Friday, August 29, 2008

မေဗဒါနွင့္ စကာၤပူေရာက္အလြဲမ်ား(၁)...

စကာၤပူကိုစေရာက္ျပီး ကိုယ္တက္ရမဲ့ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးနဲ႔မရင္းႏွီးခင္ မွာပဲ မေဗဒါရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ေက်ာင္းတက္ရက္မွာရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ ရီစရာေလးေျပာျပခ်င္ပါတယ္.. ရီစရာသာေျပာပါတယ္.. အဲဒီတုန္းကေတာ့ ငိုခ်င္စိတ္ေတာင္ေပါက္ခဲ့တာပါ.. မေဗဒါက ေက်ာင္းဖြင့္ခါနီးကပ္မွ စကာၤပူကိုေရာက္လို႔ ေက်ာင္းအပ္တာလဲေနာက္က်.. ေနာက္ျပီး သိပ္မၾကာဘူး ေက်ာင္းသားသစ္ၾကိဳဆိုပဲြလို orientation သြားရပါတယ္.. ေက်ာင္းအပ္တာေနာက္က်ေတာ့ မေဗဒါတို႔အခ်ိန္တုန္းက ဒီေလာက္ ေက်ာင္းမွာျမန္မာမ်ားတာေတာင္ ျမန္မာတစ္ေယာက္မွနဲ႔အခန္းမတူခဲ့ပါဘူး.. တစ္တန္းလံုးမွာ မေဗဒါတစ္ေယာက္ပဲ ျမန္မာရွိပါတယ္..အတန္းရဲ႕ ၄ပံု၃ပံုေလာက္က ျပည္ၾကီးကတရုတ္ေတြပါ.. သိတဲ့အတိုင္းပဲ ျပည္ၾကီးတရုတ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ အဂၤလိပ္စာအေတာ္ေလးညံ့ပါတယ္.. ကိုယ္က သူငယ္ခ်င္းလုပ္ခ်င္လို႔ မနဲအားေမြးျပီး "How are you?" ေလာက္ေလးသြားေျပာရင္ေတာင္.. ေရွာင္ထြက္သြားၾကတဲ့လူမ်ိဳးေတြပါ.. ကိုယ္ကေတာ့ငါမ်ားဘာအမွားေျပာလိုက္မိဘာလိမ့္.. သူတို႔ တရုတ္ေတြမွာ "how are you" ေျပာတာမ်ားရုိင္းလို႔လား.. အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္အေတာ္က်ခဲ့ရပါတယ္.. (ေနာက္ပိုင္းမွ သူတို႔ အဂၤလိပ္ညံ့၍ ကိုယ့္ကိုစကားေျပာရမွာေၾကာက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့ရသည္)..

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေနကုန္ခဲ့ျပီး.. အတန္းၾကီး ေက်ာင္းသား ေတြက က်မတို႔ အတန္းအခ်ိန္စာရင္းနဲ႔ အတန္းေနရာေတြပါတဲ့စာရြက္ေလးေတြေပးပါတယ္.. (အတန္းကတစ္ခ်ိန္နဲ႔တစ္ခ်ိန္တက္ရတဲ့ ေနရာမတူပါ).. ျပီးေတာ့ မနက္ျဖန္ အတန္းကို တိုက္ရိုက္မသြားတတ္တဲ့သူေတြကို ယခုေနရာမွာပဲ စုဖို႔မွာလိုက္ပါတယ္.. အဲဒီလိုေျပာေတာ့ မေဗဒါလဲ အတန္းကို မသြားတတ္တာကေသခ်ာတယ္ေလ.. ဒီေန႔ေနရာကိုဆ ိုျပန္လာတတ္တယ္ေလ.. ဒီနီးနားပတ္ဝန္းက်င္က အေဆာက္အဦးပံုျဖစ္ျဖစ္.. တစ္ခုကိုမွတ္ထားလိုက္ရင္ မနက္ျဖန္ျပန္လာလုိ႔ရျပီဆိုျပီး.. အဲဒီအခန္းနဲ႔ ေရွ႕တည့္တည့္ ဟိုဘက္ကားလမ္းက လူေနတိုက္အနီတစ္လံုးကို လွမ္းမွတ္ထားလိုက္ပါတယ္.. မနက္ျဖန္ ဒီတိုက္နဲ႔တည့္တည့္က အခန္းကိုငါျပန္လာမယ္ေပါ့...

