Scariest Roller Coaster I've ever ride (or) Japan Trip Day 6

မေရးတာၾကာေနမွ ဆက္လိုက္ပါအံုးမယ္... ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပၚသြားတာကေတာ့ မေန႔က Tokyo Dome နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ရာက အဲဒိက ကြ်န္မတစ္သက္စီးဖူးသမွ် ရိုလာကိုစတာထဲမွာေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးရုိလာကိုစတာအေၾကာင္းကို ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသြားပါတယ္...

29 OCT 2008 (Day 6)

ကြ်န္မရဲ႕ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ၆ရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ ကြ်န္မ Research ရွာလာတဲ့အထဲကျမိဳ႕တြင္းတုိက္ကို ေဖာက္ေဆာက္ထားတဲ့ ျမိဳ႕လည္ေကာင္က ရုိလာကိုစတာကို သြားဖို႔စီစဥ္ထားပါတယ္... ကြ်န္မရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း အလုပ္ရွိတာေၾကာင့္ မလိုက္ႏုိင္ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မကလဲ (၁၀)ရက္တည္းေနမွာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ်ရမွာပါ... ၅ရက္ေျမာက္ေန႔ညက အရင္က ဂ်ပန္ကေနဘေလာ့ေရးတဲ့ မယ္ဂုမိနဲ႔ ဆက္သြယ္ျဖစ္ပါတယ္... သူက ေနာက္ေန႔အားတဲ့အတြက္ သူလိုက္ပို႔ေပးႏုိင္ေၾကာင္းနဲ႔ ကြ်န္မတို႔လဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္... မနက္မွာ ရွင္းဂ်ဳကု ဘူတာရုံ (စကၤာပူက ေအာ့ခ်က္လိုပဲ interchange နဲ႔ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ ေရွာ့ပင္းေမာေတြရွိတဲ့ဘူတာရုံ) မွာေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားပါတယ္... အဲဒိမွာ ဂ်ပန္ေရာက္ေနသူေတြ ရထားခ်ိန္ေျပာရင္ တစ္မ်ိဳးေလး ထူးျခားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္... ဘာလဲဆိုေတာ့.. ကြ်န္မသိသေလာက္ ဂ်ပန္က ရထားေတြက ၂မိနစ္ျခားတစ္ခါေလာက္လာတယ္... စကာၤပူက ရထားေတြထပ္ေတာင္ စိတ္ေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမေမေရာ... မယ္ဂုမိေရာက ရထားခ်ိန္ေတြကိုေျပာရင္ အတိအက်ေျပာတယ္... ဥပမာ။ ။မနက္ ၈နာရီ ၄၇ မိနစ္ရထားကို စီးလာရင္ ဟိုကို ၉နာရီ ၃မိနစ္မွာေရာက္မယ္... ကြ်န္မၾကားရတာ နည္းနည္းေခါင္းရွဳပ္သြားတယ္... ဘာလို႔ မိနစ္ေတြ အတိအက်ေျပာေနရတာလဲ ပထမရထားလြတ္ေတာ့လဲ ေနာက္ထပ္ရထားက ၂မိနစ္ေနရင္လာမွာပဲဟာ... ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာေတြမွာ (ေတြ႔ခဲ့ေသာ သူမ်ားကို ခ်ံဳငံု၍ေျပာသည္) အဲဒိလို ေျပာတဲ့အက်င့္ရွိေနတာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ရွိရမယ္...

မနက္ေရာက္ေတာ့ ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာကို ခ်ိန္းထားခ်ိန္ထက္ ကြ်န္မ ေစာေရာက္ခဲ့ပါတယ္... မယ္ဂုမိကို ေစာင့္ရင္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့... လူေတြကေတာ့ တအားရွဳပ္ပါတယ္... Udon ေခါက္ဆဲြဆိုင္ေလးေရွ႕မွာ ရွဳပ္ေနတဲ့ လူေတြကိုေငးရင္း တစ္ေယာက္ထဲ ဗီြဒီယိုရုိက္လိုက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္လိုက္လုပ္ေနပါတယ္... ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မယ္ဂုမိလို႔ထင္ရတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ပါတယ္ (ဂ်ပန္မေလးပံုစံမ်ိဳးပါပဲေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ အက်ီၤအျဖဳလက္ရွည္မွာ အနီေရာင္ ကုတ္လက္ျပတ္ေလးထပ္ထားပါတယ္)... ကြ်န္မက သူမကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး.. သူမဘေလာ့မွာ သူမဓာတ္ပံုမတင္ပါဘူး... ကြ်န္မကိုေတာ့ျမင္ဖူးပါတယ္... သူလဲ အနားလာ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ ၂ေယာက္မ်က္လံုးခ်င္းစံုေတာ့မွ "မေဗဒါ လား" ဆိုျပီး ဆံုုျဖစ္ၾကတယ္... oversea က ဘေလာ့ဂါနဲ႔ေတြ႔တာ ပထမဆံုးပါပဲ...

သူကလဲ ကိုယ့္နာမည္အရင္းေျပာျပလိုက္ပင္မဲ့ သူအက်င့္ပါျပီးသားျဖစ္တဲ့ မေဗဒါ မေဗဒါ ဆိုျပီးပဲေခၚေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ တစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္... ကိုယ့္ကို ဘေလာ့ေပၚမွာ မေဗဒါဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနသားက်ေနပါေစ အျပင္မွာ မေဗဒါဆိုျပီး တြင္တြင္ေခၚခံရတာ အဲဒါ ပထမဆံုးပါ... ကိုယ့္ဘာကိုယ္လဲ ျပံဳးမိပါတယ္... သူ႔နာမည္ကိုေတာ့ မယ္ဂုမိလို႔ပဲသိပါတယ္... သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မေဗဒါလဲ အျမဲအားကိုးတဲ့ေျမပံုကို သိမ္းျပီး သူ႔ေနာက္ပဲလိုက္ပါေတာ့တယ္... ဒါနဲ႔ Tokyo Dome ကို သူသြားတတ္တယ္ဆိုျပီး ဦးေဆာင္သြားပါတယ္...

ရွင္းဂ်ဳကု ဘူတာက interchange သေဘာမ်ိဳးဆိုေတာ့ လိုင္းေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္... စကာၤပူထက္ ၈ဆေလာက္ပိုမ်ားတဲ့ လိုင္းေတြပါ... မရွိဘူးဆို ကြ်န္မအထင္ ပလက္ေဖာင္ ၄ခု ( ၁ခုမွာ ရထား ၂ဖက္ရပ္လို႔ရေတာ့ ၈ လမ္းေလာက္) ရွိပါတယ္... ေျမေအာက္မွာကတည္းက ကိုယ္တက္မဲ့ ပလက္ေဖာင္းကို မွန္ေအာင္တက္ရပါတယ္... အဲဒိေန႔ရမွ တိုက်ိဳရဲ႕ ရထားခ်ိန္ေတြကို ပညာရလိုက္တာကေတာ့ ေရွ႕ကေျပာခဲ့သလို ရထားလိုင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အျပင္တခ်ိဳ႕ပလက္ေဖာင္းေတြက အခ်ိန္ေပၚမူတည္ျပီး သြားတဲ့ ေနရာကဲြတတ္ပါေသးတယ္တဲ့... ယခု ဆိုက္တဲ့ ရထားက ဒီေနရာကို သြားတာဆိုရင္ ေနာက္ဆိုက္မဲ့ ရထားက ပလက္ေဖာင္းတူေပမဲ့ သြားတဲ့ေနရာမတူပါဘူးတဲ့... အဲဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကလူေတြကရထားခ်ိန္ကိုအတိအက်ေျပာတာပါတဲ့...ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့၁စီးလြတ္သြားရင္ ေနာက္ဆက္တိုက္ေျပာင္းစီးရမဲ့ အစီးေတြနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္လြတ္ျပီး အလုပ္ေနာက္က်တတ္လို႔ပါတဲ့... (အဲလိုေျပာတာပဲ မွားရင္လဲ ျပင္ေပးေနာ္)

မေဗဒါနဲ႔ မယ္ဂုမိလဲ စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ျပီး သူေခၚတဲ့ ရထားေပၚတက္စီး... ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ျမိဳ႕ျပင္လိုလို ဘာလိုလို လယ္ကြင္းေတြ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြကို ေတြ႔လာေတာ့မွ မယ္ဂုမိက သူမ ရထားမွားစီးမိမွန္းသိတယ္... ဒြတ္ခပဲ..နယ္ခံကိုအားကိုးမိကာမွ သြားခ်င္တာက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္... ေရာက္သြားတာက ျမိဳ႕ျပင္... ကြ်န္မက လက္ဆဲြေတာ္ ရထားေျမပံုၾကီးကို ထုတ္ၾကည့္မယ္ေျပာေတာ့ အမိက မၾကည့္ပါနဲ႔ ရွက္စရာၾကီးတဲ့... သူေမးၾကည့္မယ္ဆိုျပီး... ေရာက္တဲ့ မွတ္တိုင္ဆင္း ဘူတာက တာ၀န္ရွိသူကို သူက ဂ်ပန္လိုေမး... ဒီေတာ့မွ အေစာကေျပာခဲ့သလိုပဲ ပလက္ေဖာင္းတူေပမဲ့ အခ်ိန္ေပၚမူတည္ျပီးသြားတဲ့ေနရာမတူတဲ့ ရထားကိုတက္စီးမိတာ... ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ေ၀းေနျပီ... ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေကာင္းတယ္ရွင့္... ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ရထားမွားစီးတာကို မယ္ဂုမိကျပန္အမ္းေငြ (Refund) ျပန္ေတာင္းေတာ့ ေပးတယ္ရွင့္... စကာၤပူမွာ ဒါမ်ိဳးမရဘူး ျဖတ္ဖို႔ပဲသိတယ္... ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ရထားကေတာ့ စကာၤပူရထားထက္ ေစ်းပိုၾကီးတယ္...

ဒါနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိတဲ့ ေရာက္ေနတဲ့ ဘူတာမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရုိက္... မယ္ဂုမိကို ယံုစားမိလို႔ လမ္းမွားေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္မယ္လို႔ သူ႔ကိုေနာက္ေနေသးတယ္... ဟတ္ဟတ္.. (၃ ႏွစ္ေက်ာ္မွ တင္ျဖစ္ေတာ့တယ္)... ဒါေပမဲ့လဲ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ပါ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာကို ေရာက္လို႔ မေဗဒါကေတာ့ လမ္းမွားမွား မွန္မွန္ အေတြ႔အၾကံဳအသစ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ...

၀ဲ - ဘူတာရုံအမွားတြင္ ယာ - Suido Bashi ဘူတာကထြက္ရင္ေတြ႔ရတဲ့ အေဆာက္အဦး...

ဒါနဲ႔ ရထားကို ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာကို ျပန္စီး ရထားျပန္ေျပာင္းလိုက္ရပါတယ္... JR CHUOU Line ကို စီးရင္ SUIDO BASHI ဆိုတဲ့ ဘူတာမွာဆင္းရမွာပါ... အဲဒိက ထြက္လိုက္ျပီး ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႔ (ထင္တာပဲ ၃ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး... ေဘးက လူေမးၾကည့္ေနာ္) ၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔ Tokyo Dome
ကိုေရာက္ေရာ.... မေဗဒါဂ်ပန္သြားတဲ့အခ်ိန္က Halloween နီးေနေတာ့ Halloween အျပင္အဆင္ေလးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္တယ္...ျပီးေတာ့ မလာခင္ကတည္းက စီးခ်င္လွပါေသာ ေၾကာက္စရာ့ Thunder Dolphin Roller Coaster ကို စီးဖို႔လက္မွတ္ေမးေတာ့ အဲဒါ တစ္ခုတည္းအတြက္ ယမ္း ၁၀၀၀ ပါ စကာၤပူ ၁၆ ေဒၚလာေလာက္ပဲက်မွာပါ... ေစ်းမဆိုးဖူးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္... အဲဒိနားမွာ အဲလို စီးစရာ Attraction ၅ ခုေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္... အားလံုးကို Package နဲ႔၀ယ္ရင္ေတာ့ တစ္ခုခ်င္း၀ယ္စီးတာထက္ သက္သာပါတယ္... ေစ်းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ... ဒါေပမဲ့ မယ္ဂုမိက မစီးရဲေတာ့ အေဖာ္မရွိတာနဲ႔ Thunder Dolphin ကို ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာကာ တစ္ေယာက္တည္း စီးဖို႔၀ယ္ခဲ့ပါတယ္... (ရွာခဲ့တဲ့ ဒုကၡအတြက္ေတာ့ စီးေနတဲ့အခ်ိန္ကလဲြလို႔ ယခုအခ်ိန္မွာ ေနာင္တမရပါဘူး) ... ဒီေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ပဲ ဒူးတုန္တုန္နဲ႔ တက္သြားတယ္... ၁သက္မွာ ၁ခါေလာက္စီးဖူးရင္ေတာ္ျပီ... အေတြ႔အၾကံဳေပါ့...

Thunder Dolphin အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေျပာျပခ်င္ပါတယ္...
ဒီ ရုိလာကိုစတာဟာ ကမာၻမွာ ဆ႒မေျမာက္ (6th tallest continues roller coaster) အျမင့္ဆံုး ရုိလာကိုစတာျဖစ္ပါတယ္...
အျမင့္ - ေပ ၂၆၂ (မီတာ ၈၀) အထိျမင့္ပါတယ္ (ဂ်ပန္မွာ အျမင့္ဆံုး)
(Source - http://listverse.com)
အရွည္ - ေပ ၃၅၀၀ (၁၁၀၀ မီတာ) ရွည္ပါတယ္..
အရွိန္ - ၁ နာရီ ၁၃၀ ကီလိုမီတာ ႏွဳန္း (81 mph). (ဂ်ပန္မွာ အျမန္ဆံုး)
(Source-http://listverse.com)
စုစုေပါင္း ၾကာခ်ိန္ - ၁မိနစ္ ၃၀ စကၠန္႔
အမတ္ဆံုး ေဇာက္ - ၈၀ ဒီဂရီ
တစ္စီးကို တဲြ ၆တဲြပါျပီး ၂ေယာက္တစ္တဲြထိုင္လို႔ရလို႔ တစ္ၾကိမ္မွာ ၂၄ ေယာက္ အမ်ားဆံုးစီးလို႔ရပါတယ္...
စတင္ဖြင့္လွစ္တဲ့ ရက္ကေတာ့ - 5/1/2003

လမ္းတည္ေဆာက္ပံု - တိုက္မ်ားၾကား၊ LaQua အေဆာက္အအံုကို ေဖာက္ထြက္ကာ ကမာၻ႔ ပထမဆံုး Centerless Ferris Wheel ျဖစ္တဲ့ BigO ရဲ႕ အလယ္ကေန ျဖတ္သြားပါတယ္... (BigO ကလဲ အဲဒိက Attraction တစ္ခုပါပဲ... စကာၤပူ Flyer လို ရဟတ္ၾကီးပါ ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတာက သူက အလယ္မွာ ေထာက္ကန္ထားတဲ့ ေနရာမပါပဲ ေဆာက္ထားတဲ့ ကမာၻ႔ ပထမဆံုး ခ်ားရဟတ္ျဖစ္ပါတယ္)...
(info source - wiki and rcdb.com)

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အဲဒိေန႔က လူသိပ္အမ်ားၾကီးမရွိပါဘူး... ဒီလိုပဲ လူနည္းေလ့ရွိလားေတာ့ ကြ်န္မ မသိပါ... လူနည္းေတာ့လဲ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲဆိုျပီး စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားရျပန္ပါတယ္... ၀င္လိုက္တာနဲ႔ တစ္သုတ္အျပီးမွာ ကြ်န္မတို႔ အသုတ္အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္... ကိုင္ထားတဲ့ အပိုပစၥည္းေတြအတြက္ ေလာ္ကာထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့ရပါတယ္... ဦးထုပ္တို႔ မာဖလာတို႔ လက္ကိုင္ပ၀ါတို႔ကအစ ၀တ္လို႔မရပါဘူး... (ဆံပင္တုစြပ္ထားရင္လဲ ခြ်တ္ခဲ့ရမယ္ထင္တယ္ Safety အတြက္ပါ) ဂ်ပန္ရဲ႕ Amusement service ကို ၾကိဳက္တဲ့အထဲမွာ အုပ္စု မတူရင္ ဇြတ္အတင္း တူတူမထိုင္ခိုင္းပါဘူး... သီးသန္႔ေပးပါတယ္... ကြ်န္မက တစ္ေယာက္ထည္းလာေတာ့ တစ္ကိုယ္ထီး ေနာက္ဆံုးတဲြမွာထိုင္ရပါတယ္... ကြ်န္မလိုပဲ တစ္ေယာက္တည္းသမားေတြကိုလဲ ေရွ႕တဲြေတြမွာ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ...

စတင္တက္ပါျပီ...

ကြ်န္မတို႔ယာဥ္ၾကီးစအထြက္မွာအဲဒိကအလုပ္သမားေတြကေရွ႕တန္းသြားေတာ့မယ္ရဲေဘာ္ေတြကို အျပံဳးနဲ႔ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ယာဥ္က အျမင့္ဆံုးေနရာကို စတင္တက္ပါေတာ့တယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မစီးမိတာ မွားျပီဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး ဘယ္အရာတက္စီးစီးရတတ္တဲ့အက်င့္အတိုင္းေနာင္တရေနပါျပီ... အရမ္းေၾကာက္လြန္းျပီးႏွလံုးေရွာ့ျဖစ္မွာကိုယ့္ကိုကိုယ္စိုးရိမ္လို႔ မနည္းစိတ္ကို ၀င္သက္ထြက္သက္ျပန္မွတ္ ခါးပတ္ေတြ အကာေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္စစ္ေစး လံုျခံဳတယ္ စိတ္ခ်ရတယ္ ခိုင္တယ္ ဂ်ပန္လုပ္ သဗၺဳေဒၶကို ၃ေခါက္ေလာက္ အျမန္ရြတ္... "အားတင္းထား ခုခ်ိန္မွေတာ့ ျပန္ဆင္းလို႔လဲရေတာ့၀ူး.. ဘာမွ ျဖစ္ဘူး ဘာမွျဖစ္ဘူး" ဆိုျပီး နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားေပးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ကေျပသြားတယ္... ကုန္းကလဲ အျမင့္ၾကီးဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ ေအာက္ကိုၾကည့္ရင္ေတာ့ တိုက်ိဳျမိဳ႕ၾကီးကို ဟာလာဟင္းလင္းကေနျမင္ေနရသလိုပဲ... ငါဒီအျမင့္ကေနျပန္က်မွာပါလားဆိုတာစိတ္ထဲေရာက္လာေတာ့ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မ်က္လံုးကိုပိတ္မိလိုက္တယ္...

မေဗဒါ ေနာင္တရေနေလာက္တဲ့ ေနရာပါ...

