Tuesday, December 29, 2015

Honeymoon to New Zealand (Day 8) - Out and about in Wellington

၉ရက် မေလ ၂၀၁၅ (စနေနေ့)


အားလုံးပဲ ပျော်စရာ ခရစ်စမတ်လေးနဲ့ ကောင်းသောအောင်မြင်မှုတွေရရှိမဲ့ နှစ်သစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ကြမယ်လို့ ထင်ပါတယ်နော်။ ဒီဇင်ဘာလရောက်မှ အလုပ်တွေများနေတာရော အပျင်းကြီးနေတာရောကြောင့် ဘာပိုစ့်မှ တက်မလာဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ခုတော့ ရေးလက်စ နယူးဇီလန် ဟန်းနီးမွန်းဆက်ရေးပါအုံးမယ်။ ဟန်နီးမွန်းထားတာတောင် မေလရောက်ရင် ၁နှစ်ပြည့်တော့မယ် ရေးလိုခုထိမပြီးသေးတာ မဟုတ်သေးပါဘူနော်။



ကျွန်မတို့က ရိုတိုရူဝါကနေ ညကားစီးလာတော့ ဝါလင်တန်ကို မနက် အစောကြီးရောက်တယ် ၈နာရီကြာလောက်တော့ စီးလိုက်ရတယ်။ ညဘက်ကားကို လူချောင်မယ်ထင်တာ ညဘက်ကားက လူအပြည့်ပါလို့ ကျွန်မတို့ ၂ယောက် တူတူထိုင်လို့တောင် မရခဲ့ဘူး။intercity ကားတွေက Free seating လေ။ ပြီးတော့ အော့ကလန်းကနေလာတာလားတော့ မသိဘူး လူတွေက ပါလာတာ။ ကျွန်မတို့က လမ်းဖြတ်တက်တဲ့ပုံမျိုးဖြစ်နေတာလေ။ နောက်ဆုံးခုံမှာ ၂ယောက်စာလွတ်ပေမဲ့ အလည်ခေါင်ကြီးမို့ ဘိုမလေးတစ်ယောက်က မထိုင်ချင်တဲ့ပုံမျိုးလုပ်နေလို့ ကိုယ်နဲ့ Mr.Right တူတူထိုင်လို့ရလောက်တယ်ဆိုပြီး သူနဲ့ နေရာလဲလိုက်ပြီး Mr.Right ကိုခေါ်လိုက်တယ်။ သူက ဘလော့ပေါ်မရေးနဲ့လို့ ပြောထားပေမဲ့ ရေးလိုက်အုံးမယ် ခိခိ။ ဝါလင်တန်ကို မသွားခင်ညက ရိုတိုရူဝါက ကိုရီးယားဆိုင်မှာ ညစာကို သူက ထမင်းကြော်တွေစားထားတယ်လေ။( မသိရင် Day 7 Post ကို ဒီမှာ ပြန်ဖတ်)။ သူက အဲ့လိုအများကြီးစားပြီးရင် အစ်ပြီး အစာမကျေဖြစ်တတ်တယ်။ သူက ဒိုင်ဂျင်းဆေးကုမ္ဗဏီရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လို့ထင်ရလောက်အောင် ဒိုင်ဂျင်းအမြဲဆောင်ထားရတယ်။ အစာမကျေဖြစ်လွန်းလို့။ ပြီးတော့ သူက ဖြစ်သလို မအိပ်တတ်တဲ့သူ။ ကိုယ်ကတော့ ကားပေါ်ဆို ဘာလို့မှန်းမသိဘူး အိပ်ပျော်တယ်။ ကားပေါ် ရထားတွေပေါ်မှာ အိပ်ပျော်တတ်လွန်းလို့ ဂိတ်ကျော်ပေါင်းလဲ မနည်းတော့ဘူးလေ။ ကားထွက်ပြီး ခဏနေတော့ Mr. Right တစ်ယောက် ခေါင်းမူးပြီး အံချင်ပါတယ်ဆိုပြီးဖြစ်ရော။ ဒီလောက် လူတွေအပြည့် လေလုံကားပေါ်အံမယ်ဆို ပြဿနာတွေကြီးကုန်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကားကလဲ ရပ်ပေးဖို့ မမြင်ဘူး။ သူတို့က အချိန်မှန်ရောက်အောင် မောင်းတာကိုး။ ကိုယ်လဲရှာကြံလို့ရတဲ့ အိတ်တွေထုတ်ပေး။ ရှူဆေးဗူးထုတ်ပေး။

မိန်းကလေးတွေ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးသယ်ရင် သူတို့ ယောက်ျားတွေ ပွစိပွစိလုပ်တတ်ကြတယ်လေ။ အဲ… တကယ်အရေးရယ်အကြောင်းရယ်ဆို အဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်သူတွေသုံးသလဲပြော။ ကျွန်မက တစ်ရှူးတစ်ခုဆို သုတ်ပြီးလဲ သုတ်လို့ရသေးတဲ့ အခြေအနေရှိရင် လက်ထဲမှာ လုံးပြီး ကိုင်ထားတတ်တယ်။ အရေးရယ်အကြောင်းရယ် ညစ်ပတ်တာ နည်းနည်းပါးပါးတွေ့ အဆင်သင့်သုတ်ပြီး လွှတ်ပစ်လို့ရတယ်လေ။ ခုလဲ ပလပ်စတစ်အိပ် လိုချင်တယ်ဆို မနည်းရှာရတယ်။ ဒိုင်ဂျင်းကတော့ ကားအောက်က အထုတ်တွေထဲ ထည့်ထားတော့ မရှိဘူး။ ကိုယ်ကားပေါ်မှာအိပ်ဖို့ ယူလာတဲ့ ခရီးသွားခေါင်းအုံးလေး သူ့ပေးပြီး ဂရုစိုက်နေရတယ်။ ကိုယ်က ခေါင်းအုံးရှိရှိ မရှိရှိ အိပ်ပျော်တယ်လေ။ ခဏနေတော့ မရတော့ဘူးမူးတယ်ဆိုပြီး သူလမ်းထလျှောက်တယ်။ ၂ထပ်ကားဆိုတော့ လှေကားဆင်းပြီး လေနည်းနည်းသွားရှူတယ်။ ပြီးတော့ အရှေ့ပဲ ပြန်ထိုင်တော့မယ်တဲ့ အဲ့ အနောက်ဆုံးတန်းက မူးတယ်တဲ့။ နောက်တော့မှ တော်သေးတယ် အံလဲ မအံဘူး ပြန်ကောင်းသွားလို့။

ကိုယ့်သူငယ်ချင်း မိန်းမတွေချည်းပဲ သွားရင် မူးတဲ့သူက ကိုယ်အမြဲဖြစ်နေကျ။ ဒါတောင် amusement park သွားပြီး စီးလို့ မူးတာ။ တစ်ခါမှ အရိပ်တကြည့်ကြည့်ဂရုတစိုက် စိုးရိမ် မနေခဲ့ရဖူးဘူး။ သူနဲ့သွားမှပဲ သွေးသံရဲရဲ accident ဖြစ်။ ဆေးခန်းရောက်။ ကားမူး အစုံပလုံပဲ လူလဲ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နေနေရတယ်။ သူက နေမကောင်းရင် ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် နေသာထိုင်သာရှိမလဲ။ ဟန်းနီးမွန်းဆိုတော့ တခြားခရီးစဉ်နဲ့ မတူဘူးပေါ့။ တကယ်ကိုပဲ လူ၂ယောက် လျှောက်ရမဲ့ ဘဝလမ်းမှာ ဆိုးတူကောင်းဖက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဂရုစိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမယ်ဆိုတာကို ဟန်းနီးမွန်းကနေ သင်ခန်းစာပေး လေ့ကျင့်ပေးနေသလိုပဲ။



The Capital "Wellington"

နယူးဇီလန်လို့ပြောရင် အများစုက အော့ကလန်းကိုပဲသိကြတာများတယ်။ တကယ်တော့ ဝါလင်တန်မြို့ကမှ နယူးဇီလန်ရဲ့ မြို့တော်ပါ။ သူက မြောက်ပိုင်းကျွန်းရဲ့တောင်ဘက်အကျဆုံးနေရာမှာတည်ရှိပါတယ်။ ကမ္ဘာမှာရှိသမျှ မြို့တော်တွေထဲမှာ တောင်ဘက်အကျဆုံး မြို့တော်တစ်ခုပါ။ သူက ကုန်ကူး သင်္ဘောတွေဆိုက်တဲ့ ဆိပ်ကမ်းနဲ့ အစိုးရရုံးတွေ အခြေစိုက်ရာမြို့လဲဖြစ်တယ်။

ဝါလင်တန်ရဲ့ စနေနေ့ မနက် ၇နာရီခွဲ အခြေအနေ

တစ်လမ်းလုံးမှာ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်တည်းလား ထင်ရတယ်။ ညလုံးပေါက်ကားစီး အိပ်ရေးပျက်တဲ့ ရုပ်ကို သည်းခံပါ။

ကျွန်မတို့ရောက်သွားတော့ မြို့တော်ဆိုတဲ့အတိုင်း တိုက်အမြင့်ကြီးတွေနဲ့ အော့ချက်လို လမ်းမကြီး (Featherston St) နဲ့ ကမ်းနားလမ်းလိုမျို့ သင်္ဘောဆိပ်နဲ့ အပြိုင်လမ်းမကြီး ၂ ခုရှိတယ်။ ကားက မီးရထားဘူတာရုံ အဝေးပြေးဂိတ်မှာ ချပေးတယ်။ အဲ့ဒိကနေ Featherston St အတိုင်း လျှောက်လာရင် ကျွန်မတို့တည်းတဲ့ Travelodge hotel ရှိတယ်။ မနက်စောသေးတော့ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ သိပ်မရှိဘူး။ Wellington ကို လေတိုက်တဲ့ မြို့တော်လို့တောင် ခေါ်တွင်တော့ ဆောင်းလေကလဲ အတော်လေးတိုက်တယ်။ ကိုယ့်အထုတ်လေးကိုယ်ဆွဲပြီး လျှောက်လာခဲ့တယ်။ Travelodge ကလဲ လမ်းမပေါ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး Featherston st အဆုံးနားမှာ လမ်း ၂ခွလေးဖြစ်သွားတယ်။ အဲ့ဒိကနေမှ လှေကားလေးဖြစ်နေတဲ့ လမ်းအတိုင်းတက်ရတယ်။ အိတ်တွေနဲ့ အိပ်ရေးမဝတဝနဲ့ တက်လိုက်စမ်းဟဲ့ပဲပေါ့။ Travelodge hotel (Wellington) က တစ်ညကို ၁၃၉ဒေါ်လာပေးရတယ်။ Ibis တို့ဘာတို့က လမ်းမပေါ်မှာဆိုတော့ တစ်ည ဒေါ်လာ ၂၀၀ကျော်တယ်။ Wellington မြို့လယ်ခေါင်က အော့ကလန်းလို တောင်ကုန်းတွေတက်မနေရပဲ မြေပြန့်လမ်းမကြီးဖြစ်နေတာရယ်၊ ခေတ်မီ မှန်သားအထပ်မြင့်တိုက်ကြီးတွေ အများကြီးရှိတာရယ်ကြောင့် ကျွန်မစိတ်ထဲ မြို့တော်နဲ့ တကယ်ပိုတူပါတယ်လို့ လက်ခံနိုင်တယ်။ အော့ကလန်းမှာလဲ အထပ်မြင့်တိုက်ကြီးတွေရှိပေမဲ့ တိုက်ပုံစံတွေက မတူဘူး။ တောင်ကုန်းတွေတက်နေရတာနဲ့တင် ကိုယ့်စိတ်ထဲ နယ်ရောက်နေသလိုပဲ ခံစားရတာ။ ခိခိ…

ဟော်တယ်ကိုရောက်အပြီး စောနေသေးတော့ ချက်အင်ဝင်လို့မရသေးဘူးတဲ့။ ဒါနဲ့ပဲ အိတ်တွေအပ်ပြီး မနက်စာစားဖို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဘူတာရုံနားက မက်ဒေါ်နယ်မှာ မနက်စာ set ကိုစားဖြစ်တယ်။ သူတို့ပေးတဲ့ portion တွေက ကိုယ်စားနေကျထက် များတော့ ဘာဂါတစ်လုံးမကုန်လို့ ယူလာလိုက်တယ်။ ဒါလဲ မိန်းမတို့ရဲ့ လိုအပ်ရင် စားလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ ယောက်ျားတွေကတော့ ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံသယ်သလဲပေါ့။ (ဗိုက်ဆာရင် သူတို့ပဲစားမှာ… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒိဘာဂါတော့ နောက်ပိုင်း ကိုယ်ပဲ စားဖြစ်ပါတယ်)။ ကျွန်မတို့က Wellington ရောက်ရောက်ချင်း ချက်အင်ဝင်လို့မရမှန်း သိပြီးသားပါ။ အဲ့ဒါကြောင့် အချိန်ကုန်သက်သာအောင် Wellington ရောက်ရင် မလုပ်မဖြစ်သွားကြည့်ရမဲ့ Lord of the Ring: half day tour ကို ကြိုဝယ်ထားတာပေါ့။ ဒီ Website က ဝယ်တယ်လေ ။ တစ်ယောက်ကို နယူးဇီလန်ဒေါ်လာ ၉၅ ပေးရတယ်။ တစ်နေကုန် package လဲရှိတယ်။ ထမင်းပါကျွေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေ့ဝက်ပဲဝယ်တာ လုံလောက်တယ်လို့ ထင်တာပဲ။ Mr. Right ကတော့ ပျင်းလို့တဲ့။ ကိုယ်ကတော့ ပျော်တယ်။ ရုပ်ရှင်ရူးဆိုတော့လေ။ Lord of the Rings ကို အကြိုက်ကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ကြည့်ဖူးတယ်။ ကိုယ်က The Hobbit တော့ ကြိုက်တယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ခုလို ကမ္ဘာကျော်ရုပ်ရှင်ကားကြီးတစ်ကားဖြစ်ဖို့ ဘယ်လိုရိုက်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက်ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်၊ သူတို့ ဒီနေရာတွေမှာ ဒီလို အသေးစိတ်ကအစ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရိုက်ခဲ့တာပါလားဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ကျွန်မအတွက်တော့ ပျော်စရာကောင်းနေတယ်။

ဗစ်တိုးရီးယားတောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ဝါလင်တန်မြို့ နောက်ခံထားပြီး ရိုက်

