Monday, October 19, 2009

သူငယ္ခ်င္းသည္ ေလေျပ




ျမစ္လို႔သာေခၚတယ္ ေရငံေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ေရေသျမစ္ၾကီးကို ေငးေမာရင္း မရည္ရြယ္ပဲ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ရွဳိက္လိုက္မိတယ္... ေၾသာ္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ... ဒီကိုေရာက္လာကတည္းက အခ်ိန္အခါမရွိပဲ ရြာတတ္တဲ့ ကြက္ၾကားမိုးရယ္... ကမာၻစစ္ျဖစ္ေနသလားလို႔ ထင္ရေလာက္တဲ့ မိုးျခိမ္းသံေတြရယ္... အႏွစ္သာရမရွိတဲ့ ေျမွာက္ပင့္စကားေတြရယ္... မ်က္ႏွာဖုံးေပၚက ခပ္ေပါ့ေပါ့အျပံဳးေတြရယ္... သူဘယ္သူလဲဆိုတာထက္ သူဘာေကာင္လဲ သူ႔ဆီကဘာအက်ိဳးအျမတ္ရနိုင္လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္ေတြရယ္... အို.. ေနာက္ဆံုး သစၥာရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ ပိေတာက္ေတြေတာင္ မိုးရြာျပီးတိုင္း တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ပြင့္ေနၾကေလရဲ႕... ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တာ အေတာ္ၾကာျပီေပါ့... ဟန္ေဆာင္မ်က္နွာဖံုးေတြ တတ္ထားတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြဟာ အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဆာင္ဆုရသြားတဲ့ မင္းသမီးထက္ေတာင္ သရုပ္ေဆာင္ပိုေကာင္းလြန္းေနေတာ့ က်မေ၀ခဲြရခက္ခဲ့တယ္... ဘယ္သူအစစ္လဲ ဘယ္သူအတုလဲလို႔ ေ၀ခဲြရေအာင္ က်မကိုယ္တိုင္ေရာ စစ္ေသးရဲ႕လား...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~~~~~~~

"က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစ ဆရာမ"

ဘယ္ေက်ာင္းနဲ႔မွ မတူတဲ့ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သံဟာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ စကား၀ွက္ေလးတစ္ခုလို ကဲြျပားေနေစခဲ့ပါတယ္... ဒီႏွဳတ္ဆက္သံေလးကို ၾကားတာနဲ႔ ဒါငါတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားပဲလို႔ သိသာထင္ရွားေစပါတယ္... ေနာက္ျပီး တျခားေက်ာင္းေတြလို အေတာ္ အညံ့မခဲြပဲ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဒီအတိုင္း ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သူငယ္တန္းက ၁၀ တန္းထိ ၁၁ နွစ္လံုးလံုးျပန္ေတြ႔ခြင့္ရတာလဲ က်မတို႔ေက်ာင္းပဲရွိမယ္ထင္ပါတယ္... ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ စာေပမွာ အားနည္းတဲ့လူနဲ႔ အားေကာင္းတဲ့ သူကို ခဲြထားလိုက္ရင္ အားနည္းသူက နည္းသထက္နည္းလာမွာ စိုးတ့ဲအတြက္ပါ... ဒါေၾကာင့္ ေတာ္တဲ့သူက ညံ့တဲ့သူကို တပါတည္းဆဲြေခၚနိုင္ေစရန္အတြက္ ေရာထားျခင္းျဖစ္မယ္လို႔ က်မထင္ပါတယ္...