အျမင့္ဆံုးနားေရာက္ေတာ့ မ်က္လံုးလဲ မဖြင့္ရဲဘူး ဒါေပမဲ့က်ေတာ့မလား က်ေတာ့မလားသိခ်င္ေတာ့ ခိုးၾကည့္မိတယ္... စကၠန္႔ပိုင္းတင္ပဲ ငရဲခန္းစပါျပီ........ က်ပါျပီ...ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ အက်က ၈၀ ဒီဂရီသာေျပာတယ္ အတြင္းပိုင္းကို ၀ိုက္၀ုိက္ၾကီးျဖစ္ေနေတာ့ ေရွ႕ကရထားလမ္းကို မျမင္ရပဲ ကိုယ္ကထိုင္ခံုနဲ႔မထိပဲ ၾကြတက္ေနပါတယ္... ကိုယ္ကိုသိုင္းထားတဲ့ ဂိုင္းေတြကို ေက်ာ္ျပီး ေခါင္းျပဴၾကည့္ရင္ တိုးတဲ့ေလေၾကာင့္ဇာတ္ကိုမနည္းျပန္ထိမ္းျပီးသိုင္းထားတဲ့ဂိုင္းေတြထဲကိုျပန္၀င္ေနလိုက္ရပါတယ္... မ်က္လံုးကို လံုး၀ဖြင့္မၾကည့္ရဲေသာ္လဲ ငါဖြင့္မၾကည့္ရင္တန္ဘူးဆိုျပီး တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ၾကိဳးစားျပီးဖြင့္ပါတယ္...ေလကေအးေအး အရွိန္ကျပင္းျပင္းဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္လံုးကိုလာရုိက္တဲ့ေလက ေက်ာက္စရစ္ခဲ့ေသးေသးေလးေတြလာစင္ေနတဲ့အတိုင္း စစ္ကနဲ စစ္ကနဲနဲ႔ မ်က္လံုးေတြလဲ ေျခာက္ျပီးစပ္လာပါတယ္...(မ်က္ကပ္မွန္တပ္သူမ်ား သတိျပဳရန္)... ကြ်န္မလဲ အဲဒိတုန္းက မေတာက္တေခါက္နဲ႔ မ်က္ေတာင္တုတက္လာေတာ့ ကြ်န္မမ်က္ေတာင္တုၾကီမ်ား ႏွဖူးတပ္ကပ္ေနျပီလားဆိုျပီးစိုးရိမ္စိတ္ျဖစ္ရပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာဒါေတြကိုသိပ္ပူေနလို႔မရပါဘူး... အသက္ေတာင္ဘယ္နားကထြက္ရမွန္းမသိလို႔ထင္တယ္ျပန္၀င္သြားတာ... ဒီလိုနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးျပီးေၾကာက္ရတဲ့ မဟာငရဲခန္းအေတြ႔အၾကံဳၾကီးကို ၁မိနစ္ ၃၀စကၠန္႔ ဘ၀ခရီးလမ္းလိုျမင့္တခါ နိမ့္တလွည့္ခံစားျပီေနာက္မွာ ေအာင္ျမင္စြာပဲ ပန္းတိုင္ကို ျပန္ေရာက္ပါတယ္... ဒါေၾကာင့္ ရိုနမ္ကင္းတင္းက "Life is a roller coaster" လို႔ သီခ်င္းဆိုထားတာျဖစ္မယ္...

ဘာမွမတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး... က်ျပီ.....

နိမ့္တခ်ီ ျမင့္တလွည့္ အေဆာက္အဦးမ်ားၾကား....

BigO ကို တေစာင္းၾကီးျဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္....

မေဗဒါ နာမည္မတပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကေတာ့ ဒီ ၀က္ဆိုဒ္က ယူထားတာပါ.. http://rcdb.com/1845.htm?p=0
(The photo without watermark with my site name are taken from rcdb.com )

ပန္းတိုင္မွာေတာ့ အေစာက ကြ်န္မတို႔ကို တာ့တာ ျပလိုက္တဲ့အလုပ္သမားေတြက သတိျပန္လည္ေအာင္ အျပံဳးနဲ႔ လက္ခုပ္ေတြတီးျပီးၾကိဳေနပါတယ္... "ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ငါမေသဘူး"... ကမာၻ႔ အျမင့္ဆံုး နံပါတ္ ၆ ရုိလာကိုစတာၾကီးကို ငါေအာင္ျမင္စြာစီးဖူးလိုက္ျပီ... ငါလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္ျပီ... ကမာၻ႔ အျမင့္ဆံုး ၁ ကေန ၅ ကို စီးဖို႔ေတာ့ ခုထက္ထိစိတ္ကူးမရွိဘူး... ခုထက္ထိေတာ့ မစီးရဲေသးဘူး...(ဒါေပမဲ့ ေတြ႔ရင္လဲ ေနာင္တေတြတပိုက္ၾကီးနဲ႔ ယာဥ္ေပၚတက္မိအံုးမယ္ထင္ပါတယ္... Thunder Dolphin ျပီးေတာ့ ရိုလာကိုစတာ မစီးေတာ့ဘူးဆံုးျဖတ္ခဲ့ပင္မဲ့ ကိုရီးယား Everland ေရာက္ေတာ့ T-Express wooden roller coaster ကို ေနာင္တေတြတပိုက္ၾကီးနဲ႔ တက္စီးလိုက္ပါေသးတယ္... ေနာက္ၾကံဳမွေျပာျပမယ္ေနာ္)...

With Thunder Dolphin and with Tokyo Dome stadium

ကိုယ္တိုင္ရုိက္ Thunder dolphin ပံု

အေပါက္ထဲကထြက္လာျပီ...

သူမ်ားေတြက အဲဒါမ်ိဳးေတြစီးမယ္ဆို အစားအမ်ားၾကီးမစားရဲဘူး အစာမေၾကပဲ အံထြက္မွာစိုးလို႔တဲ့... ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ဗိုက္မျပည့္ပဲ စီးလို႔မရဘူး... မေအာ္ပဲစီးလို႔မရဘူး... အဲလိုစီးရင္ ကတုန္ကရင္နဲ႔မူးတတ္တယ္... မိသားစုနဲ႔သြားရင္ ေမေမဆို မုန္႔အဆင္သင့္နဲ႔ေစာင့္ေနရတယ္ ကြ်န္မမူးရင္ေကြ်းဖို႔... သူမ်ားေတြေလွာင္မွာစိုးလို႔ မတ္တပ္ျပန္ရပ္ျပီး ထားခဲ့တဲ့ မာဖလာေလးျပန္သြားယူ... ေျခေထာက္နဲ႔ဒူးေတြတုန္ေနေသးတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲသိတယ္... အဆင္းမွာ အိ္မ္သာအျမန္၀င္ျပီး မ်က္ေတာင္တုကို ၾကည့္ေတာ့ ႏွဖူးေတာ့ တပ္မကပ္ေနပါဘူး ဒါေပမဲ့ တ၀က္ကကြာျပီးလန္ေနတာေတြ႔ေတာ့ အကုန္ျဖဳတ္လိုက္ရတယ္... (ရွက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း... ခုခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမျဖစ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူ...)

ဂ်ပန္ KFC

ေအာက္ေရာက္ေတာ့ မယ္ဂုမိကိုအျမန္ တစ္ခုခုစားရေအာင္ တစ္ခုခုစားမွျဖစ္မယ္ဆိုျပီးေမးေတာ့... သူက ဘာစားမလဲေမးတယ္... ကြ်န္မကလဲ ဂ်ပန္စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမၾကိဳက္ေတာ့ မၾကိဳက္တဲ့အစာျဖစ္မွာစိုးလို႔ အလြယ္ဆံုးနဲ႔ အေသခ်ာဆံုး... KFC ရိွလားလို႔ေမးျပီး အဲနားက KFC ဆိုင္ကိုသြားစားၾကတယ္... စကာၤပူလိုပဲ set မွာ အစံုပါမယ္ထင္တာ... ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ အေအးပဲပါတယ္... Coleslaw တို႔ Mash potatoes တို႔မပါဘူး... ၾကက္ေၾကာ္ေလးကလဲ ေသးေသးေလး ၂တုန္းပဲပါတယ္... KFC မွာေတာ့ မေလးရွားမွာစားရတာ အေကာင္းဆံုးပဲ... ၾကက္သားတုန္းၾကီးေတြ အၾကီးၾကီး... စကာၤပူနဲ႔ မေလးရွားကေတာ့ သိပ္မကြာပါဘူး... မ၀လုိ႔ အားလူးေၾကာ္ေတြထပ္၀ယ္ရတယ္... အဲဒိမွာမယ္ဂုမိနဲ႔ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလးထိုင္ျပီးစကားေတြေျပာ ဗီြဒီယိုေတြရုိက္ျဖစ္တယ္ ေရပန္းအလွေလးေတြကလဲ တီးလံုးနဲ႔အညီအဲနားမွ ကေနၾကတယ္...

BigO

ေတာ္ေတာ္ေလး အပန္းေျပေတာ့မွ... လမ္းေလွ်ာက္ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကရင္း BigO ဆီကိုေရာက္တယ္... BigO က ကမာၻေပၚမွာ တစ္ခုတည္းရွိတဲ့ အလယ္မွတ္ေထာက္ကူထားတာမပါတဲ့ Ferris Wheel ျဖစ္တယ္...
၂၀၀၆ ခုနွစ္အထိေတာ့ အၾကီးဆံုး အခ်င္းေပ၂၀၀ (၆၀မီတာ)ရွိတဲ့ ခ်ားရဟတ္ျဖစ္တယ္...
2007 ခုႏွစ္ Guinness World Records မွာလဲပါတဲ့ ခ်ားရဟတ္ျဖစ္တယ္..
မယ္ဂုမိကို အတင္းအေဖာ္စပ္ျပီးလိုက္စီးခိုင္းရတယ္... လည္တာကေႏွးေႏွးေလးဆိုေတာ့ သူေအာက္မွာ အၾကာၾကီးေစာင့္ေနရမွာေလ.. ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းစီးေတာ့လဲ ပ်င္းစရာၾကီးေပါ့... ေၾကာက္ဖို႔မေကာင္းပါဘူး လိုက္ခဲ့ပါဆိုေတာ့ သူလဲ လိုက္စီးတယ္ အထဲေရာက္မွသူကေတာ္ေတာ္ေလးေၾကာက္ျပီး ကြ်န္မကိုအတင္းဆဲြထာေရာ... ဒါေပမဲ့ၾကာလာေတာ့ေအာက္ကရွဳခင္းေတြလဲေတြ႔ေရာ ဘေလာ့ဂါေသြးမေနသာျဖစ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြတဖ်က္ဖ်က္ရုိက္ေရာပဲ... ကမာၻ႔ Guinness Records ထဲပါလို႔၀င္စီးျပီး ဂုဏ္ယူတာပဲရွိပါတယ္... စီးရတဲ့အရသာကေတာ့ စကာၤပူက flyer နဲ႔တူတူပါပဲ... သူ႔ယာဥ္ကေတာင္ က်ဥ္းပါေသးတယ္ (Santosa Cable car အက်ယ္ေလာက္ပဲရွိတယ္)...

ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ကြ်န္မ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ညေနကလဲ ေမွာင္လာပါတယ္... အဲဒိရာသီမွာ ၅နာရီခဲြေလာက္ဆို မိုးခ်ဳပ္တတ္တဲ့ ဂ်ပန္က ခရစ္စမတ္အတြက္ ဒိုင္ဂေရးရွင္းေလးေတြနည္းနည္းပါးပါးစေနပါျပီ... အဲဒိနားမွာ ေ၀ဖာနဲ႔ ေရခဲမုန္႔ေရာင္းေနတာနဲ႔ စားခ်င္စိတ္ျဖစ္ျပီး ၀ယ္စားရင္း မယ္ဂုမိကိုလဲ၀ယ္ေကြ်းလိုက္ပါတယ္... ရာသီဥတုေအးေအးနဲ႔ေ၀ဖာစားရင္းေဘးစားပဲြက က်ီစယ္ေနၾကတဲ့ အတြဲကိုေ၀ဖန္ေလကန္ေရးလုပ္လိုက္ တျခားအေၾကာင္းေတြေျပာလိုက္ပါပဲ... ၇နာရီမွာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းအလုပ္ဆင္းျပီမို႔ သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ျပန္လာရင္း ကြ်န္မမယ္ဂုမိနဲ႔ ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာမွာပဲ လမ္းခဲြလိုက္ပါတယ္...

ကြ်န္မတည္းတဲ့အိမ္ကိုျပန္ျပီး သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ညစာတူတူစားအျပီး ဘယ္သြားမလဲစဥ္းစားၾကပါတယ္... ဂ်ပန္ရဲ႕ Night Life ကလဲ စကာၤပူေလာက္မရွိလွေတာ့ စဥ္းစားရက်ပ္ေနပါတယ္... ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကို တိုက်ိဳဒုန္းအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ သူနဲ႔တူတူမသြားလို႔ နည္းနည္းစိတ္ေကာက္ပါေသးတယ္... ထံုးစံအတိုင္းသူက ၾကာၾကာေတာ့ စိတ္ထဲမထားပါ... ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလဲ သူနဲ႔တူတူ တိုက်ိဳတာ၀ါကို ခုသြားမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး အျမန္ျပင္ဆင္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္...

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္

တိုက်ိဳတာ၀ါကသြားရတာလြယ္ပါတယ္ JR Yamanote line ကိုစီးျပီး Hamamatsucho ဘူတာမွာဆင္းရုံပါပဲ... JR Yamanote line က Circle line ျဖစ္ျပီး အဓိကေနရာေတြေတာ္ေတာ္ေရာက္တာေရာကြ်န္မတည္းတဲ့အိမ္ကလဲ အဲဒိလိုင္းေပၚမွာရွိတာေၾကာင့္ေရာ အဲဒိလိုင္းကိုေတာ့ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလးကြ်မ္းပါတယ္... အရင္ေရာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ္ကဆရာလုပ္ျပီး ေျမပံုအားကိုးနဲ႔ေခၚလာခဲ့ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းကလဲ ကြ်န္မထက္ ၁လသာေစာေရာက္တာ သူ႔ဟာသူတစ္ခါမွ အျပင္မထြက္ဖူးေတာ့ေၾကာက္ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ မေဗဒါဆရာလုပ္တဲ့လမ္းမွာ ဘူတာအထြက္က်ေတာ့ ဘယ္အေပါက္မွန္းမသိတာနဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းလဲ မေတာက္တစ္ေခါက္ ဂ်ပန္လိုနဲ႔ေျမပံုေထာက္ေမးေတာ့ ဘူတာကတာ၀န္ရွိသူကလဲ ဂ်ပန္လိုေတြ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးျပန္ေျပာျပီးလက္နဲ႔ျပပါတယ္... အမွန္ေတာ့ ေမးေနစရာေတာင္မလိုပါဘူး... အဲဒိအေပါက္ကထြက္လိုက္တာနဲ႔ လမ္းဆံုးက တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ၾကီးကိုတန္းေနေအာင္ျမင္ေနရပါတယ္... အစတည္းက ကြ်န္မေျပာပါတယ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ရတယ္လုိ႔... ဒါေပမဲ့ သူ႔အကိုကဘတ္စ္ကား ၂ဂိတ္ေလာက္လားသိဘူးစီးရတယ္လို႔ သူမကိုေျပာထားလို႔ ကြ်န္မစကားကို မယံုျဖစ္ေနတာပါ...ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ လမ္းပဲေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္... ဘယ္လိုသြားရမွန္းမသိပင္မဲ့ တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ရွိတဲ့ လားရာအတိုင္းေလွ်ာက္လာပါတယ္... လမ္းဆံုးေရာက္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုကိုေတြ႔လို႔ လမ္းေပ်ာက္ေတာ့မလိုျဖစ္ျပီး အဲနားမွာနည္းနည္းေယာင္လည္လည္ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္... ေနာက္မွ ဘုရားေက်ာင္းေဘးက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္လမ္းထဲကိုႏုိင္ငံျခားသားပံုစံေတြ၀င္သြားတာေတြ႔မွ ကိုယ္လဲလိုက္၀င္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... အဲဒိခပ္ေမွာင္ေမွာင္ေတာင္ဂံုးလမ္းေလးအတိုင္းတက္သြားရင္ အဆံုးမွာ တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ကိုေရာက္ပါတယ္... (ဘာလို႔မ်ားအဲလမ္းကို ေမွာင္ေအာင္ထားပါလိမ့္...)

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ရဲ႕ အေၾကာင္းေလးေျပာရရင္ေတာ့... ပဲရစ္က အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္နဲ႔ ယွဥ္ေျပာရင္ပိုျမင္သာမယ္ထင္ပါတယ္...

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္က ၃၃၃မီတာ ျမင့္ပါတယ္ အီဖယ္ေမ်ွာ္စင္က ၃၂၀ မီတာပဲျမင့္ပါတယ္...
တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္က ပိုျမင့္ပင္မဲ့ အေလးခ်ိန္ ၄၀၀၀ တန္ပဲရွိပါတယ္... အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္က ၇၀၀၀ တန္ရွိပါတယ္...
တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ေပၚမွာ အသံလႊင့္လိွဳင္းေပါင္း ၂၄လိုင္းရွိျပီး တိုက်ိဳျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အသံလႊင့္ရုံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒိလွဳိင္းေတြကတဆင့္ထုတ္လႊင့္ေနၾကတာပါ...

သူ႔မွာ ၂ဆင့္ရွိပါတယ္... Main Observatory နဲ႔ Special Observatory ပါ... ၂ဆင့္ကို သတ္သတ္စီ ၀င္ေၾကးေပးရပါတယ္... Main Observatory က ေမွ်ာ္စင္ရဲ႕ အလယ္နားေလာက္မေရာက္ခင္မွာပါ... Special Observatory က ဟိုးထိပ္ဆံုးမွာပါ...
၀င္ေၾကးေတြကေတာ့ Main Observatory ကို ၈၂၀ ယမ္း ျဖစ္ျပီး
Main Observatory က ေန Special Observatory ကို ယမ္း ၆၀၀ ျဖစ္ပါတယ္... (ေအာက္ဆံုးကေန အေပၚဆံုးထိဆိုရင္ ယမ္း ၈၂၀ + ယမ္း ၆၀၀ )ပါ...

ဖြင့္ခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၉နာရီကေန ည ၁၀နာရီအထိပါ... (၀င္ခြင့္ကေတာ့ ည၉နာရီ၄၅ ေနာက္ဆံုးပါ)...
(Tower info source from http://www.tokyotower.co.jp/english/05_info/index.html)

ပထမေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ Main Observatory ပဲ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္... အခ်ိ္န္ေလာက္မွ အေပၚကိုဆက္တက္မလို႔ပါ... ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အခ်ိန္မေလာက္ပါဘူး... ကြ်န္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ည ၉ နာရီေလာက္ျဖစ္ေနလို႔ပါ... သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဓာတ္ပံုေတြရုိက္ ညရွဳခင္းေတြၾကည့္ရင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ေကာင္မေလးေတြလို အလကားေနရီခ်င္ေနမိပါတယ္... ခဏၾကာလာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရ ရပ္ေနရနဲ႔ (အဲဒိမွာထိုင္စရာေနရာမရွိပါဘူး...) ေျခေထာက္ေတြအရမ္းေညာင္းလာတာေရာ... ေမွ်ာ္စင္ေပၚက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာထိုင္ျပီး ျမိဳ႕ၾကီးကို ဇိမ္ရွိရွိၾကည့္ခ်င္စိတ္ကျဖစ္လာပါတယ္... အပမ္းေျဖခရီးထြက္လာတာပဲ ေခြ်တာေနတာထက္ ခံစားလိုက္ရတာကပိုေကာင္းပါတယ္ဆုိျပီး သူငယ္ခ်င္းကို အဲဒိေကာ္ဖီဆိုင္မွာေသာက္ရေအာင္လို႔ အေဖာ္စပ္ပါတယ္... ေမွ်ာ္စင္ေပၚက တစ္ခုတည္းေသာဆိုင္ဆိုေတာ့ေစ်းေတာ့ၾကီးမွာပဲဆိုျပီး သူကတြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္လုပ္ေနပါတယ္... ကြ်န္မက ကြ်န္မတိုက္မယ္ဆိုျပီးဇြတ္ေခၚေတာ့ ေဒၚမာနက သူ႔ဟာသူေသာက္မယ္ဆိုျပီးေျပာပါတယ္... (ကြ်န္မကပ္စီးနဲတတ္တာကို သူငယ္ငယ္တည္းကသိတယ္... ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ သိပ္ကပ္ေစးမနည္းတတ္ေတာ့ပါဘူး)... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ထင္ေလာက္ ေစ်းမၾကီးပါဘူး... ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ေစ်းအသင့္အတင့္ပါပဲ... ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဗီြဒီယိုရုိက္... စကားေျပာ တခီြခီြရယ္ၾကနဲ႔ အဲဒိညက ဘာရယ္မဟုတ္ ကြ်န္မအတြက္ ဂ်ပန္မွာအေပ်ာ္ဆံုးညျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... စိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းလြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ခပ္ေပါ့ေပါ့စကားေတြေျပာရင္း အခ်ိန္ေတြကိုကုန္ဆံုးခဲ့ရေပမဲ့ အဲဒိညအဲဒိအျဖစ္အပ်က္ေလးက ကြ်န္မတို႔၂ေယာက္လံုးရဲ႕ အသိဥာဏ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္က်န္ေနေတာ့မွာပါ...