LOTR : Half day tour in Wellington

အဲ့ဒိ တိုးက စုစုပေါင်းကြာမြင့်ချိန် ၄နာရီပါပဲ။ မနက် တစ်ချိန် ညနေ ၁ချိန် ၂ချိန်ရှိပါတယ်။ ကျွန်မတို့က မနက် ၈နာရီခွဲအချိန်ကို ယူထားတာပါ။ Wellington isite နားမှာ လာကြိုမယ်ဆိုပြီး အတော်လေး စောင့်လိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ သြစီက ဘိုမလေးတစ်ယောက်လဲ စောင့်နေပါတယ်။ သူကတော့ ဘွတ်တွေဘာတွေနဲ့ လှတပတလေးပေါ့။ ကျွန်မကတော့ အစကတည်းက ဝဝကစ်ကစ်နဲ့ အိပ်ရေးမဝ မျက်နှာပြောင်နဲ့ပါ။ တကယ်တော့ ကားကနောက်ကျတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက တခြားနေရာမှာ စောင့်နေပြီး ကျွန်မတို့က တစ်နေရာမှာ အချင်းချင်း မတွေ့ဖြစ်နေတာပါ။ တော်သေးတယ် ကိုယ်တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ပဲ သြစီက ကောင်မလေးပါ ပါနေလို့ ငပိန်းအထင်မခံရတာ။ ကားပေါ်မှာ နောက်ထပ် အဖြူယောက်ျား ၂ယောက်ပါတယ်။ ဘယ်နိုင်ငံကလဲဆိုတာ မကြားလိုက်ဘူး။ ကြည့်ရတာတော့ ဂေးစုံတွဲလားမသိပါ။ နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကတော့ ယူအက်စ်ကပါ။ သေချာတာတော့ အဲ့တစ်ယောက်က LOTR ကို အတော်လေး အလွတ်ရနေတယ်ထင်တယ်။ ဂိုက်က အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ လူတွေကို သူ့သူငယ်ချင်းလို ရောနှောပြီး ပေါင်းတတ်ပါတယ်။ အရှေ့တိုင်း ဂိုက်နဲ့ အနောက်တိုင်း ဂိုက် (ရှင်းပြသူ)တွေ ကွာခြားချက်က အရှေ့တိုင်းဂိုက်က ကာစတန်မာကို တလေးတစား ဆက်ဆံပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးတယ်။ အနောက်တိုင်း ဂိုက်တွေကျတော့ သူငယ်ချင်းလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အရွှန်းဖောက်ပြီး စကားတွေပြောရင်း အေးဆေးရှင်းတယ်။ သူ့နိုင်ငံ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့သူ ၂မျိုးလုံးကောင်းပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒိပုံစံကိုကြည့်တာနဲ့ အရှေ့တိုင်းနဲ့ အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှု ကွာခြားပုံကို သိသာစေတယ်။ ခံစားချက်ကို သိသာစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှေ့တိုင်း ဂိုက်တွေဘဝက ပို Stress များမယ်ထင်တယ်။ အဲ အရှေ့တိုင်းဂိုက်တွေမှာ ကိုယ့်ယဉ်ကျေးမှုအတိုင်း တလေးတစားဆက်ဆံရင်း ခရီးသည်တွေနဲ့ အရွှန်းဖောက်နိုင်တဲ့သူဆိုရင်တော့ အတော်လေး ဝန်ဆောင်မှုကောင်းတဲ့သူလို့ ကျွန်မ မြင်မိမှာပဲ။

၁) The Mount Victoria Lookout & Lord of the Rings filming location

၃၆၀ ဒီဂရီ မြို့ကြီးကို မြင်ရတယ်

သာယာလှပေသည်



Wellington ရောက်ရင် မသွားမဖြစ် သွားရမယ်လို့ အများပြောကြတဲ့နေရာကတော့ ဗစ်တိုရီယားတောင်ထိပ်ပါပဲ။ အမြင့်ပေ ၁၉၆ မီတာရှိတဲ့ ဗစ်တိုရီးယားတောင်ပေါ်ကနေ ကြည့်ရင် ဝါလင်တန်မြို့ကို ၃၆၀ ဒီဂရီမြင်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂိုက်က တိုးရစ်များတဲ့ တောင်ထိပ်ထက် သူသိတဲ့ ပိုကောင်းတယ်လို့ (သူပြောတဲ့) နေရာလေးကို ခေါ်သွားပါတယ်။ ပိုကောင်းမကောင်း ကျွန်မ မသေချာပေမဲ့။ သူခေါ်သွားတဲ့ နေရာလေးကလဲ ၃၆၀ ဒီဂရီမြင်ရပြီး အဲ့ဒိမှာ ကျွန်မတို့ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့ တိုးရစ်တွေမရှိလို့ စိတ်လွတ်လပ်လွတ်နေလို့ရတာလေးကတော့ ကျေနပ်စရာပါ။ သူရှင်းပြနေတုန်းတော့ ကြားလိုက်ပေမဲ့ ခေါင်းထဲသိပ်မမှတ်ထားမိသလို စာအုပ်ထဲရေးမှတ်နေရင် ကိုယ့်ကို လူထူးလူဆန်းထင်မှာစိုးလို့ မမှတ်မိခဲ့ပါဘူး။ အင်တာနက်မှာ ရှာဖတ်လို့လဲရတာပဲဟာ။ အဲဒိတောင်ပေါ်ကနေ ပြန်ဆင်းလာပြီး တောင်တစ်ဝက်လောက်ရောက်တော့ ကားရပ်ပြီးတော့အုပ်ထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်ရတယ်။ အဲ့ဒိတောအုပ်ထဲမှာမှ LOTR ဇာတ်ကားထဲက "Shortcut to Mushrooms", " Get off the Road", "Race to the Ferry", "Dunharrow Plateau" စသည့်ဖြင့် ဇာတ်ဝင်ခန်းတွေရိုက်ထားတဲ့နေရာ လိုက်ပြတယ်။ LOTR ဇာတ်ကားကို ထုံးလိုမွှေရေလိုနှောက် မှတ်မိတဲ့သူတွေလောက်ပဲ အပေါ်က ပြောသွားတာ ဘာဇာတ်ဝင်ခန်းတွေလဲ သိလိမ့်မယ်။ ကိုယ်ကိုတိုင်လဲ မမှတ်မိဘူး။ ဒီတော့ အဲ့နေရာတွေသွားတယ်။ သူက တကယ့် ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ဝင်ခန်းတွေကို ထုတ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံ စာအုပ်လေးနဲ့ ဒီနေရာမှာ ဒီဇာတ်ဝင်ခန်းကို ဘယ်လိုရိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာရှင်းပြတယ်။

ကမ္ဘာကျော်ရုပ်ရှင် အဖွဲ့သားတွေ တချိန်က သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို ခြေရာခံကြရအောင်

LOTR ကို အရမ်း မမှတ်မိပေမဲ့ ကြည့်ထားဖူးတော့ သိပါတယ်။ သူပြောပြမှပဲ နယူးဇီလန်မှာ အဲ့ဒိ Frodo နဲ့ သူ့သူငယ်ချင်း hobbits တွေအတွက် Audition ခေါ်တုန်းက အကြောင်းတွေပါ သိတော့တယ်။ တိုးဂိုက်က သူက အသက်မှာ တန်းဝင်ပေမဲ့ အရပ်ရှည်နေလို့ မရဘူးတဲ့။ ဇာတ်ကောင်က လူပု သရုပ်ဆောင်ရမှာဆိုတော့ အရပ် အကန့်အသပ်လုပ်ထားတယ်လေ။ ရွေးခံလိုက်ရပြီး ခု နာမည်ကြီးနေတဲ့ လူငယ်သရုပ်ဆောင်လေးတွေလဲ လွယ်လွယ်ကူကူတော့ မင်းသားဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဥပမာ ဆိုရင် တောင်ပေါ်ကနေ ထွက်ပြေးရင်း လိမ့်ကျတဲ့အခန်းကို ဒါရိုက်တာက လိမ့်ကျတာ သူလိုချင်တဲ့အတိုင်းမရလို့ ထပ်ခါထပ်ခါ အခါ ၂၀ကျော် လိမ့်ကျခိုင်းတာ စစချင်းရိုက်တဲ့အခန်းတင် Frodo သရုပ်ဆောင်တဲ့ မင်းသား Elijah Wood နံရိုးကျိုးပြီး ဆေးရုံရောက်သွားလို့ သူ့အခန်း ရှုတင်းတွေ ခဏနားလိုက်ရသေးတဲ့အကြောင်း။ သူ့သူငယ်ချင်းလုပ်တဲ့ ဝတုတ်လေးကို ဒီကားရိုက်ဖို့ တမင်ဝအောင် လုပ်ခိုင်းတဲ့အကြောင်း။ သူများတွေက ဒီကားရိုက်ဖို့ ဝိတ်ချတဲ့အချိန် သူက ဘာဂါတွေချည်း အပီဆွဲပြီး ဝအောင်လုပ်ရတဲ့အကြောင်း။ စသည်ဖြင့်ပေါ့။ ကျွန်မကတော့ ကြားရတာ စိတ်ဝင်စားသလို။ သာမာန် တောအုပ်ကြီးကို မှော်ဆန်ဆန် ရသတွေပေးတဲ့ တောအုပ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲဖန်တီးပြီး မရမက ဖြစ်အောင်လုပ်ယူတာကို သဘောကျမိတယ်။

ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး တောအုပ်ကြီးက လှလို့ ရိုက်ထားတာ

ရုပ်ရှင်ရိုက်တဲ့ တချို့နေရာတွေက ဗစ်တိုးရီးယားတောင်လမ်းက တောထဲတွေမှာပဲ

ကျွန်မတို့ ဂိုက်က ရှေ့ဆုံးက။ သူ့ဘေးက အမေရိကန်ကောင်လေး၊ နောက်က သြစီက ကောင်မလေး။ သူတို့ ၂ ယောက်က solo သမားတွေ

ဒါ့အပြင် ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ရိုက်မယ်ဆိုတော့ ပတ်ဝန်းကျင် အလွန်ထိမ်းသိမ်းတဲ့ နယူးဇီလန် အစိုးရဆီကနေ ဒီသစ်တောကို သဘာဝ မထိခိုက်စေရပါဘူးဆိုပြီး အာမခံချက်ပေးရသေးတယ်။
အောက်က ပုံမှာဆိုရင် သူတို့ ၄ယောက်ကို Black Riders ကြီး လိုက်ဖမ်းတော့ သစ်မြစ်အကြီးကြီးအောက်မှာ ဝင်ပုန်းတဲ့အခန်းဆို အပြင်မှာ တကယ်တန်းကျတော့ အဲ့ သစ်ပင်ကြီး မရှိဘူး။ တခြားနေရာက သစ်ငုတ်တိုကြီးကို ခုတ်ယူလာပြီး အမြစ်တွေကလဲ လူက ဖန်တီးထားတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင်ရိုက်ပြီးတော့ အားလုံးကို နဂိုမူလအတိုင်း ပြန်ထားပေးရမယ်ဆိုလို့ အဲ့ဒိ သစ်ပင်ကြီးက ခု ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူးတဲ့။ အောက်မှာ ရုပ်ရှင်ထဲက ဇာတ်ဝင်ခန်းနဲ့ ကျွန်မတို့ ပုံနဲ့ ယှဉ်ကြည့်နော်။ ကျွန်မတို့နဲ့ အတူဓာတ်ပုံရိုက်တာက ယူအက်စ်က ကောင်လေးရယ်၊ သြစီက ကောင်မလေးရယ်။

Recreating the Lord of the Rings scene (သူက Frodo ပေါ့။ ကိုယ့်က ဝတော့ Frodo သူငယ်ချင်းပေါ့) အဲ့ အပင်က မြင့်တယ် ကျွန်မက အရပ်ပုတော့ တက်လို့ရဘူး။

Frodo သရုပ်ဆောင်တဲ့ မင်းသား နံရိုးကြိုးတဲ့အထိ လှိမ့်ဆင်းခဲ့တဲ့ တောင်ကုန်း

သူတို့ ၄ယောက်ကို Black Rider သရဲကြီးတွေလိုက်ဖမ်းလို့ ပုန်းနေတဲ့အခန်း (ငါတစ်ယောက်တည်း အပီ သရုပ်ဆောင်နေမိပါလား။) ဒါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါက အမေရိကန်နားရောက်။ Mr.Right က သြစီသူ နားရောက်သွားပါလိမ့်

နောက်ပြီး Black Rider က မြင်းစီးပြီး တောင်ထိပ်မှာ ရပ်နေတဲ့ အခန်းရိုက်တော့ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးပြီး အသက်ရှုရင် နှာခေါင်းက အငွေ့တွေထွက်နေတော့ Black Rider ဆိုတာ လူမဟုတ်ဘူး သရဲဆိုတော့ အသက်မရှုရဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သရုပ်ဆောင်တဲ့သူကလဲ အသက်မရှုပဲ ဘယ်လိုနေမတုန်း။ ဒီတော့ ဝတ်ရုံကြီးအောက်ကနေ ပိုက်ထိုးပြီး မြင်းခေါင်းနားမှာ သွယ်တပ်ထာလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ အဲ့နားက အခိုးငွေ့တွေဟာ Black Riders သရုပ်ဆောင်သူရဲ့ အသက်ရှုငွေ့တွေနဲ့ ပိုပြီးတော့ မှော်ဆန်သွားလေရဲ့တဲ့။ ဒါဟာ အသေးစိတ်ကအစ သတိထားပြီး ဒီလောက်ကတော့ ရပါတယ်ဆိုတဲ့ ဖြည့်တွေးစိတ်ဓာတ်မျိုးမဟုတ်ပဲ မရမက လိုက်လုပ်တတ်တဲ့ ရုပ်ရှင် အရည်အသွေးနဲ့ ပြီးပြီးရော ၁လ ၄ကား အပြီးရိုက် ကားတွေရဲ့ အရည်အသွေးကွာခြားချက်ပဲ။

ဒီပုံက အင်တာနက်က နေရှာထားတာ။

ကိုယ်ရိုက်ခဲ့တဲ့ ပုံ

2) WETA Cave workshop

အဲဒိကနေ WETA Cave ကိုသွားကြတယ်။ WETA Cave ဆိုပေမဲ့ လှိုင်ဂူမဟုတ်ပါဘူး။ LOTR ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာပါတဲ့ ဝတ်စုံတွေ မိတ်ကပ်တွေ လက်နက် ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်တဲ့နေရာပါ။ အဲ့ဒိမှာတော့ လူနည်းနည်းရှုပ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကို WETA ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ရုပ်ရှင်တွေမှာ ဘယ်လို tricks တွေလုပ်တဲ့အကြောင်း ဗွီဒီယို ဖွင့်ပြပါတယ်။ အဲ့ဒိအချိန်မှာ တညလုံး ကားပေါ်မှာ ကောင်းကောင်းမအိပ်ဖြစ်ပဲ အိပ်ရေးမဝလာတော့ ထိုင်ခုံလေးမှာထိုင်၊ နံရံလေးကိုမှီ။ အခန်းကလဲ အမှောင်ချလိုက်တော့ မျက်လုံးလေးစင်းပြီး အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။ ကတောက်… အရမ်းနာတယ်။ အမှန်တော့ ကျွန်မ အဲ့လို ဗွီဒီယိုတွေ ကြည့်ရတာ အရမ်းသဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုမှ လိုက်မမှီတော့ဘူး။ သုံးပုံ ၁ပုံလောက်ပဲကြည့်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါပြီးတော့မှ အဲ့ဒိက ဝတ်စုံနဲ့ miniature အရုပ်လေးတွေ Gollum ရုပ်တုတွေပြထားတဲ့အပြင် ဝယ်ချင်လဲ ဝယ်လို့ရတဲ့ အရောင်းပြခန်းလေးမှာ ခဏကြည့်ခွင့်ရပါတယ်။ Golllum အရုပ်က တော်တော် အသက်ဝင်တာ။ ကိုယ့်ကိုများ ထကိုက်တော့မလားလို့ စိတ်ထဲ စိုးရိမ်မိတယ်။

နောက်ထွက်မဲ့ ရုပ်ရှင် အသစ်လေ... ခိခိ... (MaBayDar, The giant slayer)... LOL

ဘယ်သူ စမ်းစီးကြည့်ချင်လဲ

ဘာရယ်ညာရယ်မဟုတ်ဘူး သူဘာကြည့်နေတာလဲ လိုက်ကြည့်တာ။ အရုပ်က အရမ်းအသက်ဝင်တယ်။ မျက်လုံးက စိုနေတာပဲ...

