​မပြည့်စုံ​သေးတဲ့ ဆန္ဒ​လေးတစ်ခု... ​မေ့မရတဲ့ ​နေ့​လေးတစ်​နေ့

အိပ်မက်တစ်ခုလိုလို တကယ်လိုလို အမှတ်တရရှိ​နေတဲ့ စိတ်ထဲမှာ အစမရှိ အဆုံးမရှိ အဆက်စပ်မရှိ fragment ​လေးတစ်ခုကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ထင်ကျန်​နေတဲ့ ငယ်ဘဝ memory မျိုး လူတိုင်းမှာရှိမယ်ထင်တယ်။

ကိုယ့်အတွက်က​တော့ ကိုယ့်အဖွား ​​မြေး ၃​ယောက် (ကိုယ်ရယ်၊ ​နောက် ဝမ်းကွဲ​မောင်နဲ့ ညီမတစ်​ယောက်ရယ်)ကို ​ခေါ်သွားတဲ့ ဂျက်ဆင်နားက Fun Fair  ​လေးတစ်ခုရဲ့ ပုံရိပ်က အ​ပျော်ဆုံး အမှတ်ရစရာ​လေးတစ်ခုအဖြစ် ပထမဆုံးနဲ့ ​နောက်​ဆုံး မြန်မာပြည်က Fun fair အ​တွေ့အကြုံ​လေးတစ်ခုအဖြစ်အမှတ်ရ​နေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒိ ​နေ့က အဘွားက ဘာစိတ်ကူး​ပေါက်လဲ သူအဲ့ event ကို ဘယ်လိုသိလဲ ကိုယ်ဘာမှ မမှတ်မိဘူး။ ဒါ​ပေမဲ့ ကိုယ်​သေချာမှတ်မိတဲ့ မှတ်ဉာဏ်အရ လူငယ်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက လုပ်တယ်ထင်တယ်။ သူက Temporary tent ​လေးတွေနဲ့ ဂိမ်းအလွယ်​လေး​တွေမျိုး မျှားပစ်၊ နို့ဆီဗူးပစ်၊ ဘဲရုပ်​လေး​တွေ ချိတ်နဲ့ဆယ်၊ ပြီး​တော့ တခြား snack ​လေး​တွေ ပူ​​ဖောင်းလေး​တွေလဲ ​ရောင်းတယ်။ ၁၉၉၄/၅ ဝန်းကျင်ကာလဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ တစ်ခါမှ မ​ရောက်ဖူးတဲ့ ကိုယ်နဲ့ ကိုယ့်ရွယ်တူ cousin က အဲ့တုန်းက ၄/၅ တန်းအရွယ် အပျို/လူပျိုလဲ မဖြစ်​သေး​ပေမဲ့ တန်းဝင် ​ဘောင်ဝင်​ဆော့တတ် နားလည်​နေတဲ့အရွယ်ဖြစ်​နေပြီ။ ​ဆော့ချင်ရင် အဘွားက ပိုက်ဆံထုတ်ရ​တော့ အဘွားကိုလဲ ပူဆာရတာအားနာ​တော့ ကိုယ်​သေချာ​ပေါက်နိုင်​လောက်မဲ့ ဂိမ်း တစ်ခု ၂ ခုပဲ အဘွားကို ပူဆာတယ်။ ဂိမ်းနိုင်ရင် ပြန်​ပေးတဲ့ ပစ္စည်းလေး​တွေကလဲ ဘာမှ တန်ဖိုးရှိတာမဟုတ်​ပေမဲ့ တစ်ခါမှ အဲ့လိုပွဲမျိုး မသွားဖူးတဲ့ ကိုယ့်အတွက် limit နဲ့ ထိန်း​ဆော့ရ​ပေမဲ့ အစမ်း​ပျော်ခဲ့ရတယ်။

၂၀၁၅ ကိုယ့်စလုံးမှာ မင်္ဂလာပွဲလုပ်ပြီး​တော့ ၂ ဘက်မိဘက မြန်မာပြည်မှာ ပွဲလုပ်​စေချင်တာ သိတယ်။ ဒါ​ပေမဲ့ စလုံးမှာ လုပ်ဖူးပြီးသွားပြီး မင်္ဂလာပွဲဆိုတာလဲ ကိုယ့်အတွက်တကယ်​ပျော်​ပေးမဲ့ သူငယ်ချင်းဘာညာများများမရှိပဲ သမာရိုးကျ ဧည့်သည်​တွေဧည့်ခံ လမ်း​လျှောက် မုန့်စား နှုတ်ဆက်နဲ့ ပင်ပန်းပြီး ပိုက်ဆံကုန်တာပဲရှိတယ် ​ပျော်လဲ မ​ပျော်ရဘူး​​လေ။ For me, wedding is overrated. ဒါ​တောင် စလုံး မင်္ဂလာ​ဆောင်မှာ အလုပ်က ဂျပန်​တွေနဲ့ သူ​ဌေး​တွေဖိတ်ထား​တော့ လက်ဖွဲ့စတာ ​ပွဲလုပ်ခ ​​​ကျေတဲ့ အပြင် သူတို့လဲ စလုံးမှာ မင်္ဂလာ​ဆောင် မတက်ဖူးလို့ ​ပျော်ကြ ကိုယ့်မြန်မာ pre-wedding ပုံ​တွေနဲ့ မြန်မာပြည်ရဲ့ ​နေရာ​တွေနဲ့ ဝတ်စုံ​တွေ သူတို့အတွက်အထားအဆန်းမို့ မြန်မာပြည်ကို ခရီးသွား promote သလိုဖြစ်လို့ ​ကျေနပ်မိပါတယ်။ 

မြန်မာပြည်မှာ ပွဲလုပ်ဖို့ကျ​တော့ ကိုယ့်အသိလဲ ဘယ်​လောက်မှ မရှိ၊ ၂ ဘက်မိဘ​တွေ အသိချည်းပဲသူတို့ကဖိတ်ချင်တာ၊ ပိုက်​ဆံကျ ကိုယ်ကထုတ်၊ ဒါတင်မကဘူး၊ လက်ဖွဲ့ကျ ထမိန်တို့၊ ပုဆိုး​တို့၊ အယ်လဘမ်တို့၊ ထမင်း​ပေါင်အိုးတို့ လာမှာ။ ကိုယ့်အစ်မတုန်းက အာ့​တွေရတယ်​လေ။ ပြီး​တော့ အချင်းချင်း အကယ်ဒမီပွဲလိုအပြိုင်ဝတ်ကြ၊ ၂ ဘက်အမျိုး ဒရမ်မာ​တွေထိန်းရ၊ ဧည့်သည်​တွေရဲ့ အတင်းခုတ်ခြင်းခံရ၊ အိုးးး... ဒါ​တွေကြို​တွေးမိပြီး ​ခေါင်းထဲ scenerio run ပြီးတာနဲ့တင် လုပ်ချင်စိတ်ကုန်။

ဒါနဲ့ ပွဲလုပ်ပါလား ပါးစပ်တပြင်ပြင်ဖြစ်​နေတဲ့ မိဘ​တွေကို မိဘမဲ့​ကျောင်းမှာ သွားလှူမယ် အမျိုး​တွေဖိတ်လိုက်လို့ ​ပြောလိုက်​ရော။ (ဂွစာ​နော်...) ကိုယ့်အ​မေက​တော့ အဲ့လို​ပြောလိုက်တာနဲ့ ဘယ်သူ့မှ မဖိတ်​တော့ဘူးတဲ့။ 😂 သူ့အ​မေလဲ အ​ဒေါ်အရင်းချာ​တွေကလွဲ တခြားတစ်ရပ်ကွက်လုံး တစ်​ဆွေလုံးတမျိုးလုံးမပါ​တော့ဘူး။ 🤣 (တစ်ချက်ခုတ် ၃ ၄ ၅ ချက်ပြတ်) 

ကိုယ်က မိဘမဲ့​ဂေဟာအလှူ​လေးကို ဘယ်လိုမျိုး​လေးလုပ်ချင်တာလဲဆို​တော့ ကိုယ်ငယ်ငယ်က ​ပျော်ခဲ့ရတဲ့ Fun Fair ပုံမျိုး​လေးနဲ့ က​လေး​တွေကို ​ပျော်​စေချင်တာ။ ဒီဆန္ဒ​လေးက အဲ့​နေ့က ကိုယ့်စိတ်ကူးထဲကအတိုင်း မဖြစ်ခဲ့​ပေမဲ့ တဝက်​လောက်​တော့ ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုရမယ်။ အဲ့ဆန္ဒ​လေးဖြစ်ဖို့ ကိုယ့်လိုအပ်ချက်က ဝန်းခပ်ကျယ်ကျယ်ရှိတဲ့ မိဘမဲ့​ကျောင်းဖြစ်ဖို့လိုတယ်။ ပြီး​တော့ ကိုယ်လုပ်ချင်တာလဲ ​ပေးလုပ်ဖို့ ခွင့်ပြုချက်​ပေးရမယ်​ပေါ့​နော်။ ​ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ ကိုယ်လုပ်ချင်တဲ့ပုံစံမျိုး တတ်နိုင်တာကလဲ အ​ယောက် ၁၀၀/၁၅၀ ​ဝန်းကျင်​လောက်ပဲ limit ရှိတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ​ယောကျ်ား​လေး​ရော မိန်းက​လေး​ရောရှိတဲ့​ကျောင်းမျိုးဖြစ်​စေချင်တယ်။

အဲ့ဒိလိုအပ်ချက်​တွေနဲ့ကိုက်မဲ့​ကျောင်းကို ကိုယ် မြန်မာပြည်ပြန်တဲ့အချိန်တိုတွင်းရှာဖို့က အ​တော်ခက်တယ်။ ဒီမှာ ကိုယ်သိပ်​ကျေးဇူးအတင်ဆုံး ကိုယ့် ဘ​လော့ reader က​နေ အပြင်မှာပါခင်မင်ခဲ့တဲ့ ​မောင်တစ်​ယောက်လို အားကိုးရတဲ့အပြင် ​ပေါက်​ပေါက်​ရောက်​ရောက် ထက်ထက်မြတ်မြတ်နဲ့ Attention to detail ရှိတဲ့ Ye Wint Thu  ကို ပြန်မလာခင်ကတည်းက Messenger နဲ့ မိဘမဲ့​ဂေဟာ​တွေအ​ကြောင်းသွား​မေးတာ သူက အားတက်သ​ရော အပင်ပန်းခံပြီး​တော့ကို ကိုယ်လိုချင်တဲ့ပုံစံမျိုး ​ကျောင်း​တွေကို လိုက်ရှာ​ပေးတာ။ အဲ့လို လုပ်​ပေးလိမ့်မယ်လို့ကို မ​မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ သူသိတဲ့​ကျောင်းရှိလား ရှိရင် ကိုယ်ပြန်​ရောက်မှ စိတ်ဝင်စားတဲ့​ကျောင်း​တွေကို သွားကြည့်စုံစမ်းလုပ်မလို့က ကိုယ့်ရဲ့ အစက အစီအစဉ်... သူက အခုလို ​သေချာ အပင်ပန်းခံ ကူညီ​တော့ စိတ်ထဲ ဘယ်လို ​ကျေးဇူးတင် ခင်မင်မိမှန်းမသိဘူး။ (သူသိမသိ မသိ​ပေမဲ့ သူ့ကို ​​မောင်တစ်​ယောက်လို့ ကိုယ်ယုံကြည်အားကိုးလို့ရတဲ့သူတစ်​ယောက်လို စိတ်ထဲ ရင်းနှီး မိတာ။) 

နောက်ဆုံး ဗဟန်း ဝင်္ကပါလမ်းက အမျိုးသမီးများဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်​ရေးအသင်းဆိုတာက ကိုယ်လိုချင်သလို ​နေရာကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းရှိတယ်။ သူက မိန်းက​လေးချည်းပဲ​ကျောင်း ပြီး​တော့ အရွယ်​ရောက်ပြီးသားအမျိုးသမီး​လေး​တွေကိုလဲ အသက်​မွေးဝမ်း​ကျောင်းပညာသင်​ပေးပြီး ဝင်​ငွေ​လေးရှာ ဆက်​နေခွင့်​ပေးတယ်။ ဒိထက် ချို့တဲ့တဲ့​နေရာ​တွေရှိ​ပေမဲ့ ​ဝေးတာ​ရော၊ တချို့ကျ က​လေးဦး​ရေအရမ်းများ​တော့ ကိုယ်မတတ်နိုင်တာ​ရော​ကြောင့်မ​ရွေးဖြစ်တာ၊ ပြီး​တော့ ဒီ​ကျောင်း​လေးက တိုက်နဲ့ ခြံနဲ့ဆို​​တော့ အလှူရှင်​တွေက ကိုယ့်လိုပဲ ပိုလိုအပ်တဲ့​နေရာကိုလှူမယ်ဆိုပြီး ကပ်​ကျော်ဖြစ်ဖြစ်ပြီး သိပ်လာမလှူကြဘူးဆိုတဲ့အချက်​လေးကို သူက​ပြောပြတယ်။ 