ေယာက်ာၤးေလး မိန္းကေလးေရာတဲ့ တစ္ေနကုန္ေက်ာင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ႏွစ္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္သိျပီး တကယ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလိုပဲ ရင္းႏွီးမွဳေတြလဲ ပိုခဲ့ၾကပါတယ္... မနက္ ကိုးနာရီ ၁၅ ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းထိုးခ်ိန္မွာ တူတူဘုရားရွိခိုးခဲ့ၾကတယ္... စာသင္ခ်ိန္မွာ တူတူ စာသင္ခဲ့ၾကတယ္... စာေမးခ်ိန္မွာ တူတူရင္ခုန္ခဲ့ၾကတယ္... ထမင္းစားခ်ိန္မွာ တူတူထမင္းစားခဲ့ၾကတယ္... ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၃နာရီ ၁၅ မွာ တူတူ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္.. (ဒီေနရာမွာ တူတူဆိုတာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တူတာကို ေျပာတာျဖစ္ျပီး... တစ္စားပဲြတည္း ထမင္းစားတယ္... တစ္စားပဲြတည္းစာက်က္တယ္... တစ္လမ္းတည္း အိမ္ျပန္တယ္ကို ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ...)

လူေပါင္း ၈၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ က်မတို႔ အတန္းထဲမွာ လူတိုင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးေပါင္းသင္းမေနျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့ ဘယ္သူဟာ ဘယ္လိုအက်င့္ရွိလဲ ဆိုတာ ငယ္ငယ္ထဲက တူတူၾကီးျပင္းလာတဲ့အတြက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စိမ္းတယ္ရယ္လို႔မရွိခဲ့ပါဘူး... က်မတို႔ စာသင္ႏွစ္မွာ က်မတို႔က ထိပ္ဆံုးတန္း ေအခန္းဆိုေပမဲ့... တျခားအတန္းေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ အျမဲ ဘိတ္ရလို႔ ဆရာမတိုင္းေအာ့ေက်ာလန္အတန္းလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... ရန္ျဖစ္ျပီလားေဟ့ဆိုလဲ က်မတို႔အတန္းပဲ... စာေမးပဲြအမွတ္ထြက္လို႔ အမွတ္ေပါင္းေတြ ယွဥ္လိုက္လဲ က်မတို႔အတန္းက အနည္းဆံုးပဲ... ညေနသူမ်ားအတန္းေတြ ေက်ာင္းဆင္းလို႔ တစ္တန္းလံုး ခံုေပၚတက္လက္ေျမွာက္ေနရတယ္ဆိုလဲ က်မတို႔အတန္းပါပဲ... ဒါေပမဲ့ေလ ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ဒီအတန္းထဲမွာေနခဲ့ရလို႔ က်မဘယ္တုန္းကမွ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး... ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ရတဲ့ ဒီေက်ာင္းခန္းဟာ က်မအတြက္ေတာ့ အမွတ္ရစရာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေပါ့...

ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီအတန္းထဲမွာ မ်က္ႏွာဖံုးေပၚက အျပံဳးေတြမရွိခဲ့ဘူး... မုသားေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ ေျမွာက္ပင့္စကားေတြ မရွိခဲ့ဘူး... ပကတိရိုးသားတဲ့ ခင္မင္မွဳေတြပဲ ရွိခဲ့တယ္... ေအာ္... လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္ကာလ တုန္းကအထိေပါ့...................

~~~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~~~~

Facebook က inbox ထဲမွာ message ေရာက္ေနတာေတြ႔ေတာ့ နည္းနည္းအံ့ၾသသြားတယ္... ဒါနဲ႔ အျမန္ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္မိတယ္... ငယ္ငယ္က အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း xxxxxx ျဖစ္ေနတယ္... သူက ကိုယ္ပိုင္ website ရွိလို႔ ရွားရွားပါးပါး အဆက္သြယ္ျပန္ရထားတဲ့ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေပါ့... ရန္ကုန္က ေဆးေက်ာင္းရသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕နဲ႔ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ေတြ႔ပင္မဲ့ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္မအားၾကတာနဲ႔ အြန္လိုင္းရွိတယ္သာ ၾကည့္ျပီး မခ်က္ျဖစ္ၾကပါဘူး...
ဒီတစ္ခါေတာ့ Message ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းက သူ အဂၤလန္ကိုအျပန္မွာ စကာၤပူကို ၀င္ျပီး ေအ ခန္းက စကာၤပူေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို စုျပီး Gathering ေလးလုပ္မယ္လို႔ေျပာထားတယ္... က်မအျပင္ သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရေနတဲ့ တျခား ေအ ခန္းက ေယာက်ာၤးေလးေတြရွိတယ္တဲ့... က်မလဲ သိတဲ့သူရွိရင္ ေခၚခဲ့ပါတဲ့... ဒါဟာ ၈ႏွစ္အတြင္းမွာ ပထမဆံုး က်မတို႔ ျပန္ဆံုရျခင္းေပါ့....