The Hobbit မှာ လူမင်းသား နဂါးကြီးကို ပစ်လိုက်တဲ့ လှံလေ။ အဲ့ အခန်း အရမ်းကြိုက်တာ။ နိုင်သွားပြီဆိုပြီးတော့။

အဲ့ဒိမှာ LOTR လက်စွပ်တွေကို ပစ္စည်းပေါ်မူတည်ပြီး ဈေးအမျိုးမျိုးနဲ့ ရောင်းပါတယ်။ ရွှေအစစ်နဲ့လဲ ရှိပါတယ်။ ဈေးကတော့ သာမာန် ရွှေလက်စွပ်ထက် အများကြီး ကြီးတာပေါ့နော်။ သူက LOTR လေ… အဲ့လက်စွပ်ကိုလိုချင်ပေမဲ့ မြန်မာပြည်မှာ ရွှေအခေါက်လက်စွပ်လုပ်ပြီး ပန်းတိမ်ကို စာထွင်းခိုင်းလိုက်ရင် ဒီလောက်တောင် ကုန်မှာမဟုတ်ပါဘူးဆိုပြီး စိတ်ဖြေနေရတယ်။ (Queenstown ရောက်တဲ့အထိ အဲ့လက်စွပ်များ ဈေးတန်တန်ရမလား လိုက်ရှာမိသေး။ Mr. Right ကတော့ လိုချင်ရင် ယူတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ခုချိန်မှာ သူ့ပိုက်ဆံကလဲ ကိုယ့်ပိုက်ဆံပဲမို့ အပိုတွေ မသုံးချင်ပါဘူး။ မြန်မာပြည်ပြန် ရွှေဝယ်ပြီး ပန်းတိမ်အပ်လိုက်မယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်တယ်)

ရွှေအစစ်ချည်းပဲလဲ မဟုတ်။ script လဲ မရေးထားတာက 149 တဲ့... 

အင်တာနက်မှာ မဟုတ်တာတွေကို လူအမြင်ကပ်အောင် တမင်ရေးတဲ့သူတွေကို Troll လို့ ခေါ်တယ်။ အဲ့လို မဟုတ်တာရေးတာကို အဖတ်လုပ်ပြီး ကွန်မန့်ရေး ရန်ဖြစ်တာကိုကျတော့ Feeding the Troll (ထရိုးကောင်တွေကို အစာကြွေးခြင်း)လို့ခေါ်တယ်။ I am just Feeding the real Troll with Macdonald...

TinTin ကားရောကြည့်ပြီးကြပြီလား။

အဲ့ဒါပြီးတော့ ဘေးက ရုပ်ရှင်ထဲက ဝတ်စုံတွေ လက်နက်တွေ ဖန်တီးတဲ့ စက်ရုံကြီးထဲ ဝင်ရဖို့ ခဏစောင့်ရတယ်။ အဲ့ဒိထဲမှာတော့ LOTR ကား တစ်ခုတည်းတောင်မဟုတ်ဘူး။ ဟိုးအရင်က ကျွန်မ မသိတဲ့ သိပ္ပံကားလို့ ဟာမျိုးထဲမှာ သုံးတဲ့ သေနတ်တွေကို ပြုလုပ်ပုံ အဆင့်ဆင့်နဲ့ ပြတယ်။ အတုသာပြောတယ် သေနတ်တွေက အတော်လေးသား။

တချို့ ဂိမ်းကစားတဲ့သူတွေကတော့ အဲ့ထဲက ကားကြီးတစ်စီးကို အသေသဘောကျကြတယ်။ ကျွန်မကြည့်တော့ သာမာန် ဂျစ်ကားလိုပုံမျိုးပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဂိမ်းထဲက ကားနဲ့ တော်တော်တူလို့ထင်တယ်။ အဲ့ထဲမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်မပေးတော့ ကျွန်မလဲ ဓာတ်ပုံမရိုက်ခဲ့ရဘူး။ နောက်ပြီး ရောမခေတ် စစ်သားတွေဝတ်တဲ့ သံဂျပ်ကာအင်္ကျီတွေကို အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး မတူတဲ့အတွက် အမြင်အားဖြင့် တူနေသော်လည်း အလေးချိန်အားဖြင့် မတူတာတွေကို ကိုင်ကြည့်ခွင့်ရတယ်။ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ မင်းသားတွေကို တကယ့် သံဂျပ်ကာတွေနဲ့ ပြေးခိုင်းရင် မောလို့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တကယ်သံနဲ့တူအောင် ဆေးသုတ်တာကလဲ အနုပညာ ဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒိ WETA သူဌေးကိုယ်တိုင် အဲ့ဒိ ဝတ်စုံကြီးဝတ်ပြီး မြို့ထဲလျှောက်သွား စမ်းသပ်လို့ ရဲတွေတောင် ဖမ်းခံရတယ်ဆိုလား ကြားမိလိုက်သေးတယ်။ ကျွန်မတို့ အဖွဲ့ စစဝင်ဝင်ချင်း ရှေ့အဖွဲ့က လူတစ်ယောက် မူးလဲကျလို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသေးတယ်။ အသက်ခပ်ကြီးကြီးထဲကပဲ။ ကျွန်မလိုပဲ အိပ်ရေးများ မဝလို့လား။

ခုဝင်မဲ့ workshop ထဲမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ခွင့်မရှိဘူး။ သူက ရုပ်ရှင်ထဲက လက်နက်နဲ့ ဝတ်စုံတွေ ဖောက်ခွဲရေးတွေ တီထွင် စမ်းသပ်တဲ့ အခန်း

အဲ့ဒိကပြီးတော့ မြို့ထဲကို လိုက်ပတ်ပြီး ကားမောင်းပြရင်း ရှင်းပြတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ကားပေါ်ဆို အိပ်ငိုက်တတ်တော့ ကြားတစ်ချက် မကြားတစ်ချက်။ LOTR premier စစချင်းပြတဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံကိုလဲ ပတ်ပြတယ်။ အဲ့ဒိနေ့က လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လူတွေ ဘယ်လို ဖွေးနေတာ၊ အနုပညာသမားတွေအများကြီးလာတာ စသည်ဖြင့်ပေါ့။ ပြီးတော့မှ ကျွန်မတို့ half day tour (နေ့ဝက်တိုး) သမားတွေကို မြို့ထဲမှာ ပြန်ချပေးတယ်။ Full Day tour ဝယ်ထားတဲ့ ယူအက်စ်နဲ့ သြစီ ၂ယောက်ပဲ ပါသွားတယ်။ သူတို့ကတော့ နေ့လည်စာနဲ့ LOTR ထဲက တခြားဇာတ်ဝင်ခန်းတွေရိုက်တဲ့ နောက်တော တစ်ခုကို သွားကြမှာ။ ကျွန်မကတော့ Half Day tour လောက်ပဲ ယူတာ အတော်ပဲလို့ထင်တယ်။ ကိုယ်ကလဲ ဒီလောက်ကြီး LOTR ကို crazy ဖြစ်မနေတော့ ခုလိုမျိုး သူတို့ Production စက်ရုံထဲ ဝင်ကြည့်ခွင့်ရတာရယ်။ ကျန်တဲ့ အနည်းအကျဉ်းရယ် သိရရင် ကျေနပ်တယ်။ ဒီတော့ ဒီတိုးလေးက ရုပ်ရှင်ကြိုက်တယ်၊ ရုပ်ရှင်နောက်က မျက်လှည့်တွေကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ Mr.Right လို ပျင်းလိမ့်မယ်။ မဗေဒါအတွက်ကတော့ ကမ္ဘာကျော်ရုပ်ရှင်ရိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို ခုလို တိုးမဝယ်ပဲ နေရင် ရိုးရိုးတောအုပ်ဆိုပြီးတော့ပဲ ကျော်သွားဖြစ်မှာပဲလေ။ ခုလို မကျော်သွားပဲ ဒီနေရာမှာ ဘီလီယံချီပိုက်ဆံရမဲ့ ရုပ်ရှင်တွေကို ထုတ်လုပ်ခဲ့တာပါလား။ သူတို့ ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ တောတောင်ရေမြေ သစ်ပင်တွေကို ငါထိတွေ့ဖူးပါလားဆိုတာကိုက ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဂုဏ်ယူကျေနပ်မိနေတာကို ဝေဖန်ချင်လဲ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပေါင်။ လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တန်ဖိုးထား စိတ်ဝင်စားတာချင်းမှ မတူတာရယ်။

Lord of the Rings ကားကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပထမဆုံး Premier စပြတဲ့ ရုံတဲ့။ အဲ့ဒိတုန်းက ဟောလိဝုဒ် မင်းသား မင်းသမီးတွေလာကြည့်ကြလို့ လမ်းတစ်လမ်းလုံး လူတွေအပြည့်ပဲတဲ့ (သမ္မတရုပ်ရှင်ရုံလောက်တောင် မကြီးဘူးနော်။ ဒါပေမဲ့ အထဲက ပြတဲ့ ရုပ်ရှင်အရည်အသွေးကွာတာ)

ကမ္ဘာကျော်ရုပ်ရှင်တွေကို ဒီလို တိုက်ပုလေးထဲမှာပဲ တည်းဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။

Lunch

အခန်းပြန်ရောက်တော့ ၂ယောက်သား နေ့လည်စာကို ထွက်မစားနိုင်တော့ဘူး အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီလေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ရိုတိုရူဝါတုန်းက ကိုရီးယား ကုန်စုံဆိုင်လေးက ဝယ်လာတဲ့ ခေါက်ဆွဲခြောက်ဗူးပါတာနဲ့ အဲ့ဒါပဲ ဖြစ်သလိုစားပြီး ၂ယောက်သား အိပ်လိုက်ကြတာ နေ့လည် ၁နာရီလောက်ကနေ ညနေ ၅နာရီလောက်အထိပဲ ရာသီဥတု အေးအေးနဲ့ အိပ်လို့ ကောင်းသလား မမေးနဲ့။
ညနေဘက် မထချင်လဲ ဝါလင်တန်မှာ တစ်ညပဲ အိပ်မှာဆိုတော့ အချိန်ရှိခိုက် လုံ့လစိုက်ရမယ်လေ။ သူတို့က ညဆိုလဲ စောကြီးပိတ်သေးတာ။

ဗိုက်ဆာနေချိန် ရာသီဥတုအေးချိန်ဆို ဒီလို ခေါက်ဆွဲခြောက်တွေကလဲ အရသာကောင်းမှကောင်း

ဝါလင်တန်မြို့မှာက LOTR တိုးနဲ့ ရှုခင်းကြည့် မြို့ကိုလေ့လာတာလောက်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ activities များများစားစားသိပ်မရှိပါဘူး။ ကိုယ်က အဲ့နယ်ခံတွေရဲ့ နစ္စဓူဝ နေထိုင်ပုံကို လေ့လာချင်တယ် တိုးရစ်တွေသွားနေကျနေရာမျိုးမဟုတ်ပဲ လျှောက်ပြီး ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်နေရာမဆို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်။ မဗေဒါတို့ကတော့ နယူးဇီလန်တောင်ပိုင်းကျွန်းအတွက် အချိန် မကျန်မှာစိုးလို့ အဲ့ဒိမှာ ၁ညပဲ အိပ်လိုက်တာပါ။
ညနေဘက်နိုးတော့ ဝါလင်တန်မြို့ရဲ့ အထင်ကရတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကြိုးရထား (ကေဘယ်လ်ကား) စီးပြီး ရုက္ခဗေဒ ဥယျာဉ်တောင်ကုန်းပေါ်တက်တာကို လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲ့မသွားခင် Mr.Right က သူယူလာတဲ့ ဖိနပ်ထက် sport shoe လို ပြေးလို့ကောင်းတဲ့ ဖိနပ်မျိုးလိုချင်ပါတယ်ဆိုလို့ ဖိနပ်ရှော့ပင်းထွက်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မကျတော့ ခြေအိပ်ယူလာတာ မလောက်လို့ (လျှော်သုံးရမှာ ပျင်းလို့) ခြေအိတ်ဝယ်ဖြစ်တယ်။ သူလိုချင်တဲ့ ဖိနပ်ရမှပဲ နားအေးတော့တယ်။ ဖိနပ်ဝယ်ပြီးတော့ ဝါလင်တန် ဆိပ်ကမ်းဘက် လျှောက်ကြည့်ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ ဝါလင်တန်ကို ရောက်နေတဲ့ ညမှာပဲ Prince Harry ကလဲ နယူးဇီလန်ကို လာရောက်လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး Rudgy (လက်နဲ့ လုတဲ့ ဘောလုံးပွဲ) ကို ညနေမှာ လာမယ်ဆိုလို့ ဝါလင်တန်လမ်းပေါ်မှာ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ ကီဝီသူလေးတွေ ဆင်ဒရဲလားဖြစ်လိုဖြစ်ညား Prince Harry အကြောင်းကို ပါးစပ်ဖျားက မချကြတာနဲ့တင် ကိုယ်တောင် သူလာမှာ သိခဲ့ရတယ်။ နယ်ခံတော်တော်များများကတော့ အဲ့ဒိ Rudgy ကိုသွားကြည့်ကြဖို့များတယ်။ အဲ့ဒိ Prince ကိုလဲ ယောက်ျားလေး မိန်းကလေး အတော်ချစ်ကြပုံပဲ။

ဝါလင်တန်မြို့ ဆိပ်ကမ်းနားက တစ်နေရာ

ဆိပ်ကမ်း (အဲ့ဒိနေရာ လေအရမ်းတိုက်တယ်)

ဆိပ်ကမ်းနားက စားသောက်ဆိုင်လေးတွေ ညနေ ၅နာရီခွဲကို တချို့ဆိုင်တွေ လူတွေ စားနေကြပြီ


ဆိပ်ကမ်းမှာ Selfie stick နဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတဲ့ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ကိုတောင် နောက်ကနေ ပြောင်သွားတဲ့ ကောင်လေးတွေနဲ့ တွေ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓာတ်ပုံထဲမှာ မမိလိုက်ဘူး။ စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ လူတွေ ပြည့်နေပြီး အချိန်ကြည့်လိုက်တော့ ညနေ ၅နာရီခွဲလောက်ပဲ ရှိသေးတာရယ်။ ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဗိုက်ဆာမှာလဲ။ သိတော့ သိနေတယ် အစောကြီးတွေ ပိတ်ကြတော့မယ်ဆိုတာ။ Wellington က ကြားဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ အတော်လေး လေတိုက်တယ်။ လေများ ဝှေ့တိုက်လိုက်ရင် ချမ်းစိမ့်မှုက အရိုးထဲထိ စိမ့်တယ်။ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူကတော့ ဝါလင်တန်ပြတိုက်ဝင်ကြည့်နိုင်တယ်။ ကျွန်မတို့က ဝင်လဲ မကြည့်ဖြစ်ခဲ့သလို ဖွင့်တောင် ဖွင့်သေးရဲ့လား မသိ (သူတို့က စောပိတ်တာကိုး)။

The Historic Wellington Cable Car

Photo fr: www.wellingtonnz.com 

ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်ပြီးတော့မှပဲ ကေဘယ်လ်ကား စီးပြီး တောင်ထိပ်တက်ဖို့ ကေဘယ်လ်ကားရှိတဲ့နေရာကို ရှာကြတယ်။ မြေပုံထဲက အတိုင်းရှာတာ။ တိုးရစ်နေရာဆိုလို့ အတော်လေး သိသိသာသာရှိမယ်ထင်တာ။ သူက မြို့ထဲက တိုက်တွေကြားက လမ်းကြားလေးလို့နေရာကနေ ဝင်သွားတဲ့ ကောင်တာသေးသေးလေး။ လမ်းကြားလေးထိပ်မှာတော့ ဆိုင်းဘုတ်လေး ခပ်သေးသေးနဲ့ ပြထားတော့ ယုံတောင် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသေးတယ်။ တစ်ကဒ် ကောင်တာတွေ့တာတောင် ဖွင့်တာလား၊ ပိတ်သွားပြီလား မသိလို့ မဝယ်ပဲ ပြန်ထွက်လာတော့မလို့လုပ်တုန်း တခြား ခရီးသွား ၄၊ ၅ယောက်လာပြီး ဝယ်တော့မှ ဖွင့်မှန်းသိတယ်။ ကေဘယ်လ်ကားက အသွားအပြန် တစ်ယောက်ကို NZD 7.5 ပေးရတယ်။