ပြီး​တော့ သူပြတာ ​ကျောင်း ၂ ​ကျောင်း တစ်​ကျောင်းက ​ယောကျာ်း​လေး​ကျောင်း ကုက္ကိုင်းပရဟိတ​ဂေဟာက  ​ကျောင်းသားဦး​ရေ ၃၀/၄၀ ဝန်းကျင်ပဲရှိတာ။ ဒီ​တော့ ကိုယ်လှူချင်တဲ့ ဦး​ရေထက်​တော်​တော်နည်း​နေတာ။ ဒါ​ပေမဲ့ က​လေး​တွေကို ​တွေ့​တော့လဲ ​​ပျော်​စေချင်တာ။ ကိုယ့်​မောင်က အားကိုးရတာ အစ်မ ​​ယောကျ်ား​လေးကျောင်းက က​လေး​တွေကို ကားနဲ့ ဒီဘက် အလှူလုပ်မဲ့ မိန်းက​လေး​ကျောင်းကို​ခေါ်လာ​ပေးမယ်တဲ့။ ကိုယ်ကလုပ်ချင်တာပဲသိတာ Detail က​လေးတပြုံကြီး တာဝန်ယူ​ခေါ်လာဖို့နဲ့ ထိန်းဖို့က ကိုယ်မလုပ်နိုင်ဘူး​လေ။ ဘာလို့လဲဆို​တော့ ကိုယ်က Fun Fair ပုံမျိုးလုပ်မယ်ဆိုရင် on the ground မှာ ကိုယ်ရှိ​နေမှ ရမှာ။ တက်ညီလက်ညီပဲ သူက အစ်မ ကားငှားလိုက် ကျွန်​တော် က​​​လေး​တွေ ကြိုပို့တာဝန်ယူ​ပေးမယ်တဲ့။ အ​တွေးထဲတင်​ပျော်တယ်။ ကုသိုလ်​ရေး​တွေ ကုသိုလ်ရတယ်​တွေ စကားကြီး စကားကျယ်မ​ပြောဘူး။ ကိုယ်က​လေး​​တွေနဲ့ ​ဆော့ချင်တာရယ်၊ ကိုယ့် Childhood memory ​လေးကို တခြားက​လေးနဲ့ အ​ကောင်ထည်​ဖော်ချင်လို့ လျှာရှည်ကြတယ်ပဲ ဆိုပါ​တော့။ 😜 ကိုယ့်ရဲ ရှည်​ကြောလန် idea ​တွေကို execute ​ပေးတဲ့ ​မောင်မင်းကြီးသားက​တော့ နိုင်ငံမတူလို့ အမြဲမ​တွေ့ဖြစ်ကြ​ပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့  နည်းနည်းပဲရှိတဲ့ inner circle မိတ်​ဆွေသာရင်းထဲ ထိတ်ဆုံးကပါသင့်တာ​ပေါ့။ သူက အဲ့တုန်းက TV ထဲလဲ ပါ​​နေကျ ဆယ်လီဆို​တော့။ အပြန်အလှန် ဖန်း ​တွေ​လေ။

အစက​တော့ အမျိုးသမီး​ကျောင်းအုပ်ကြီးက ပစ္စည်း​တွေ​​ပေးချင်ရင် သူ့ကို​ပေးခဲ့ ​သူတို့က မိဘမဲ့​ကျောင်းဆို​တော့ ပစ္စည်း​တွေကို ဘုံလို​​ခြွေတာ အလှည့်ကျသုံးရတာမို့ သူက ပစ္စည်း​တွေ manage မယ်တဲ့။ ဒါ​ပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ကိုယ်က လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူတို့ကို ကိုယ်တိုင် တစ်​ယောက်ချင်းစီ လက်​ဆောင်​ပေးချင်တာ။ တသက်လုံး ဘုံသုံးခဲ့ရ​ကောင်း သုံးခဲ့ရမဲ့ သူ​တွေအတွက် သူတို့အပိုင်ပစ္စည်း ဘယ်သူနဲ့မှ ရှယ်စရာမလိုတဲ့ လက်​ဆောင်​ပေးချင်တာ။ ဒါနဲ့ ​နေ့လည်စာအလှူ အသားဟင်းအပြင် အလှူ​ငွေပါ ၃ သိန်းထပ်လှူ​တော့ ​ကျောင်းအုပ်ကြီးကလဲ ကိုယ်လုပ်ချင်တာသာလုပ်ဆိုပြီး တပြုံးပြုံး​ပေါ့။ လာမဲ့ ဧည့်သည်​တွေအတွက် ဆန်အ​ကောင်းနဲ့ ချက်​ပေးရမလားတဲ့။ က​လေး​တွေက ဆန်ကြမ်းစား​နေကျမို့ ဆန်အ​ကောင်းစား​လေ့မရှိဘူးတဲ့။ ကိုယ်လဲ သူတို့နဲ့​ပျော်ချင်ပါတယ်ဆိုမှ အဆင့်အတန်းကြီးခွဲသလို ကိုယ်​တွေအတွက် ဆန်​ကောင်းသက်သက်ထပ်ချက်​နေရမှာစိုးလို့ ရတယ် ဧည့်သည်​တွေလဲ သူတို့စားတဲ့ဆန်နဲ့ပဲစားမယ်လို့ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ 🤣🤣

ဆန်ကြမ်းဆိုပဲ...

​နေရာ​သေချာသွား​တော့ ကိုယ်လုပ်ချင်တဲ့ ငယ်ဘဝ မုန့်​တွေ အရုပ်​တွေ လိုက်စုံစမ်း​ရော... ဒဂုံ ၁ ​ကျောင်း​ရှေ့မှာ ကြက်ဥ​ခေါက််မုန့် ကပ်​စေးနဲ နဲ့ အုန်းသီးနို့ဆီ​ဝေဖာညှပ် ​ရောင်းတဲ့ အန်တီကြီးကို ​တွေ့ထား​တော့ အဲ့ကိုသွား ​အလှူလုပ််မဲ့​နေ့အတွက် ချုပ်ပြီးဝယ်။ အလှူလုပ်မဲ့​နေ့ သူ့ကို ကားနဲ့သွား​ခေါ်တာ ကိုယ်​​တွေပဲ​ခေါ်လား ဘယ်သူသွား​ခေါ်​ပေးလဲမသိဘူး။ အဲ့ အန်တီကြီးကလဲ တကယ်အသွက်၊ သူကလဲ ​ပျော်၊ အလှူကို နို့စမ်း​ဝေဖာချုပ်ဝယ်ပြီး​ကျွေးတာ မမြင်ဖူးဘူးတဲ့။ 😅

​နောက်ပြီး အင်တာနက်​ပေါ်​တွေ့လို့ save ထားတဲ့ ဂျုံမင်းသား ဂျုံရုပ်သမားကို ဖုန်းဆက်ပြီး​မေး​တော့ သူက အရုပ် ၇၀ ​လောက်ပဲ အများဆုံးလုပ်​ပေးနိုင်မယ်တဲ့။ က​လေးက အ​ယောက် ၇၀ ​လောက်ပဲရှိမှာ​လေ။ ​ကောင်မ​လေးတချို့က အပျို​လေး​တွေဖြစ် ကြီး​နေပြီ။ ဂျုံရုပ်က ​​​​ဈေးကလဲ သိပ်​တော့ မ​ပေါ​ပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်ချင်တာကိုး... အမှန် Party ​တွေမှာ​ခေါ်တဲ့ ပူ​ဖောင်းအလှဆင်ဂျိုကာတို့ဘာတို့ပါ ​ခေါ်ချင်တာ၊ အဲ့ဒါပါ​ခေါ်ရင် Out of budget ဖြစ်သွားတာ​ရော၊ လမ်း​ဘေး​ဈေးသည် လိုက်စုံစမ်းဖို့လဲ အချိန်မရ​တော့လို့။ 😁 ကိုယ်စိတ်ကူးထဲက လုပ်ချင်တဲ့ပုံစံက တစ်ကယ်​တော့ သူတို့ကို ကူပွန်​လေး​တွေ ​ဝေ​ပေးပြီး သူတို့လိုချင်တာ ​ဆော့ချင်တာကို ဝန်းထဲ​လျှောက်သွားကြည့်ပြီး ကူပွန်နဲ့ redeem လုပ်တာမျိုးကွာ။ Redeem ပြီးသွားတဲ့ဟာမျိုးကို Stamp ဖြစ်ဖြစ် အဲ့ station တာဝန်ယူသူရဲ့ လက်မှတ်ဖြစ်ဖြစ် ကူပွန်​ပေါ်ထိုးပြီး မှတ်ထားမယ်ကွာ။ စိတ်ကူးထဲရှိ​ပေမဲ့ ထုတ်​ပြောရမှာလဲရှက်တာ​ရော၊ နင်က ရှည်ပြန်ပြီဆိုပြီး အိမ်သား​တွေဝိုင်း​ပြောမှာစိုးလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မ​ပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ကိုယ့်အ​တွေးထဲကဟာ​တွေကို တတ်နိုင်သ​လောက်လုပ်ခဲ့တယ်။ 

​နောက်ပြီးသိမ်ကြီး​ဈေး​ပြေး ကျွတ်ကျွတ်အိတ်လှလှ​လေး​​​တွေ၊ မိန်းက​လေး​တွေအတွက် ​ခေါင်းစည်းကြိုး၊ ကလစ်​တွေ၊ ​ယောကျ်ား​လေး​ကျောင်းက ကိုရင်​တွေ​ခေါင်းမှာ ဒက်​တွေ​ပေါက်တယ်ဆိုလို့ ​ဆေး​တွေ၊ ကိုယ်ငယ်ငယ်က ယိုးဒယားကလာတဲ့မုန့်​တွေ စားချင်​ပေမဲ့ ​ဈေးကြီးလို့ သိပ်ဝယ်မစားဖြစ်ခဲ့တဲ့ မုန့်မျိုးစုံ။ ​နောက်ပြီး ​ယောကျာ်း​လေး​ကျောင်းသွားကြည့်တုန်းက က​လေး​တွေက ​တော်​တော်​လေး မွဲမွဲ​လေး​တွေမို့ မိိန်းက​လေး​ကျောင်း​ခေါ်လာရင် တချို့ အကြီး​လေး​တွေက ရှက်​နေပုံရလို့ သိမ်ကြီး​ဈေးက​နေ က​လေး​တွေအတွက်​တော့ ဝမ်းစက်​လေး​တွေနဲ့ နည်းနည်းကြီးတဲ့ ​ကောင်​လေး​တွေအတွက်​တော့ စပို့ရှပ်​​ပြောင်​လေး​​တွေ အလှူ​နေ့ကျ ကိုယ့်ရဲ့ အထူးဧည့်သည်​တော်​တွေအတွက် ဝတ်ခဲ့ဖို့ ​ဝယ်လိုက်တယ်။ တကယ့်နေ့မှာ ရဲဝင့်သူသွား​ခေါ်​တော့ သူဘယ်လို Manage ခဲ့လဲ​တော့မသိဘူး က​လေး​တွေက အင်္ကျီအသစ် သနပ်ခါးအ​ဖွေးသားနဲ့ လှပ​နေ​ရော၊ အကြီး​ကောင်​လေး​တွေက ရှက်လို့ မလိုက်ဘူး။ ​ယောကျ်ား​လေး​ကျောင်းက က​လေး​တွေကို မိိန်းက​လေး​ကျောင်း​ခေါ်လာမယ်ဆို​တော့ မိန်းက​လေး​ကျောင်းက ​ကျောင်းအုပ်ကြီးက သိပ်မကြိုက်ချင်ဘူး။ သူ့တသက် ဒီ​လောက်လျှာရှည်တဲ့ အလှူရှင် မမြင်ဖူးတာရယ်၊ ဘာလို့များသူဒီလို လုပ်ချင်တာလဲဆိုတာကို သူနားမလည်နိုင်ဖြစ်​​နေတာ ကိုယ်သိတယ်။ 

ကိုယ်ကသူ့ကို​ပြောတာက အန်တီပဲ ဧည့်သည်ဖိတ်လို့ရတယ်ဆို? အဲ့​​ကျောင်းက က​လေး​တွေက ကျွန်မဧည့်သည်​တွေလို့ သတ်မှတ်ရင် သ​ဘောတရားတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလားလို့။ သူအင်တင်တင်ဖြစ်​နေလို့လဲ ​နေ့လည်စာအပြင် ​ငွေသားချည်း ၃ သိန်း ထပ်လှူလိုက်တာက​တော့ ကိုယ်လုပ်ချင်တာလုပ် ကြည်ဖြူသူ့အပြုံး​လေးရ​တော့ အားလုံးစိတ်ချမ်းသာရတယ်။ အဲ့တုန်းက ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ Trader ballroom ငှားခနဲ့ယှဉ်ပြီး ​ပေးရတာတန်​နေ​​ရော၊ Trader ballroom သွားစုံစမ်းဖြစ်​သေးတယ်​လေ customer service ကလဲ လခစား​ပေမို့ မသိရင် သူပိုင်တဲ့​ဟော်တယ်ကျ​နေ​ရော လူကိုဆက်ဆံတာက... အခု ၃ သိန်းလှူတာနဲ့ ကိုယ် VIP လို ဆက်ဆံခံရတာ၊ ပြီး​တော့ ဒီ ၃ သိန်းကလဲ ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် ဒီ​ကျောင်းက မိန်းက​လေး​တွေအတွက် Good cause ကွာ ၁ ချက်ခုတ် ၂ ချက်ပြတ်ပြန်​ရော...

အထူးဧည့်သည်​တော်​တွေအတွက် အင်္ကျီအသစ်ဝမ်းဆက်

အဲ့အ​ကြောင်းနဲ့ ကိုယ်​ဈေး​တွေသွားဝယ်တဲ့ Process ကို ​ဖေ့ဘွတ်မှာကိုယ်ကတင်​တော့ Canada က​နေ အဲ့အချိန် မြန််မာပြည်ပြန်​ရောက်​နေတဲ့ Hollywood ရုပ်ရှင်​ (Star wars, X-Men, The Creator, Deadpool and wolverine စတဲ့ရုပ်ရှင် တွေမှာ) မြန်မာနိုင်ငံသား visual effects ပညာရှင် အ​နေနဲ့ ပါတဲ့ ကိုယ့်ငယ်ငယ်ကအတန်း​ဖော်တစ်​ယောက်ကလဲ သူလဲ ​စောင်​တွေ လာလှူချင်တယ်တဲ့။ ကိုယ်ကလဲ ရတယ်​လေ။ ​ကောင်တာတစ်ခုဖွင့်ရုံပဲဟာ။ 😄 The more, the merrier ပဲ။

လူချည်းလာရင်​တောင် ဂိမ်း​ကောင်တာဖွင့်ပြီး Game master လုပ်အား​ပေးလို့ရ​သေးတယ်။ သူကိုယ့်အလှူလာမယ်ဆိုတာလဲ ကြား​ရော တချို့ အတန်းထဲက သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အတန်း​ဖော်​တွေကပါ လာလှူမယ်ဖြစ်ကုန်​ရော၊ ကိုယ့်အလှူက သူတို့ဆီက ပိုက်ဆံ​ကောက်တာလဲ မဟုတ်၊ သူတို့လှူချင်တဲ့ပစ္စည်း က​​​လေး​တွေလက်ထဲတန်းထည့်ရုံဆို​တော့ ဘယ်သူမဆို လာ join လို့ရတယ်။ က​လေးဘယ်နှ​ယောက် ဘယ်အရွယ်​တွေဆိုတဲ့ data ကိုယ်​ပေးလိုက်တာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းအုပ်ထဲက ပိတ်စ​တွေ၊ မျက်နှာသုတ်ပဝါ​တွေအပြင် အဲ့​နေ့ကျမှ Dagon center မှာ Fashion ဆိုင်ဖွင့်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်းက သူ့ဆိုင်ရှင်းရင်း ရှူးဖိနပ်အသစ်​တွေအိတ်လိုက်ကြီး ဘယ်နှရံလဲ မသိ ဆိုဒ်စုံဆို​တော့ အဲ့ဒိ ဖိနပ်အသစ်အိတ်ကြီးက​တော့ ​ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ ကြည့်စီစဉ်ပြီး ဘုံသုံးဖို့ ​​ပေးခဲ့လိုက်တယ်။