အဲဒိေန႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရမွာမို႔ အတိုင္းမသိ၀မ္းသာေနမိတယ္... ငယ္ငယ္က အတန္းထဲမွာ စကားေလးလံုးကဲြေအာင္ေတာင္ မေျပာဖူးေပမဲ့ ဘယ္သူက ဘာအက်င့္ရွိတယ္... ဘယ္လိုဆိုတာေတာ့ ေမ့လို႔မရခဲ့ပါဘူး... ျပန္ေတြ႔ရင္ မွတ္မိပါ့မလားလို႔လဲ စိုးရိမ္စိတ္ပိုခဲ့မိပါတယ္... ဖုန္းစကားေျပာၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းထဲက အသံေတြကေတာ့ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းျပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိလွပါတယ္... ေအ ခန္းက မိန္းကေလး ၂ေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်မနဲ႔ က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ခ်ိန္းျပီး သူတို႔နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ Raffle city က Starbuck ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရာက္ေတာ့ ထင္မထားတဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္... တခ်ိဳ႕လဲ ၀လာတယ္... တခ်ိဳ႕လဲ အရပ္ေတြရွည္လာတယ္... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေျပာင္းလဲတာကေတာ့ အားလံုးရဲ႕ ပကတိရုိးသားတဲ့ အျပံဳးေတြပါပဲ...

အဲဒိေန႔က ထူးထူးျခားျခား စကာၤပူမွာ ေနတာသာ ၾကာတယ္ က်မတစ္ခါမွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္... ပထမဆံုး က်မတို႔ေန႔လည္စာစားရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာၾကတယ္... လတ္တေလာ အေျခအေနေတြကို ေမးၾကတယ္... ငယ္ငယ္ကလို ဘာစာေတြရျပီလဲဆိုတဲ့ topic ကေန ခုေတာ့ ဘာအလုပ္လုပ္ေနလဲ... ဘယ္သူေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်သြားျပီလဲ ဆိုတဲ့ Topic ေတြျဖစ္လာလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အသက္ၾကီးလာျပီဆိုတာေတာ့ သတိထားလိုက္မိေသးတယ္... ေနာက္ေတာ့ explanade ဘက္သြားမယ္ဆိုျပီး တိုက္စီေပၚေရာက္မွ အဂၤလန္သားက Singapore Flyer ၾကီး စီးရေအာင္ဆိုလို႔ အားလံုး စိတ္တူကိုယ္တူ စီးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္... စကာၤပူမွာ ေနေနတဲ့ က်မတို႔အားလံုးကိုေမးၾကည့္ေတာ့ က်မအပါအ၀င္ တစ္ေယာက္မွ မစီးဖူးၾကဘူး... ဒီလိုနဲ႔ Singpore flyer ရဲ႕ ပထမဆံုး အေတြ႔အၾကံဳကို ၈ႏွစ္ၾကာ ကဲြကြာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့တယ္...

ေနာက္... explanade ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တခါမွ ထိုင္မၾကည့္ဖူးတဲ့ အဲဒိက evening Free show ကိုလဲ သူတို႔နဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္... အမွတ္အရဆံုးကေတာ့ တစ္ခါမွ မစီးဖူးတဲ့... စီးဖို႔လဲ စိတ္ကူးမရွိခဲ့ဖူးတဲ့... Singapore River ထဲက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ကို အဂၤလန္သားရဲ႕ ဆႏၵကို ျဖည့္စည္းရင္း အားလံုး တေပ်ာ္တပါးစည္းျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္... စီးၾကည့္ေတာ့လဲ မဆိုးပါဘူး... ေမာ္ေတာ္ထဲက အျမင္ကေတာ့ ခါတိုင္း ျမင္ေနက်ထက္ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ဆန္းပါတယ္... ဘာပဲေျပာေျပာ က်မ ဒီအရာေတြကို တစ္ခါမွမလုပ္ဖူးတာ သူတို႔နဲ႔ အမွတ္တရျဖစ္ဖို႔ တမင္ခ်န္ထားသလိုျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ထင္က်န္ေနအံုးေတာ့မွာပါ...