ကေဘယ်လ်ကားလေးက တောင်ထိပ်မရောက်ခင် လမ်းမှာရပ်တဲ့ ဂိတ်လေးတွေလဲရှိတယ်။ အဲ့ဒိ တောင်စောင်းလေးတွေမှာ လူနေအိမ်လေးတွေ ရှိတယ်ထင်တယ်။ အဲ့အလယ်ဂိတ်မှာ ဆင်းသွားတဲ့ သူတွေရှိတယ်။ တောင်ထိပ်ရောက်လို့ ကားထဲက ထွက်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံလေး ရိုက်လို့ ၂မိနစ်လောက်နောက်ကျသွားပါတယ်။ ကျွန်မတို့နဲ့ အတူတက်လာတဲ့ ခရီးသွားတွေ ဘယ်ကို ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားမှန်းမသိတော့ဘူး။ ညကလဲ ညနေ ၆နာရီခွဲပဲ ရှိသေးတယ် မှောင်သွားပြီ။ ရုက္ခဗေဒ ဥယျာဉ်ကလဲ မီးထိန်ထိန်ညီးညီး မရှိဘူး။ ကေဘယ်ကား ဘူတာမှန်ခန်းထဲက ထွက်လိုက်တာနဲ့ တောင်ပေါ်လေအေးက တိုက်တာ ချမ်းလွန်းလို့ မှန်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြေးရတယ်။ Rose garden တို့ ဘာတို့ ရှိတာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ မှောင်နေပြီဆိုတော့ ဘာကြည့်ကြည့်လဲ မထူးတော့ပါဘူး။ ပန်းခင်းဆို စင်္ကာပူက Garden by the bay ကမှ ပိုလှအုံးမယ်။


In touch with Space at Carter Observatory




အဲ့တောင်ထိပ်မှာ နက္ခတာရာတွေအကြောင်းရှင်းပြတဲ့ Carter Observatory ဆိုတဲ့ ပြတိုက်ရှိတယ်။ နက္ခတာရာစိတ်ဝင်စားတဲ့သူဆိုရင်တော့ အတော်လေး သွားသင့်တဲ့ နေရာပဲ။ မဗေဒါလို့ သိပ်စိတ်မဝင်စားတဲ့သူတောင် အဲ့မှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ရတာ မပျင်းဘူး။ အဲ့နေရာရဲ့ Highlight က Planetarium shows လို့ခေါ်တဲ့ နက္ခတာရာတွေသမိုင်းကြောင်းရှင်းပြတဲ့ ရှိုးပဲ။ အဲ့ဒိရှိုးအတွက် ဝင်ကြေးက တစ်ယောက်ကို NZD 18 ပေးရတယ်။ သူက indoor stadium ပေမဲ့ ခုံတွေက ပလက်ကုလားထိုင်လိုမျိုးဆိုတော့ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာနဲ့ စိတ်အေးချမ်းတယ်လို့ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒိခုံလေးတွေပေါ် လှဲချထိုင်လိုက်ရင် အပေါ် မျက်နှာကျက်က တကယ် ကောင်းကင်က ကြယ်တာရာတွေကို မြင်နေရတဲ့အတိုင်း ဖန်တီးထားတဲ့တအတွက် ညဘက် Star gazing လုပ်နေရတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ စတင်ပြီး Show ပြပြီဆိုတာနဲ့ အဲ့ဒိ ခုံးနေတဲ့ မျက်နှာကျက် တစ်ပြင်လုံးက Screen ကြီးကိုယ့်အပေါ်က အုပ်မိုးပြီး ပြတာဆိုတော့ တကယ့်ကောင်းကင်ကြီးပေါ်ကို မြင်နေရသလိုပါပဲ။ ပြီးတော့ ၁၂လရာသီဖွားတွေရဲ့ သင်္ကေတတွေကို ရှေးယခင်က ဘယ်လို သတ်မှတ်ခဲ့ပုံတွေကို ရှင်းပြတာ ကိုယ်မသိသေးတဲ့ ဗဟုသုတအတွေးတွေ ရပါတယ်။ ဥပမာ ရာသီခွင်အလိုက် ကောင်းကင်မှာရှိတဲ့ ကြယ်နက္ခတာရာတွေ ပေါ်ပုံက မတူဘူး။ အဲ့ဒိ ကြယ်တွေဟာ အချိန်အတိုင်းအတာ အတိအကျအတိုင်း ပုံသေပြောင်းလဲတယ်ဆိုတာ။ အဲ့ဒိကောင်းကင်က နက္ခတာရာတွေရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို အနီးစပ်ဆုံးယူပြီး ရာသီခွင်တွေရဲ့ သင်္ကေတတွေကို ရှေးခေတ်က သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာဆိုတာပါ။ အပေါ်ယံဆိုရင်တော့ သိသလိုလို ဆိုပေမဲ့ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း အသေအခြာရှင်းပြထားတာကို ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်။ အဲ့ဒိရှိုးပြီးရင် ပြတိုက်ထဲကို ဝင်ကြည့်လို့ရပါတယ်။ အဲ့ဒိပြတိုက်ထဲမှာ Thomas Cooke တီထွင်ခဲ့တဲ့ နက္ခတာရာကြည့် မှန်ပြောင်းကြီးက ယနေ့ခေတ်အထိ အသုံးပြုလို့ရနေပါသေးတယ်။ အဲ့ဒိမှန်ပြောင်းကြီးကို အင်္ဂါ၊ ကြာသပတေ နဲ့ စနေနေ့ ညနက်ချိန်တွေမှာ ရာသီဥတုကောင်းရင် လာလည်သူတွေ ကြည့်ရှုနိုင်အောင် ဖွင့်ပေးတယ်ပြောပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ရောက်တဲ့ နေ့က စနေနေ့ဆိုပေမဲ့ ည ၈နာရီလောက်အထိ မဖွင့်ပေးသေးတဲ့အပြင် ပြတိုက်ထဲလဲ လူသိပ်မတွေ့တော့တာနဲ့ ပြန်လာလိုက်လို့ မကြည့်ဖြစ်လိုက်ပါဘူး။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ အဲ့ဒိက ည၈နာရီက စင်္ကာပူရဲ့ ည ၁၂နာရီလို လူရှင်းတာ။ ညစာကလဲ မစားရသေးဘူးလေ။

New Zealand က အဟောင်းဆုံး တယ်လီစကုဒ်နဲ့ အတူ

Just playing around in the observatory

Captain Cook ဆိုတာ နယူးဇီလန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတဲ့ ဗြိတိသျှလူမျိုးတဲ့။ သူပြန်တဲ့ လမ်း မပျောက်အောင် ကြယ်တွေကို မှတ်ပြီး ရွက်လွှင့်ခဲ့တယ်ဆိုပဲ။ စိတ်ဝင်စားရင် Zoom ဆွဲ ဖတ်ကြည့်။

၁၈၀၀ ခုနှစ်ကတည်းက နက္ခတာရာစာအုပ်တွေ။ 

Captain Cook ရဲ့ ကြယ်တာရာကြည့် မှန်ပြောင်း


အဲ့ဒိကနေ ပြန်ဆင်းတော့ ညစာစားဖို့ ဘယ်ဆိုင်များ ဖွင့်အုံးမလဲ လိုက်ရှာတော့ ထင်တဲ့အတိုင်း ဘယ်ဆိုင်မှ မဖွင့်ပါဘူး။ ခိခိ… နေ့လည်ကလဲ cup noodle နဲ့ ၂ပါးသွားခဲ့တယ် ညစာလဲ ငတ်တော့မဲ့ အဖြစ်။ ကံကောင်းစွာပဲ subway ဆိုင်လေးက ဖွင့်နေတာတွေ့လို့ အမြန်ဝင်ဖြစ်လိုက်တယ်။ ဆိုင်က ကောင်လေးကလဲ ပိတ်ဖို့ ဆိုင်းပြင်းနေတဲ့ပုံ။ ကျွန်မတို့ကို ထိုင်စားလို့တော့ မရတော့ဘူး အပြင်ယူမှရမယ်ဆိုလို့ အပြင်ယူဖို့ ဝယ်ရတယ်။ ဒါတောင် နောက်ထပ် လာဝယ်တဲ့သူတွေကို သူက မရောင်းတော့ဘူး။ စဉ်းစားမိတယ် အဲ့မြို့ထဲမှာ လူလဲ ဒီလောက်များများစားစားမရှိဘူး။ တခြား စားသောက်ဆိုင်တွေလဲရှိသေးတော့ စားသုံးသူက တစ်ဆိုင်ထဲကို များများစားစား လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အစောကြီးပိတ်ကြတော့ သူတို့ တစ်နေ့ ဘယ်လောက်များ စီးပွားဖြစ်သလဲ မသိဘူးနော်။ မြတ်ကော မြတ်ကြရဲ့လားမသိ။

Review of Travelogue Hotel, Wellington

ပြောတော့သာ ပေးတဲ့ 100MB Free Wifi က အဲ့လောက်သုံးလို့ရတယ် လျှောက်ရေးထားတယ်။ ကိုယ်တကယ်သုံးတော့ နှေးကွေးပြီး ဘာမှ တက်မလာဘူး။ ဓာတ်ပုံ ၁ပုံလောက် upload လုပ်လိုက်တာ ပြည့်သွားပြီဆိုပြီး သုံးလို့ မရတော့ဘူး

ညဘက် ဟော်တယ်အခန်းပြန်ရောက်တော့ နောက်နေ့ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ကားလက်မှတ်နဲ့ ဟော်တယ်ဘွတ်ဖို့ ဝယ်ထားတဲ့ ဟော်တယ်က ဝိုင်ဖိုင် အင်တာနက် နဲ့ အမြန် ရှာရတယ်။ ဝိုင်ဖိုင်ကလဲ NZD9.95 ပေးရပြီး နှေးကွေးတာ အဖြစ်မရှိဘူး။ မြန်မာပြည် ပြန်ရောက်နေသလိုပဲ။ ပြီးတော့ ပိုက်ဆံပေးထားပြီး Multiple devices တောင် သုံးလို့မရဘူး။ တစ်ချိန်မှာ တစ်လုံးပဲ သုံးလို့ရတယ်။ တစ်ညကို NZD 140 လောက်ပေးရပြီး အင်တာနက်လေး၊ မနက်စာလေးတောင် မပါပါဘူး။ ဒီဈေးမျိုး အာရှမှာဆိုရင် အင်တာနက်ကတော့ ကြိုက်သလောက်သုံးလို့ရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ အဖြူတွေနေတဲ့ နိုင်ငံတွေက နာမည်အရပဲ လူတွေက အထင်ကြီးနေကြသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ Travelodge Hotel တစ်ခုပဲ အဲ့လိုဖြစ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့နိုင်ငံရဲ့ ဟော်တယ်စနစ်ပဲထင်ပါရဲ့။ Travelodge ကနေတော့ အထပ်မြင့်လေးရတဲ့အတွက် အပြင်က သင်္ဘောဆိပ်ဘက်ကိုတော့ ရှုခင်းမြင်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှုခင်းကြည့်နေဖို့လဲ အချိန်သိပ်မရခဲ့ပါဘူး။

နောက်နေ့ မနက် စောစော ထပြီး နယူးဇီလန် မြောက်ပိုင်းကျွန်းကနေ တောင်ပိုင်းကျွန်းကို ကူးဖို့ သင်္ဘောဆိပ်ကို သွားရပါမယ်။ တောင်ပိုင်းကျွန်းရဲ့ သင်္ဘောဆိပ်မြို့နာမည်က Picton လို့ခေါ်ပါတယ်။ Picton ကိုသွားဖို့ သင်္ဘောခက တစ်ယောက်ကို NZD 53 လောက်ပေးရပါတယ်။ အဲဒိနေ့အတွက် ကုန်ကျစားရိတ်အားလုံးပေါင်း ဟော်တယ်နဲ့ သင်္ဘောခ အပါအဝင် ၊ ဖိနပ်ဝယ်တဲ့ ရှော့ပင်းကြေးအပါအဝင် NZD 495 လောက်ရှိပါတယ်။ ဒါတောင် နေ့လည်စာက cup noodle နဲ့ ပြီးသွားခဲ့လို့ပဲ။ နောက်မှ စားရိတ်စခတွေအကြောင်း အချိန်ရရင် ရေးပေးပါအုံးမယ်။ ဒီနေ့အတွက် နယူးဇီလန်မြို့တော် ဝါလင်တန် အလည်အပတ်ခရီးလေး နိဂုံးချုပ်ပါတယ်။ တောင်ပိုင်းကျွန်းမှာ ဘာတွေ ကြုံတွေ့မလဲ မျှော်…

အခန်းက အရမ်းမကျယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ၂ယောက်တော့ နေလို့လောက်ပါတယ်။

View ကတော့ မဆိုးပါဘူး


ရေချိုးခန်းက ဝင်ချိုးလို့ရတဲ့ ဇလားကြီးတော့ မပါဘူး


Other Related Posts
New Zealand Visa Application for Myanmar passport holder
Honeymoon to New Zealand: Day1
Honeymoon to New Zealand: Day2
Honeymoon to New Zealand: Day3
Honeymoon to New Zealand: Day4
Honeymoon to New Zealand: Day5
Honeymoon to New Zealand: Day6 (Part 1)
Honeymoon to New Zealand: Day7
Honeymoon to New Zealand: Day9 (Beginning)

Thursday, November 26, 2015

Trip to Ngway Saung Beach, Myanmar (9th-11th Nov 2015)


၉ရက်၊ ၁၀ရက် နိုဝင်ဘာ ၂၀၁၅ ငွေဆောင်ခရီးစဉ်

နယူးဇီလန်ခရီးစဉ်ပိုစ့်မပြီးခင် ကြားဖြတ်အနေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က မြန်မာပြည်ကို မဲပေးဖို့ ပြန်ရင်း သွားဖြစ်ခဲ့တဲ့ ငွေဆောင်ခရီးစဉ်အကြောင်းလေး မမေ့ခင် လပ်လပ်ဆပ်ဆပ်ပြောပြချင်ပါတယ်။





ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ သမိုင်းတွင်မဲ့ ၂၀၁၅ ရွေးကောက်ပွဲကြီးကို အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း နိုဝင်ဘာ ၈ရက်မှာ ပြုလုပ်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်မပြန်ခင်ကတည်းက တစ်နေရာရာကို ခရီးထွက်ဖို့ မိသားစုနဲ့တိုင်ပင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အစကတော့ မော်လမြိုင်ကို သွားလည်မလို့ပါပဲ။ နောက်တော့ အဲ့ရက်ပိုင်းမတိုင်ခင် မော်လမြိုင်မှာ သိပ်မငြိမ်သက်ဘူးကြားတာတစ်ကြောင်း၊ ရွေးကောက်ပွဲနီးလေ လူတွေက နိုင်ငံရေးအခြေအနေ မကောင်းဘူးဆိုပြီး တချို့သူငယ်ချင်းတွေဆို တွေ့ဖို့ ညစာတူတူစားဖို့တောင် အပြင်မထွက်ရဲတာနဲ့၊ ဆန်တွေ ဆီတွေစုနေတဲ့ သူတွေက စုနေတာနဲ့မို့ သွားမယ်ဆိုလဲ လုံးဝ Tourist destination လိုမျိုး၊ မြို့မဟုတ်တာမျိုးဆိုလို့ ငွေဆောင်ကမ်းခြေပဲရှိတော့တယ်လေ။ ကျွန်မကတော့ ကျိုက်ထီးရိုးသွားဖူးချင်ပေမဲ့ Mr. Right တစ်ယောက်ကလဲ ဟန်းနီးမွန်းကို ကမ်းခြေဆိုပြီး နာမည်တပ်မထွက်လိုက်ရလို့ ကမ်းခြေပဲ သွားချင်နေတာနဲ့ ငွေဆောင်ပဲ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