​နောက်ပြီး ကိုယ့် ဘ​လော့ Reader ထဲက​နေ အပြင်မှာ ခင်​နေတဲ့ အစ််မ​တွေက အမျိုးသမီး လစဉ်သုံးဂွမ်းထုတ်​တွေ၊ ​ဖေ့ဘွတ်က​နေ သိတဲ့ မြန်မာအမျိုးသမီးနဲ့ အိမ်​ထောင်ကျ​နေတဲ့ အ​မေရိကန် (အဲ့​နေ့မှ ပထမဆုံး​တွေ့ဖူးတာ) ကလဲ စာ​အုပ်နဲ့ စာ​ရေးကိရိယာ​တွေ၊ ​​နောက် ​ဖေ့ဘွတ်သူငယ်ချင်းတစ်​ယောက်က ကိုင်စားလို့ရတဲ့ ​ဝေဖာနဲ့ ​ရေခဲမုန့် ​တွေ​ရော၊ ဘာ​တွေပါမှန်းကိုယ်​တောင် မမှတ်မိ​တော့ဘူး။ 

ဒါ​ပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကူးထဲကလို က​လေး​တွေ roaming around လုပ် လိုချင်တာ Redeem ဖို့ ကူပွန် system လုပ်ဖို့ အချိန်မရ​တော့ ​နောက်ဆုံး အလွယ်ပဲ ​ယောကျ်ား​လေး​တွေက ပြန်ပို့ရမှာဆို​တော့ စားပြီးတာနဲ့ တန်းစီပြီး လက်​​ဆောင်​တွေလိုက်​ကောက်တာ။ သူတို့က ဆွမ်းဆန်စိမ်း​လောင်းတာနဲ့ တူတယ်ဖြစ်​ရော။ 🤣🤣 တစ်ခုရှိတာက မြန်မာပြည်က က​လေး​တွေက အရှက်အ​​ကြောက်ကြီး​တော့ ကူပွန်စနစ်လုပ်လဲ သူတို့က လုပ်ရဲ မရဲ နားလည် မလည် မ​သေချာဘူး။ သူတို့ကို Encourage ဖို့က ပစ္စည်း​ကောင်တာက လူ​တွေအပြင် on the ground မှာ urshers ​တွေလိုမယ်။ ကိုယ့်အစီအစဉ်က ပစ္စည်း အလှူရှင်များပြီး လုပ်အားလှူသူနည်း​တော့ ကိုယ့်စိတ်ကူးထဲကလို လုပ်လို့မရဘူး။ အဲ့ဒါ​ကြောင့် ကိုယ့်ပွဲက တဝက်ပဲ အထ​​မြောက်တယ်လို့ ယူဆတာ။ မ​ကျေပွဲ နွှဲချင်​သေးတာ။ 😁

အဲ့​နေ့က က​လေး​တွေ ​ပျော်မ​ပျော်​တော့မသိဘူး။ ကိုယ့်ပွဲလာတဲ့ သူတိုင်း​တော့ ​ပျော်ကြတယ်။ ​ကျွေးတဲ့ ထမင်း​တောင် မစားပဲ နို့ဆမ်း​ဝေဖာ ကပ်​စေးနဲချည်း ဝိုင်းစားကြတာ။ 😅 ဂျုံရုပ်က ​ကျောင်းက က​လေး​တွေအတွက်ပဲ​နော်လို့ အမုန်းခံ​ပြောထားတာ​တောင် တချို့ ဧည့်သည်ကပါလာတဲ့ က​လေးတစ်​ယောက်တည်းကို ၂ ​ချောင်း ၃ ​ချောင်း ယူ​ပေးထားတာ​တွေ့​ပေမဲ့ မမြင်ချင်​ယောင်ပဲ ​ဆောင်​​​ပေးလိုက်​ပါတယ်။အော်.... လူဂုဏ်တန်အသိုင်းအဝိုင်းဆိုသူ​တွေရဲ့ အခွင့်ထူးခံလုပ်ပြချင်တဲ့ စရိုက်​​လေးပါလားဆိုပြီး အထင်ကို မကြီး​တော့တာ။ ကိုယ်​ပြောတာကကွာ က​လေးမို့ ကိုယ့်ကိုယ်တာနဲ့ကိုယ် ၁ ခု​လောက် ယူ​ပေါ့... အရုပ်သမားက ​ရွှေထွက်​တောင် အခု ၇၀ ထက် ပိုမလုပ်​ပေးဖူး​​ပြောထားတာ။ မ​ဆော့ဖူးတဲ့က​လေး​တွေ ​ပျော်ပါ​စေလား။ ​နောက်ရက် ၁၀ ခုလိုချင် လဲ သူ့မိဘ​တွေတတ်နိုင်​နေတာပဲ။ ဒါ​ပေမဲ့ တတ်နိုင်တာ မတတ်နိုင်တာထက် ငါတို့က အလှူရှင်နဲ့ အသိ​တွေ ငါတို့​တောင်းပိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာမျိုး လူကြီး​တွေကအစ လုပ်ပြချင်တာ။ 

က​လေးများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်​နေ​သော ဂျာကြီး

ဆန်ကြမ်းလို့ မစားနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ တချို့ ဧည့်သည်​တွေရဲ့ feedback လဲ ပြန်ကြားပါတယ်။ 🤣🤣 ​ဟော်တယ်မှာပွဲလုပ်ရင် မုန့်မ​ကောင်းဘူးအပြင် သတို့သမီးက လှလဲမလှဘူးတို့ ဘာတို့ပါပါမှာ။ အခုကျ ဆန်မ​ကောင်းတာအပြင် တခြားဟာ သူတို့အကုန်ကြိုက်။ လာသမျှ ဧည့်သည်အကုန်လဲ လုပ်အား​​ပေးရင်း​ပျော်ရ။ ကိုယ့်မင်္ဂလာပွဲ အထိန်းအမှတ်လုပ်တယ်လို့​တော့ ၂ဘက်မိဘ​တွေကိုကလွဲ ကျန်တဲ့သူ​တွေ မသိပါဘူး။ မြန်မာပြည်မှာ မင်္ဂလာပွဲ လုပ်​​စေချင်လွန်းတဲ့ မိဘ​တွေကလဲ ပွဲလုပ်​ပေး​တော့လဲ မင်္ဂလာပွဲဆိုပြီး နာမည်တပ်မဖိတ်ကြဘူး​လေ။ အစက​တော့ ဖိတ်ချင်သူ​တွေ list လိုက်ကြီးရှိကြတာကို... 😝

ဒီအလှူလုပ်တုန်းက ကိုယ်က ဟို​ပြေးဒီ​ပြေးဆို​တော့ ပုံသိပ်မရိုက်ဖြစ်ဘူး။ လာတဲ့ သူငယ်ချင်း​တွေရိုက်ထားတဲ့ပုံ​လေး​တွေပဲ ရှယ်ခိုင်းထားတာ။ facebook ပေါ် နဲ့ ဘ​လော့​ပေါ်အကျယ်တဝင့်စာမ​ရေးဖြစ်ခဲ့တာက အဲ့တုန်းက ပရဟိတဆိုပြီး က​လေးပုံ​တွေပြ အရမ်းလုပ်စားကြတယ်ကွာ။ အဲ့​တော့ လက်ယာသမား​တွေက က​လေး​တွေပုံရိုက်တာ မဖြစ်သင့်ဘူးတို့။ လူ​ကောင်း ဆိုတဲ့ နာမည်လိုချင်လို့ အားနည်းသူကို ခုတုံးလုပ်တယ်တို့ မျိုးစုံ ဒရမ်မာခင်း​ရေးသူ​တွေရှိ​တော့ ကိုယ်လဲ ​ရေးရမှာ ရှိန်ခဲ့တာ​ပေါ့။ page မှာက ကိုယ်မှန်းသိတဲ့ အမျိုး​ပေါင်းမျိုးစုံဘယ်သူဖတ်​နေမှန်းမသိလို့ မ​ရေးဖြစ်ခဲ့တာလဲပါတယ်။ အခု​တော့ နှစ်​တွေလဲ ကြာ​နေတာ​ရော၊ ဒါက အလှူဆိုတာထက် ကိုယ့်မင်္ဂလာပွဲကို တက်​ရောက်ကြတဲ့ ဧည့်သည်​တွေနဲ့ Door gifts ပြန်​ပေးတဲ့ Sponsors ​တွေလို့ သ​ဘောထားလိုက်ရင် ok တယ်ဟုတ်? 

​ပျော်​နေတဲ့ ဧည့်သည်​တွေ ပြန်ချိန်

ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး ဖုန်းအသစ်​ပြောင်းလိုက်​တော့ ပုံ​တွေ Back up လုပ်ရင်း ဒီပုံ​​​လေးတွေပြန်​တွေ့​တော့ ပြန်​ပျော်ရတာ​ရော၊ ပြီး​တော့ ကိုယ့်ရဲ့ အပြည့်အဝ မလုပ်ရ​သေးတဲ့ Fun fair ​လေး​ရော မြန်မာပြည်ပြန်လို့ရတဲ့ တစ်ချိန် အားလုံးနဲ့တူတူ လုပ်ချင်ပါ​သေးတယ်လို့.....

စားချင်ထှာ... ကိုယ့်သားကို ​ကျွေးချင်မိ

ပြောပြရအုံးမယ် (၃) - ကုသိုလ်

ဒီပိုစ့်နဲ့ ဦးရဲထွဋ်လုပ်တယ်တော့ မထင်စေချင်ပါ… ဦးရဲထွဋ်လိုလဲ ဓာတ်ပုံသက်သေနဲ့တကွ ကောင်းမှုပြုခဲ့တာကို ပြစရာမရှိပါ… ယုံသည် မယုံသည်ကိုအပထား ကျွန်မခံစားချက်လေးကို မျှဝေချင်တဲ့ စိတ်ကလေးပဲရှိပါတယ်… ကိုယ်ကောင်းတာလုပ်တယ်ဆိုပြီးလဲ ကြွားခြင်းမဟုတ်ရပါ…

မြန်မာပြည်က Ramsay

မြန်မာပြည်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မ မစားမနေစားဖြစ်တဲ့အရာကတော့ ကြေးအိုးပါ… အလှဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ရှိလို့ စလုံးမှာကတည်းက အစားလျော့စားလာပေမဲ့ ရွှေတောင်တန်းလမ်းက ကြေးအိုးဆိုင်ကိုတော့ တစ်ခေါက်လောက် စားရမှကို ကျေနပ်နိုင်မှာပါ… ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မနဲ့ သူ စကားဝါကြေးအိုးဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ စားပွဲရလို့ ထိုင်ဖြစ်ပါတယ်… ကြေးအိုးဆိုင်စားချင်လွန်းလို့သာ လာရတယ်… လျော့ထားတဲ့ ၀ိတ်လေးတွေ ပြန်တက်လာမှာကို စိတ်ထဲက ကြောက်နေလို့ စားရမှာ အပြစ်ရှိနေသလိုပါပဲ… ဒါပေမဲ့လဲ ကြာဇံလျော့စားပြီး အသားတွေများများစားမယ်ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဆင်ခြေလုပ် အားပေးမိပါတယ်…

မြန်မာပြည်က ကြေးအိုးတွေက စင်္ကာပူက စေတနာမပါ အဿပြာသာကြည့်တဲ့ Low Quality ကြေးအိုးတွေနဲ့ ယှဉ်တော့ အသားတွေ အရွက်တွေက တကယ့်ကို အားရစရာပါပဲ… အသားတွေများလို့ အုပ်နေတာ အောက်က ကြာဇံဖတ်တောင် မမြင်ရပါဘူး… အန့ံအရသာနဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အရာပါပဲ… သူနဲ့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တစ်ပွဲမှာစားပါတယ်… မနှစ်က စားတုန်းက သူကြေးအိုးတစ်ပွဲကို မကုန်လို့ ကျွန်မက ကျွန်မပွဲရော သူ့ပွဲကျန်တာတွေရော အကုန်စားဖြစ်ခဲ့တာကိုသတိရပြီး သူ့ကို ဒီတစ်ခါမကုန်လို့ မရဘူးနော်လို့ပြောမိပါသေးတယ်… သူမကုန်လို့ ကိုယ် နှမြောပြီး ပိုစားမိမှာစိုးလို့ပါ… ကိုယ်ကတော့ ကြေးအိုးတစ်ပွဲ မကုန်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်ခဲပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ကိုယ်သတိမထားမိလိုက်တာက ၃လလောက် ညစာမစားပဲနေလာတာဆိုတော့ ဗိုက်ကကျင့်သားမရတာကိုပါ…

ကျွန်မတို့ ၂ယောက် စားနေရင်း တဖြည်းဖြည်း လက်နှေးလာပါပြီ… ကြေးအိုးတစ်ပွဲကို အားလုံးကုန်အောင်စားဖို့မပြောနဲ့ အသားတွေတောင် ကုန်အောင်မစားနိုင်တော့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အားမလိုအားမရဖြစ်ရမလို ဝမ်းပဲသာရမလိုပါပဲ… စိတ်ထဲကတော့ ကျန်နေသေးတဲ့ အသားလုံးတွေနဲ့ တမင်မစားပဲချန်ထားတဲ့ ငုံဥတွေကို နှမြောနေမိတာတော့ အမှန်ပါ… ဒါကိုတောင် နှမြောစိတ်နဲ့ ဇွတ် ဖိပြီးကျွန်မစားနေမိပါတယ်… ဗိုက်ပြည့်နေတာကလဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိတယ်… ပြည့်နေတာကို ထပ်ထည့်နေတာလဲ ၀ိတ်လျော့တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် အကြီးမားဆုံးအပြစ်ဆိုတာလဲ နားလည်တယ်… စိတ်ထဲက မဗေဒါနောက်တစ်ယောက်ကလဲ “နင်လျော့ထားတာတွေ အလကားဖြစ်တော့မယ်” လို့ သတိပေးနေတယ်… နှေးနှေးပဲ သွင်းနေရတဲ့ကျွန်မအတွက် စစထိုင်ချင်းကလို ကြေးအိုးပွဲမှာပဲ အာရုံမရှိတော့ပါဘူး… ဘေးဘီက ၀ိုင်းတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်းစားလိုက်ပဲလုပ်နေပါတော့တယ်..