ထိုင္ျပီးသိပ္မၾကာပါဘူးေကာ္ဖီဆိုင္က ပိတ္လို႔ခံုေတြတင္ေနတာနဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ပိတ္ခ်ိန္ကနီးေနေတာ့ ေအာက္ျပန္ဆင္းလာလိုက္ပါတယ္... ေအာက္မွာေတာ့ "Tokyo Tower" ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို မီးစလိုက္နဲ႔ ေျမၾကီးေပၚတစ္ခု တစ္ကပ္ေကာင္တာအေပၚမွာတစ္ခုေရးထားလို႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္ပါတယ္... ဂ်ာမန္လိုလို ရုရွလိုလုိ အုပ္စုတစ္စုကလဲ အဲဒိမွာအလုအယက္ အေလာင္အေျပာင္ပံုေတြရုိက္ေနပါတယ္... ဘာလို႔မွန္းမသိ ကြ်န္မတို႔လဲ အူျမဴးျပီး ျပန္ခ်င္စိတ္ကိုမရွိပါဘူး... တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ၾကီးကေတာ့ ပိတ္သြားပါျပီ... လူအနည္းငယ္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ကေတာ့ အဲဒိေအာက္မွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ေကာင္းတုန္းပါပဲ... ေနာက္လူေတာ္ေတာ္ပါးလာမွ ျပန္ျဖစ္တယ္... ေစာေစာက ကြ်န္မတို႔ေလွ်ာက္လာတဲ့ျမိဳ႕လယ္ေခါင္လမ္းၾကီးက အေတာ္ေလးလူရွင္းေနပါတယ္... ေလကလဲ ေ၀့ကနဲေ၀့ကနဲနဲ႔ ပါလာသမွ်လက္နက္ေတြထုတ္ျပီး အေအးဒဏ္ကို ဖီဆန္ရတာကိုလဲ ကြ်န္မသေဘာက်ေနပါတယ္... အရက္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕က ဂ်ပန္စီးပြားေရးသမား အမူးေတြ Neck tie ကုိေခါင္းမွာပတ္ျပီး လမ္းေပၚကေနတဲ့ အုပ္စု ၁စုေလာက္ကလဲြျပီး လူရွင္းလို႔ နည္းနည္းေတာ့ေၾကာက္ပါတယ္... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုး အိမ္ကို အႏၱရာယ္ကင္းစြာေရာက္ခဲ့ပါတယ္...
သူမလဲ တိုက်ိဳဒုန္းသူနဲ႔မသြားလို႔ စိတ္ခုေနတာေလးေျပသြားေလာက္ပါျပီ...

Trip to Sensoji Temple (Japan trip Day 5)

မေရးတာလဲ အေတာ္ၾကာပါျပီ... ခရီးသြားခဲ့တာေတာင္ ၂ ႏွစ္ျပည့္ခါနီးပါျပီ... ခုမွ ဘာလို႔ ထေရးလဲဆိုရင္ေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႔ ေရးပါတယ္လို႔ပဲ ေျပာရေတာ့မွာပါပဲ... ခရီးသြားပိုစ့္ေတြကို ဗီြဒီယိုႏွင့္တကြ တင္ခ်င္လို႔ ဗီြဒီယိုျပီးမွ တင္မယ္တင္မယ္နဲ႔ အဲဒိ ဗီြဒီယိုမလုပ္ျဖစ္တာနဲ႔ပဲ ခရီးသြားပိုစ့္ေတြလဲ မေရးျဖစ္ေတာ့တာပါ... မေရးေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ကူးေတာ့ လံုး၀မရွိပါဘူး... အခ်ိန္ေတြၾကာျပီး up to date မျဖစ္ေတာ့ရင္ေတာင္မွ ကိုယ္သြားခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္းေလး အေနနဲ႔ ေရးမွာပါ... ဗီြဒီယို အပင္ပန္းခံရုိက္ျပီး အက္ဒစ္မလုပ္ရင္ ကိုယ္ကိုတိုင္လဲ မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး... ဒီေတာ့ ဘေလာ့မွာတင္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ေလးနဲ႔ဆိုေတာ့ အက္ဒစ္က လုပ္ျဖစ္ေသးတယ္ေလ... ဒါေတြထားလိုက္ပါေတာ့.... ခု ခရီးစဥ္အေၾကာင္းေလး ေျပာရေအာင္...

28 OCT 2008 (Day 5)

ကြ်န္မ ဂ်ပန္ကို အလည္အပတ္ေရာက္တာ 5 ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔ပါ... သူငယ္ခ်င္းကလဲ အလုပ္သြားေတာ့ ဒီေန႔ေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားရေတာ့မယ္ဆိုျပီး စိတ္လွဳပ္ရွားေနပါတယ္... မနက္အိပ္ရာႏုိးေတာ့ ဘယ္သြားရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစားပါတယ္.. အင္တာနက္က ရွာလာတဲ့ ေနရာေတြကို ၾကည့္ျပီး သြားရလာရ အလြယ္ကူဆံုးျဖစ္မဲ့ေနရာကိုေရြးလိုက္ပါတယ္.... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔ဟာ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းအျပင္ထြက္ဖို႔ ပထမဆံုးေန႔ပါပဲ... ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ ေၾကာက္လဲေၾကာက္နဲ႔ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာေကာင္းပါတယ္...

ကြ်န္မေရြးလိုက္တဲ့ေနရာကေတာ့ Sensoji Temple ပါပဲ... မီးပံုးအနီေရာင္ အၾကီးၾကီး မုဒ္ဦးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းကို ဂ်ပန္ကားေတြမွာ ျမင္ဖူးသလို... ကိုရီးယားကားေတြ ဂ်ပန္မွာသြားရုိက္ရင္လဲ အဲဒိေနရာပါတတ္ပါတယ္... ဥပမာ (Time Between Dog and Wolf မွာ ေနာက္ဆံုးခန္း လီဂြ်န္ကီး ဂ်ပန္ကို ထြက္သြားတဲ့ အခန္းမွာ အဲဒိေနရာပါပါတယ္..) ဂ်ပန္ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာလဲ ပါပါတယ္...

သူက သြားရတာလဲ လြယ္ကူပါတယ္... တိုက်ိဳျမိဳ႕ရဲ႔ အဓိက ရထားလိုင္းျဖစ္တဲ့ Yamanote line ေပၚက Asakusa ဆိုတဲ့ မွတ္တိုင္မွာဆင္ျပီး Exit 3 ကထြက္လိုက္တာနဲ႔ သိပ္ေတာင္ မေလွ်ာက္လိုက္ရဘူး ေရာက္ပါတယ္... ရထားေပၚမွာ အရင္က အီးေမးလ္ေတြမွာ ရီစရာအျဖစ္ေတြ႔ေနက် အဂၤလိပ္စာ အသံုးအႏွဳန္းအမွားေတြကို ကပ္ထားေတြ႔လို႔ ဗီြဒီယိုရုိက္လာျဖစ္ပါေသးတယ္... ေရးထားတဲ့ စာတမ္းေလးကေတာ့ "Please take care that your hand does not get caught in the door pocket" တဲ့... အဟိ... ဒီစာတမ္းေလးက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာေတာ့ သေဘာေပါက္မယ္ထင္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ အသံုးအႏွဳန္းကေတာ့ တက္တက္ဆင္ေအာင္ မွားေနေတာ့တာပါပဲ... မေဗဒါလဲ ေျမပံုအားကိုးနဲ႔ပဲ လာလိုက္တာ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ကို ေရာက္ပါတယ္... tourist attraction ေနရာမို႔ထင္တယ္ Tourist ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္... အဂၤလိပ္... တရုတ္ စံုလို႔ပါပဲ... မုဒ္ဦးက မီးပံုးနီၾကီးေတြကေတာ့ အားလံုးနဲ႔ တူတူဓာတ္ပံုအရုိက္ခံေနရတဲ့ ေမာ္ဒယ္ၾကီးေတြေပါ့... မေဗဒါမွာေတာ့ ၁ေယာက္တည္းလာေတာ့ စတန္းေထာင္ရုိက္ဖို႔ရာ လူေတြက တအားရွဳပ္ေတာ့ ဘယ္လုိမွ စတန္းေထာင္ရုိက္မရတဲ့အဆံုး အဂၤလိပ္အတဲြတစ္တဲြကို အကူအညီေတာင္းရုိက္ခိုင္းေတာ့ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲပဲ ရုိက္ေပးပါတယ္... တစ္ခါတစ္ခါရုိက္ဖို႔လဲ လူရွင္းေအာင္ေစာင့္ရေတာ့ ရုိက္ခိုင္းရတဲ့သူကိုလဲ အားနာပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ရုိက္လိုက္ေတာ့ မေဗဒါလိုခ်င္သလို အျပည့္မပါပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ကူညီေပးတဲ့သူကို သြားေခ်းမ်ားလို႔မရဘူးေလ... ဒီေတာ့လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေပါ့ဆိုျပီး ေအာင့္သက္သက္ပဲျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္.... တစ္ေယာက္တည္းခရီးသြားရတာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ညွိစရာမလိုလို႔ ေကာင္းပင္မဲ့ လူရွဳပ္တဲ့ေနရာ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ေတာ့ သိပ္မလြယ္လွဘူး... အိမ္က မိသားစုကို သတိရတယ္... သူတို႔ပါရင္ အခ်င္းခ်င္း အားမနာတမ္း ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္မွာ....

အိတ္ကတစ္ဖက္ ကင္မရာကတစ္ဖက္ စတန္းကတစ္ဖက္နဲ႔ ကင္မရာကိုင္ျပီးလဲ ရုိက္ေသးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးပင္ပန္းတယ္... ဒါေတာင္ ေအာက္တိုဘာဆိုေတာ့ ရာသီဥတုက ေအးလို႔ သိပ္မပင္ပန္းတာ... တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ တစ္ေနရာေရာက္ရင္ ေက်ာက္ခ်ထိုင္ျပီး ဟိုေငးဒီေငးလိုက္ ကင္မရာနဲ႔ စကားေျပာလိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္စားတယ္... မ်ားမ်ားမေရာက္ပင္မဲ့ ေအးေအးေဆးေဆးရွိလို႔ သေဘာက်တယ္...