အခ်ိန္မေလာက္တဲ့အတြက္ ဆန္တိုဇာ East Coast လိုက္ပို႔ေပးခ်င္ပင္မဲ့ ဒီမွာတင္ရပ္ျပီး အားလံုး စီးတီးေဟာ ပင္နီဇူလာပလာဇာေရွ႕မွာ လမ္းခဲြခဲ့ၾကတယ္... ထမင္းဘယ္မွာစားမလဲ တိုင္ပင္ေနတာနဲ႔တင္ အဂၤလန္က သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ goodbye မေျပာနုိင္ခဲ့ဘူး... ဒါလဲေကာင္းပါတယ္... Goodbye ဆိုျပီး ႏွဳတ္ဆက္လိုက္လို႔ ေနာက္ျပန္မေတြ႔မဲ့သူေတြမွ မဟုတ္တာ... ဒီလိုပဲ ယံုၾကည္ထားတယ္... က်မတို႔ အမွတ္ရေနသ၍ အျမဲနီးစပ္ေနမဲ့ ပတ္သတ္မွဳတစ္ခုပဲမဟုတ္လား...

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္... ကိုယ့္ဆိုင္ရာ ကိုယ္ျပန္သြားၾကပင္မဲ့... လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္ကလို အဆက္သြယ္ မျပတ္ရေလေအာင္ Facebook မွာ က်မတို႔ အတန္းအတြက္ သီးသန္႔ Group ေလးတစ္ခုဖဲြ႕ျပီး နိုင္ငံေပါင္းစံုမွာေရာက္ေနတဲ့ ေအခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ စံုစည္းရာေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးခဲ့တယ္... Facebook ေက်းဇူးေၾကာင့္ပဲ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ အဆက္သြယ္ျပတ္ေနခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ အဆက္သြယ္ျပန္ရခဲ့တယ္... ခုဆို မန္ဘာ ၃၄ ေယာက္ရွိတဲ့ က်မတို႔ အဖဲြ႔ေလးဟာ အေတာ္ေလးစိုေျပေနေလရဲ႕... ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ဖြင့္ထားတဲ့ က်မရဲ႕ မေဗဒါဘေလာ့ေလးကိုလဲ ခုဆို အားလံုးသိကုန္ၾကေလရဲ႕... စကာၤပူေရာက္ ေအတန္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာ့ ခဏခဏေတြ႔ျဖစ္ေသးေလရဲ႕...

~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~

ေရငံေတြျပည့္ေနတဲ့ ေရေသစကာၤပူျမစ္ၾကီးကို ေငးၾကည့္ရင္း က်မမ်က္နွာေပၚ အျပံဳး တစ္ခ်က္ပြင့္သြားခဲ့တယ္... ေဘးလူေတြ မျမင္ေအာင္ အျမန္ျပန္သိမ္းလိုက္ပင္မဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပ့ါပါးလန္းဆန္းေနတယ္... သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကား လူမွဳေရးဆိုတာအတြက္ က်မလဲ လိုက္သရုပ္ေဆာင္ေနရပင္မဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳရွိလာတယ္... အရင္က ငါမ်ားတစ္ခုခုမွားေနလို႔ လူေတြကငါ့ကို အစစ္အမွန္မဆက္ဆံၾကတာလားဆိုျပီး ေလာကၾကီးနဲ႔ အံေခ်ာ္ေနခဲ့ပင္မဲ့... ဒီငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔တိုင္းေတာ့ က်မအစစ္ကို က်မရွာေတြ႔ခဲ့တယ္...
၈ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ပင္မဲ့ က်မကို မွတ္မိေပးေနတဲ့ အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ခ်င္တယ္...

တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ေလေျပလိုပါပဲ... ေလကို အျမဲရွဴသြင္းေနခ်ိန္မွာ သတိမထားမိခဲ့ပင္မဲ့ ေလမရွိေတာ့တဲ့အခါမွ အသက္ဆက္ရွင္သန္နိုင္စြမ္းမရွိသလိုပါပဲ... ငယ္ငယ္က သူတို႔နဲ႔ တူတူရွိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးမထားမိပင္မဲ့ သူတို႔နဲ႔ ေ၀းခဲ့ျပီး ဘ၀လမ္းကို တစ္ေယာက္ထဲ ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ တည္ရွိမွဳဟာ အဖိုးမျဖတ္နိုင္ဘူးဆိုတာကို က်မ စတင္ သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ ၆ ရက္ေန႔ဟာ အမွတ္ရစရာေန႔ေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...

(Friends are like the air. You didn't notice when they are around but you can't live without them. So Value every moment and enjoy when you are with your friends. Grab every chances to meet with them)

P.S မမယ္ကိုး အၾကံေပးခ်က္အရ သူငယ္ခ်င္းသည္ေလေျပ လို႔ ပိုစ့္ေလးကို နာမည္တတ္ေပးလိုက္ပါတယ္...

12 comments :

မယ္ကိုး said...

အႀကံတူ ေနာက္လူ သာစၿမဲ ဆိုသလို အခ်စ္သည္ ေလေျပဆိုတာထက္ ညီမေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းသည္ ေလေျပဆိုတာေလးက ပိုမိုလွပ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝေနတာ အမွန္ပါ။ =)

mabaydar said...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ အစ္မေရ... အစ္မသာ ေရးပါလားလို႔ အၾကံမေပးရင္ ေရးျဖစ္အံုးမွာမဟုတ္ဘူး... :)
ေက်းဇူးေနာ္.. အေစာဆံုးလာဖတ္ျပီး အေစာဆံုး ကြန္မန္႔သြားတဲ့အတြက္...

ေတာင္ေပၚသား said...

ေပ်ာ္ရႊင္စရာပါ့လား း) ၀မ္းသာတယ္ဗ်ာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆုံဆည္းရာတာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းမွာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ေလေျပေလညွင္းေလးတခုပါပဲ

ေလးစားလ်က္
ေတာင္ေပၚသား

Waing said...

အခ်စ္သည္ ေလေျပ....
သူငယ္ခ်င္းသည္ ေလေျပ.....
အရာရာတုိင္းသည္ ေလေျပေလညင္းေလးေတြခ်ည္းပါပဲ

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဘ၀ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ပါေစလို႕............

TnT said...

It's very happy to read. They are the ones who will make our lives joyful.

:) very nice.

ႏွင္းဆီပန္းခ်စ္တဲ႔ေကာင္မေလး said...

ၾကည္ႏူးစရာပို႔စ္ေလးလာဖတ္ပါတယ္ မေဗဒါေရ။
ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ပိုရင္းႏွီးတယ္လုိ႔
စိတ္ထဲခံစားရပါတယ္။
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။

မိုးခါး said...

လြမ္းစရာပါလား အစ္မရယ္ ..
ျပန္ေတြးေလ လြမ္းေလပဲ ..
း)

Wunna Ko Ko said...

It seems you are from TTC. Am I correct? Which batch are you from?

mabaydar said...

I've written the past 8 years. So u can count. In my class there is one girl name SM Ko Ko. I guess she is ur sister. (SM is short form if u are her brother u will know). R U?

thiri_aquarius said...

really miss ma baydar's story telling time during lunch break.. you r my hero, mabaydar :)

thiri_aquarius said...

miss ma baydar's story telling time during lunch break.. you r my hero, mabaydar :)

mabaydar said...

I am your Hero??? LOL... Then You are my Idol, Thiri... haha... Because of your comment, I reading back this old post and I almost cry from reading it again... I am my own fan... hahaha... :D ... How did you feel reading this??