မြန်မာပြည်ထုံးစံအတိုင်း ပလက်ဖောင်းပေါ်ခင်းထားတဲ့ စားပွဲတွေဆီကို အလှူခံတွေ ခဏခဏလာတတ်ပါတယ်… တစ်ယောက်ကိုထည့်မိတာနဲ့ နောက်တစ်ယောက် နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ကတီးကတီးလာတော့တာပါပဲ… ကိုယ့်မှာလဲ အလှူခံကို ထည့်စရာ ပိုက်ဆံက အတန်သေးမပါလာပါဘူး… ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ပိုက်ဆံထက် သူတို့လိုအပ်တာကိုပိုလှူချင်ပါတယ်… ဥပမာ နေမကောင်းလို့ ဆေးဖိုးလေးပေးပါဆိုရင် အဆင်ပြေတယ် အချိန်ရှိတယ်ဆိုလို့ကတော့ ဆေးဆိုင်ထိ ဆေးလိုက်ဝယ်ပေးလိုက်ချင်ပါတယ်… ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရင် အလကားအစားရချောင်တယ်ဆိုပြီး အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်မရှိပဲ အကျင့်ပျက်မှာစိုးလို့ပါ… ကြားဖူးတာက မွေးကင်းစကလေးတွေကိုတောင် အချိန်ပိုင်း ငှားစားပြီး လုပ်စားတဲ့ စျေးကွက်ရှိတယ်ဆိုလို့ပါ…

ကုသိုလ်ဆိုတာ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ရုံ အကုန်ကျခံလိုက်ရုံနဲ့ ရတယ်လို့မထင်ပါဘူး… ငါဟဲ့ ကုသိုလ်ရအောင်… ငါလူမြင်ကောင်းအောင် လုပ်လိုက်မယ်ဟဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် စတဲ့ အမျိုးစုံသော ပြန်လည်ရလိုမှုကို ရည်စူးတဲ့ ကုသိုလ်မျိုးကိုလဲ သိပ်မလုပ်ချင်ပါဘူး… အဲဒါကြောင့်လဲ ညောင်စေ့လောက် လှူရုံနဲ့ ညောင်ပင်ကြီးလောက် ကုသိုလ်ရတယ်… ညောင်ပင်ကြီးလောက် လှူရုံနဲ့ ညောင်စေ့လောက်ပဲ ကုသိုလ်ရတယ် စသည်ဖြင့် စကားပုံတွေထွက်လာတာပါ… (အလှူလုပ်တယ်ဆိုတာ လောကီလောကုတ္တရာအရေးတွေအတွက် ရံဖန်ရံခါ ခန်းမတွေဘာတွေနဲ့ လုပ်ရတာမျိုးတွေရှိတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်ပါတယ်… ခု ကျွန်မပြောချင်တာက ဘယ်အလှူမဆို စိတ်ကလေးထားတတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ် လို့ဆိုလိုချင်တာပါ… စိတ်ပြတ်မှ လှူပါ… ဇနိုးဇနောင့်စိတ်နဲ့ လူမြင်ကောင်းအောင် မလုပ်ပါနဲ့…)…

ကျွန်မအတွက်တော့ ကုသိုလ် အကျိုးထူးတယ်ဆိုတာ ထီသိန်းပေါင်းများစွားထပေါက်တာတို့၊ ပိုက်ဆံတွေအလကားရလိုက်တာတို့ မဟုတ်ပါဘူး… ကျွန်မအတွက် ကုသိုလ်အကျိုးပေးတယ်ဆိုတာ အဲဒိကောင်းမှုကိုလုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ ကြည်နူးမှု… အဲဒိကောင်းမှုအကြောင်းကို ပြန်တွေးလိုက်တိုင်းမှာ ကျေနပ်ရတဲ့ စိတ်နှလုံး… အဲဒိကောင်းမှုကြောင့် ကျွန်မစိတ်ဓာတ်ကြည်ရွှင်မှုကနေတဆင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်အဆင့်အတန်းမြင့်မားတည်ကြည်လာမှု၊ ကောင်းမှုလုပ်ပြီး သူများကိုပေးလှူတဲ့အတွက် ကိုယ့်ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရတဲ့အခါ ကောင်းမှုတွေပိုပိုလုပ်ချင်လာသလို ပတ်ဝန်းကျင်အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံတဲ့အခါမှာလဲ ကိုယ့်စိတ် အကြည်ဓာတ်ကောင်းမွန်နေတဲ့အတွက် အစစ အရာရာ အဆင်ပြေလာမှာပါပဲ… အဲဒါဟာ ကျိုးကြောင်း ဆက်စပ်ပြီးကျွန်မ ထင်တဲ့ ကုသိုလ် အကျိုးပေးဆိုတာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်လို့ပဲ ဆိုချင်ပါတယ်…

အပေါ်က ကြေးအိုးဆိုင်အကြောင်းဆက်ရရင်ဖြင့် အဲဒိ ဆိုင်နားမှာ ပိုက်ဆံတောင်းတဲ့ အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရှိသလို ကျွတ်ကျွတ်အိတ်လေးနဲ့ လိုက်တောင်းနေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်လဲ ရှိပါတယ်… သူ့အသက်က ၈နှစ် ၉နှစ်လောက်ရှိမယ်ထင်ပါတယ်… ညစ်ပတ်ပေရေပြီး နွမ်းပါးနေပေမဲ့ သွပ်လပ်ပြီး မျက်လုံးအစုံကတော့ တောက်ပနေပါတယ်… မနက်ဖြန်အတွက် စဉ်းစားပြီး ဘာမှပူပန်မနေပဲ လက်ရှိအတွက်ပဲရသမျှကို ပျော်နေပုံရပါတယ်… သူက စားပွဲဝိုင်းတွေနားကပ်လာရင် စားသောက်နေတဲ့သူတချို့ကလဲ မကြိုက်တဲ့ပုံပြတာတွေလဲရှိပါတယ်… ဒါကြောင့် သူစားပွဲဝိုင်းတွေနားတော့ အရမ်းမကပ်ပါဘူး… (စာကြွင်း။ ၁၉လမ်းက ဘာဘီးကျူးဆိုင်တွေမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ စားတုန်းက မိန်းကလေးဆိုပြီး ရှက်အောင်လား စိတ်ပျက်အောင်လား အန့ံကလဲ အတော်လေးနံနံစော်စော်နဲ့ လူအသားကို အတင်းကြီးကပ်ပြီး မပေးပေးအောင်လုပ်တဲ့သူမျိုးဆိုရင်တော့ ကျွန်မကလဲ အလွန်တရာမှ ခေါင်းမာတတ်တဲ့သူမျိုးပါ… ကျွန်မဆီက တစ်ပြားမှ ရမှာမဟုတ်ပါဘူး)… ခုဒီကောင်လေးကတော့ လူတွေနားသိပ်မကပ်ပဲ လူတွေဆီကလဲ ဇွတ်အတင်းလိုက်မတောင်းနေပဲ ရပ်ထားတဲ့ကားတစ်စီးကိုမှီပြီ ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ခပ်ကြီးကြီးရဲ့ အောက်နားမှာသာရှိတဲ့ သူများစားပြီးသားစားပွဲတွေက ပိုတာတွေကို ထည့်ထားတဲ့ ကြာဇံဖတ် တွေကိုပဲ ညာဖက်လက်က ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ကို ချိတ်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ မမှီတမှီနှိုက်နှိုက်စားနေပါတယ်… အရေတွေ စက်လက်နဲ့ လက်ထဲပါလာတဲ့ ကြာဇံဖတ်တွေကိုစားနေရတာကိုပဲ Master Chef က Ramsay အရသာရှိတဲ့ ဟင်းခွက်တစ်ခုကို မြည်းနေတဲ့အလား အရသာအပြည့်အဝခံပြီး သူစားနေပါတယ်… (Ramsay တောင် သူ့လောက် အစားအစာကို Appreciate ဖြစ်ဖြစ် အရသာခံတတ်ပါ့မလားမသိဘူး… :P )

ကျွန်မကတော့ အသားတုန်းတွေကို ဗိုက်ပြည့်ရက်စားနေရတာ အပြစ်ကြီးရှိသလိုခံစားနေရပါတယ်… သူကတော့ မကုန်လဲ မစားနဲ့တော့ဆိုပြီး ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ ခေါ်လိုက်ပါပြီ… ပိုက်ဆံရှင်းပြီးရင် ဒီအသားတွေက အမှိုက်ပုံးထဲပဲရောက်ပြီး အစားအစာ ဖြုန်းတီးသလိုဖြစ်နေမယ်ဆိုတာကိုလဲ စိတ်ထဲ ဇနိုးဇနောင့်ပါပဲ… အဲဒိအချိန်မှာ Win-Win situation (၂ဦး ၂ဘက်လုံးအကျိုးရှိတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု) ကို ကျွန်မ အကြံရလိုက်ပါတယ်… ကောင်လေးက ကျွန်မတို့နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်း ၂ ၀ိုင်းကျော်လောက်က ရပ်ထားတဲ့ကားနားမှာပါ… ကျွန်မ သူ့ကိုလှမ်းခေါ်ပါတယ်… သူကလဲ မကြား… ကျွန်မတို့ထွက်သွားပြီး ဆိုင်ကလူတွေသိမ်းသွားရင် သူ မရလိုက်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်… သူဒီဘက်လှည့်လာတဲ့အချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်… သူလှည့်လာတာနဲ့ ကျွန်မလဲ လက်ရက်ပြီးခေါ်လိုက်ပါတယ်… အနားရောက်လာတော့မှ အသားတွေလဲ ကျန်သေးတယ် ယူမလား လို့မေးတော့ ယူမယ်တဲ့… (သူ့ကြည့်ရတာ ထိုင်စားချင်ပုံတော့မရပါဘူး… သူ့အိမ်မှာ သူညစာနဲ့အတူပြန်အလာကို စောင့်နေမဲ့ မောင်နှမသားချင်းတွေ ဘယ်နှယောက်ရှိမလဲမှ မသိတာ)… ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ ဝမ်းပန်းတသာပဲ သူ့ကို ပေးလိုက်ပါတယ်… သူထွက်သွားပြီး နဂိုကားနားမှာ ပြန်ရပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ပိုက်ဆံပြန်အမ်းတာရလို့ ထွက်လာဖို့လုပ်နေတုန်း ကျွန်မသူ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ ဝက်သားလုံးကို လက်နဲ့ နှိုက်ပြီး အားပါးတရစားနေပါတယ်… ကျွန်မစိတ်ထဲက သူ့ကိုပေးလိုက်ရတာ တန်တယ်လို့ခံစားပြီး ဝမ်းသာမဆုံးဖြစ်ရပါတယ်… သူ့နားက ဖြတ်လျှောက်သွားတော့ ကျွန်မသူ့ကို “စားလို့ ကောင်းလား” လို့မေးတော့… မုန့်ဝါးနေရင်း ပြုံးပြ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပါတယ်…

ဟုတ်ပါတယ်… ဒါဟာ တကယ်ကိုပဲ ကြွားပြောစရာ အလှူတစ်ခုမဟုတ်ပါဘူး… တချို့အမြင်မှာ အကြံကျွေးတာများ ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်နေတယ်လို့တောင် မြင်ချင်မြင်မှာပါ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသူ့ကိုပေးလိုက်တာ ပုတ်သိုးနေတဲ့ စားစရာတွေမဟုတ်ပါဘူး… ပြီးတော့ သူ့ကိုပေးလိုက်ပြီး သူပျော်သွားတာကိုတွေ့ခဲ့ရတဲ့အတွက် ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ကျိုက်ထီးရိုးပေါ်က လူကို အလှူမထည့်ရင်ကြိမ်ဆဲနေတဲ့ အလှူခံတွေကို မခံချိမခံသာထည့်ခဲ့ရတဲ့ အလှူငွေတွေထက် ခုကြေးအိုးပေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းလေးကို ကိုတွေးလိုက်တိုင်း ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မဂုဏ်ယူမိသလို… ကိုယ်ပေးချင်နေတဲ့အချိန်မှာ လိုအပ်တဲ့ အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်ကိုပေးလိုက်ရတဲ့ ပီတိကို ဝေမျှချင်ယုံသက်သက်ပါပဲ… ကျွန်မအတွက်တော့ ပိုက်ဆံအပိုမကုန်လိုက်တဲ့ ကောင်းမှုတစ်ခုဟာ ကျွန်မ အဆင်မပြေတဲ့အခါတိုင်း အဲဒါမျိုးအကြောင်းလေးတွေတွေးမိရင် စိတ်ကြည်လင်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယုံကြည်မှုတွေ ပြန်ရစေနိုင်တဲ့ ကုသိုလ်အကျိုးပေးတစ်ခုပါပဲ…

FT တစ်ယောက်ရဲ့ ဒါန

စကာင်္ပူနိုင်ငံသားတွေက သူတို့နိုင်ငံမှာ ပညာနဲ့လာအလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေကို FT လို့ခေါ်ပါတယ်… စလုံးအစိုးရအတွက်တော့ FT ဆိုတာ Foreign Talent လို့အဓိပ္ပါယ် ဖွင့်ဆိုပေမဲ့ သူတို့ နိုင်ငံသားတချို့ကတော့ သူတို့အလုပ်အခွင့်အရေးတွေ လာလုတယ် ဘာညာနဲ့ FT ကို Foreign Trash လို့ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ပါတယ်…

ဒီ Vending Machine လေးမှာပေါ့... ခုပဲ အလုပ်က ပြန်လာလို့ ရိုက်လာတာ...