အစက ကျွန်မ မိသားစုနဲ့ သူ့မိသားစု တူတူသွားဖို့ပဲ။ တကယ်စီစဉ်တော့ မေမေက ဒူးနာ၊ ကျန်တဲ့သူတွေကလဲ ပင်ပန်းပြီး နေသိပ်မကောင်း၊ သူ့မိသားစုကလဲ တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ပဲ နောက်ဆုံးသွားဖြစ်တော့တယ်။ နိုဝင်ဘာ ၉ရက်နေ့ မနက်သွားမှာကို၊ နိုဝင်ဘာ ၈ရက်နေ့ ညကျမှ အောင်ဆန်းကွင်းဘက် ၂ယောက်သား လက်မှတ်ထွက်ဝယ်ကြတယ်။ သိကြတဲ့အတိုင်း နိုဝင်ဘာ ၈ရက်နေ့က မဲပေးတဲ့နေ့ ညနေပိုင်း လမ်းပေါ်မှာ ကားတွေလဲ ရှင်း၊ လူတွေလဲရှင်း နိုင်ငံခြားသားတွေကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေ အပြင်သိပ်မထွက်ကြဘူး။ NLD ရုံးချုပ်ရှေ့တော့ လူတွေ စုနေမယ်ထင်တယ်။

အောင်ဆန်းကွင်းဘက်မှာလဲ ဘယ်ဆိုင်မှ မီးမလင်းလို့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပေမဲ့ အနီးနားထိလျှောက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒိနားမှာ ခရီးသွားကား အကြီးကြီးတွေပေါ် လူတွေတက်နေကြတာတွေ့တော့ အဲ့ဒိနားသွားတော့ လှေကားထောင့်လေးမှာ မီးလင်းနေတဲ့ တစ်ဆိုင်တွေ့တယ်။ ကိုယ်လဲ ဆိုင်က ဖွင့်သလား မဖွင့်လားမသေချာတော့ ရစ်သီရစ်သီလုပ်နေမှာ အဲ့ဒိက အမျိုးသမီးက ဘယ်သွားမလို့လဲ မေးလို့ ငွေဆောင်ဆိုတော့ ရွှေပြည်လွင်ရယ် နောက်တစ်ကားရယ်ပဲ ငွေဆောင် တိုက်ရိုက် ရှိတယ်တဲ့။ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းကားဆိုရင်တော့ အောင်ဆန်းကွင်းလာမကြိုဘူး လှိုင်သာယာမှာအဝေးပြေးဂိတ်မှာ သွားစီးရမယ်တဲ့။ ဟိုးတစ်ခေါက်က ချောင်းသာကို မနက်ပိုင်းကားစီးတုန်းကလဲ အဲလိုပဲ လှိုင်သာယာမှာ သွားစီးရတယ်။ ညပိုင်းကား မစီးချင်တာက မနက်ရောက်သွားတဲ့အချိန်အစောကြီးမှာ ဟော်တယ်က ချက်အင်ဝင်လို့မရ ဘာမရနဲ့ မို့ အဆင်မပြေဘူးထင်လို့။ ဒါပေမဲ့ ငွေဆောင်ဆိုရင်တော့ လူနည်းတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ရနိုင်လောက်ပါတယ်။ ညပိုင်းကားစီးရင်တော့ မြို့ထဲ လာခေါ်ပေးတယ်ထင်တယ်။ အဲကွန်းလဲ အေးမှာပေါ့။ မနက်ကားက အဲကွန်းလုံးဝမအေးတဲ့အပြင် လမ်းမှာလဲ လူတွေထပ်တင်ပြီး အလယ်ခုံထည့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မနက်ပိုင်းကားတွေက တိုးရစ်တွေပိုများတယ်ထင်တယ်။ ရွှေပြည်လွင် လက်မှတ် အသွားတစ်ကြောင်းတည်း တစ်စောင်ကို ၅၅၀၀ ကျပ် ပေးရတယ်။ အသွားတစ်ကြောင်းတည်းဝယ်တာက ကိုယ်ဘယ်လောက်ကြာကြာနေဖြစ်မယ်မသိလို့။ အစကတော့ ၃ညအိပ် ၄ရက်နေမလို့။ သူ့မိသားစုက နောက်မှ လိုက်လာမယ်ဆိုလို့။ နောက်တော့ မလိုက်လာဖြစ်တော့ ၂ယောက်တည်း ပျင်းလို့ ၂ညအိပ်ပဲ နေဖြစ်ခဲ့တယ်။




ပြန်ရောက်တာနဲ့ အမြန် အထုတ်ပြင်ရတယ်။ အမှန်တော့ စင်္ကာပူကပြင်လာတဲ့ အထုတ်ထဲက နည်းနည်းထုတ်ပြီး ၂ယောက်တစ်အိတ်ပေါင်းထည့်သွားတာပါ။ လိုရမယ်ရ မနက် ၅နာရီခွဲလောက်မြို့ထဲက ထွက်ရမယ်တဲ့။ ကားက ၇နာရီခွဲထွက်မှာဆိုပေမဲ့ ၇နာရီ အရောက်တဲ့။ ရန်ကုန်ကနေ ငွေဆောင်ကို ၂ယောက်ပေါင်းမှ ၁၁၀၀၀ ကျပ် ကျတယ်။ မြို့ထဲကနေ လှိုင်သာယာကားဂိတ်ကို တိုက်စီခက ၈၀၀၀ ကျပ် ကျတယ်။ ဒါတောင် မနက်အစောကြီး ကားရှင်းလို့။ ကားဂိတ်ကို ၆:၄၅ လောက်ရောက်သွားတော့ ရောက်ကြောင်း သတင်းပို့ပြီးတော့ ဘေးက လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ မနက်စာစားဖို့ ထွက်လာတယ်။ ကားဂိတ်မှာ မြန်မာခရီးသည်ဆိုလို့ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ပဲရှိတယ်ထင်ရတယ်။ ကျန်တာအားလုံး တိုးရစ်တွေချည်းပဲ။ အင်း… ဒီအချိန်မှာ ဘယ်မြန်မာမှ အပြင်မထွက်ကြဘူးလေ။ ကားဂိတ်စာရေးက ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူး။ တစ်လောကလုံး သူ့လုပ်စာ စားနေတဲ့ရုပ်။ သူ့ရှေ့မှာ တိုးရစ်တွေရဲ့ အိတ်တွေ ပုံထားတဲ့ အပုံကြီးရှိတယ်။ ကျွန်မတို့က ဘေးကဆိုင်မှာ မနက်စာစားမလို့ ကျွန်မတို့ အိတ်ကိုလဲ အဲဒိ အိတ်ပုံဘေးမှာ ထားခဲ့လို့ရမလားဆိုတော့ ပုံစံက မိုက်ကမ်းကမ်းနဲ့ “ထားချင်ရင်တော့ ထားပေါ့” တဲ့။ အစ်မတို့နဲ့ ယူသွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒီမှာထားတာ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်မယူပါဘူး စသဖြင့် ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါများ ယဉ်ကျေးတဲ့ ဗမာလူမျိုးဆိုပြီး ဂုဏ်လုပ်နေကြတယ် (မထင်)။ ကြည့်ရတာ တိုးရစ်အိတ်ပဲ တာဝန်ယူတယ်။ လိုကယ်ဆိုရင်တော့ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတဲ့ အထှာနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့အိတ်ထဲမှာလဲ အင်္ကျီနဲ့ ရေချိုးခန်းဆိုင်ရာပစ္စည်းတွေကလွဲလို့ အဖိုးတန် သိပ်မပါတော့ ထားခဲ့လိုက်တယ်။

ဘေးကဆိုင်မှာ နန်းကြီးသုတ်စားဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဘေးဝိုင်းကို တိုးရစ်ကြီးတစ်ယောက်လာထိုင်တယ်။ သူလာထိုင်ကတည်းက သူငါတို့စားနေတဲ့ နန်းကြီးသုတ်ကိုမှ လက်ညိုးထိုးမှာပါ့မလားလို့ တွေးနေတုန်း ကိုယ်ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ကျွန်မတို့ နန်းကြီးသုတ်ကို လက်ညိုးထိုးပြီး “Same” ဆိုပြီး မှာတော့ ပြုံးမိတယ်။ ကိုယ်တွေလဲ သူများနိုင်ငံသွားလို့ မမှာတတ်ရင် ဒီလိုပဲ ကိုယ်စားလို့ရမယ်ထင်တဲ့ သူများစားတာကို လက်ညိုးထိုးမှာတာပဲလေ။ အဲ့ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာက မန်နျူးကို အင်္ဂလိပ်လို မပြောနဲ့ မြန်မာလိုတောင် မရှိတာ။ အေးရော။ သူကတော့ ခပ်သုတ်သုတ်လေးစားနေတယ်။ လဘက်ရည်ဆိုင်ရှေ့က သိပ်မသားနားတဲ့ ကားပေါ်ကို အိတ်တွေတင်တော့ ကျွန်မတို့ ဘေးဝိုင်းက တိုးရစ်ကြီးကိုကျတော့ သူ့အိတ်ကို ဆွဲလာပြီး “This yours?? I will put inside the car” ဆိုပြီး လာမေးတယ်။ ကျွန်မတို့ကို လာမမေးဘူး။ ပြီးတော့ ငွေဆောင်သွားမဲ့ကားထွက်မယ် ဘာညာလဲ အော်သံမကြားဘူး။ ဒီတော့ တိုးရစ်ကြီးထသွားပြီးတဲ့အထိတောင် ကိုယ်တွေက ရေနွေးကြမ်းလေးသောက် ပိုက်ဆံအေးဆေးရှင်းပြီးမှထွက်လာတာ။ ဘေးဆိုင်တင်ကိုး… ပြန်ရောက်တော့ အထဲမှာ ကျွန်မတို့ အိတ်တစ်ခုပဲ ကျန်တယ်။ ဟိုအရိုင်းအစိုင်း စာရေးကောင်က ဟောက်လိုက်သေးတယ်။ ကိုယ့်အိတ်ကို ကိုယ်တာဝန်ယူပါ။ ခုလို ပစ်မထားပါနဲ့တဲ့။

ငွေဆောင်သွားမဲ့ကားရောက်ပြီလားမေးတော့မှ။ အဲ့ဒိကားတဲ့။ အော်… ကိုယ့်မှာ သူများနိုင်ငံသွားရင် ကိုယ့်နိုင်ငံမဟုတ်တော့ သူတို့ နိုင်ငံသားကို ဦးစားပေးရတယ်။ ကိုယ့်နိုင်ငံထဲ ကိုယ်ပြန်ရောက်တော့လဲ သူများနိုင်ငံသားတွေကိုပဲ ဖားကြတယ်။ အဲလိုဖားလိုက်လို့ သူတို့ကို ဟိုက ဘောက်ဆူးပေးသွားတာလဲ မဟုတ်။ တိုးရစ်နဲ့ ခင်မင်ပြီး သူတို့ကို နိုင်ငံခြားခေါ်သွားမှာလဲ မဟုတ်။ နိုင်ငံခြားသားဆိုရင် အထင်ကြီး၊ ဖား ပေါင်းတတ်တဲ့ ဉာဉ်လေးတွေ၊ အချင်းချင်းဆို ဟောက်စား အနိုင်ကျင့်ချင်တဲ့ စိတ်ကလေးတွေ ဘယ်တော့ တိုးတက်မလဲနော်။ ဒါပေမဲလဲ ကိုယ့်နိုင်ငံလာလည်တဲ့သူတွေကို ပုံမှန် အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းချင်စိတ်မရှိတဲ့ လိုကယ်တွေက ရိုင်းပင်းလိုက်တော့လဲ အနည်းဆုံး တိုးရစ်တွေ စိတ်ထဲမှာတော့ မြန်မာပြည်က ဖော်ရွေရိုင်းပင်းတတ်တယ်ဆိုပြီး ထင်သွားမှာပဲလို့ စိတ်ဖြေရတယ်။ 





ကားပေါ်တက်ခါနီးကျမှ ရေသန့်ဗူး ဗူးသေးလေးတွေနဲ့ စနိုးတာဝါတွေဝေတယ်။ ကားခုံလေးတွေက ကျဉ်းတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ အဝေးပြေးကား ကောင်းကောင်းဆိုရင် ရန်ကုန်၊ မန္တလေးဆွဲတဲ့ တချို့ကားတွေပဲ ရှိသေးတယ်ထင်တယ်။ လက်မှတ်ရောင်းကတည်းက သူတို့ပြတဲ့ ခုံနံပါတ်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ ၂ယောက်ထိုင်ခုံက အတူတူမဟုတ်ဘူး အလယ်လမ်းခြားပြီး တခြားလူနဲ့ထိုင်ရမယ်ဆိုတာတွေ့လို့ ကျွန်မက မေးတော့ “မဟုတ်ဘူးညီမ၊ တကယ်တန်းက အတူတူထိုင်ရမှာ၊ ဒီပုံက မှားနေတာ” လို့ လိမ်ပြောပြီး လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ စုံတွဲ တသက်လုံးကြီးပွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ကားပေါ်ရောက်တော့ တစ်ခုံက စောစောက နန်းကြီးသုတ်စားတဲ့ တိုးရစ်ကြီးနဲ့ နောက်တစ်ခုံက မြန်မာအမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ ကျွန်မက အဲလိုမြင်တော့ စပြီးပွမ်တော့တာပေါ့။ ကားပေါ်မှာက တိုးရစ်များတော့ အင်္ဂလိပ်လိုရော မြန်လာလိုရော ပြောပြီး ပွစိပွစိလုပ်စလုပ်တော့တာ။ (လူကတော့ အပေါ့သွားရလွယ်အောင် ထမိန်နဲ့ အသားမဲမှာစိုးလို့ ပါးကွက်ကြားနဲ့ပါ။ အဲဒါကြောင့်လဲ မြန်မာအချင်းချင်း နှိမ်ခံရသလားတော့မသိ။ ဒါပေမဲ့ ဝတ်ထားတာ မစုတ်ပါဘူး။ သာမာန်ထမိန်တောင်မဟုတ်ဘူး Pre-wedding ရိုက်တုန်းက ထမိန်အနီလေးကို တခြားအချိန်လဲ မဝတ်ဖြစ်မဲ့အတူတူ ထုတ်ဝတ်ထားတာပါ။)

နိုင်ငံခြားသားနဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ တို့မြန်မာဆိုပြီး ပါးစပ်ကအော်သော်ညားအလုပ်နဲ့ သက်သေမပြတတ်တဲ့ မြန်မာလူမျိုး ယှဉ်တော့ နန်းကြီးသုတ်စားတဲ့ တိုးရစ်ကြီးက ချက်ချင်းပဲထပြီး သူခုံလဲပေးမယ်တဲ့။ သူတို့က ၁ယောက်တည်းသမားဆိုတော့ ဘယ်သူနဲ့ထိုင်ထိုင်ရတယ်လေ။ ကျွန်မသာ သူ့နေရာဆိုရင်လဲ ကျွန်မခုံကို လဲပေးမှာပါပဲ။ (MRT ရထားပေါ်မှာ ကိုယ့်ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်က နေရာလွတ်နေပြီး ကိုယ့်ရှေ့မှာက အတွဲရပ်နေတယ်ဆိုရင် အလိုက်သိသိ ဘေးတစ်ခုံကပ်ပေးတဲ့ အပြုအမူမျိုးကမှ ယဉ်ကျေးတယ်လို့ထင်တယ်။) ယဉ်ကျေးတဲ့ မြန်မာလူမျိုးဆိုတာ ပရဟိတတွေကို ဖေ့ဘွတ်ပေါ်တင်ရုံလုပ်ပြပြီး လေးစားပါတယ်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်ဆိုတဲ့ ကွန်မန့်တွေနဲ့ Like & Share များရုံ Follower များရုံလုပ်နေပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကို သူ့လောက်မှ လူမထင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးလို တလွဲဆံပင်ကောင်းနေတတ်ကြတဲ့ Superficial ယဉ်ကျေးမှုကြီးတစ်ခုလိုဖြစ်နေတယ်။