မနက္ျဖန္မနက္လဲက်ေရာ... ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ အိမ္ကလဲ ေက်ာင္းနဲ႔နီးေတာ့ ခပ္ေအးေအးပဲထြက္လာခဲ့ပါတယ္.. ေနာက္ ေက်ာင္းဘက္ကားလမ္းကူးလိုက္ျပီး... မေန႔ကေတြ႔ခဲ့တဲ့ ပံုစံတိုက္အနီကို လွမ္းရွာပါတယ္.. အဲဒီေတာ့မွ က်မမွားျပီဆိုတာ သိပါေတာ့တယ္.. စကာၤပူက HDB တိုက္ေတြသည္ တစ္ပံုစံတည္း တစ္ေရာင္ထဲမွန္းအဲဒိ ရက္ကေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားပါသည္.. ေမးစရာေဘးဘီကို ၾကည့္ေတာ့လဲ က်မက level 1 မွာျဖစ္၍လူမရွိ.. က်မ မေန႔က "အခန္းပံုစံကို ငါမွတ္မိပါတယ္.. ေဒါင့္နားေလးမွာရွိတာ..." ဆိုျပီး ပံုစံတူအခမ္းေတြ႔ေတာ့ အားရပါးရေျပးဖြင့္တာ.. မေန႔ကလို ဗလာခမ္းၾကီးမဟုတ္ပဲ.. စက္ပစၥည္းေတြထားထားတဲ့ အခန္းၾကီးျဖစ္ေနျပန္တယ္.. ကိုယ္ဘာသာကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲကို လည္ျပီး.. အရွက္ေတြကဲြေနပါတယ္.. လူေတြ႔လို႔ေမးရမွာက်ေတာ့လဲ.. ေရာက္စျဖစ္တာေရာ အဲဒီတုန္းက အသက္အရြယ္ေရာေၾကာင့္ စကားေျပာရမွာေၾကာက္သလိုလို.. ရွက္သလိုလို..

ေနာက္ဆံုးမွာ မရေတာ့တဲ့အဆံုး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေတြ႔ေတာ့ မေန႔ကေပးလိုက္တဲ့ စာရြက္ေလးျပျပီး အဲဒီအခန္းဘယ္မွာလဲလို႔ေမးေတာ့.. လူကို အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ျပန္ၾကည့္ျပီး.. ဒီဘေလာ့က IT school ဘက္မွာမရွိဘူးတဲ့... Engineering school ဘက္မွာထင္တယ္တဲ့.. ေသလိုက္ပါေတာ့ ေဗဒါရယ္.. တက္တက္ဆင္ေအာင္လဲြေနတာကိုး.. က်မတို႔ေက်ာင္းမွာ IT school, Engineering School, Design School နဲ႔ Bussiness School ဆိုျပီး အဓိကေမဂ်ာကို မူတည္ျပီး အေဆာင္ ၄ေဆာင္ရွိပါတယ္.. အဲဒီအေဆာင္(ေက်ာင္း)ေအာက္မွာမွ အဓိကကိုယ္ယူတဲ ေမဂ်ာကို ထပ္ခဲြတာပါ.. ဥပမာ အင္ဂ်င္နယာရင္းေအာက္မွာ Electronic, Computer Engineering စသည္ျဖင့္ပါ..

မေဗဒါလဲ သိတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းသုတ္ေျခတင္ေျပးျပီး Engineering school ဘက္ေရာက္ေတာ့မွ ထက္ေမးျမန္းျပီး အတန္းကို ေတာ္ေတာ္ေလးေနာက္က်မွ ေခြ်းသံတရဲရဲနဲ႔ေရာက္သြားပါတယ္... ေက်ာင္းပထမဦးဆံုးေန႔မွာ ဒီလိုနဲ႔ စလိုက္လို႔လားေတာ့မသိပါဘူး.. ပိုလီ၃နွစ္လံုးလံုး မေဗဒါေလာက္ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္နီးသေလာက္ မေဗဒါေလာက္ အတန္းထဲမွာေက်ာင္းေနာက္က်သူမရွိေတာ့ပါ.. (ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ အရည္ထူသြားလို႔.. အတန္းေနာက္က်လဲ မေၾကာက္ေတာ့တာ.. အတန္းေတာင္လစ္ေသး.. ဟား.. ဟား)....

နားမယ္ကြယ္.....

