး လက္ခံလိုက္တယ္... "သူေကြ်းမယ္လို႔ေျပာထားတယ္ေလ" ဆိုျပီးေျပာေတာ့ ကြ်န္မလဲ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့လက္ခံလိုက္တယ္... ဆိုင္သမားေတြနဲ႔ ရီရင္းေမာရင္း ဆိုင္ရွင္လူၾကီးကို ကြ်န္မက အာဂ်ီရွိမေခၚပဲ "အိုပါး" လို႔ေခၚလိုက္တာ အရမ္းသေဘာေတြက်ျပီး "ဘာေသာက္မလဲ... ဘီယာေသာက္မလား... အလကားတိုက္မယ္" ဆိုျပီး ဇြတ္ေမးတာ... ကြ်န္မတို႔က မေသာက္တတ္ေတာ့ မေသာက္ေတာ့ဘူးေျပာေတာ့ Cider ေတာ့ ေသာက္ပါတဲ့... အဲဒါနဲ႔ အားနာလို႔ ၁ လံုးေတာ့ေပးေျပာတာ ၂လံုးယူခ်လာတယ္... ကိုယ္ကလဲ စားထားတာ ဗိုက္ေတြ ျပည့္တင္းေနေတာ့ အဲဒိ အေအး ၂လံုးေတာင္ မကုန္ေတာ့ဘူး... ဒါေပမဲ့ ကိုေဖစစ္ႏုိင္က မကုန္ရင္ေတာ့ အားနာစရာၾကီး သူက ေစတနာရွိလို႔ေပးတဲ့ဟာကို ဆိုေတာ့ အၾကံကုန္ ဂလုန္ဆားခ်က္ Mr.Bean နည္းသံုးခဲ့လိုက္တယ္... ပုလင္း၀က္ေလာက္က်န္ေနတဲ့ Cider ေတြကို ၾကက္ဥေပါင္း ခြက္ထဲ ေလာင္းထည့္ျပီး လက္စေဖ်ာက္လိုက္တာေပါ့... ဘယ္ရမလဲ မေဗဒါပဲ... အေအးက အျမဳပ္ေတြနဲ႔ ၾကက္ဥေတြနဲ႔ေရာျပီး အဲ့ဆိုင္ကလူေတြကေတာ့ ဘာထင္မလဲေတာ့ သိဘူး... ခိခိ... ကိုယ္လဲ ဘာေတြ အူျမဴးေနမွန္းမသိတာ... ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြေတြ႔ရသလိုပဲ... တရင္းတႏွီး စကားေတြေျပာလိုက္ၾက... ဟားလိုက္ၾကနဲ႔...

ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ အဲ့ဒိဆိုင္က အူနီးေတြ အိုပါးေတြနဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့ေသးတယ္... ကြ်န္မတို႔စားျပီးထြက္လာေတာ့ လမ္းမက လူေျခေတာင္ အေတာ္တိတ္ေနျပီ... Professional cameraman တစ္ေယာက္လံုးပါျပီဆိုေတာ့ သူ႔ကိုပဲ Video camera ေပးျပီး ကိုယ္ေတြရဲ႕ မလွမပ ပင္ပန္းစုတ္ျပတ္ေနတဲ့ပံုေတြရိုက္ဖို႔ အကူအညီေတာင္းရတာေပါ့... ဟိ... ဒါမွ သံုးေယာက္လံုးပါမွာ... ေနာက္မို႔ဆို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ကိုင္ျပီးရုိက္ရင္ မ်က္ႏွာၾကီး ျပဴးျပဲေနေအာင္ ပါတာေလ... အဲ့ဒိေန႔က မေသာက္ပဲ လမ္းမလည္မွာ မူးခဲ့ၾကတယ္... ေတာင္ကုန္းေလးကို ဆင္းရင္း ကိုရီးယားကားေတြမွာဆို မင္းသမီး မူးလာရင္ မင္းသားေက်ာပိုးျပီး တက္ရတဲ့ လမ္းေလးနဲ႔တူလိုက္တာ... ဒါေပမဲ့ ေတာင္ကုန္းကလဲ ၾကည့္ေတာ့သာလွတာ တကယ္တမ္း တက္ရေတာ့ ေမာတယ္... ကိုယ့္ကို ေက်ာပိုးမဲ့ CEO ဘယ္ရွိမလဲ သူတို႔ ျပားသြားလိမ့္မယ္ေလ... :P အဲလိုကိုယ့္အသက္ကိုယ္ ခဏေမ့ဘာမဟုတ္တဲ့ ကေလးကလားစကားေတြေျပာျပီး ေပ်ာ္ေနမိခဲ့တယ္... ဟိုအစ္ကိုကေတာ့ တျပံဳးျပံဳးပဲ... စကာၤပူကေနလာတဲ့ ကိုရီးယားကားအရူးမေလးေတြဆိုျပီး ေတြးျပံဳးေနသလားေတာ့မသိ... ခြိ... တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ စေနေန႔မွေတြ႔မယ္ဆိုျပီး လမ္းခဲြလိုက္ၾကတယ္... ကြ်န္မတို႔လဲ အခန္းေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳး ေနာက္ေန႔ဘယ္သြားမလဲဆိုတာ တိုင္ပင္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကပါေလေရာ... အိပ္လို႔ ေကာင္းလိုက္တာ စာဖဲြ႔လို႔ေတာင္ မမွီႏုိင္ပါဘူး...