အျပင္ မုဒ္ဦးကေန တကယ့္ ဘုရားေက်ာင္းကို သြားတဲ့ လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္မွာ ဘုရား ပဲြေစ်းတန္းလိုမ်ိဳးရွိတယ္... ျမန္မာျပည္က ဘုရားေစာင္းတန္းေတြလိုပဲ.. က်ိဳက္ထီးရုိးကလို လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြလဲေရာင္းတယ္... ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဟိုေငးဒီေတြးနဲ႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္... ဂ်ပန္မွာက ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အသည္းယားစရာ လက္ေဆာင္ပစၥည္း ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြ သိပ္မ်ားတာပဲ... မ်ားသာမ်ားတာ ေစ်းကမေပါဘူး... သူ႔ႏုိင္ငံမွာေနျပီး ရွာေနတဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ သံုးႏုိင္မွာေပါ့... စကၤာပူအေနနဲ႔ဆို ေစ်းၾကီးတယ္.. ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အ၀တ္ေသာ့ခ်ိတ္ေလးကို ယမ္း၅၀၀ = စကာၤပူေဒၚလာ ၇ ေဒၚလာ (အဲဒိအခ်ိန္က ေငြလဲႏွဳန္း) ရွိတယ္... မေဗဒါကလဲ ကပ္ေစးဆိုေတာ့ ျပန္ရင္ အမွဳိက္ရွဳပ္မဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးလဲ မ၀ယ္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ... ဒါေပမဲ့ အဲဒိတုန္းက ဂ်ပန္ ကီမိုႏုိမ၀ယ္ခဲ့တာေတာ့ ေနာင္တရတယ္.. အဲဒိအခ်ိန္က ငါ၀ယ္ျပီးလဲ ၀တ္မွာမဟုတ္ပါဘူး... ေစ်းကလဲ ၾကီးေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့ ကီမိုႏုိေလးေတြလွေတာ့ လိုေတာ့ လိုခ်င္တယ္... ဂ်ပန္မ ဆံပင္တုၾကီးလဲ လိုခ်င္တယ္... အက်င့္က အဲလို အသံုးမလိုပဲ ေစ်းၾကီး တာေတြ သိပ္လိုခ်င္တယ္... ဒါေပမဲ့လဲ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ သယ္ရတဲ့ ပစၥည္းေတြ မ်ားေနတာနဲ႔တင္ ဘာမွ ထပ္မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး... (အိမ္မွာ တရုတ္မ ပိုင္ေဟြ႔အက်ီၤလို တရုတ္ရုိးရာ အက်ၤီတစ္တည္ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္တယ္.. ျပီးေတာ့ အျပင္၀တ္ရမွာရွက္လုိ႔မ၀တ္ဘူး.. အိမ္မွာ၀တ္လဲ ႏွေျမာလို႔ ဒီတုိင္း ဗီဒိုထဲမွာထားတယ္... မုစတာဖာသြားလို႔ ကုလားမ ဆာလီလွလွေလးေတြ ေတြ႔ရင္ ၀ယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းထိန္းထားရတယ္ ျပီးရင္ ၀တ္မွာလဲ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိတယ္... ဟိုေန႔ကလဲ ရွာရွည္ျပီး ဆံပင္တုၾကီးတစ္ခု၀ယ္တယ္... ျပီးေတာ့ အိုက္လဲအိုက္တယ္ ရွက္လဲရွက္လို႔ မ၀တ္ဘူး... အဲဒါေတြ၀ယ္ရင္ ေပ်ာ္တယ္... အိမ္မွာ၀တ္ၾကည့္တယ္ ဒါေပမဲ့ အျပင္မ၀တ္ရဲဘူး... ဂ်ပန္ကီမိုႏုိလဲ လွတာေလးေတြ အမ်ားၾကီး... ဒီဇိုင္းလုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး.. ဂ်ပန္မေတြ၀တ္သလို ခါးမွာ အ၀တ္ၾကီးပတ္ျပီး၀တ္ခ်င္တာ... ဟီး...:D...) ကဲ... ကဲ.. ေဆာ္ရီး အက်င့္ေကာင္းေတြ ေျပာတာနဲ႔ ခရီးသြားပိုစ့္က လမ္းေခ်ာ္သြားျပီ... ေခ်ာတီး....

ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ ေရးေနတာ... ေအာ္.. သိျပီ.... ေစ်းတန္းေလးကို အေတာ္ၾကာေလွ်ာက္ရတယ္.. ေစ်းတန္းေလးက လူလဲ အေတာ္ရွဳပ္တယ္... ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာက္ျပီးရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ မီးဗံုးအနီၾကီးရွိတဲ့ အတြင္းမုဒ္ဦးလို ေနရာကိုေရာက္တယ္... အဲဒိအ၀မွာ မီးပံုးအျဖဴေတြ အမ်ားၾကီး တန္းစီခ်ိတ္ထားတာ ဗီြဒီယိုထဲမွာလဲ ေတြ႔လိမ့္မယ္... အဲဒိေနရာမွာေတာ့ "ငါတကယ္ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတာပါလား" လို႔ သိသိသာသာခံစား လိုက္ရတယ္... မုဒ္ဦးထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ ေဘးဘက္ေတြမွာလဲ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ ပင္မေက်ာင္းေဆာင္ကိုပဲ ဦးတည္လိုက္တယ္... ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚမတက္ခင္ အ၀မွာ အေမႊးတိုင္ထြန္းတဲ့ေနရာရွိတယ္... အဲဒိမွာ လူေတြအံုျပီး အေမႊးတိုင္ေငြ႔ေတြကို မ်က္ႏွာဖက္ယူျပီးသပ္ေနေတာ့ ကိုယ္လဲ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိ လိုက္လုပ္ခ်င္တာနဲ႔ လိုက္လုပ္ျဖစ္တယ္... ျမန္မာျပည္က ဘုရားေျခေတာ္ရာထဲက ေရကို ေခါင္းမွာ ဆြတ္သလိုမ်ိဳး ကံေကာင္းတယ္ ဥာဏ္တက္တယ္ဆိုတဲ့ အယူေတြပဲျဖစ္မွာေပါ့... ကိုယ္လဲ ကံေလးဘာေလးတက္ေအာင္ မီးခိုးရုိက္လိုက္တာ လြန္သြားျပီး မႊန္ေတာင္သြားတယ္...

အဲဒိ အေမႊးတိုင္းထြန္းတဲ့ေဘးမွာ ေရပန္းေလးနဲ႔ အုပ္ေရကန္ေလးရွိတယ္... ဂ်ပန္က ဘုရားေက်ာင္းတိုင္းလိုလိုရဲ႔ေရွ႔မွာ အုပ္ေရကန္ေလးေတြရွိပါတယ္... အဲဒိမွာလဲ ေရကို လက္စြပ္လုိက္ ပလုပ္က်င္းလိုက္နဲ႔ ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိဘူး... တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ ေသာက္တယ္.. တခ်ိဳ႔ကလဲ ျပန္ေထြးတယ္... အဲဒိနားက တိုးလ္နဲ႔လာတဲ့သူေတြရဲ႔ တိုးလ္ဂိုက္ရွင္းျပသြားတာေတာ့ ေရကို လက္ဖေနာင့္ဘက္ကေနေလာင္းျပီး လက္ဖ၀ါးကို ေဆး... ျပီးရင္ ပလုပ္က်င္း.. က်န္တဲ့ေရကို ရုိးရုိးမသြန္ပဲ ေရခြက္ကို ေဒါင္လိုက္ထားျပီးသြန္တဲ့... ဗီြဒီယိုထဲမွာလဲ ေျပာထားတယ္...

ေနာက္ေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚခုထိမေရာက္ေသးတာနဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္ေပၚတက္တယ္.. လူေတြအမ်ားၾကီးပဲ ပိုက္ဆံေတြပစ္ျပီးေတာ့လဲ ဆုေတာင္းေနၾကတယ္... အသက္ၾကီးတဲ့သူေတြမ်ားတယ္.. ဘုရား အာရုံခံအခန္းထဲမွာေတာ့ ျပည့္က်ပ္ေနလို႔ မ၀င္ေတာ့ဘူး... လူကလဲ နည္းနည္းပင္ပန္းေနေတာ့... ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ သူမ်ားေတြစာခ်ေနတာေတြ႔ေတာ့ အစကေတာ့ ဂ်ပန္လိုပဲ ေရးတယ္မွတ္လို႔ ဒါေပမဲ့ ေနာက္မွ အဂၤလိပ္လိုပါမွန္းေတြ႔တာနဲ႔ သူမ်ားဘယ္လိုလုပ္လဲ ခိုးၾကည့္ျပီး ေနာက္လိုက္လုပ္တယ္...

ကံကလဲ အေတာ္ဆိုးတယ္ထင္ပါ့... အဆုိးက ခက္မ်ားမ်ား.. ေရာဂါျဖစ္မယ္... အႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ္... ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းမေပါက္ဘူး... ေပ်ာက္တဲ့ပစၥည္းျပန္မေတြ႔ဘူး... ေစာင့္တဲ့သူေရာက္မလာဘူး... ေတာင္းတဲ့ဆုနဲ႔ မျပည့္ဘူးတဲ့... ေကာင္းတာဆိုလို႔ အိမ္အေျပာင္းအေရြ႔နဲ႔ ခရီးသြားဖို႔ေကာင္းတယ္တဲ့... ခရီးသြားလို႔ပဲ ဂ်ပန္ေရာက္လာျပီးစာခ်ေနတာေပါ့... အဲဒါကို မွန္တယ္ဆိုရမလား.. ဒါေပမဲ့ အဆိုးကမ်ားေတာ့ မမွန္ေစခ်င္ဘူး...