ကားခုံ ကျပ်ကျပ်မှာ၊ လမ်းတွေက အလွန်ကောင်းတော့ ကားက ခုန်တယ်။ ရှေ့တစ်ခုံကျော်က ဘိုမကြီးတွေက ကားခုန်တာကို လှောင်ရီရီနေကြတာ သတိထားမိတယ်။ တကယ်ပါ ငယ်ငယ်ကတည်းက တခြားနိုင်ငံတွေကို ခရီးမထွက်ဖူးခင်အချိန်အထိ။ အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာ ချောမွေ့နေအောင်ဘယ်လုပ်လို့ရမလဲ။ ဒီလောက် လူသူပြက်လပ်တဲ့ နေရာပေါ်က လမ်းတွေကို ဘယ်သူက အချိန်ပြည့် ကြည့်ရှုထိန်းသိမ်းနိုင်မှာလဲ။ အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာ ဒီလိုပဲ ရှိမှာပဲလို ထင်ခဲ့မိတာ။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် Brain Wash ခံထားရတဲ့ မျိုးဆက်စာရင်းထဲ ပါမှန်းမသိပါနေတာ သတိထားမိသွားတယ်။ တကယ်တမ်း တခြားနိုင်ငံတွေက အဝေးပြေးလမ်းတွေ အဝေးပြေးကားတွေစီးဖူးတော့မှ အဝေးပြေးလမ်းဆိုတာ ဒီလိုလုပ်လို့ရပါလား။ ကိုယ်ပေးနေတဲ့ အခွန်တွေ၊ ဘီးခွန်တွေ၊ မြို့ဝင်ကြေးတွေ စတာတွေက သူတို့ ဒီတိုင်းထိုင်ကောက်နေဖို့မဟုတ်ပဲ ဒါတွေကို ပြုပြင်ထိမ်းသိမ်းဖို့တွေပါလားဆိုတာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းသိလာတာ။ ညံ့တယ်ပဲပြောပြော ကိုယ်ကတော့ ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံဖူးမှ မှတ်မိတယ် ကွဲပြားတာတွေက သိသာမြင်သာတယ် အဲ့ဒါကိုယ့်အတွက်တော့ ခရီးသွားခြင်းကရတဲ့ ဗဟုသုတတွေပဲ။

ကားက မနက် ၇နာရီခွဲထွက်ပြီး လမ်းမှာ လူထပ်တင်လူချတာက လွဲလို့ လုံးဝမရပဲ တောက်လျှောက်မောင်းပါတယ်။ နေ့လည် ၁၁နာရီလောက် ပုသိမ်နားရောက်မှ နေ့လည်စာစားဖို့ ရပ်ပေးပါတယ်။ အဲ့ဒိကျမှ အပေါ့အပါးသွား သူတို့နဲ့ချိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်မှာ ထမင်းစားပေါ့လေ။ ကိုယ်တွေကတော့ ဗိုက်သိပ်မစာသေးပေမဲ့ နေ့လည်စာထမင်းစားဖြစ်တယ်။ ထမင်းအဝစား အသားဟင်း ၁ပွဲ နဲ့က ၁၅၀၀ ကျပ်ထင်တယ်။ ဟင်းရွက်ကြော်က (ကြော်ပြီးသား) က တစ်ပွဲ ၅၀၀ ကျပ် (ဆွမ်းတော်တင်တဲ့ Standard ပန်းကန်ဖြင့်)။ ကားပေါ်က ပြင်သစ်သူတွေထင်တယ် ယောင်ဝါးဝါးဖြစ်နေလို့။ အကူအညီလိုလားလို့မေးတော့ ဝမ်းသာအားရ နဲ့ သူတို့ ဘယ်လိုမှာရမှန်းမသိလို့တဲ့။ ကိုယ်ကစောစောကလို ပြောတာပေါ့။ ကြိုက်ရာဟင်းလက်ညိုးထိုး ထမင်းနဲ့က ဘယ်လောက်ပေါ့။ ဟင်းရွက်ကြော်က ၅၀၀ လို့ပြောနေတာ။ ဆိုင်က အမျိုးသမီးက ဘေးကနေ သူတို့ဆို အရွက်နဲ့စားရင်လဲ ၁၅၀၀ ပဲတဲ့ မြန်မာလို လှမ်းပြောတော့ ကိုယ်လဲ ၁၅၀၀ လို့ ပြောပေးလိုက်ပါတယ်။ ကိုယ်လဲ သူများနိုင်ငံသွားရင် ဒီလိုပဲ ပေးနေရတာပဲလေ။ ပြီးတော့ ၁၅၀၀ ဆိုတာလဲ သူတို့အတွက် ၁ဒေါ်လာကျော်လောက်ပဲရှိတာဆိုတော့။ မတန်တဆ ညာရောင်းတာမှ မဟုတ်တာ။ လိုကယ်နဲ့ ဈေးမတူတာပဲရှိတာလို့ပဲ စိတ်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ကလဲ အဆီတဝင်းဝင်းမြန်မာအသားဟင်းတွေ မစားပါဘူး။ အရွက်ကြော်လောက်ပဲစားတာဆိုတော့။

ထမင်းစားပြီး ၁၁နာရီခွဲလောက်ကနေ ထွက်လာတာ ငွေဆောင်ကို ၁၂နာရီ ၄၅မိနစ်လောက်မှာ ရောက်သွားတယ်။ ကားပေါ်ကဆင်းတာနဲ့ အောက်မှာ ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီတွေက ဘယ်သွားမလဲ ဘာညာဆိုပြီး ဝိုင်းအုံနေကြတာ အတော် စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်။ အထုပ်ယူပြီးတော့မှ ကိုယ့်နားကပ် အေးဆေးလာမေးတဲ့သူကို ဟော်တယ်က လိုက်ကြည့်ရအုံးမယ်။ ဘယ်မှာ မှ ဘွတ်ကင်းမလုပ်ထားဘူးဆိုတော့ မကြိုက်မချင်း သူတို့ လိုက်ပြမယ်တဲ့။ ကိုယ်က တကယ်မကြိုက်မချင်း နော်လို့ပြောတော့။ သူတို့က ၃၊ ၄နေရာလောက်လို့ ပြောင်းပြောတယ်။ တစ်စီးကို ၁၀၀၀ ကျပ်နဲ့ ၂စီးငှားရတယ်။ ကိုယ့်အထုတ်လဲ သူတို့ ပေါင်ကြားညှပ်မောင်းတယ်။ သူတို့နဲ့ စီးရတာလဲ ခပ်ကြောက်ကြောက်။ သရဲထက် လူကိုပိုကြောက်တယ်။ ရိုးသားတဲ့သူတွေကို သံသယဝင်တာမဟုတ်ပေမဲ့ သတိဆိုတာတော့ ပိုတယ်မရှိဘူး။ Mr.Right စီးတဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ မပျောက်အောင် ကြည့်နေရတယ်။ ပျောက်တော့ မပျောက်ပါဘူး ဟိုတယ်တွေဘက်သွားတဲ့ လမ်းကလဲ တစ်ဖြောင့်တည်း ဒီတစ်လမ်းပဲရှိတာဆိုတော့။

Grand Ngway Saung Hotel






လမ်းမှာတွေ့တဲ့ Resort ၃ ခုလောက်ကို ဖြတ်လာပြီးတော့ Grand Ngway Saung ဆိုတဲ့ Hotel ဝန်းထဲကို ဝင်လိုက်တယ်။ lobby က ဝန်ထမ်းတွေက ဆက်ဆံရေးပြေပြစ်ပါတယ်။ ပထမဆုံး Beach Front (ကမ်းခြေရှူခင်း) ရှိတဲ့ အခန်းကို ပြခိုင်းတော့ လိုက်ပြတယ်။ အခန်းက အတော်ကြီးကို ကျယ်တာ။ Flat screen LCD TV နဲ့။ အိမ်သာရေချိုးခန်းလဲ ကျယ်တယ်။ ရေချိုးခန်းက စိမ်ချိုးတာရော၊ ရေပန်းနဲ့ ချိုးတာရော ၂ခုလုံးရှိတယ်။ မှန်တင်ခုံနဲ့ ဗီဒို၊ မီးခံသေတ္တာ လဲ ရှိတယ်။ ရှေ့နားမှာ ကမ်းခြေရှုခင်းကြည့်ရင်း ရေကူးလို့ရတဲ့ ရေကူးကန်လှလှလေးရှိတယ်။ အခန်းခကတော့ တစ်ညကို ၁သိန်း ၂သောင်းတဲ့။


Beach front view မဟုတ်ပဲ နောက်ဘက်တစ်တန်း။ လုံးချင်း ဘန်ဂလိုတွေပဲ။ အဲဒါကျတော့ တစ်ညကို ၁သိန်းတဲ့။ အထဲက ပါဝင်တာတွေနဲ့ အခန်းပုံစံကတော့ တူတူပဲ။ လုံးဝအတွင်းဘက်မှာ ၂ထပ်တန်းလျားဆောင်လို လုပ်ထားတဲ့ အခန်းတွေကျတော့ တစ်ညကို ၇သောင်းတဲ့။ ၇သောင်းအခန်းတွေကျတော့ တီဗွီက Flatscreen မဟုတ်တော့ဘူး။ အခန်းလဲ နည်းနည်းကျဉ်းသွားတယ်။ ကျွန်မတို့လဲ လာမှတော့ Beach front view အခန်းပဲ ယူဖြစ်လိုက်တယ်။









အခြေခံလိုအပ်ချက် လျှပ်စစ်မီးပေးချိန်

အဲမြန်မာပြည်ကဟော်တယ်တွေတည်းတဲ့အခါ ဘာကို အသည်းပေါက်ဆုံးလဲ ဆိုတော့ တစ်ညကို ဒေါ်လာ ၁၀၀ ဝန်းကျင်ပေးနေပေမဲ့ ရေ၊မီး၊ အဲကွန်း က အချိန်သတ်မှတ်ပြီးပဲ ရတာကိုပဲ။ ကျွန်မက ပေးရတော့ ကမ္ဘာ့ဟော်တယ်ဈေးတွေနဲ့ တန်းတူဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့စံချိန်မှီ အခြေခံရေ၊မီးလေးတောင် အပြည့်မပေးနိုင်ဘူးနော်လို့ ခပ်အေးအေးပဲပြောတော့။ ဟော်တယ်ဝန်ထမ်းလေးကလဲ ကောင်းကောင်းပြန်ဖြေပါတယ်။ အကြောင်းကတော့ အစိုးရက Resort တွေကိုသာ ပါမစ်တွေရောင်းစားလုပ်စားထားပြီး အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေဖြစ်တဲ့ ရေ၊မီးကျတော့ မလုပ်ပေးထားဘူးတဲ့။ အဲ့ဒိအတွက် သူတို့က သူတို့ရဲ့ မီးစက်နဲ့ မီးပေးရတာဖြစ်လို့ ဈေးကကြီးရတာပါတဲ့။ ဒီလိုဆိုတော့ ဟော်တယ်ဝန်ထမ်းကိုလဲ ဆက်မရစ်ချင်ဘူး။ ဟော်တယ်တွေကို ကွန်ပလိန်းမလုပ်ချင်ဘူး။ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ။ လုပ်ပိုင်ခွင့် ပါမစ်တွေကို ရောင်းစားပြီး အဲ့ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဒီနေရာတွေကို ဖွံ့ဖြိုးအောင်လဲ မလုပ်ဘူးဆိုတော့ အဲ့ပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဒီနှစ်စ ချောင်းသာသွားတုန်းကလဲ အဲ့လိုပဲလေ မီးအမြဲမရဘူး။

ဒီ Grand Ngway Saung hotel ကတော့ အသစ်ဖွင့်တာ မကြာသေးဘူးတဲ့။ အထဲမှာလဲ နောက်ထပ် ၇သောင်းတန်အခန်းမျိုးတွေ ဆောက်လက်စ အဆောင်တွေ့ရတယ်။ မီးရတဲ့ အချိန်က နေ့လည် ၁နာရီကနေ ညနေ ၄နာရီ တစ်ကြိမ်။ ညနေ ၆နာရီကနေ မနက် ၆နာရီတစ်ကြိမ်ပေါ့။ အဲ့ဒိတော့မှ တီဗွီရမယ်၊ အဲကွန်းအလုပ်လုပ်မယ်၊ ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးလို့ရမယ် စဉ်းစားသာကြည့်တော့။



ဟိုတယ် စားသောက်ဆိုင်




ဟိုးရွာထဲထိ ပြန်သွားရမှာ ပျင်းတယ်ဆိုရင် ဟော်တယ်က စားသောက်ဆိုင်မှာ မှာစားလို့ရတယ်။ ဟော်တယ် စားသောက်ဆိုင် မန်နျူးမှာတော့ အပြင်မှာ စားတဲ့ ဈေးထက် ဟင်းတစ်ပွဲကို ပျမ်းမျှ ၂၀၀၀ ကျပ်လောက် ပိုများတာပဲရှိတယ်။ တစ်ပွဲ ၂၀၀၀ လောက်ဈေးများတယ် ၊ ကိုယ်က ဟင်းတစ်ပွဲပဲ စားမဲ့သူမဟုတ်ဘူးလေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဟင်းချိုတစ်ပွဲ၊ ဟင်းတစ်ပွဲဆို ဘာရယ်မဟုတ် စုစုပေါင်း ၄၀၀၀ ကျော်လောက် အပြင်ထက်ပိုကျပြီလေ။ Finger food တွေလို အာလူးကြော်တို့ ဘာတို့ကျတော့ ဈေးအတော်ကြီးတာတွေ့ရတယ်။ ဒုတိယရက်တော့ အပြင်ထွက်ရမှာ နေတအားပူတာနဲ့ ထမင်းကြော်ရယ် တုန်ယမ်းဟင်းချိုရယ် ထမင်းဖြူတစ်ပွဲရယ် မှာစားဖြစ်တယ်။ အရသာကတော့ စားလို့ကောင်းပါတယ်။

Hotel Breakfast

ဟိုတယ်မှာ ဧည့်သည် အယောက် ၂၀ပြည့်မှ ဘူဖေးမနက်စာ ခင်းပေးတယ်လို့ဆိုတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အခန်းကိုပဲ မနက်စာလာပို့ပေးတယ်တဲ့။ ဘယ်လိုမျိုးတွေ ကျွေးလဲ ဆိုတာတော့ အောက်က ပုံတွေမှာကြည့်လိုက်နော်။ ပထမနေ့ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး။ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲကို မြန်မာပြည်က ဟော်တယ်တွေက ဘာလို့ အဲဒိခေါက်ဆွဲပြားကြီးတွေနဲ့ ချက်ကြလဲ နားမလည်ဘူး။ ကိုယ်ငယ်ငယ်တည်းက စားနေကျကတော့ ခေါက်ဆွဲသုတ်စားတဲ့ ခေါက်ဆွဲလုံးပဲ။ ဒုတိယနေ့ကတော့ ကြာဇံကြော်ပေါ့။ ကျန်တာတွေကတော့ နိုင်ငံခြားသားတွေလဲ စားလို့ရအောင် လုပ်ပေးထားတယ်ထင်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော မနက်စာလေးစားရဖို့အရေး ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ ရွာထဲ ထွက်စရာမလိုတော့ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ ကြုံလို့ ပြောရအုံးမယ်။ ငွေဆောင်မှာ လဘက်ရည်ဆိုင်ဆိုလို့ "ကိုးနိုင်းနိုင်း" ဆိုတဲ့ တစ်ဆိုင်ပဲရှိတယ်သိလား။ 