အူနီးတို႔ အိုပါးတို႔နဲ႔ အတူ... :P

မွတ္ခ်က္။ ။ ဤ ပိုစ့္သည္ အလည္အပတ္လာ ခရီးသြားတစ္ေယာက္၏ အျမင္သက္သက္ျဖင့္ေရးျခင္းျဖစ္သျဖင့္ အလဲြမ်ားပါလွ်င္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ေပးၾကေစခ်င္ပါသည္... (ကိုရီးယားက လာဖတ္တဲ့သူေတြရွိေနလို႔ စကားၾကိဳကန္ထားတာ... :P )


5 comments :

Anonymous said...

စြန္႕စားခန္းအျပည့္ပဲ
ေနာက္တေခါက္သြားခ်င္လာျပီ ဟီး

shin said...

Yayyyyyyyy... Seoul ေရာက္သြားျပီကြ။ Busan အေၾကာင္း ဖတ္လို႕ျပီးသြားျပီ။ အရွည္ၾကီးပဲ။ ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ေပးျပီးေရးရမွာေနာ္။ ဒါေပမဲ့ လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႕ မေဗဒါနဲ႕ တူတူေပ်ာ္လိုက္။ ေမာလိုက္။ စိတ္တိုလိုက္နဲ႕ ဖတ္တဲ့လူပါ ကိုရီးယား လိုက္လည္ေနသလိုခံစားရတယ္။ ကိုယ္ခရီးသြားခဲ့ သေလာက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ဟိုဟာဒီဟာမလုပ္ဖို႕ လာေျပာတာ မၾကဳံဖူးဘူး။ မေဗဒါတို႕ကို လာေျပာသလို ကိုယ့္ကိုသာ မဆူညံဖို႕လာေျပာရင္ အနဲဆုံးမ်က္ေစာင္းေတာ့ထိုးမိ မလားပဲ။ (တစ္ခ်ိဳ႕ အြန္လိုင္းမွာခင္တဲ့သူေတြက အြန္လိုင္းမွာဘယ္ေလာက္ခင္ခင္ အျပင္ေရာက္ရင္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းလိုလို၊ ႔ Awkward ျဖစ္တတ္တယ္ေလ.)။ ကိုယ္သာဆို အဲ့လိုျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ အြန္လိုင္းမွာဆိုရင္ စာ႐ိုက္ျပီးေျပာရေတာ့ ႐ိုက္ရင္းတဖက္နဲ႕ ဘာေျပာမလဲစဥ္းစားဖို႕ အခ်ိန္ရွိတယ္။ အျပင္မွာဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ေပါင္းလာတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ တခါတေလဘာေျပာရမွန္းလဲ မသိဘူး။ အင္း။ လူမႈေရးမေကာင္းတာေတြ သိကုန္ျပီကြယ္။ မေဗဒါတို႕က လူခံရွိေတာ့ ဟိုမွာသြားရ စားရတာ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပမွာပဲေနာ္။ ဒီၾကားထဲ သူကထမင္းေတာင္ ေႂကြးေသးတယ္ဆိုေတာ့ အတိုင္းထပ္အလြန္ေပါ့။ ဆက္ေရးပါ။ ေစာင့္ဖတ္ေနပါ့မယ္။ :D

Comment from my mom : မေဗဒါ Blog ကိုဖတ္ရတာ ဟိုးအေစာထဲက သူၾကိဳက္တယ္တဲ့။ ရီရလို႕တဲ့။ ခရီးသြား Post ေတြ ကို အၾကိဳက္ဆုံးပဲတဲ့။

ဆုျမတ္မိုး said...

မေဗဒါ ခရီးသြားပိုစ္႔ေတြကိုၾကိဳက္ရတဲ႔အခ်က္က

(၁)ကိုယ္ပါသြားရသလိုခံစားရလို႔
(၂)အခ်က္အလက္စံုလို႔
(၃)ေထာင္႔ေခ်ာင္မက်န္အကုန္သြားလို႔
(၄)အေသာေလးေတြအျမဲပါလို႔
(၅)ဓာတ္ပံုလွလွေလးေတြပါလို႔

က်န္ေသးတယ္မ်ားၾကီးပဲ..။ အားေပးေနမယ္ေနာ္... ဆက္ေ၇းပါဦး ။ မေဗဒါ ဒီပိုစ္႔က new feed မွာမတက္လို႔ traffic နည္းတာပါ.......။

ေဆြေလးမြန္ said...

ဟုတ္ပ ေပ်ာ္စရာ ေမာစရာ.. ဒါေပမယ္႕ အဲဒီလိုသြားၿပီး အေသးစိတ္ၿပန္ေရးၿပတာေလးကိုက သေဘာက်ေနၿပန္ေရာ

Anonymous said...

ခု မွဖတ္ ၿဖစ္လို.မေဗဒါေရ ပံဳေတြလဲလွတယ္အမ်ားၾကီးလဲ ဖတ္ရလို.သေဘာက်ေနတာ ေရးထားတာ ေဒါင့္ေစ့ေနတာပဲ ခုလိုအခ်ိန္ေပးပီးေရးထားလို.ေက်းဇူးပါ ။ :)