ကျွန်မ အလုပ်နဲ့ အိမ်က နီးတော့ ရက်တော်တော်များများ အိမ်ပြန်ပြီး နေ့လည်စာ စားဖြစ်တာများပါတယ်… အိမ်ပြန်ရင်လဲ Handphone နဲ့ ထီးကလွဲလို့ ပိုက်ဆံတပြားမှ သယ်မလာတတ်ပါဘူး… ခုလပိုင်း နေကလဲ သေလောက်အောင်ပူတာ အားလုံးသိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ… မေမေ့ကိုတောင် နေမြင့်နေတုန်း စျေးသွားရင် စိုးရိမ်မိပါတယ်… ပြီးခဲ့တဲ့အပတ် တစ်ရက်မှာ ကျွန်မအိမ်နားရောက်ခါနီး ဘလောက်တစ်ခုအလိုမှာ တရုတ်အဖွားကြီးတစ်ယောက်က “ ရှောင်မိန့်… ရှောင်မိန့်… ပန်းမန်ဝေါ်” ဆိုပြီး လှန်းခေါ်ပါတယ်… 

အဲဒိတိုက်အောက်နားမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်တဲ့ အလုပ်သမားတွေ နေ့လည် ၀ိုင်းဖွဲ့ထမင်းစား၊ တရေးတမော တိုက်အောက်မှာပဲ အိပ်ကြတဲ့သူတွေလဲရှိပါတယ်… အဲဒိနေ့ကတော့ သူတို့တွေက အဲဒိအဖွားကြီးရှိတဲ့ တိုက်အောက်က စားပွဲမှာပဲ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြပါတယ်… (အလုပ်သမားတွေက များသောအားဖြင့် ဘင်္ဂလီတွေဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်လေတော့ မြန်မာအလုပ်သမားတွေလဲတွေ့တတ်ပါတယ်၊ တရုတ်လို မတတ်ကြပါဘူး)… တရုတ်အဘွားအိုက Vending Machine ကို သူမလုပ်တတ်လို့ သူ့ကို ကူလုပ်ပေးဖို့ တရုတ်လိုပြောပါတယ်… ကျွန်မ တရုတ်လို သိပ်မပြောတတ်သေးပေမဲ့ သူပြောတာတော့ နားလည်ပါတယ်… ဒါနဲ့ အဘွားအိုကို ကူဖို့ အဲ့ဒိနားကိုသွားလိုက်ပါတယ်… အလုပ်သမားတွေကလဲ ဘာဖြစ်မလဲဆိုပြီး ၀ိုင်းကြည့်နေပါတယ်… စက်နားရောက်တော့ အဖွားအိုကို ဘာသောက်ချင်လဲလို့ ကျွန်မက အင်္ဂလိပ်လိုမေးပါတယ်… ကျွန်မရုပ်က တရုတ်ပုံလဲ ခပ်ပေါက်ပေါက်ဆိုတော့ သူတို့ကတော့ ဘယ်လိုထင်မလဲမသိပါ… မကူညီချင်လို့ တမင်သက်သက် အင်္ဂလိပ်လိုပြောတယ်ထင်မှာလဲစိုးမိပါတယ်… (နောက်တစ်ချက်က ကျွန်မအသံက နဂိုကတည်းက မာပါတယ်… ပြင်လို့လဲမရပါ…) အဘွားအိုက နားမလည်တဲ့ပုံမျိုးလုပ်နေတော့ ကျွန်မလဲ ကြိုးစားပြီး တရုတ်လိုပြောကြည့်ပါတယ်…

ကိုကာကိုလာ လက်ညှိုးထောက်ပြီး “Coke”

Ice lemon Tea လက်ညှိုးထောက်ပြီး “ချာ”

Green Tea လက်ညှိုးထောက်ပြီး “ချာ” … ၂မျိုးကွဲတာတောင် ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ဘူး… ညံ့ချက်…

ဘယ်ဘက်အောက်ထောင့်က Green Tea

အဘွားအိုက Green Tea ယူမယ်ပြောပါတယ်… ကျွန်မမှာလဲ ပိုက်ဆံက တပြားမှပါမလာတော့ သူ့ဆီကတောင်းရတော့တာပေါ့… 

“ယိခွိုင့် ယိမောင်း…… ချန်?” ဆိုပြီး ကျွန်မမေးလိုက်ပါတယ်… 

ကိုယ်က တရုတ်လို မပြောတတ်တော့ ရိုင်းသလိုဖြစ်နေသလားတော့ မသိပါ… အဘွားအိုက သူ့လက်ထဲက အကြွေစေ့တွေပြပါတယ်… အားလုံးပေါင်းမှ 65 cents ပဲရှိပါတယ်… အအေးက ၁ကျပ်၁ဝပြား ဆိုတော့ မလောက်ပါဘူး… ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံပါလာရင်တော့ သူ့ကို ဝယ်ပေးလိုက်ပါတယ်… အမှန်တော့ အဘွားအိုပုံစံကြည့်ရတာလဲ သူပိုက်ဆံမလောက်တာကို သူသိပုံရပါတယ်… ပိုက်ဆံတောင်းရမှာရှက်လို့ စက်ကို လုပ်ပေးပါလို့ စပြောပုံရပါတယ်… တကယ်ပဲ အအေးသောက်ချင်တာဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ အကြံအဖန်လုပ်တဲ့ပံံုံမျိုးမဟုတ်ပါ… ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ အကြံအဖန်လုပ်တဲ့သူကလဲ ဒိလောက် ပမာဏနည်းနည်းကို မတောင်းပါဘူး (Little India မှာ ဘတ်စ်ကားစောင့်နေတုန်းက သားသားနားနားဝတ်ထားတဲ့ ကုလားမိသားစုတစ်စုက သူတို့ စလုံးကို အလည်လာရင်း ပိုက်ဆံပြတ်သွားလို့ လမ်းစားရိတ်ပေးပါဆိုပြီး အကြံအဖန်လာတောင်းတာခံရဖူးပါတယ်… အကြံအဖန်လို့ထင်တာပါပဲ… တကယ့်ခရီးသွားက ပိုက်ဆံပြတ်ရင် သူစိမ်းဆီက လိုက်မတောင်းပါဘူး… ဘဏ်ကဒ်မရှိရင်တောင် ပါလာတာ ပေါင်နှံရောင်းစားပြီး Survived လုပ်မှာပါ)…

ကျွန်မလဲ အဘွားအိုကို “ပုကုန့် ချန်” (ပိုက်ဆံမလောက်ဘူး) ပြောတော့… 

သူက “မိန်းယိုချန်” တဲ့ (သူ့မှာလဲ ပိုက်ဆံမရှိဘူးတဲ့)… ကျွန်မလဲ ပိုက်ဆံယူမလာမိလို့ ဘာလိုလုပ်ရမှန်းမသိပါဘူး… 

ဒါနဲ့ပဲ “ဝေါ်ရယ် မိန်းယိုချန်” ဆိုပြီးထွက်လာခဲ့ပါတယ်… 

အဘွားအိုကိုလဲ လူရွေးမှားလေခြင်း… ငါ့လို ပိုက်ဆံမပါတဲ့သူကိုမှ ရွေးရလေခြင်း… ငါ့ကို ပိုက်ဆံမပေးချင်ဘူးများထင်သွားမလားဟု စိုးရိမ်ရင်း သူပိုက်ဆံပါတဲ့ နောက်တစ်ယောက်တွေ့ပြီး ကူညီသွားပါစေလို့ မျှော်လင့်မိတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲလိုဖြေတွေးနေလဲ ကျွန်မစိတ်ထဲက အောင့်သက်သက်ဖြစ်နေတယ်… ဒီ နေအောက်မှာ ရေဆာနေတဲ့ စလုံးအဘွားအိုတစ်ယောက် ပိုက်ဆံပါတဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကို မတွေ့ရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ စဉ်းစားမိလိုက်တော့ ကျွန်မအိမ်ကို အမြန်သုတ်ခြေတင်ပြန်လိုက်တယ်… အိမ်ပေါက်ရောက်တာနဲ့ အဖေ့ဆီက ပိုက်ဆံ ၁ကျပ်၁ဝပြား အမြန်တောင်းပြီး ပြန်ပြေးဆင်းလာမိတယ်… စိတ်ထဲမှာ အဘွားအိုမှ ရှိပါအုံးမလား… ပြန်မှတွေ့ပါ့မလားလို့ တွေးနေမိတယ်…

ကျွန်မ အဲဒိတိုက်အောက်နားပြန်ရောက်တော့ အဘွားအိုက ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်းနဲ့ လျှောက်နေတာ ဟိုဘက်တိုက်နားလောက်ရောက်နေတာ လှမ်းမြင်လိုက်ပါတယ်… သူ့ကို တစ်ခါပြေးခေါ်ပြီး Vending Machine ဘက် ပြန်လျှောက်လာတာထက်စာရင် ကျွန်မပဲ အမြန်ဝယ်ပြီး သူ့နောက်ပြေးလိုက်ရင် မှီအုံးမယ်ထင်တာနဲ့ စက်မှာအရင် အအေးဝယ်လိုက်ပါတယ်… ပြီးမှ အမြန်သူ့နောက်ပြေးလိုက်တော့ အဘွားအိုကို မတွေ့တော့ပါဘူး… စိတ်ထဲ “ဟာ… သွားပါပြီ… စောစောကမှတွေ့လိုက်သေးတယ်” ဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်တဲ့ဘက်ကိုပဲ ဆက်ပြေးလိုက်ပါတယ်… အဲဒိနားရောက်တော့မှ အဘွားအိုက ဟိုဘက်တိုက်ဘက်ကို လျှောက်နေတာတွေ့ပါတယ်… ကျွန်မလဲ သူ့ကို ဘယ်လိုလှမ်းခေါ်ရမှန်းမသိပါဘူး… တရုတ်ကားတွေထဲမှာတော့ “နိုင်းနိုင်း” လို့ပဲခေါ်ရမလား… ဒါနဲ့ပဲ ဆက်ပြေးရင်း ခပ်တိုးတိုး “အမ်းမ… အမ်းမ” လို့ခေါ်လိုက်ပါတယ်… မှန်မမှန်တော့ မသိပါ… ပါးစပ်က ထွက်သွားတာကို အသံပေးလိုက်တာပါ…

အဘွားအိုလှည့်ကြည့်တော့မှ သူ့ကို ကျွန်မက အအေးဗူးလှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်… အဘွားအိုလဲအတော်လေး ဝမ်းသာသွားတဲ့ပုံရပြီး တရုတ်လိုတွေ ဆုတောင်းပေးပါတယ်… “ကျုနီ ခွိုင့်လာ့… ရှောင်မိန့်” ဆိုပြီးပြောတာတော့ နားလည်ပါတယ်… သူ့အသက် ၈၀ ရှိပြီလို့ပြောတာလဲ ကြားလိုက်ပါတယ်… အဲလိုကြီး ဆုတောင်းပေးတော့ ကျွန်မလဲ မနေတတ်တော့ပါဘူး… ရုံးက Breaktime အချိန်အမှီပြန်ရမှာမို့ အဘွားအိုကို လက်ပြပြီး အိမ်ဘက်ကိုပဲ လှည့်ထွက်လာလိုက်ပါတယ်… အဘွားအိုရဲ့ တရုတ်လို ဆုတောင်းသံတွေကတော့ ကျွန်မလှည့်ထွက်လိုက်တဲ့အထိကြားနေရတုန်းပါပဲ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အအေးပေးလိုက်တုန်းက ဖြစ်သွားတဲ့ အဘွားအိုရဲ့ မျက်နှာကတင် လုံလောက်သွားပါပြီ…

အိမ်ကို ပြန်လျှောက်တဲ့လမ်းမှာ တစ်ယောက်တည်း တွေးပြီး စလုံးတွေကို စိတ်ထဲက ပြောမိတာက… နင်တို့ စလုံးလူငယ်တွေ ကိုယ့်မိဘတောင် ကိုယ်ပြန်မကြည့်လို့ အအေးတောင် ဝယ်မသောက်နိုင်တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် ငါတို့လို FT တွေ ရှိနေလို့ ခံသာနေတယ်မှတ်ပါ ဆိုပြီး… သူများပိုက်ဆံနဲ့ လှူလိုက်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ညောင်စေ့လောက်အလှူကို ညောင်ပင်ကြီးလောက် ဂုဏ်ယူရင်း ချွေးသံရဲရဲနဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတော့တယ်…

မဗေဒါရဲ့ စာဖတ်သူအပေါင်းလဲ ကိုယ်ပြန်စဉ်းစားလိုက်တိုင်း ကိုယ့်မျက်နှာပေါ်အပြုံးတစ်ခုတင်ပေးတဲ့… ကိုယ်ဂုဏ်ယူတဲ့ အလှူအတန်းမျိုးနဲ့ ကုသိုလ်အကျိုးကို လက်ငင်းခံစားနိုင်ကြပါစေလို့ ဆုတောင်းရင်း…..

(မှတ်ချက်.... ဦးရဲထွဋ်လိုတော့ ကလေးတွေကားပေါ်တင်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက် သက်သေနဲ့တကွ ပြလို့မရပါ)....

ပြောပြရအုံးမယ် (၂) (သို့) တိုးတက်လာတဲ့ ပတ်စပိုစ့်ရုံး

ပတ်စပိုစ့်ရုံးကတော့ အရင်ကထက်စာရင်တော်တော်လေး အကောင်းဘက်ကိုပြောင်းလာတာတွေ့ရပါတယ်… လိုအပ်တာတွေတော့ရှိနေသေးတာပေါ့နော်… ဒီလောက်ဖြစ်လာတာပဲကံကောင်းလို့ အပြောမစောပါနဲ့နော်… ကြက်သားဟင်းကြွေးသင့်တဲ့ အခြေအနေမျိုးရှိရဲ့နဲ့ အငတ်ထားခံခဲ့ရပြီး ခုမှ ဆားနဲ့ ထမင်းစားရတာကို လုံလောက်ပြီလို့တော့ လက်မခံချင်သေးပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ခုချက်ချင်းပြောင်း ခုချက်ချင်းကောင်းရမယ်လို့လဲ မဆိုလိုပါဘူး… အများကြီးတိုးတက်လာလို့ ဝမ်းသာတယ် ကျေးဇူးလဲတင်တယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်တော့ တဖြည်းဖြည်းဒိထက်ကောင်းအောင်လုပ်ဖို့ ကျန်သေးတယ်ပြောတာ… (သဘောက်ပေါမယ်ထင်တယ်နော်… မဟုတ်လဲ ရှင်းရတာနဲ့တင် ဒီပိုစ့်က ဒီကနေ တက်တော့မှာမဟုတ်ဘူး)…

ပတ်စပို့ရုံးက အရင်လို ပန်းဆိုးတန်းမှာမဟုတ်တော့ဘူး… တခြားနေရာဖြစ်သွားပြီ… တိုက်စီနဲ့သွားရင်ဘယ်လောက်ကျမလဲ အသိကိုမေးခဲ့ပြီး အဲဒိစျေးနဲ့သွားလိုက်တော့ ပတ်စပို့ရုံးက ခုဘယ်နေရာလဲ သေချာမသိဘူး… ဟီး… အဲလိုတော်တာ… မသွားမဖြစ်လို့သာသွားရတာလေ… စိတ်ပါလက်ပါသွားရတာမဟုတ်တော့ မမှတ်ထားမိဘူး… ဒီမှာကတည်းက ကိုဂျူလိုင်ဒရင်းရဲ့ ဖေ့ဘွတ်ပေါ်က ပတ်စပိုစ့်တိုးခဲ့တဲ့ အကြောင်းကိုဖတ်လဲဖတ်ခဲ့တယ် သေချာအောင် ဖုန်းနဲ့လဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလာခဲ့တယ်လေ… သူပြောတဲ့အတိုင်း တသွေမတိမ်းလိုက်လုပ်တာ အားလုံး အဆင်ပြေတယ်…