For your Safety (ရေကူးလျှင် သတိပြုပါ)

ငွေဆောင်ကမ်းခြေမှာရေကူးရင် သတိလေးနဲ့တော့ ကူးဖို့တိုက်တွန်းချင်တယ်။ အရင်ကလဲ ငွေဆောင်ကမ်းခြေက RIP tide ကြောင့် ရေနစ်သေတဲ့သူတွေမနည်းမနောရှိခဲ့လို့ ငွေဆောင်လာကတည်းက ပင်လယ်ထဲ ဆင်းကူးရမှာ တွန်းဆုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လှိုင်းလုံးတွေက အတော်လေးကြီးပြီး ကမ်းခြေကလဲ သန့်တော့ ရောက်ရင် ကူးချင်စိတ်ဖြစ်ကြမှာပဲ။

Internet ပေါ်မှာ ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဘာညာပြထားတာ တွေ့ပေမဲ့ တကယ့်ပင်လယ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်တော့ ဘယ်ဟာ RIP tide လဲ မသိတော့ဘူး။ နေရာတိုင်း RIP tide ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်မိနေတာပဲ။ လှိုင်းပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းတွေက ဟိုနားဒီနား ခပ်စိတ်စိတ်တွေ့နေရတာကိုး။ ကိုယ်ရေဆင်းကူးဖို့ စိတ်ကူးထားကာမှ ဒုတိယနေ့ နေ့လည်မှာ ဘေးဘန်ဂလိုက အုပ်စု ရေဆင်းကူးရင်း ကမ်းနဲ့ တစ်ဖြည်းဖြည်းဝေးပြီး ပြန်ကပ်လို့မရတော့လို့ ဟိုတယ်က ဝန်ထမ်းတွေအားလုံးပြေးလွှားပြီး သွားကယ်ရတဲ့ အဖြစ်တစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့သေးတယ်။



ကိုယ့်အခန်းထဲကနေ လူတွေအများကြီး ပြေးလွှားပြီး ဝရုန်းသုန်းကားအသံတွေကြားလို့ ထွက်ကြည့်မိတော့မှ ကမ်းနဲ့ဝေးနေတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုးနဲ့ ပြန်ဆွဲကယ်ဖို့ လုပ်နေတဲ့ အဖြစ်ကိုတွေ့တယ်။ မသေကောင်းမပျောက်ကောင်း တော်သေးတာက ဟိုတယ်က ဘောတွေကို ဧည့်သည်တွေအတွက် အလကားသုံးလို့ရအောင် ချထားပေးတယ်လေ။ သူတို့က ၇ယောက်လောက်တော့ရှိမယ်ထင်တယ်။ ဘောကွင်းကတော့ ၄ကွင်းပါသွားလို့ ရေမနစ်တာ။ ဟိုတယ်မှာ ကမ်းခြေကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဝတ်စုံဝတ် လုံခြုံရေးတစ်ယောက်တော့ ကမ်းခြေမှာ ရှိတာတွေ့ရပါတယ်။ အသက်ကယ်တဲ့ Guard ပုံမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက လူတွေ ကမ်းနဲ့ ဝေးသွားပြီလို့ သိတာနဲ့ Walkie Talkie နဲ့ လှမ်းအကြောင်းကြားလို့ ချက်ချင်းပြေးထွက်ပြီး ကယ်ကြတာတဲ့။ နယ်ခံတွေတောင် ရေဆန်ပြန်မကူးနိုင်လို့ ကြိုးနဲ့ ဆွဲရတယ်။ ကျွန်မက ဟိုမေးဒီမေးလုပ်တော့ ဝန်ထမ်းတွေက ဟိုတယ်ရှေ့တည့်တည့်ကူးပါတဲ့။ အဲ့ဘက်က ရေကြောရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်မတို့ကတော့ အဲ့အဖြစ်ကြည့်ပြီး အဲ့နေ့က ပင်လယ်ထဲ မဆင်းဖြစ်တော့ပြန်ဘူး။ မပြန်ခင် မနက်ပိုင်းကျမှ လှိုင်းကလဲ တအားကူးကောင်းမဲ့ပုံရှိတာနဲ့ ခဏလေး ဆင်းကူးဖြစ်တယ်။

ကိုယ်ဆင်းကူးတော့မှ နည်းနည်းသဘောပေါက်တယ်။ ကိုယ်က ဟိုတယ်အပေါက်ကို စံထားပြီး အဲ့အပေါက်နဲ့ တန်းရက်နေရာမှာ ကူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လှိုင်းပုတ်ပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကြည့်လိုက်ရင် အဲ့ဒိ ဟိုတယ်ရဲ့ညာဘက်ခြမ်းကိုရွေ့ရွေ့သွားတယ်။ အမြဲသတိထားပြီး ပြန်တည့်အောင် ချိန်နေရတယ်။ ပြီးတော့ ပေါင်ရင်းလောက် ရေမြုပ်တဲ့အထိနားမှာပဲ ဒူးကွေး ကိုယ်ဖော့ လှိုင်းစီးနေလိုက်တယ်။ အချိန်မရွေး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရင် ပေါင်ရင်းလောက်ရေအမြင့်ပဲထားတယ်။ Mr. Right ဆို ကိုယ့်လောက်တောင် မြုပ်တဲ့အထိမလာဘူး။ မလာတာပဲကောင်းပါတယ်။ ကိုယ်က ခုချိန်ထိ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။ ဖြစ်လိုက်ရင် သူချည်းပဲလေ။ သိတယ်ဟုတ်။

ဒီတော့ပြောချင်တာက ငွေဆောင်မှာ ရေကူးမယ်ဆို သတိလေးအမြဲထားပြီး အတင့်မရဲကြဖို့ မှာချင်ပါတယ်။



Getting Around in Ngway Saung 



သွားချင်လာချင်ရင် ဆိုင်ကယ်တွေငှားလို့ရတယ်။ ဟော်တယ်ကိုပြောလိုက်ရင် ခေါ်ပေးတယ်။ သိပ်တော့ မပေးရပါဘူး။ ကိုယ်တန်တယ်ထင်ရင်လိုက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို ဆိုင်ကယ်သမားနဲ့ ၂ယောက်တည်းစီးရမှာ မစီးချင်လို့ မငှားဖြစ်ဘူး။ (ချောင်းသာတုန်းကတော့ မောင်းတဲ့သူရယ် ကိုယ်တို့ ၂ယောက်ရယ် ၃ယောက်စီးတယ်) ကိုယ်တိုင်မောင်းတတ်ရင် ဆိုင်ကယ်ချည်းပဲလဲ ငှားလို့ရမယ်ထင်တယ်။ ဈေးတော့ မသိဘူး။

ကိုယ်တွေကတော့ စက်ဘီးငှားစီးတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်းနေ့က ညနေပိုင်း ၅နာရီလောက်ကနေ ညအထိငှားတာ တစ်စီး ၅၀၀ကျပ်လား ၁၀၀၀ကျပ်လားမသိဘူး ပေးရတယ်။ နောက်နေ့ကျတော့ မနက်ကနေ ညအထိ တစ်နေကုန်ယူထားတာကျတော့ တစ်စီးကို ၁၅၀၀ ကျပ်ပေးရတယ်။ စက်ဘီး ဘီးပေါက်ဘာညာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတော့ ဟော်တယ်ကိုပဲ ဆက်သွယ်လိုက်ပါလို့ပြောတယ်။

ရေတက်နေတဲ့အချိန်ဆို ကမ်းခြေသဲသောင်ပေါ် နင်းလို့မရဘူး။ ရေကျချိန်မှ နင်းလို့ရတယ်။ ကမ်းခြေပေါ်ကမသွားလဲ ဟော်တယ်တွေနောက်ဖက်က ကားလမ်းကနေ နင်းလို့ရတယ်။ ညဘက် ထမင်းထွက်စားတာတို့ ရွာဘက်နင်းတာတို့ဆိုရင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းက ဓာတ်မီး app လေးတော့ ဆောင်ထား။ အပြန်လမ်းက လူတစ်ယောက်စ ၂ယောက်စတွေ့တယ် ဆိုင်ကယ်လေး ၁စီး ၂စီးလမ်းမှာတွေ့ရပေမဲ့ ကျန်တဲ့အချိန် မှောင်မဲနေတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ခရီးသွားတိုင်း အိတ်ထဲအမြဲ ဓာတ်မီးပါတယ်။


Places to visit around Ngway Saung

၁။ ချစ်သူကျွန်း (ရေကျချိန် လမ်းလျှောက်သွားလို့ရတယ်ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလယ်ရောက်မှ ရေတက်လာရင်တော့ ကိုယ့်အသက် ဖက်နဲ့ထုတ်ထားပေါ့။ :P … ကျွန်မတို့ မသွားဖြစ်ခဲ့ဘူး)

၂။ မြွေကျွန်း (ဘုရားနဲ့ မြေွှတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆိုတယ်။ နတ်ကြီးတယ်။ မြွေတွေက ဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ စက်ဘီးနင်းရင်တော့ ၁နာရီလောက်ကြာမယ်ဆိုလို့ မသွားဖြစ်ခဲ့ဘူး။ နေပူလို့)

၃။ သဲဖြူကျွန်း (ချောင်းသာဘက်ကနေလဲ လာလို့ရတယ်။ မော်တော်ငှားရမယ်။ မော်တော်စင်းလုံးငှားပြီး တစ်နေကုန် ကျွန်းတွေလိုက်ပို့ပေးတယ်။ တစ်နေကုန်ငှား ၆သောင်းကျပ် တဲ့။ ချောင်းသာကို ဇန်နဝါရီသွားတုန်းက တစ်နေကုန်ငှား ၄သောင်းကျပ်ပဲ ပေးရတယ်။ ပြီးတော့ စင်းလုံးမငှားချင်တဲ့သူတွေအတွက် အယောက် ၂၀ လူပြည့်ထိစောင့်နိုင်ရင် တစ်ယောက်ကို ၂၀၀၀ကျပ်ပဲ။ သဲဖြူကျွန်း၊ ဖိုးကုလားကျွန်း လိုက်ပို့ပေးတယ်)

၄။ ငှက်ကျွန်း (ငှက်သိုက်ထုတ်တဲ့ ငှက်တွေရှိတဲ့ ကျွန်းလို့ပြောတယ်)

၅။ ရေသူမကျွန်း(ထွေထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ရေသူမရုပ်ရှိတယ်။ ရှုခင်းလှတယ်တော့ ပြောတာပဲ။ ကုန်းလမ်းကနေပဲ ဆိုင်ကယ်ဖြစ်ဖြစ် စက်ဘီးဖြစ်ဖြစ် စီးသွားလို့ရတယ်။ သူက မြွေကျွန်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လားရာမှာရှိတယ်။ သူလဲ ကျွန်မတို့ ဟော်တယ်ကနေ စက်ဘီးစီးရင် ၁နာရီလောက်မောင်းရမယ်ပြောတယ်။ ဆိုင်ကယ်ဆိုရင်တော့ မြန်တာပေါ့) မရောက်ခဲ့ဘူး။ နာရီဝက်လောက် မောင်းပြီး ချစ်သူကျွန်းသွားတဲ့ လမ်းခွဲနားရောက်တော့ နေပူလွန်းလို့ အဲ့က ဆိုင်လေးမှာပဲ အအေးသောက်ပြီး အခန်းပြန်အိပ်ဖြစ်တယ်။

၆။ ချောင်းသာကိုလဲ မော်တော်ဘုတ်နဲ့ နေ့ချင်းပြန်သွားလို့ရတယ်တဲ့။
ကိုယ်မေးခဲ့သလောက် သိခဲ့သလောက် ငွေဆောင်ရောက်ရင် ဘယ်နားတွေ သွားလို့ရသေးလဲ ကတော့ အဲ့ဒါပဲ။

Food and restaurants review in Ngway Saung

ပထမ ညကတော့ ငွေဆောင်ရွာ (သို့မဟုတ် မြို့… သူတို့ကတော့ ရွာလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်ထင်တာပဲ)ဘက်ကို စက်ဘီးစီးပြီး အဲ့မှာများ အစားအသောက်ဈေးပိုသက်သာညား ရှာတယ်။ ချောင်းသာလိုတော့ ဈေးလဲချို ဆိုင်လဲ အထိုက်အလျှောက်ကောင်းတဲ့ဆိုင်မျိုးတွေမရှိဘူး။ ငွေဆောင်ဆိုတဲ့အတိုင်း လာလည်တဲ့သူတွေ ငွေဆောင်လာမှဖြစ်မယ်။ သူတို့ စီးပွားက ဒီခရီးသွားကိုပဲ အဓိကထားသလားတော့မသိပါ။ စားသောက်ဆိုင်တိုင်းက မန်နျူးလဲ ဆင်တူသလို၊ ဈေးတွေကလဲ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ ရှေ့မှာပြောခဲ့သလို ဟော်တယ်နဲ့ယှဉ်ရင် ၂၀၀၀လောက် သက်သာတာပဲရှိတယ်။

ပျံ့သင်းစားသောက်ဆိုင်




ဒီတော့ ကျွန်မကြိုက်တဲ့ ဆိုင်အပြင်အဆင်မျိုးဖြစ်တဲ့ လင်းလင်ထင်းထင်းလဲဖြစ်၊ ဝရံတာလေးလဲရှိတဲ့ ပျံ့သင်းဆိုတဲ့ဆိုင်မှာ အပေါ်ထပ် ဝရံတာနားထိုင်စားဖြစ်တယ်။ ကျွန်မတို့ စားတဲ့အချိန်က နည်းနည်းစောသေးတော့ ဆိုင်ထဲမှာ တခြား ဘယ်စားနေသူမှမရှိဘူး။ မန်နျူးတွေဘာတွေနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လဲရှိပါတယ်။ အစားအသောက်ရတာလဲ အတန်အသင့်မြန်ပါတယ်။ အပေါ်ထပ်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို လိုအပ်တာလုပ်ပေးဖို့ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးခုံမှာ ကိုယ်စားနေတုန်း မှိုင်မှိုင်တွေတွေနဲ့ ငုတ်တုတ်လာထိုင်နေတော့ စားရတာ မလွတ်လပ်သလိုဖြစ်တယ်။ သူတို့ တီဗွီကြည့်နေတာ မကြည့်ရတော့လို့ပဲ မှိုင်နေသလိုလို။ အမှန်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်း ခေါ်ရင် ကြားလောက်တဲ့ နေရာနားလောက်မှာ နေရင် ပိုအဆင်ပြေမယ်။ သူ့ အလဘ သလဘ ပြောရင်း မဲပေးလားလို့မေးတော့ သူဘာမှ မသိတဲ့ပုံစံ။ စိတ်လဲ ဝင်စားတဲ့ပုံမပေါ်တာနဲ့ ဆက်မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကို ဘာထပ်မှာမလဲဆိုတာပဲ စောင့်နေတဲ့ပုံ။ ကိုယ်လဲ မမှာနိုင်တော့ဘူး ၂ယောက်တည်းနဲ့ မှာထားတာတွေတောင် မနည်းကုန်အောင် စားရမှာ။