Lesson Learn(သင္ခန္းစာ)
(၁) ပတ္ဝန္းက်င္မွလူမ်ားစရုိက္ကို ေကာင္းေကာင္းမသိခင္ ကိုယ္မွားသည္ဟူ၍ စိတ္ဓာတ္မက်သင့္
(၂)မသိလွ်င္ မတတ္လွ်င္ ေမးျမန္းရျခင္းကို မရွက္သင့္ မေၾကာက္သင့္
(၃) အမွားပါလွ်င္ အရွက္ကဲြမည္စိုး၍ အဂၤလိပ္စကား ေျပာရမွာကို မရွက္သင့္ (က်မတို႔အတြက္ အဂၤလိပ္စကားသည္ ကိုယ္ပိုင္ဘာသာမဟုတ္ အျပင္ေလာက၌ လူတစ္ဦးနွင့္တစ္ဦး ဆက္သြယ္နားလည္ရန္သည္သာ အဓိကျဖစ္သည္)
(၄) စကာၤပူ၌ ေနရာရွာမည္ဆိုလွ်င္ မကြ်မ္းက်င္ပါက လိပ္စာ အတိအက်သိျပီး စနစ္တက် (systematically) ရွာမွသာလြယ္ကူမည္..

5 comments :

pmmw said...

=D က်န္ရွိေသာ အပိုင္းမ်ားကုိေစာင့္ေမွ်ာ္လ်က္ =)

Republic said...

(ေနာက္ပိုင္းကေတာ့ အရည္ထူသြားလို႔.. အတန္းေနာက္က်လဲ မေၾကာက္ေတာ့တာ.. အတန္းေတာင္လစ္ေသး.. ဟား.. ဟား)....

ေနာက္ဆံုး စာေၾကာင္းကိုေတာ့ ယံုၾကည္တယ္ ၊၊ ဟီး
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ ၊၊

Heartmuseum said...

မေဗဒါေရ.... စကာၤပူ အလြဲမ်ား မိုက္တယ္ဟ

FFOX said...

မေဗဒါေရ....
Laptop ၀ယ္ျပီးျပီလား....
You can check 3 Laptops in my Blog.
I think it will give you some useful decision.

(အခု Post နဲ႔ေတာ့မဆိုင္ဘူး..
ဒါေပမယ့္ ဘယ္မွာေျပာရမွာလဲဆိုတာ မသိေတာ့ ဒီမွာပဲ ေျပာလိုက္တယ္.. :P)

Htet Naing said...