ရုံးကိုအသြား အမိုးအုပ္လမ္းက နံရံေပၚမွာေရးထားတဲ့ လုပ္ရမဲ့ အဆင့္ေတြ

ရုံးကိုဝင်တဲ့ အမိုးလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ရုံးထဲမဝင်ခင်စစ်ဆေးရေးနေရာမှာ ရဲမေတွေက မှတ်ပုံတင်တောင်းကြည့်ပါတယ်… ကျွန်မ မေမေက မပါလာတော့ နောက်ဆိုရင်တော့ မေ့မလာပါနဲ့လို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ချိုချိုသာသာပဲပြောပါတယ်… (ဟိုးအရင်ကဆိုရင်တော့ ရှစ်ခေါက်ချိုးပြောကောင်းပြောမယ်… မပါမဝင်ရတို့ ဘာတို့လဲ လုပ်ချင်လုပ်မှာပေါ့… ဒါပေမဲ့လဲ စင်ကာပူက ICA ကိုဝင်ဖို့ IC မဆစ်ပါဘူး… အဲဒါပြောတာ ကြက်သားနဲ့မကြွေးပဲ အငတ်ထားခံထားရတော့ ဆားနဲ့ထမင်းစားရတာကို ကျေနပ်မိနေတာ)… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စကာင်္ပူက မြန်မာသံရုံးက လူတွေထက်စာရင် မြန်မာပြည် ပတ်စပိုစ့်ရုံးက စစ်ဆေးရေးကအစ အပုံကြီးသာတယ်… စကာင်္ပူ-မြန်မာသံရုံးက ခြံစောင့် စလုံး အဘိုးကြီးတွေကအစ လူကို ငေါက်လားငမ်းလားနဲ့ အတုယူမှားနေတာ… တံငါနားနီးတံငါ၊ မုဆိုးနားနီးမုဆိုးဆိုတာ ဒါမျိုးလားမသိ…

ကဲကဲ… အားလုံးလဲသိရအောင် ကိုဂျူလိုင်ဒရင်းဆီက ခွင့်တောင်းပြီး သူရေးပြီးသားလေး ကူးပြီ ဝေမျှလိုက်တယ်နော်… ကွင်းစကွင်းပိတ်ထဲက စာတွေကတော့ မဗေဒါရဲ့ထပ်မံဖြည့်စွက်တဲ့ အတွေးလေးတွေပေါ့…

၁။ ပထမဦးဆုံး ပုံစံ/ငွေသွင်းဆိုတဲ့ ကောင်တာမှာ မြန်မာငွေ ၃၅၀၀ ကျပ် သွင်းပြီး အစိမ်းနုရောင် ပြေစာတရွက် အရင်ထုတ်ရပါမယ်။ အဲဒီပြေစာက ဓါတ်ပုံရိုက်တဲ့နေရာမှာ ပြရမယ့် ပြေစာပါပဲ။

၂။ ဘေးကပ်ရက်(L ပုံစံ ထောင့်ချိုး)က ကောင်တာမှာ ငွေသွင်းထားတဲ့ ပြေစာကို ပြပြီး လျှောက်လွှာ ၃ စောင်တွဲကို ထုတ်ရပါမယ်။ ပြေစာပေါ်မှာ လျှောက်လွှာထုတ်ပြီးကြောင်း အမှတ်အသားတခု လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်။

၃။ လျှောက်လွှာကို နောက်မှ ဖြည့်ပါ။ ဓါတ်ပုံ အရင် သွားရိုက်ပါ။ ဓါတ်ပုံရိုက်တဲ့အခန်းက အမျိုးသားတခန်း အမျိုးသမီးတခန်း ရှိပါတယ်။ ၁၅ မိနစ်လောက် ကြာရင် ပထမဦးဆုံး ငွေသွင်းခဲ့တဲ့ ကောင်တာဘေးက ဓါတ်ပုံထုတ်ရန်ဆိုတဲ့ ကောင်တာမှာ ဓါတ်ပုံ ထုတ်လို့ ရပါပြီ။

၄။ စာအုပ်အသစ် စလျှောက်တာဆိုရင်တော့ မှတ်ပုံတင်၊ သန်းခေါင်စာရင်း မိတ္တူ ၃ စုံ ကူးဖို့ လိုပါတယ်။ မှတ်ပုံတင် မရှိသေးတဲ့ ကလေးအတွက်ဆိုရင် မွေးစာရင်း လိုပါတယ်။ အသစ်လျှောက်တဲ့သူတွေက မှတ်ပုံတင် (မွေးစာရင်း)နဲ့ သန်းခေါင်စာရင်းကို စစ်ဆေးတဲ့ ကောင်တာမှာ မူရင်းတွေပြပြီး တိုက်ဆိုင် အစစ်ခံရဖို့ လိုပါတယ်။ စစ်ဆေးတဲ့ ကောင်တာ ပုံစံထုတ်တဲ့ကောင်တာရဲ့ မျက်စောင်းထိုးမှာ ရှိပါတယ်။ စစ်ဆေးပြီးရင် လဝက အရာရှိက အဲဒီမိတ္တူတွေအပေါ်မှာ တံဆိပ်တုံးထု လက်မှတ်ထိုးပေးပါတယ်။ သက်တမ်းတိုးတဲ့သူတွေအတွက် မှတ်ပုံတင်၊ သန်းခေါင်စာရင်း၊ လက်ရှိကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ ပတ်စ်ပို့စာအုပ်ကို မိတ္တူ ၂ စုံ ကူးထားရပါမယ်။ သက်တမ်းတိုးတဲ့သူတွေအတွက် အဲဒီမိတ္တူတွေကို စစ်ဆေးခံဖို့ လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး။ (သက်တမ်းတိုးတဲ့သူတွေအတွက် အဆင့် ၄ကို လုပ်စရာမလိုဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါ)

၅။ ငွေသွင်းဖို့ ဘဏ်ဖွင့်ပြီဆိုရင်တော့ လျှောက်လွှာတွေကို နောက်မှဖြည့်ပါ။ ငွေသွင်းဖို့ အရင်တန်းစီလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘဏ်က လျှောက်လွှာဝယ်ရတဲ့အခန်းကြီးရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းမှာပါ။ အရင်ဦးဆုံး ငွေသွင်းပြေစာမှာ အမည် မှတ်ပုံတင် အစရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဖြည့်ပါ။

 (ငွေသွင်းပြေစာကို အဲဒိ ငွေသွင်းကောင်တာရဲ့ ဘေးမှာ အလကားပေးပါတယ်။ ဖောင်ဖြည့်ဖို့ပုံစံကိုလဲ နံရံတွေမှာကပ်ပြီး ဘယ်လိုဖြည့်ရမလဲ ပြထားပါတယ်) ပြီးရင် တန်းစီပြီး ငွေသွင်းပါ။ ကိုယ်နဲ့အတူ အဖေါ်ပါလာရင် ကိုယ်က အချက်အလက်တွေ ဖြည့်နေတုန်း သူ့ကို တန်းစီခိုင်းထားပါ။ ငွေသွင်းပြီးရင် ခဏစောင့်ရပါတယ်။ ဘဏ်က အမည်အော်ခေါ်ပြီး ငွေသွင်းပြေစာ ပြန်ထုတ်ပေးပါမယ်။ သက်တမ်းတိုးတာအတွက် မြန်မာငွေ ၂ သောင်းကျပ် ပေးသွင်းရပါမယ်။ အကယ်လို့ သက်တမ်းတိုးမယ့် ပတ်စ်ပို့စာအုပ်က ၁ နှစ်ကျော်လောက် သက်တမ်းကျန်နေသေးရင် ဒဏ်ကြေး ၄ သောင်းကျပ် ထပ်ဆောင်ရပါသေးတယ်။ (စောစောစီးစီး သက်တမ်းလာတိုးတာကို ဒဏ်ကြေးရိုက်တာကတော့ ဘာကြောင့်လဲ နားမလည်နိုင်ပါ… အော်.. ဆားနဲထမင်း… ဆားနဲ့ထမင်း)

၆။ ဓါတ်ပုံလည်း ရပြီ။ ဘဏ်ငွေသွင်းပြေစာလည်း ရပြီ။ အဲဒါဆို လျှောက်လွှာ ၃ စောင်ကို ဓါတ်ပုံ ၁ ပုံစီကပ်ပြီး ဖြည့်ပေတော့။ ဓါတ်ပုံကပ်ဖို့ ကော်ဗူး၊ မှားရေးတာ ရှိရင် ဖျက်ဖို့ မင်ဖျက်ဆေးဖြူတွေ အိမ်ကနေ တပါတည်း ယူလာပါ။ (မယူလာရင်တော့ ပတ်စပိုစ့်ရုံးမဝင်ခင်မှာ အဲဒိ set လိုက် လိုက်ရောင်းတဲ့ စျေးသည်တွေရှိပါတယ်… ၁၀၀၀ လား ၁၅၀၀ လားပေးရပါတယ်) ပြီးရင် ပုံစံစီတယ် ဆိုလား လျှောက်လွှာစီတယ် ဆိုလား... သွားလုပ်ရပါတယ်။ မိတ္တူကူးပေးတဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ အဲဒီကောင်တာ ရှိပါတယ်။ အဲဒါက ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တွေ ဖြည့်ထားတဲ့ လျှောက်လွှာတွေ၊ မိတ္တူတွေကို အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်အောင် စီပေးတာပါ၊ အဲဒီမှာ ဓါတ်ပုံ ၁ ပုံ ထပ်ပေးရပါတယ်။ (အမှန်တော့ အဲဒိကောင်တာက ရဲကြီးဆီမှာလဲ ကော်ဗူးတွေ့ခဲ့ပါတယ်…. ကော်ဗူးမပါတဲ့သူတွေကို သူကပ်ပေးပါတယ်… ကိုဂျူလိုင်သွားတုန်းကထက် တိုးတက်လာတယ်.. အဟိ)

၇။ ပြီးရင် လျှောက်လွှာသွားတင်လို့ ရပါပြီ။ ကွန်ပျူတာဌာနမှာ ကိုယ့်အချက်အလက်တွေကို ကွန်ပျူတာနဲ့ ဖြည့်ပါမယ်။ ဓါတ်ပုံကို စကန်ဖတ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာပဲ လက်ဗွေနှိပ်ရပါတယ်။ ပြီးရင်တော့ ပတ်စ်ပို့ထုတ်ရမယ့် နေ့စွဲပါတဲ့ စလစ်လေး ထွက်လာပါမယ်။ အဲဒီ စလစ်မှာ ပါတဲ့ အင်္ဂလိပ်လို ရေးထားတဲ့ အမည်၊ မွေးနေ့ စတဲ့ အချက်အလက်တွေကို သေချာ ပြန်စစ်ပါ။ အမည် စာလုံးပေါင်း မတူတာ ရှိရင် ချက်ချင်း ပြန်ပြောဖို့ လိုပါတယ်။ ၁၀ ရက်အကြာမှာ အဲဒီစလစ်ကို ယူပြီး ပတ်စ်ပို့ ထုတ်လို့ရပါပြီ။

ကဲ... ရန်ကုန်မှာ ပတ်စ်ပို့စာအုပ် သက်တမ်းတိုးတာ ဒါပါပဲကွယ်။ ကြားထဲမှာတော့ လိုအပ်သလို မိတ္တူကူးခိုင်းတာတွေ ရှိပါတယ်။ မိတ္တူကူးခက တမျက်နှာကို မြန်မာငွေ ၁၀၀ ကျပ်ပါ။ ၁၀၀ တန် ၂၀၀ တန်တွေ ဆောင်ထားဖို့ လိုပါမယ်။ အိမ်က လျှောက်လွှာတွေ ကြိုဝယ်ပေးထားနိုင်ရင်တော့ လျှောက်လွှာကို ကြိုဝယ်ထားပြီး အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ယူ ဖြည့်ပါလို့လည်း အကြံပေးချင်ပါတယ်။

(ဒီတင်ပဲ ကိုဂျူလိုင်ဒရင်းရဲ့ ပတ်စပိုစ့်သက်တမ်းတိုး အဆင့်ပြီးဆုံးပြီး မဗေဒါရဲ့ “ရေးမယ် မန့်မယ် ဖတ်ကွယ်” အစီအစဉ်ကို ဆက်လက်တင်ပြပါမည်… ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာ ကျန်းမာ ချမ်းသာကြပါစေ… (ဦးကျော်စိုးဦး အသံဖြင့်ဖတ်ရန်)…

အောက်ဆုံးနံပါတ် ၁၁ က လုပ်စရာမလိုဘူးတဲ့... ကောင်တာက ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်းကို သေချာအောင် သွားမေးခဲ့တယ်

ခုလိုမျိုး ဝန်ထမ်းတွေကလဲ ဖော်ဖော်ရွေရွေ အစစအရာရာလဲ အဆင်ပြေပြေ… ငေါက်ငမ်းခြင်းမရှိ၊ တရားဝင်ပြထားသော Reasonable ပေးရတဲ့ငွေကလွဲလို့ တခြားဘာမှကောက်ခံခြင်းမရှိတော့ ဝမ်းမြောက်ဂုဏ်ယူမိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်မယူနိုင်သေးတာကတော့ လူတွေတန်းမစီတတ်သေးတာကိုပါ…