ကန်စွန်းရွက်မှိုကြော် 


မြန်မာပြည်က ကောက်ရိုးမှိုစစ်စစ်လေးတွေ စားချင်လို့မှာပါတယ်။ သူတို့က နိုင်ငံခြား သံဗူးတွေထဲက မှိုမျိုးနဲ့ ကြော်တယ်။ အဲ့လို သံဗူးတွေက မလပ်ဆပ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ မသိဘူး။ နိုင်ငံခြားကလာလို့ ပိုကောင်းတယ်ထင်ကြတယ်။ (ကိုယ်လဲ ငယ်ငယ်က အဲလိုထင်ခဲ့ပါတယ်)။ နိုင်ငံခြားကလာလို့ ပိုလဲ ဈေးကြီးတယ်။ အမှန်တော့ အရသာလဲ ပိုညံ့တယ် ပိုလဲ မလပ်ဆပ်ဘူးဆိုတာ သိသင့်တယ်။ အဲ့ဒါတွေကြောင့် ကန်စွန်းရွက်မှိုကြော်က ၂၀၀၀လား၊ ၃၀၀၀လား မသိဘူးကျနေတာ။

ဂဏန်းမဆလာ



Mr.Right ရဲ့ ကမ်းခြေလာချင်တဲ့ Ultimate Goal က ဂဏန်းဟင်းကောင်းကောင်း ဈေးချိုချိုစားချင်တာကြောင့်ပဲ။ ဇန်နဝါရီချောင်းသာသွားတုန်းက သီရိဟော်တယ်မှာ ဂဏန်းမဆလာတစ်ပွဲ ၆၀၀၀ ကျတယ်။ ဂဏန်းကြီးတွေက ကောင်းမှကောင်း ၂ယောက် ကုန်အောင် မနည်းစားရတယ်။ ရွာထဲက အသည်တွေဆို ဘယ်လောက် ဈေးချိုမလဲတော့ မသိဘူး။ ခု ငွေဆောင်က ဂဏန်းမဆလာကိုလဲ တော်တော် မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။

တစ်ပွဲမှာ ၄ကောင်ပါတယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကောင်လေးတွေက သေးတယ်ဆိုရမယ်။ အရသာက မဆလာကို ကြိုက်လို့ မှာတယ်ဆိုရင်တော့ အတော် စိတ်ပျက်မယ်။ မဆလာအရသာ လုံးဝမရဘူး။ ရိုးရိုး ကြက်သွန်နီနဲ့ ဆီသက်ထားတဲ့ ဂဏန်းအချိုချက် ဟင်းဆို ပိုမှန်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရသာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ မှာလိုက်တဲ့ ဟင်းနာမည်နဲ့ လာချတဲ့ ဟင်း အရသာ မကိုက်တာပဲရှိမယ်။ ငွေဆောင်မှာကျတော့ အဲ့ဒိ ဂဏန်းဟင်းက ဟော်တယ်မဟုတ်ပဲ ရိုးရိုးစားသောက်ဆိုင်မှာစားတာတောင် ၈၀၀၀ ကျပ်ပေးရတယ်။


ကျောက်ပွင့်သုတ်



ထွေထွေထူးထူးပြောစရာမရှိပါဘူး။ အိမ်မှာ သုတ်တဲ့အတိုင်း စားကောင်းပါတယ်။ သူတို့ကို ဘယ်အသုတ် recommend လဲမေးတော့ ကျောက်ပွင့်သုတ်လို့ပြောလို့ အဲဒါပဲ မှာလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားပြီးကောင်းမနေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံခြားသားတော်တော်များများက ကျောက်ပွင့်သုတ်ကြိုက်ကြတယ်လို့ သိရတယ်။ ကိုယ်ကတော့ စားနေကျဖြစ်နေတာကိုး။ ပြီးတော့ စင်္ကာပူမှာ ကျောက်ပွင့်က မြန်မာပြည်ထက် ဈေးချိုတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ကျောက်ပွင့်သုတ်က ဈေးကြီးတယ်။ ဘယ်လောက်ပေးခဲ့ရလဲတော့ မေ့သွားပြီ။ မှာမိတာကိုက ကိုယ့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှု သိပ်မကောင်းဖြစ်သွားတာ။

ပြီးတော့ ဟင်းချိုနဲ့ ငါးပိရေ တို့စရာအသီးအရွက်တွေ လာချပေးပါတယ်။ ဒါကုန်အောင်တောင် ထမင်းလျော့ပြီး ဟင်းတွေချည်းဦးစားပေးစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ စားနေတုန်း နိုင်ငံခြားသား ၂ယောက်တက်လာတယ်။ မန်နျူးက ဈေးတွေကြည့်ပြီးတော့ပဲလားမသိဘူး ပြန်ဆင်းသွားတယ်။ နောက်ထပ် နိုင်ငံခြားသား ၂ယောက်တက်လာတယ်။ ဘီယာလေးနဲ့ အာလူးကြော်လေးမှာစားတာတွေ့တယ်။ ဝရံတာလေးနဲ့ ဆိုတော့ ဆိုင်က ထိုင်ချင်စရာကောင်းအောင် တမျိုးဆွဲဆောင်နေတာကိုး။


Garden Breeze Restaurent


ဒုတိယနေ့ညမှာ Garden Breeze Restaurent မှာ စားဖြစ်တယ်။ သူက ဟိုတယ်တွေဘက်ကလမ်းက ထွက်လာတာနဲ့ မြို့ထဲဘက်မဟုတ်ပဲ ညာဘက်ကို နည်းနည်းလေးကွေ့လိုက်တာနဲ့ တွေ့ရလိမ့်မယ်။ သူ့တစ်ဆိုင်တည်း သီးသန့်လိုဖြစ်နေတာ။ ဆိုင်လေးက ကြည့်တာနဲ့ထိုင်ချင်စရာလေး။ နိုင်ငံခြားသားတွေလဲ သဘောကျလို့ လာထိုင်ကြတယ်ထင်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်က ကြီးကြီးကျပ်ကျပ်ရှိတယ်။ နိုင်ငံခြားသား ဧည့်သည်တွေကိုရော ကိုယ့်လို မြန်မာဧည့်သည်တွေကိုရော မခွဲမခြားပဲ လိုက်စကားပြော ဧည့်ခံတယ်။ လိုအပ်တာတွေကို သူ့အလုပ်သမားတွေကို ခိုင်းတယ်။ ဝန်ဆောင်မှုဆိုတဲ့ အဲ့လိုဖြစ်နေရမယ်။ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားမှလဲ အလုပ်သမားဆိုတာမျိုးက နောက်ကလိုက်လုပ်မှာ။ ကျွန်မတို့ဆို ငါးကောင်လုံးကင်မှာတယ် အချဉ်မချပေးဘူး။ အချဉ်ရှိမရှိ ကျွန်မတို့က ဘယ်လိုသိမလဲနော်။ ဆိုင်ရှင်က လာကြည့်ပြီး အလုပ်သမားတွေကို အချဉ် ၂မျိုးချခိုင်းတယ်။ အချဉ်လေးနဲ့ စားတော့ တော်တော် အရသာရှိတယ်။ ငါးကင်ကို မမှာခင် အကောင်အကြီးအသေး သူတို့လာပြပြီး ဈေးပြောတယ်။ ကိုယ်ကျေနပ်မှ ကင်တာ။ ၅ထောင်၊ ၆ထောင်၊ ၇ထောင်တန်ရှိတယ်လို့ မန်နျူးမှာရေးထားပေမဲ့ တကယ်တန်းလာပြတော့ ၆ထောင်တန် နဲ့ အထက် ပဲရှိလို့ အဲ့ဒါပဲ စားခဲ့တယ်။




အဲ့ဒိဆိုင်မှာတော့ ဂဏန်းထပ်မစားဖြစ်တော့ဘူး။ Mr. Right အကြိုက် ဝက်ကုန်းဘောင်နဲ့ ကန်စွန်းရွက်ကြော်ပဲ ထပ်မှာဖြစ်တယ်။ Mr.Right က ကန်စွန်းရွက်ကြော်ကြိုက်တော့ ကိုယ်က ဘာဖြစ်ဖြစ် စာကောင်းတဲ့သူဆိုတော့ ကန်စွန်းရွက်ကြော်ပဲမှာဖြစ်တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ မှိုမပါတော့ဘူး။ အပြန် လဖက်သုတ် ညဘက် Balcony မှာစားရအောင် ဝယ်လာလိုက်တယ်။ လဘက်သုတ် တစ်ပွဲ ၁၅၀၀ ကျပ်။ ဟိုး မြို့ထဲဘက်ကို ဝင်ပြီး မြေကြီးလမ်းဖြစ်တဲ့အထိ တော်တော်လေးစက်ဘီးနင်းသွားတဲ့ ဆိုင်မှာတော့ လဘက်သုတ်တစ်ပွဲ ၁၀၀၀ လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်မနင်းနိုင်တော့ဘူး။

Garden Breeze ရဲ့ ဈေးကလဲ တခြားဆိုင်တွေနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ Garden Breeze ဆိုင်လေးကိုတော့ ဆိုင်အပြင်အဆင်အတွက်ရော၊ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအတွက်ရော အမှတ်ပိုပေးထားတယ်။ အစားအသောက်နဲ့ ဈေးနှုန်းကတော့ သူများတွေနဲ့ တူတူလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပျမ်းမျှချလိုက်ရင်တော့ ဒီဆိုင်လေးက အသာရသွားတာပေါ့။ Recommended နော်။






အပြန်ကားလက်မှတ်ကို ဟော်တယ်ကိုပဲ ဖြတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ အစက ၃ညအိပ်မလို့ ၂ယောက်တည်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိ ပျင်းလာတာနဲ့ ၂ညပဲ အိပ်ဖြစ်တယ်။ ရန်ကုန်မှာမှ ကိုယ်လုပ်ချင်တာတွေ စားချင်တာတွေ ရှိသေးတယ်လေ။ ကိုယ်က မနက် ၁၀နာရီထွက်တဲ့ကားကို ယူမယ်ပြောတော့ “ကံထူးအောင်” တစ်ကားပဲ အဲ့အချိန်ထွက်တာတဲ့။ ရွာထဲက ကားဂိတ်မှာ သွားစီးရမယ်တဲ့။ အပြန်ကားလက်မှတ်က တစ်ယောက်ကို ၅ထောင်ကျပ် ကျတယ်။ (အသွားတုန်းက ၅ထောင့်၅ရာဆိုတာ ဟို ကလိမ် လင်မယားပိုယူတာထင်တာပဲ) ဘေးချင်းကပ်လဲ ရတယ်။ ကားဂိတ်ကိုလဲ ဆိုင်ကယ်နဲ့ တစ်ယောက် ၁၀၀၀ ပေးပြီး သွားလိုက်တယ်။ ဟိုရောက်တော့ အလွန်မှ ကံဆုံတဲ့ နန်းကြီးသုတ် ဘိုကြီးနဲ့ ပြန်တွေ့တယ်။ အပြန်မှာ ကျွန်မက ဘောင်းဘီနဲ့ မိတ်ကပ်နည်းနည်းလိမ်းထားတော့ အလာတုန်းကပုံနဲ့ မတူတော့ သူမမှတ်မိဘူး။ ကျွန်မက စကားစမြည်စပြောတော့မှ သူက ဂျာမနီက ပန်းချီဆရာတဲ့။ မြန်မာပြည်ကို ပထမဆုံးရောက်ဖူးတုန်းက ၂၀၀၇ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေးဖြစ်တဲ့အချိန်တဲ့။ သူကတော့ အဲ့အချိန်တုန်းက ပုဂံမှာပါ။ ခုလဲ ပန်းချီပြပွဲအတွက်လာရင်းနဲ့ လျှောက်သွားနေတာတဲ့။ မြန်မာပြည်အကြောင်းကို ဘယ်ကကြားဖူးပြီးရောက်လာတာလဲဆိုတော့ သူက ဗီယက်နမ်မှာ အခြေဆိုက်တဲ့ ပန်းချီဆရာတဲ့။ အရှေ့တောင် အာရှနိုင်ငံတွေကို လည်ဖြစ်တယ်တဲ့။ ငွေဆောင်မှာ ဘယ်မှာတည်းလဲဆိုတော့ ကားဂိတ်ရှေ့က တိုက်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ ဟော်တယ်ရယ်၊ တည်းခိုခန်းရယ်တော့ ဘာမှ မရေးထားဘူး။ အဲ့ဒါက ပင်လယ်မြင်ရလားလို့ မေးတော့ မမြင်ရဘူးတဲ့။ တစ်ည ဒေါ်လာ ၃၀ ပေးရတယ်တဲ့ (အကြမ်းပျင်းတွက်ရင် ၃သောင်းဝန်းကျင်ပေးရတာပေါ့)။ သူက ပုသိမ်ကို သွားမလို့တဲ့။ သူ ပုသိမ်ပြောတာ ကျွန်မ နားမလည်လို့ သူ့လမ်းညွှန်စာအုပ်မှာ ရေးထားတာကို ပြတယ်။ သူလဲ ဂျာမန်ဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်အရမ်းမကောင်းပါဘူး။ ဂျာမန် မလေး ၂ယောက် ကား ဂိတ်မှာ အထုတ်လာထားပြီး မြေပုံ ပြုတ်ကျ ကျန်ခဲ့လို့ သူက ကောက်ထားပြီး သူတို့က ဂျာမန်တွေတဲ့။ သူပဲ အဲ့မြေပုံပြန်ပေးလိုက်မယ်တဲ့။ မြေပုံက ဂျာမန်လိုရေးထားတယ်။

ကားစီးရင်း လမ်းမှာ လူတင်လိုက် ချလိုက် နဲ့ အပေါ့သွားဖို့တော့ မရပ်ပေးပါဘူး။ ပုသိမ် အဝေးပြေးဂိတ်ရောက်တော့ ကားသမားက “ပုသိမ်။ ပုသိမ်ရောက်ပြီ။ ဆင်းထားကြ” ဆိုပြီး ကွမ်းရောတဲ့ လေသံနဲ့ မြန်မာလိုပြောတယ်။ နန်းကြီးသုတ် ဘိုကြီးနဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတော့ ကျွန်မက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့မှ သူလဲ အထုတ်ဆွဲပြီး ဆင်းသွားတယ်။

ရန်ကုန်ရောက်တော့လဲ လှိုင်သာယာကားဂိတ်မှာပဲ ရပ်တယ်။ မြို့ထဲကို ကားပြန်ငှားတာ ၈၀၀၀ ကျတယ်။ ငွေဆောင်-ရန်ကုန် ၅နာရီမောင်းတာတောင် ၁၀၀၀၀။ အင်း တိုက်စီနဲ့ အဝေးပြေးကားတော့ ကွာတာပေါ့လေ။ အဲအဝေးပြေးဂိတ်ကနေ မြို့ထဲကို အရောက်သွားရတဲ့လမ်းကမှ ဖင်တညောင်းကြာတယ်ထင်ရတာ။ ကားတွေက ပိတ်တာ သောက်သောက်လဲပဲ။ မရောက်နိုင်ဘူး။ ညနေ ၆ခွဲ ၇ နာရီလောက်မှ ရန်ကုန်က ကျွန်မတို့တည်းတဲ့ ရွှေဘုံသာအလယ်လမ်းထိပ်က Sunflower Hotel ကို ပြန်ရောက်တော့တယ်။ ငွေဆောင်ကလဲ ပြန်ရောက်ရော ၂ယောက်သားလဲ ရန်ကုန်ရောက်ကတည်းက မနားလို့ထင်တယ်။ နှာစေးချောင်းဆိုးတွေဖြစ်ပြီး ဖျားချင်သလိုစဖြစ်တာ စင်္ကာပူအထိ (ခုရေးနေတဲ့အချိန်ထိ) မပျောက်တော့ဘူး။ မြန်မာပြန် လက်ဆောင်ပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ငွေဆောင်ခရီးစဉ် အဆုံးသတ်…