ဂ်ပန္ကားထဲမွာၾကည့္ဖူးတာေတာ့ (ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မေသခ်ာဘူး) အဲလို စာခ်လို႔ ေဗဒင္က မေကာင္းဘူးဆိုရင္ အဲဒိ ေရွ႕ကတန္းေလးေတြမွာပဲ ျပန္ခ်ည္ျပီး လွဴခဲ့ရတယ္တဲ့... အေပ်ာ္စာခ်တယ္ဆိုေပမဲ့လဲ ဥပါတ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ဥပါတ္ေရာက္ (စာလံုးေပါင္း သည္းခံပါ) တတ္တယ္ဆုိေတာ့လဲ ခ်ည္ခဲ့လိုက္တယ္... (ဇရပ္ ၂ေကာင္ေတြ႔တာ ... ၁ေကာင္ေတြ႔တာကို တခ်ိဳ႕မိန္းကေလးေတြ အတိတ္ယူၾကသလိုေပါ့)

အဲဒိ ဘုရားေက်ာင္းေပၚက ဆင္းလာျပီး ေဘးဘက္က ေစ်းတန္းေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္.. ေဘးမွာလဲ ဘုရားေက်ာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္.. ေလွ်ာက္ၾကည့္... ေနရာလွရင္ ဓာတ္ပံုေလးဘာေလး ကိုယ့္ဘာကိုယ္ စတန္းေထာင္ျပီးရုိက္... မေဗဒါဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္စတိုင္ တံတားေလးမွာ ခဏေနေတာ့ ေမာ္ဒယ္ဘိြဳင္းလိုလိုဘာလိုေတြ ဓာတ္ပံုလာရုိက္ၾကတယ္... ဗီြဒီယိုထဲမွာေတြ႔တဲ့အတိုင္းပဲ... ဂ်ပန္ရုိးရာ၀တ္စံုနဲ႔ anime ထဲက ဆံပင္စုတ္ဖြား အ၀ါေရာင္နဲ႔... လူကလဲ ပိန္ေညာင္ေနတာပဲ... တီဗီြထဲမွာၾကည့္ရင္ေတာ့ အဲလိုပံုေလးေတြကို သေဘာက်တယ္ထင္ခဲ့တာ... (Nishikido Ryo (One liter of tear) တို႔... Ikuta Toma (Hana Kimi) တို႔ကလဲ အျပင္မွာ အဲေလာက္ပိန္ပိန္ေလးေတြပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္) သိတဲ့အတိုင္း ဂ်ပန္မင္းသားေတြက ကိုရီးယားမင္းသားေတြလိုဟုတ္ဘူး.. ပိန္တာ ေခတ္စားတယ္ေလ... အဲဒိဆံပင္ပံုေလးေတြကလဲ တီဗီြထဲမွာေတာ့ လွတယ္... အျပင္မွာက်ေတာ့ အဲဒိလို ရွဳပ္ပြေနေအာင္ သူတို႔မွာ ခဏခဏ သ ေနရတာ မိန္းကေလးထက္ေတာင္ဆိုးေသးတယ္... ကိုယ္သာ ဒီလို ေယာက်ာၤးရရင္ မွန္တင္ခံုလုေနရမဲ့ပံုရွိတယ္... လွတာပဲရွိတယ္ အားကိုးေလာက္ပါ့မလား... Nishikido Ryo ေလးကို အျပင္မွာေတြ႔ရမယ္ဆိုရင္ေရာ... အဲဒိ ေမာ္ဒယ္ဘိြဳင္း ခႏၶာကိုယ္ေလာက္ပဲ ရွိမွာလားလို႔ေတြးမိတယ္... ဒါေပမဲ့ Hayami Mokomichi (Absolute Boyfriend) ေလးကေတာ့ ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္းရွိပါတယ္... ဟတ္ဟတ္....

အဲဒိ ေမာ္ဒယ္ဘိြဳင္းကေတာ့ ဘယ္သူလဲမသိဘူး.. ဒါေပမဲ့ နာမည္ေတာ့ သိပ္မၾကီးဘူးထင္တာပဲ... ဘယ္သူမွေတာင္ အံုမေနဘူး... သနားပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ပဲကမ်ားေတာ့ ကိုယ္ေတာင္ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး.. ေနာက္တစ္ေယာက္လဲပါေသးတယ္... လယ္သာ ကုတ္အက်ီၤအနက္နဲ႔ အဲလို ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ဆံပင္ပဲ... ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ဟန္ေရးျပေနတယ္... သူ႔ကို ဗီြဒီယိုရုိက္တာ သိရင္ အရမ္း ေျမာက္သြားမွာစိုးလို႔ တုိက္ရုိက္ေတာ့ မရုိက္ခဲ့ဘူး...

ညေန ၄နာရီခဲြေလာက္ရွိျပီ... မနက္စာစားျပီးထဲက ဘာမွ မစားရေသးပင္မဲ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းဗိုက္ကမဆာဘူး... စိတ္လွဳပ္ရွားေနလို႔ ဗိုက္မဆာတာလားေတာ့ မသိဘူး... ဒါေပမဲ့ အဲဒိ အနီးနားက ေစ်းတန္းေလးေတြ ထပ္ေလွ်ာက္ေတာ့ လက္မွဳပစၥည္းမ်ိဳးစံုဆိုင္ေတြေတြ႔တယ္... လက္နဲ႔ ေသြးတဲ့ ဖန္ခြက္ေလးေတြက ေတာ္ေတာ္လွတယ္... ဒါေပမဲ့ ေစ်းကလဲ အေတာ္ၾကီးတယ္... လက္မွဳမို႔ထင္တယ္... အဲဒိ ေစ်းတန္းမွာက်ေတာ့ မုန္႔ဆိုင္ေလးေတြပါ ေတြ႔လာတယ္... Banto Set ေလးေတြခ်ထားျပီး ေစ်းကပ္ထားတာလဲ ကပ္ထားတယ္.. မေဗဒါက ငါးဆို အက်က္ခ်က္ရင္ေတာင္ သိပ္မၾကိဳက္ေတာ့ ဂ်ပန္စာမွာ ငါးအစိမ္းဆို ပိုဆိုမွာစိုးလို႔ Menu ေတြကို ေသခ်ာလိုက္ၾကည့္ရတယ္... အားလံုးကလဲ ဂ်ပန္လိုခ်ည္းပဲ... ငါးေတာ့ လံုး၀မစားႏုိင္ဘူးေလ.. တျခားဟာဆိုရင္ေတာ့ စားၾကည့္ခ်င္တယ္...

ေနာက္မွ သတိရသြားတယ္... ေလဆိပ္ကေန ေတာင္းလာတဲ့ Booklet ေလးေတြထဲမွာ အသံုး၀င္မဲ့ စာလံုးေလးေတြ စကားေျပာေလးေတြကို လက္ေထာက္ျပီး ေျပာလို႔ရတဲ့ စာမ်က္ႏွာေလးပါတယ္... အဲဒိမွာ ဒီမုန္႔က ဘာနဲ႔လုပ္တာလဲ... ငါး... ပုဇြန္.. ၀က္... အမဲ... ၾကက္.. စသည္ျဖင့္ လက္ေထာက္ျပလို႔ရတယ္... အဲဒါသတိရျပီးမွ သံုးခ်င္စိတ္ေပၚလာတာနဲ႔... ငါးမဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္တဲ့ ဆိုင္ကို၀င္ျပီး အဲဒါ Beef လားလို႔လက္ေထာက္ျပေတာ့... ဆိုင္က ေကာင္မေလးက ေခါင္းညိတ္ျပတယ္... ဘယ္ေလာက္လဲေမးေတာ့... ၀မ္း တူး သရီးေတာင္ မရဘူးထင္တယ္... ichi zero go zero တဲ့.. ေတာ္ေသးတယ္... ဂ်ပန္လို ၁ ၂ ၃ ၄ ေတာ့ ကိုယ္ကနည္းနည္းတတ္လို႔... အလုပ္ျဖစ္တယ္... ပိုက္ဆံၾကိဳရွင္းရတယ္... ဆိုင္ေလးက ျမန္မာျပည္က ဘူးသီးေၾကာ္ဆိုင္ေလးလိုပဲ.. ရာသီဥတုေလးက ေအးေအး... ဆိုင္ရွင္ေကာင္မေလးကလဲ ဂ်ပန္၀တ္စံုနဲ႔ ကပိုကယိုေလးခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္... တစ္ေယာက္တည္းပင္မဲ့ စိတ္ထဲ ၾကည္လင္ျပီးေနလို႔ေကာင္းတယ္...

မွာထားတဲ့ Set ေရာက္လာေတာ့ ဂ်ပန္ ထမင္းဘူးပံုေလးနဲ႔ စားခ်င္စရာေလးပါ... သူတို႔ အစားအစာေတြက ခ်ိဳတိုတိုနဲ႔... မေဗဒါက ခ်ဥ္ငံစပ္ၾကိဳက္တာ... ဂ်ပန္ ဆန္ ေစးကပ္ကပ္ကိုလဲ စားရတာေတာ့ အသားမက်ေသးဘူး... ဒါေပမဲ့ စားလို႔ေတာ့ေကာင္းပါတယ္... အေတာ္ ေတာ့ အီတယ္...
ေလဆိပ္ကယူလာတဲ့ Booklet ေတြမွာ Tourist ေတြအတြက္ Tips and trick , Japan culture and habit Tips ေလးေတြေရးထားတဲ့အထဲမွာ... ဂ်ပန္စားေသာက္ဆိုင္ေတြက သူတို႔ အစားအစာကို ကုန္ေအာင္စားမွၾကိဳက္တယ္တဲ့.. မကုန္ရင္ သူတို႔အစားအစာကို ေစာ္ကားတယ္လို႔ ခံယူတတ္ၾကတယ္တဲ့... တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ ရုိင္းတယ္ေပါ့.. အစထဲက မစားႏုိင္ရင္ နည္းနည္းပဲေပးဖို႔ ေျပာရမယ္တဲ့... ဒါေပမဲ့ မေဗဒါလဲ တ၀က္ေလာက္ပဲကုန္တယ္.. ေနာက္ေတာ့ အီလို႔ မစားႏုိင္ေတာ့ဘူး... ဆိုင္ရွင္ကို အားလဲနား ေၾကာက္လဲေၾကာက္ ထမင္းကလဲ မကုန္... ေနာက္ေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပဲ ဆိုင္ရွင္အလစ္မွာမွ ထမင္းဘူးေလးကို ျပန္အုပ္ထားျပီး ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္လာရတယ္... ဟီး... ဟီး.. ဘာမွမဟုတ္တာက်ေတာ့ ေၾကာက္တတ္တာ...