ခုဆို အစိုးရဝန်ထမ်းတွေဘက်က စတင်ပြီး အကောင်းပြောင်းလဲလာနေပြီဆိုတော့ ပြည်သူဖြစ်တဲ့ကိုယ်တွေဘက်ကလဲ စတင်ပြီး စည်းရှိကမ်းရှိနေဖို့လိုလာပြီလို့ထင်ပါတယ်… ဘယ်နေရာမှာ အဆိုးဆုံးလဲဆိုရင် ဘဏ်သွင်းတဲ့နေရာမှာပါ… တကယ်လို့သာ လာတဲ့သူတွေအားလုံး ခုလို တိုးမဝှေ့မနေပဲ တန်းစီပြီးကိုယ့်အလှည့်ကိုယ်အေးအေးဆေးဆေးစောင့်မယ်ဆို မလိုအပ်တဲ့ပြဿနာတွေနဲ့ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေဖြစ်မလာတော့ဘူးပေါ့… မြန်မာပြည်မှာက အဆင့်မြင့် လျှပ်စစ်တန်းစီစနစ် (ကျူနံပါတ်ထုတ်ပေးတဲ့) စက်တွေမရှိသေးတော့ ကိုယ်က အနည်းဆုံးစည်းကမ်းရှိပေးလိုက်တာ မကောင်းဘူးလား… တန်းစီနေတဲ့သူက အများစုဆိုရင် တန်းမစီပဲ ကြားဖြတ်တဲ့သူကလဲ ရဲမှာမဟုတ်တော့ဘူး… အရှက်မရှိပဲ ကြားဖြတ်ခဲ့တယ်ထားအုံး တန်းစီနေတဲ့သူအများစုက သတိပေးလိုက်လို့ရတယ်… တကယ်လို့ လုပ်ပေးနေတဲ့ ဝန်ထမ်းကပါ အပိုဆောင်းပြီးဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင်ဖြင့် ကြားဖြတ်တဲ့သူကို ဝန်ဆောင်မှုမပေးပဲ တန်းစီနေတဲ့သူကိုပဲ လုပ်ပေးနိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ခုကျတော့ တန်းစီဖို့ စိတ်ကူးနေတဲ့သူဆိုတာက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါဘူး… အားလုံးက ပြုံတိုးနေကြတာကိုး… ဒါဆိုတချို့ကပြောတယ် “ရောမရောက်ရင် ရောမလိုကျင့်” တို့… “အများမိုးခါးရေသောက်ရင် ကိုယ်လဲသောက်ရမှာပဲ” တို့… “ဒါမြန်မာပြည် ခုမှ -ျီးကြီး မနေပါနဲ့”တို့… စတဲ့စကားတွေဟာ သိမ်ငယ်နေလို့၊ ကျွန်မတို့ မြန်မာလူမျိုးနဲ့ စည်းကမ်းဆိုတာ မတန်ဘူးလို့ ခံယူထားသူတွေပြောတဲ့စကားလို့ထင်ပါတယ်…

ခုလိုမျိုး လူတွေအားလုံးက အစာကျွေးခါနီးလှောင်အိမ်ထဲက တိရိစ္ဆာန်တွေလို အပေါက်ဝမှာ ပြုံနေကြတော့ ဝန်ဆောင်မှုပေးတဲ့သူလဲ ဝေခွဲရခက်သလို စိတ်ကြည်လင်တော့မှာလဲ မဟုတ်ပါဘူး… သူစိတ် မကြည်လို့ အော်ငေါက်မယ်ဆိုရင် လူတွေကပဲ အစိုးရဝန်ထမ်းတွေ အပေါက်ဆိုးတယ်ဖြစ်အုံးမယ်… တိုးဝှေ့နေတဲ့ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင်ရော စိတ်က ကြည်နေမလား… အဲဒိမှာတင် “ချိတ် ချိတ်ချင်း ချိတ်” ကြတာပဲ… ကိုယ်လဲ တိုးနေတဲ့ လူအချင်းချင်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးနေတဲ့ ဝန်ထမ်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် စကားများရရင် ကိုယ့်နေ့က သာယာပါတော့မလား… ကိုယ်နဲ့တောက်လျောက်နောက်တွေ့မဲ့သူတွေကိုလဲ အဲဒိ စိတ်မချမ်းမြေ့မှုက အကျိုးသက်ရောက်နိုင်တယ်… ဒီလိုပဲ အဲဒိ ဝန်ထမ်းအတွက်လဲ တစ်ယောက်နဲ့ စကားများလိုက်ရင် နောက်သူထပ်ဝန်ဆောင်မှုပေးမဲ့ လူတွေအပေါ် ခြေငံနိုင်ပါတော့မလား… အဲဒိဝန်ထမ်းက စိတ်မကြည်လို့ ငေါက်ထည့်လိုက်တဲ့ နောက်လူတစ်ယောက်၊ အဲဒိနောက်လူနဲ့ အဲဒိနေ့မှာထပ်တွေ့မဲ့ နောက်လူတွေ….. အများကြီး… အများကြီး…. အဲ့ဒိတစ်နေ့တာလုံးအတွက် ပျော်ရွှင်မှုတွေ ညစ်ညမ်းမှုတွေဟာ တန်းစီပြီး အေးဆေးစောင့်လိုက်ရုံနဲ့ ဖေ့ဘွတ်က newsfeed လို့ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ ပြန့်နှ့ံသွားနိုင်တဲ့ အရာ… ပြောချင်တာက သူ့ဘက်ကိုယ့်ဘက် နားလည် စဉ်းစားပေးပေါ့… သူတို့ဘက်က တဆင့်တိုးပြီး အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးနေရင် ကိုယ့်ဘက်ကလဲ တစ်ဆင့်တိုးပြီး စည်းကမ်းရှိပေးလိုက်… ဒါတောင် သူတို့အတွက်မဟုတ်ဘူးနော် ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပြောတာ… (by the way, ဒီငွေသွင်းတဲ့နေရာမှာကျတော့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံက Gender Discrimination မရှိဘူးသိလား… ယောကျာင်္းမိန်းမ ရင်ဘောင်တန်းတိုးလေရော့ပဲ… ဘယ်သူမှတော့ ဘာမှမလုပ်ပေမဲ့ မိန်းကလေးများ အထိမခံနိုင်ရင် သံချပ်ကာသာဝတ်သွားဖို့ မှာချင်တော့တယ်… )

ဒါက နောက်ဆုံး ချလန်ပြန်ထွက်မဲ့ ကောင်တာနဲ့ လက်ဗွေနှိပ်ရတဲ့ ကောင်တာနားက စာသား... ကျက်သရေကိုရှိနေတာပဲ...

ဒါနဲ့ အဲဒိ ဘဏ်ငွေသွင်းတာကို တိုးဝှေ့လုပ်ပြီး ချလန်ပြန်ထွက်ဖို့ စောင့်နေတော့… ထွက်လာတဲ့ချလန်တွေကို ကောင်တာကနေပြန်မပေးနိုင်ဘူး… ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငွေသွင်းတဲ့လူတွေတိုးနေတာနဲ့ပဲ အဲလိုပြန်ပေးလို့မရတာပေါ့…ဒါနဲ့ ရဲဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က အခန်းထဲက ပြေစာတွေကိုယူထုတ်ပြီး နာမည်ခေါ်ပြီးဝေရတယ်… လူတွေကလဲ အဲဒိရဲနောက်ကို သကြားလုံးဝေဖို့ စောင့်နေတဲ့ခလေးတွေလို လိုက်အုံနေတာပေါ့… 

အဲဒိရဲက တစ်ချိန်မှာတော့ “မြန်မာပြည်မှာကို မနေချင် လုပ်မစားချင်ကြတော့ဘူး… ဟုတ်လား… အားလုံးပဲ နိုင်ငံခြားထွက်နေကြတော့…” ဆိုပြီး ပတ်စပိုစ့်လာလုပ်တဲ့သူတွေကို ခင်ရာခင်ကြောင်းပုံစံမျိုးနဲ့ဖြစ်စေ၊ တိုင်းပြည်ကို မချစ်ကြဘူး၊ သူကမှ ချစ်တာဆိုတဲ့ပုံစံမျိုး ပြလိုလို့ဖြစ်စေ၊ ဆရာလိုလိုနဲ့ သြဝါဒချွေတဲ့ပုံစံမျိုး ပဏာဝင်ယူချင်တာဖြစ်စေ စတဲ့ စတဲ့ အမျိုးမျိုးသောရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်တဲ့ စတိုင်မျိုးနဲ့ လူတွေကိုပြောပါတယ်… ငေါက်ငမ်းတဲ့ပုံမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတွေးမိလိုက်တာကတော့ “အော်… သူ့အတွေးထဲမှာ ပတ်စပိုစ့်လုပ်တယ်ဆိုတာ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့၊ နိုင်ငံခြားမှာအပြီးနေချင်လို့ ဆိုတဲ့ အတွေး ပဲရှိပါလား… ဒါဟာ သေချာစဉ်းစားရင် တိုင်းပြည်အစိုးရကို အရှက်ခွဲတဲ့စကားပဲ… တိုင်းပြည်မကောင်းတော့ ပတ်စပိုစ့်လုပ်တဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေဟာ နိုင်ငံခြားကို အပြီးသွားချင်တဲ့သူတွေ၊ တိုင်းပြည်မှာ ပညာတတ်တွေ၊ လုပ်အားခတွေကို စားလောက်အောင်မပေးနိုင်တော့ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်ထွက်လုပ်ရတယ် လို့ သူ့စကားအဓိပ္ပါယ်က ရောက်တယ်… တခြားနိုင်ငံတွေက နိုင်ငံသားအများစုမှာလဲ ပတ်စပိုစ့်ဆိုတာ မှတ်ပုံတင်လိုပဲ အားလုံးနီးပါးမှာရှိနေတတ်ကြပါတယ်… ကိုယ်နေတဲ့ စကာင်္ပူမှာတင် သူတို့ နိုင်ငံသားတိုင်း ပတ်စပိုစ့်ရှိပါတယ်… နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ဆိုတာ တခြားနိုင်ငံကို အပြီးနေထိုင်ဖို့ဖြစ်စေ၊ တခြားနိုင်ငံကို အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ဖြစ်စေ အဲဒိရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ ထုတ်ပေးတဲ့ လက်မှတ်မဟုတ်ပါဘူး…. တခြားနိုင်ငံကို အလည်အပတ်ဖြစ်စေ၊ စျေးဝယ်ဖြစ်စေ၊ စီးပွားရေးတွေ့ဆုံဆွေးနွေးဖို့ဖြစ်စေ တခြားနိုင်ငံကို သွားဖို့ လိုအပ်တဲ့ အထောက်အထားစာအုပ်တစ်ခုဆိုတာ အဲဒိ ပတ်စပိုစ့်ရုံး ငွေသွင်းကောင်တာကို ကူနေတဲ့ ရဲ မသိလေရော့သလား… အော်… သူလုပ်နေတဲ့ ရုံးက ထုတ်ပေးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကိုတောင် မသိပါလား….” ဆိုပြီး သူ့ကို ဂရုဏာသက်မိပါတယ်….

အဲဒိလို ကိုယ်ရောက်နေတဲ့ နေရာ ကိုယ်လုပ်နေတဲ့အလုပ်ကို သေချာမသိပဲ အလုပ်လုပ်နေတဲ့သူတွေ၊ ကိုယ်ရှိသင့်တဲ့နေရာနဲ့ နေရာမှားကိုရောက်နေတဲ့သူတွေ၊ ကိုယ့်ပညာနဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့ နေရာမှာ လုပ်နေရတဲ့သူတွေသာ သူကျွမ်းကျင်တဲ့ သူသက်ဆိုင်တဲ့ နေရာတွေ အတည်တကျပြန်ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့နိုင်ငံကြီး တိုးတက်နှုန်းက ၁ဝဆမက မြန်သွားမယ်လို့ ကျွန်မထင်မိပါတော့တယ်…

ေျပာျပရအံုးမယ္ (၁)

မဗေဒါ ဘလော့လဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တွန်းအားပေးတဲ့အနေနဲ့ ကြော်ငြာလေးတွေထည့်ပြီး တစ်ပတ် ၁ပုဒ်တော့ တင်မယ်ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးကာမှ ဒီဇင်ဘာတစ်လလုံး ဘာမှကို မရေးဖြစ်တော့ဘူး… မရေးဖြစ်ဆို မြန်မာပြည်ပြန်ဖြစ်သွားတယ်လေ… ဒီတစ်ခေါက်ပြန်တာ တော်တော်လေးကြာကြာပြန်ဖြစ်တယ်… ၂၀၁၃ ကပြန်လိုက်တာ ၂၀၁၄ ကျမှပဲ ဒီကိုပြန်ရောက်တော့တယ်… ပြန်ရောက်တာနဲ့ တန်းစီ ငုတ်တုတ်လေးတွေ ထိုင်စောင့်နေတဲ့ အလုပ်တွေကို တစ်ခုချင်းရှင်းနေရသေးတယ်… ကိုယ်ကလဲ အိမ်မှာဆို ဘယ်လိုမှ ဘလော့ရေးဖို့ စိတ်မပါဘူး (တခြားလုပ်ချင်တာတွေက ခပ်များများလေ)… ဘလော့ရေးချင်စိတ်က အလုပ်မှာ ကွန်ပြူတာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး လုပ်စရာသိပ်မများတော့ဘူးဆိုရင်ပေါ်ပေါ်လာတယ်… ဒါပေမဲ့ အလုပ်က လူတွေအလစ်ချောင်းရသေးသကိုး… ဘလော့တွေကိုလဲ ရုံးမှာက ပိတ်ထားတော့ အရင်လိုရေးရတာ သိပ်မလွယ်လှတော့ဘူး… ကဲ… ဒါတွေထားပါ… ရန်ကုန်ကိုပြန်တယ်ဆိုတော့ ရန်ကုန်အကြောင်းလေးတွေပဲ အရင်ပြောပြတာကောင်းမယ်ထင်ပါတယ်…

ရန်ကုန် လေဆိပ်မှ ကြိုဆိုပါ၏

ဟိုးအရင်က ပြောခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင်းပဲ ကိုယ့်ဘက်က တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းပြည့်စုံနေရင် ဘယ်နိုင်ငံ လူဝန်မှုကြည့်ကြပ်ရေးကောင်တာကိုမှ ကြောက်တယ်ဆိုတာ မရှိခဲ့ပါ… ကိုယ့်နိုင်ငံကိုယ်ပြန်မှ ကိုယ်က မှန်နေတာတောင် ချောချောချူချူဖြစ်ပါ့မလား စိုးရိမ်ပူပန်နေရတတ်ပါတယ်… အဲဒိလိုထူးခြားတဲ့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံကြီးကို အပြောင်းအလဲတွေကြားမှာ လူဝန်မှုကြည့်ကြပ်ရေးတွေ ကောင်းတဲ့ဘက်ကို တိုးတက်ပြောင်းလဲဖို့ ကျွန်မမျှော်လင့်မိပါတယ်… ခုတော့ ကျွန်မကို ရင်ခုန်မှုတွေအများဆုံးပေးတဲ့ကောင်တာက လူကြီးတွေနဲ့ တွေ့ခွင့်ရတော့မယ်… မတွေ့ရတဲ့ ၁နှစ်တာကာလမှာ သူတို့ဘယ်လောက်ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာက လေယာဉ်ပေါ်မှာ စဉ်းစားနေမိတဲ့ အကြောင်းရယ်ပါ…