အစ္မ ေရ..
အစ္မက အဲလိုလြဲတာေလးကိုေၿပာေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္လဲ စကၤာပူကို စေရာက္ခါစ ကလြဲတာေလးကိုၿပန္ေတြးသတိရမိတယ္ အမေရ..
ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူကိုစေရာက္တဲ႕ေန႕မွာပဲၿဖစ္တာပါ..
ကြ်န္ေတာ္ စကၤာပူကိုစေရာက္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ႕ကို ကြ်န္ေတာ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တည္းမဲ႕အိမ္က အစ္ကိုတစ္ေယာက္က ေလယဥ္ကြင္းမွာလာႀကိဳပါတယ္..ဒါနဲ႕ ပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕တည္းမဲ႕အိမ္ကိုေရာက္ေရာေပါ႕..ကြ်န္ေတာ္ တည္းတဲ႕အိမ္က အစ္ကိုက ကြ်န္ေတာ္ကိုသူ႕ အိမ္မွာထားခဲ႕ၿပီး သူကေတာ႕သူ႕အလုပ္ကို သူၿပန္သြားပါတယ္.ဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လဲ ကြ်န္ေတာ္႕ကိုလာႀကိဳတဲ႕ ကြ်န္ေတာ႕သူငယ္ခ်င္းနဲ႕စကားေတြေၿပာၿပီး သူၿပန္ေတာ႕မယ္ဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ လဲသူ႕ကိုကားမွတ္တိုင္လိုက္ပို႕မယ္ဆိုၿပီး တိုက္ ေအာက္ကိုသူနဲ႕လိုက္ဆင္းလာပါတယ္.ကြ်န္ေတာ္ အခန္းကထြက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ႕အခန္းကိုမမွတ္မိမွာစိုးလို႕ အခန္းနံပါတ္ကိုမွတ္မယ္ဆိုေတာ႕ ကြ်န္ေတာ႕သူငယ္ခ်င္း ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေရႊဥာဏ္ေတာ္စူးေရာက္ပံုမ်ား " မင္းတို႕အိမ္ေရွ႕မွာ မင္းဖိနပ္ခြ်တ္ထားတယ္တဲ႕ " ..ကြ်န္ေတာ္လဲဟုတ္ၿပီေပါ႕..ငါ႕ဖိနပ္ငါမွတ္ထားမယ္ဆိုၿပီး lift နဲ႕ဆင္းလာခဲ႕ပါတယ္..သူကိုကာမွတ္တိုင္လိုက္ပို႕ၿပီးကြ်န္ေတာ္တည္းတဲ႕အိမ္ ကြ်န္ေတာ္ၿပန္မယ္ဆိုေတာ႕ အဲဒီမွာ ၿပသနာကစတာပါပဲ..ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ block ကဆင္းလာမွန္းလဲမသိ..အထပ္ဘယ္ေလာက္မွာေနမွန္းလဲမသိ..အဲဒီရပ္ကြက္ထဲမွာကလဲ block ေတြကလဲအမ်ားႀကီးပဲေလ..ကြ်န္ေတာ္ေဇာေခြ်းေတြၿပန္လာပါၿပီ..ငိုလဲငိုခ်င္လာပါၿပီ..ကြ်န္ေတာ္ block ေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခု lift နဲ႕တက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ခြ်တ္ထားခဲ႕တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ဖိနပ္ကိုၿပန္ရွာတာ လူလဲ lift ေတြစီးရလြန္းလို႕ ဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႕ ေခါင္းေတြမူးၿပီး အန္ေတာင္အန္ခ်င္လာပါၿပီ..ငိုလဲေတာ္ေတာ္ငိုခ်င္လာပါၿပီ..ငိုခ်င္တာလဲမေၿပာနဲ႕ေလ..ည ၁၁ နာရီေလာက္ကတည္းကဆင္းလာတာ ၂နာရီထိုးေနၿပီ..ဘယ္လိုမွရွာလို႕မရဘူးေလ..( အစ္မလိုမ်ိဳး တိုက္ကိုမွတ္ထားမိခဲ႕ရင္ေတာင္ ေတာ္ေသးတယ္..)အခုကဘယ္တိုက္မွန္းလဲမသိ..ဒါနဲ႕ မထူးဘူး..တိုက္ေတြေအာက္က ကေလးေတြေစာ႕တဲ႕ ကစားကြင္းနားက ခံုတန္းေလးမွာပဲ အိပ္ရင္ေကာင္းမလားလို႕ေတာင္ စဥ္းစားမိေသးတယ္..ကိုယ္႕ႏိုင္ငံလိုေပါ႕..ဟိဟိ.ဒါလဲမၿဖစ္ေသးပါဘူး..ေနာက္ေန႕ agent နဲ႕ေဆးဆစ္ဖို႕ကခ်ိန္းထားတာရွိေသးတယ္..ေနာက္က်လို႕ကလဲမၿဖစ္ဘူး..ေခါင္းကလဲထူပူေနၿပီ..