လေယာဉ်မယ်လေးက မြန်မာပြည်ပြန်မဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေကိုလဲ white card ဖြည့်ခိုင်းသေးတော့ အော် ငါတို့နိုင်ငံကိုက သူများနဲ့မတူတာလို့ ကြိတ်မှိတ် ဂုဏ်ယူရသေးပြန်တာပေါ့… ဒါပေမဲ့ အဲဒိ White card ကတော့ “Customs Department” က ဖြည့်ခိုင်းတဲ့ကဒ်ပါ… စကာၤပူလာရင် ကျွန်မတို့လို နိုင်ငံသားမဟုတ်တဲ့သူတွေတောင် ဖြည့်စရာမလိုပါ… လူကို ဟယ်ကနဲ စကားလုံးတွေပျောက်ဆုံးသွားအောင်တောင် အံ့သြမှုတွေပေးနိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေကြားခဲ့ရသေးတယ်… ဘာဖြေရမှန်းတောင် မသိလို့ စကားကြီး ၁၀ခွန်းထဲက နည်းလမ်းတွေများ သုံးလို့ရမလားလို့ အတွေးနယ်ချဲ့မိသေးတာ… နိုင်ငံခြားသားတွေကတော့ ဒေါ်လာငွေ ၁၀၀၀၀ အထက်သယ်ယူမှ ကြေငြာစရာလိုတယ်တဲ့… မြန်မာနိုင်ငံသားတွေကတော့ ဘယ်လောက်သယ်သယ် ပြောကိုပြောပြသင့်တာ(Should declare) ဆိုပဲ… ဘာလို့များလဲလို့ အဲဒိမေးခွန်းကို နိုင်ငံသားတွေကိုဖြေခိုင်းတာက ဘယ်ခိုင်လုံတဲ့ရည်ရွယ်ချက်အတွက်လဲဆိုတာ ဟိုးရှေ့နားက မြန်မာဦးလေးကြီးရော တွေးမိရဲ့လား… နောက်ခုံက မြန်မာအစ်မကြီးတော့ လက်တို့ပြီး ဘာကို အမှန်ခြစ်လဲလို လူကို အားကိုးတကြီးလာမေးရှာတယ်… အိုး.... အစ်မနှယ် ပါလာရင် ပါတယ်ခြစ်… မပါလာရင် မပါဘူးခြစ်ပေါ့လို့ (အဲလိုဖြေတာ… မယုံပုံပြင်မှတ် :P ) … ပြောမယ်ရှိသေး မဗေဒါ ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ကပ်ပါလာတဲ့ ၁ဒေါ်လာ အကြွေစေ့လေး လိမ့်ကျလာလို့… ဟောတော့ ငါ့နှယ်ဘယ်က ပိုက်ဆံက ပါလာတာတုန်းဆိုပြီး ရှေ့ခုံက စလုံးကလေးလေးကို မုန့်ဖိုးပေးပစ်လိုက်တာပေါ့… ပြီးမှ ဒီလိုဒီလို NO ကို ခြစ်ခဲ့တာရယ်ပါ… သူငယ်ချင်းတို့ရော ဒီကဒ်လေးဖြည့်စဉ်က ကိုယ့်လို အတွေးနယ်ချဲ့ဖြစ်ကြသေးလားဟင်?

ကိုယ်ရင်ခုန်စောင့်စားခဲ့ရတဲ့ လူဝန်မှုကြီးကြပ်ရေးကောင်တာကို တန်းစီနေတုန်းက ရင်တွေခုန်တာ မထိန်းနိုင်လို့နောက်ဆုံး အိမ်သာပြေးပြီး အပေါ့သွားခဲ့ရသေး… ဒါပေမဲ့ အမှန်တကယ်ကြီးပြောင်းလဲသွားတာတော့ တို့ကိုလေ သူမျက်လုံးလေးတောင် လန်မကြည့်ဘူးသိလား… ဟိုးအရင်ကဆိုရင် မကြားတကြားလေး “ဘာမှမပါဘူးလား” လို့ပြောနေကြအသံလေး မကြားရတော့တာ မြန်မာပြည်လေဆိပ်က လူဝန်မှုကြီးကြပ်ရေးကိုဖြတ်ခဲ့သမျှထဲမှာ ဒီတစ်ခေါက်က တို့အတွက် first time ရယ်ပါ… တို့မှာတော့ သူဒီလိုပြောရင် မျက်နှာလေးအချိုဆုံးထားပြီး ဘယ်လိုလေးငြင်းပစ်မယ်ဆိုတဲ့ စကားလေးတောင် စဉ်းစားထားခဲ့မိတာ… ရင်ထဲက ကြိတ်ပြီး “ချစ်သွားပြီ… လူတော်လေး” ဆိုပြီး ချီးမွှမ်းခဲ့ပါတယ်… “ငါတို့နိုင်ငံကြီး ပြောင်းလဲပြီဟေ့” လို Over အက်တင်တွေလုပ်ချင်သေးတာ… ခွိ….

ဒါပေမဲ့လေ စင်ကာပူပြန်ရောက်တော့ ဖေ့ဘွတ်ပေါ်မှာ တချို့သူငယ်ချင်းတွေကတော့ မျက်နှာစုပ်ချွန်းချွန်း ပိန်ပိန်နဲ့ ကြွက်ကတိုးရုပ်လူကတော့ မကြားတကြားလေးပြောသေးတယ်လို့ပြောတယ်… ကြွက်ကတိုးလေးက အာဟာရမပြည့်လို့နေမှာပါ… နောက်တစ်ခါ ချိုင်းနားမိတ် နို့မှုန့်ထုတ်လေးသူ့ကျန်းမာရေးအတွက် လက်ဆောင်ယူသွားနော်… ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းတွေမဟုတ်လား…

Custom ကိုတော့ ချောချောမွေ့မွေ့ပဲဖြတ်ဖြစ်ပါတယ်… လေယာဉ်ပေါ်က စာရွက်လေး သူတို့ပဲရေးခိုင်းပြီးတော့ မယူပဲသွားခိုင်းနေလို့ ၁ဒေါ်လာ အလှူလုပ်ပြီးရေးခဲ့တဲ့ ဖြတ်ပိုင်းလေးကို အပြေးအလွှားလေး တကူးတက သွားပေးခဲ့တဲ့ နိုင်ငံသားကောင်းရယ်ပါ…

အဲဒိဖန်အပေါက်က ထွက်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ကျွန်မဟာ Resident Evil ထဲက မင်းသမီးလိုလို Walking Dead ထဲက ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်လိုလို ကျွန်မခံစားလိုက်ရတယ်…

“ဘယ်သွားမလဲ… ကားငှားမလား” “ကျွန်တော်သယ်ပေးမယ်… သယ်ပေးမယ်…”

ဒီလို ဖော်ရွေမှုတွေကို လေယာဉ်ကွင်း Departure ကထွက်လာသူတိုင်း ကြုံဖူးမှာပါ… ဘယ်နိုင်ငံအဲလိုရှိသလဲ ဂုဏ်ယူလိုက်စမ်းပါ… ကားပေါ်ပစ္စည်းတင်လဲ သူတို့ကလဲ ကိုယ်ပင်ပန်းမှာစိုး ကိုယ်ကလဲ ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးတာပဲကြိုက်တဲ့သူ… အိတ်တွေကို လူတွေများ ကားတွေရှုပ်တဲ့အထဲက အလုအယက်ကို တင်ရတာ… နိုင်ငံခြားကပြန်လာတာလဲ အထင်ကြီးစရာမရှိပါ… အလုပ်ကို အဲလို အိန္ဒြေပျက်အောင်ကို လုလုပ်ချင်မိတာ… မခိုင်းရက်ဖူးလေ… ကိုယ့်အိတ်လေး သေးသေးကို သူတို့က ၃၊ ၄ယောက် သယ်ရရှာတာ… ပြီးရင်လဲ “အစ်မ ကျွန်တော်တို့က ၂ယောက်…” ဆိုတာနဲ့…. ၁၀၀၀ တန်လောက်ထုတ်ပေးရင်တောင် ကိုယ့်ပြန်အမ်းသွားတာ ဟိုးးးးး အရင် နှစ်တွေတုန်းက ခံခဲ့ရဖူးတာ…. လူဆိုတာလဲ ကိုယ့်မာနနဲ့ကိုယ်လေ… ဒီအချိန်က မာနပြိုင်တဲ့ပွဲပဲ… ကိုယ်ကလဲ ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ကိုယ့်မာန နဲ့ကိုယ်… သူတို့ကလဲ အုပ်လိုက် သင်းလိုက် ရိုင်းပင်းချင်တာ…. ဒီတော့လဲ Resident evil ရုပ်ရှင်ကားထဲကလို အုံးအုံးကြွပ်ကြွပ်ပေါ့…

ကားတွေ လမ်းတွေ နဲ့ လူတွေ…

လေဆိပ်ကထွက် ကားတွေကများ… ကားတွေက သစ်… ကွန်ကရက်လမ်းမကြီးတွေဆိုတာ ဖြူးနေတာ ဘယ်နိုင်ငံ ငါတို့နိုင်ငံလောက် ကွန်ကရက်လမ်းများသလဲပြော… ဒါတောင် ကိုယ်ထူကိုယ်ထလမ်းတွေမပါသေးဘူး… ကိုယ်ထူကိုယ်ထလမ်းအများဆုံးနိုင်ငံဆိုပြီး ကရင်းနစ်ထဲဝင်စာရင်းပေးရမှာ… လူတွေကလဲ လူများလာရင် ကားလဲ ဂရုမစိုက်နိုင် ကူးရတာပဲ… ကားကလဲ ဒီလိုပဲ တလှုပ်လှုပ်မောင်းနေတာဆိုတော့လေ… ငယ်ငယ်ကသင်ရတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကို မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေတာ… အဖိုးကြီးက သစ်တစ်ချောင်းထဲချိုးခိုင်းလိုက်… အစည်းလိုက်ချိုးခိုင်းလိုက် ပုံပြင်လေ… (နာမည်တောင်မေ့နေပြီ)… မြန်မာပြည်က လမ်းစနစ်ကလဲ လူများလူနိုင် ကားများကားနိုင်လေ… တစ်ယောက်တည်းကူးဖို့လုပ်နေရင် ကားတွေကရပ်ပေးဖို့ သိပ်မရှိ… လူလေး နည်းနည်းများရင် ကင်ကော့ ခါးကုန်း အနုပညာဆန်ဆန်ကူးသွားကြတာ… ကားဆရာတွေလဲ သည်းခံနိုင်စွမ်းကတော့ ဆရာတင်လောက်တယ်နော်… သည်းမခံလဲ ကိုယ်ပဲ ဒေါသပွားရမှာလေ… အခြေအနေကမှ မပေးပဲ… ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာလွန်နေပြီလေ… ဟိုးးးး နှစ်တွေတုန်းက တိုက်စီငှားရင်တော့ လမ်းမှာ ကားပိတ်ရင် သူတို့ကိုပိုက်ဆံပိုပေးအောင် ဘယ်လို အလုပ်မကောင်းကြောင်း အရင်က ၂ကြောင်းဆွဲလို့ရတဲ့အချိန်မှာ ကားပိတ်လို့ ၁ကြောင်းပဲဆွဲလို့ရကြောင်း ဒါမျိုးတွေ အပျော့နည်းနဲ့တမျိုး မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ တချို့တွေက ခနဲ့သလိုလိုရိသလိုလို လေသံမျိုးနဲ့တစ်မျိုး နားမဒိန်းကျင့်တတ်ကြသေး… သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကိုလဲ နားလည်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ကိုယ်နဲ့က အမြင်တစ်ခုတည်းရပ်တည်လို့မရဘူးလေ… ကိုယ့်ရပ်တည်မှုက သူနဲ့မှမတူတာ… အဲလိုဆိုတော့ စကာၤပူက တိုက်စီတွေလို မီတာစနစ်ပဲသုံးကြပါရော့လားလို့တွေးမိတယ်… လိုအပ်လာပြီလေ… သူတို့အတွက်လဲတရားတယ်… စီးတဲ့သူလဲ ကျသလောက်ပေး…. မီတာကိုတော့ ကလိန်ကကျစ်မလုပ်နဲ့ပေါ့နော်… မြန်မာတွေက ရိုးသားပြီးသား… ဒါပေမဲ့ မီတာမရှိလို့ ကောင်းတဲ့အချက်ကျပြန်တော့ ကားမောင်းတဲ့သူက ကိုယ့်ထက်တောင် ကိုယ့်နေရာကို အရောက် မြန်မြန်ပို့ပေးချင်သေးတယ်… ပြောနေစရာမလိုဘူး လိုအပ်ရင် လက်လေးပြပြီး တစ်စီးလောက်ဆိုပြီး Self initiative ဖြစ်တယ်… စကာၤပူမှာလို ဟိုလမ်းဒီလမ်း လျှောက်မောင်းမနေဘူး… အဲဒိတုန်းက ပြည်လမ်းဘက်က ကားတွေကျပ်နေတာသေချာလို့… မြောက်ဥက္ကလာ၊ သုဝဏ္ဏအားကစားကွင်းဘက်က သွားဖြစ်တယ်… SEA GAME ကိုလာတဲ့သူတွေတောင် တွေ့ခဲ့သေးတယ်… ဒါတောင် အဲ့နားလေးပဲ နည်းနည်းကျပ်တာ… အဲ့ဘက်လမ်းက တခြားနေရာတွေက ပြည်လမ်းဘက်ကထက် ရှင်းတယ်… ဘယ်အရာမဆိုတော့ အကောင်းအဆိုးဒွန်တွဲနေတာပဲလေ… ကိစ္စမရှိပါဘူး… ကိုယ့်အတွက် ရန်ကုန်မှာ အချိန်တွေအများကြီးရှိပါတယ်… မြို့ကြီးကိုကြည့်လို့ရတာပေါ့…

ကဲကဲ… ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ နောက်နေ့မှ တို့ရွှေနိုင်ငံကြီးက သူများနဲ့မတူတဲ့ဆန်းကျယ်ခြင်းတွေ ဆက်ပြောပြတော့မယ်နော်…