ဘာကိုမွစဥ္းစားလို႕မရေတာ႕ဘူး..ငိုခ်င္တာပဲသိေတာ႕တယ္..ကြ်န္ေတာ္တည္းတဲ႕အိမ္က အစ္ကိုရဲ႕ phone နံပါတ္ကလဲ စာအုပ္ထဲမွာမွတ္ထားတာဆိုေတာ႕ အလြတ္မရ..အဲဒါနဲ႕ကြ်န္ေတာ္ဘာကိုသြားေတြ႕လဲဆိုေတာ႕ တိုက္ေအာက္က အေႀကြစိထည္႕ဆက္တဲ႕ phone ကိုသြားေတြ႕ေတာ႕ အႀကံတစ္ခုရသြားတယ္..ၿမန္မာၿပည္က ကြ်န္ေတာ္အိမ္ကို phone ဆက္ၿပီးေတာ႕ အဲဒီအစ္ကိုရဲ႕ phone နံပါတ္ကိုလွန္းေတာင္းမယ္ေပါ႕..ဒါေပမဲ႕ phone ကိုဘယ္လိုေခၚရမွန္းလဲမသိဘူး..ကံေကာင္းတာက ကြ်န္ေတာ႕ပိုက္ဆံအိပ္နဲ႕ passport ကိုယူလာမိခဲ႕တယ္..ဒါနဲ႕ တိုက္ေအာက္ေတြမွာ ဘူးခြံေတြလိုက္ေကာက္တဲ႕ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕လို႕ေမးႀကည္႕ေတာ႕သူကေၿပာၿပတယ္..ဘယ္လို ကပ္နဲ႕ဆက္လို႕ရတယ္ေပါ႕.ဘယ္မွာဝယ္လို႕ရတယ္ေပါ႕..(အဘိုးႀကီးကလဲ ဘူးခြံတာလိုက္ေကာက္ေနတာ..english speaking ေတာ႕ေကာင္းသားဗ်)..ဒါနဲ႕ကြ်န္ေတာ္လဲ ကားလမ္းကိုထြက္ taxi တစ္စီးကိုတား..driver ကိုေၿပာရတာေပါ႕..ငါ phone card ဝယ္ခ်င္လို႕..အနီးဆံုးဆိုင္ကိုလိုက္ပို႕ေပး..ၿပီးရင္ဒီေနရာကိုၿပန္လိုက္ပို႕ေပး ဘာညာေပါ႕..ဟုတ္တယ္ေလ..သူၿပန္လိုက္မပို႕ေပးရင္ကြ်န္ေတာ္ ဒီေနရာကိုဘယ္လိုၿပန္လာမလဲ..အဲဒါမွ ပိုၿပီးရြာလည္မွာ..ဒါနဲ႕ taxi driver ႀကီးကလဲ အနီးဆံုး ဓါတ္ဆီဆိုင္က 7 11 ဆိုင္ကိုလိုက္ပို႕ေပးပါတယ္.ၿပီးေတာ႕ ၿပန္လိုက္ပို႕ေပးပါတယ္..ဒါနဲ႕ကြ်န္ေတာ္လဲ ၿမန္မာၿပည္က ကြ်န္ေတာ႕ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႕ကြ်န္ေတာ႕အေမ လာကိုင္တယ္..ကြ်န္ေတာလဲ အေမ႕အသံႀကာေတာ႕ငိုခ်င္လာၿပီး ငိုသံႀကီးနဲ႕ ေၿပာေတာ႕ အေမကစိတ္ပူၿပီး " ဟဲ႕ သားဘာၿဖစ္တာလဲဘာညာေပါ႕ " ကြ်န္ေတာ္လဲ ၿဖစ္ေႀကာင္းကုန္စင္ေၿပာၿပလိုက္ေတာ႕မွ အေမလဲစိတ္ေအးၿပီး ကြ်န္ေတာ္တည္းတဲ႕အိမ္က အစ္ကို႕ရဲ႕ မိန္းမကို ဖုန္းဆက္ၿပီး သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို လွန္းေတာင္း ၿပီးေတာ႕ကြ်န္ေတာ႕ကိုၿပန္ေၿပာနဲ႕ အိမ္ကလူေတြပါ အလုပ္ေတြရွုပ္ကုန္ေတာ႕တာေပါ႕..အဲဒါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္လဲ အေမ ေၿပာတဲ႕ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို ေမ႕သြားမွာဆိုးလို႕ နံရံမွာ ခဲနဲ႕ေရးမွတ္ထားတာ အႀကီးႀကီးပဲ..( မသိရင္ ဘာလိုလိုညာလိုလိုေပါ႕...ဟီးဟီး) ၿပီးေတာ႕ကြ်န္ေတာ္လဲ သူ႕ဆီကိုဖုန္းဆက္ၿပီး block နံပါတ္နဲ႕ အထပ္ကိုလွန္းေမးေတာ႕ သူက သိၿပီးေနၿပီ..သူ႕မိန္းမက သူ႕ကိုဖုန္းနဲ႕ လွန္းေၿပာထားၿပီးၿပီေနမွာေပါ႕..သူကရီႀကဲႀကဲနဲ႕ မင္းကြာ ဆိုၿပီး block နံပါတ္နဲ႕ အထပ္ကိုေၿပာၿပေတာ႕မွ ကြ်န္ေတာ္လဲ တည္းတဲ႕အိမ္ကိုၿပန္ေရာက္ေတာ႕တယ္ အမ ေရ..
ေႀသာ္...စကၤာပူ စကၤာပူ လိပ္စာမသိရင္ အိမ္ေပၚကေနအိမ္ေအာက္ဆင္းၿပီး ၿပန္တက္တာေတာင္ရြာလယ္တယ္...
ည၁၁ နာရီေလာက္ကဆင္းသြားတာ မနက္ ၄နာရီေလာက္မွၿပန္ေရာက္ေတာ႕တယ္ အမ ေရ...
ကြ်န္ေတာ္နံရံမွာ ေရးခဲ႕တဲ႕ အဲဒီအစ္ကို ဖုန္းနံပါတ္က ကြ်န္ေတာ္အဲဒီအိမ္မွာ တစ္လေႀကာ္ေလာက္ေနၿပီးေၿပာင္းသြားတဲ႕အထိ အဲဒီအတိုင္းႀကီး...