မေဗဒါသူငယ္ခ်င္းက ညေန ၆နာရီေလာက္ဆို အလုပ္ဆင္းေတာ့ အဲဒိအခ်ိန္ေလာက္မွန္းျပီး မေဗဒါက အိမ္ျပန္တယ္.. ညက်လို႔ သူအျပင္ထြက္ခ်င္ေသးရင္ တူတူသြားရေအာင္လို႔ေပါ့... ဒီလိုနဲ႔ ျပန္လာလိုက္တယ္... ဂ်ပန္မွာ ညမိုးခ်ဳပ္တာ သိပ္ျမန္တာပဲ...ညေန ၅ နာရီခဲြေလာက္ပဲ ရွိေသးတယ္ ေမွာင္သြားျပီ.. ေဆာင္းရာသီေရာက္ခါနီးမို႔လားေတာ့ မသိဘူး... ျပီးေတာ့ သူ႔ Night life ကလဲ စကာၤပူေလာက္မၾကာဘူး... ကိုယ္ပဲ မေရာက္ခဲ့တာလားေတာ့မသိဘူး.. ည ၈နာရီ ၉နာရီေလာက္ဆိုရင္ေတာင္ အရက္ဆိုင္ကလဲြလို႔ တျခားဆိုင္ေတြက ပိတ္ကုန္ျပီ... shopping mall ေတြ ပိတ္တာလဲ ေစာသလိုပဲ...သိဘူး... ကိုယ္က လာလည္တုန္းမို႔လို႔ စိတ္ထင္တာလားေတာ့မသိဘူး... အဲဒိညကေတာ့ မေဗဒါလဲ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းလာတာေရာ... ညစာစားအျပီး အခ်ိန္လဲ ေႏွာင္းသြားတာေရာ... ရာသီဥတုေအးေအးနဲ႔ ေစာင္ထူထူခ်ဳံရင္း အိပ္ယာထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ စကားမ်ားရတာလဲ အရသာတစ္မ်ိဳးေကာင္းေတာ့ ... စကားတစ္ေျပာေျပာနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ... တုတ္တုတ္ေတာင္ မလွဳပ္ဘူး... ေနာက္ေန႔ မနက္မိုးလင္းတဲ့ အထိပဲ...

ဗီြဒီယိုႏွင့္ ပတ္သတ္၍

ဗီြဒီယိုထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ သံုးသပ္ခ်က္ေတြက အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး... မေဗဒါတစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းရဲ႔ အျမင္ အၾကိဳက္ေပၚမွာမူတည္ပါတယ္... ဒီအတြက္ ကဲြလဲြေနတာေလးေတြရွိရင္ နားလည္ေပးၾကပါ... ဘုရားေက်ာင္းသမိုင္းေတြေျပာထားတာလဲ.. အနားယူရင္း ပ်င္းပ်င္းရွိလို႔ အင္တာနက္ေပၚမွာ ရွာေတြ႔တာကို ျပန္ေျပာတာပဲရွိပါတယ္... အင္ဖို မွန္မမွန္ေတာ့ အာမ မခံပါ... ဒီေတာ့ ခ်င့္ယံု လို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္..

တျခား အရင္ ဗီြဒီယိုေတြထက္ အသစ္တစ္ခု သံုးထားတာကေတာ့ စစခ်င္းက intro background ကမာၻလံုးေလး လည္ေနတာကိုပါ... အစီအစဥ္တစ္ခု အစမွာ Intro လုပ္သလို လုိက္လုပ္ၾကည့္ထားတာပါ... MV ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ... က်မစကားေျပာတာေတြ ထည့္ထည့္ထားေတာ့ ပ်င္းစရာမ်ား ေကာင္းေနမလားေတာ့ မသိပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ခု အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် အဲဒိအခ်ိန္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေလးေတြကို မွတ္တမ္းေလး အေနနဲ႔ထားခ်င္တာေၾကာင့္ သီခ်င္းခ်ည္းပဲ မထည့္ပဲ စကားေျပာေလးေတြကိုပါ မဖ်က္ပဲ ထည့္ထားျဖစ္ခဲ့တာပါ...

သီခ်င္းေရြးခ်ယ္ရာမွာ အစက Cranberrie ရဲ႔ Dream သီခ်င္းကို သံုးထားျပီးမွ Youtube ေပၚလဲ တင္ေရာ Copyright ေၾကာင့္ audio disable လုပ္ခံရလို႔ သီခ်င္းေျပာင္းျပီး ျပန္အက္ဒစ္လုပ္ရေတာ့ အေတာ္ေလးကို အခ်ိန္ပုတ္ျပီး ပင္ပန္းလွပါတယ္... ရွိတဲ့ ျမန္မာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေကာက္ထည့္လိုက္မိတာက တင္ဇာေမာ္ရဲ႔ "ပထမေျခလွမ္း" သီခ်င္းပါ... သီခ်င္း အဓိပၸါယ္ေလးကို သေဘာက်လို႔ တခ်ိန္ခ်ိန္သံုးမယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပင္မဲ့ ဒီဗီြဒီယိုမွာသံုးဖို႔ေတာ့ အစီအစဥ္မရွိခဲ့ပါဘူး... အစက Dream သီခ်င္းေပၚမူတည္ျပီး အက္ဒစ္လုပ္ထားေတာ့ ဗီြဒီယို ျပကြက္ေတြနဲ႔ ပထမေျခလွမ္းသီခ်င္းနဲ႔က သိပ္ေတာ့ မလိုက္ဖက္သလိုျဖစ္ေနပါတယ္.. ကြ်န္မလဲ အစအဆံုးေတာ့ အေသးစိတ္ျပန္လုိက္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့တာနဲ႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ပဲ လိုက္ျပင္ခဲ့ေတာ့ စိတ္တိုင္းသိပ္မက်ပါဘူး... ဒီေတာ့ Youtube ေပၚက ဗီြဒီယိုမွာ တင္ဇာေမာ္သီခ်င္း "ပထမေျခလွမ္း" နဲ႔ တင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းက တီးလံုးေတြ အသံသြင္းေတြညံ့ေတာ့ သိပ္နားေထာင္မေကာင္းလို႔ စိတ္တိုင္းမက်တာနဲ႔ Dailymotion မွာ Dream သီခ်င္းနဲ႔ ထပ္ျပီး တင္ေနလို႔ ပိုစ့္တက္ဖို႔ ၁ရက္ေနာက္က်သြားတာပါ... Version ၂ခုကို ယွဥ္ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ ေအာက္က ဗီြဒီယို ၂ခုလံုးကို ၾကည့္သြားပါ... content က တူတူပါပဲ.. သီခ်င္းပဲ ကြဲသြားတာပါ.. အခ်ိန္မရွိဘူး ၁ ခုပဲ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေပၚက Dailymotion မွာတင္တဲ့ ဗီြဒီယိုကို ၾကည့္ပါ...

Dailymotion Song with Dream


Trip to Sensoji Temple
Uploaded by mabaydar. - Discover new destinations and travel videos.


Youtube with တင္ဇာေမာ္ - ပထမေျခလွမ္း

Tokyo Disney Sea 3 (သို႔) ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ Day 4

ဂ်ပန္သြားခဲ့တာလဲ ခုဆို တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနျပီ ခုထက္ထိ ဒီ ဒုတိယေျမာက္ေန႔ ဒစ္စေနစီးက မတက္ေသးဘူး... အရင္ပိုစ့္မွာတုန္းက အရမ္းကို သတိရစရာေတြမ်ားျပီး ေရးလိုက္တာ အေသးစိတ္ျဖစ္ျပီး လက္လြန္သြားတယ္... ခု ဒီပိုစ့္မွာေတာ့ အျမန္ေရးလိုက္ျပီး ဒစ္စေနစီးကို အျပီးသတ္ခ်င္ေနျပီ... ဒါမွ ေနာက္ရက္ေတြ အေၾကာင္းကို ျမန္ျမန္ေရးလို႔ရမည္...

ဒစ္စေနစီး အေၾကာင္း အပိုင္း ၁ (ဗီြဒီယိုနွင့္တကြ) ႏွင့္ အပိုင္း ၂ ကို စိတ္၀င္စားလွ်င္ ကလစ္နွိပ္ျပီး သြားဖတ္ၾကည့္နိုင္သည္...

Journey to the center of the Earth ကို စီးအျပီး က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ဒစ္စေနစီး အေနာက္ဘက္ပိုင္းရွိ Indiana Jone နဲ႔ Lost River delta ဆိုတဲ့ ေရွးေခတ္ ပစ္ရမစ္ပံုေဆာက္ထားတဲ့ေနရာကို ဆက္သြားစီးၾကတယ္... Indiana Jone မွာ တန္းစီလိုက္ရတာနဲ႔ စီးျပီး အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ညေမွာင္ေနျပီ... ဂ်ပန္က မိုးခ်ဳပ္တာ အရမ္းျမန္တာပဲ... မေဗဒါသြားတဲ့ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာေလာက္က ညေန ၅နာရီခဲြေလာက္ဆို စကာၤပူရဲ႕ ၇နာရီေလာက္ရွိတယ္ ေမွာင္တာ... Indiana Jone က ရုပ္ရွင္ထဲက ကားပံုစံၾကီးအတိုင္းစီးရတယ္... အထဲမွာ ျပင္ထားတာေတြေရာ စီးရင္းနဲ႔ ရတဲ့ ခံစားမွဳေရာ... တီးလံုးေတြေရာကေတာ့ ေဘးမွာ ဟယ္ရစင္ ဖို႔စ္ ေရာက္ေနတဲ့အတိုင္းပဲ.. ဟဲ.. ဟဲ...

အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူမ်ားေတြစားတဲ့ ဘာမုန္႔မွန္းေတာ့မသိဘူး.. လွည္းေလးနဲ႔ေရာင္းတယ္... စားေကာင္းမဲ့ပံုပဲ ဗိုက္လဲဆာေနတာနဲ႔ ၀ယ္စားလိုက္တယ္.. hot dog လိုပံုမ်ိဳးကို အျပင္က ေပါင္မုန္႔မဟုတ္ပဲ မုန္႔ႏွစ္တစ္မ်ိဳးနဲ႔ လိပ္ထားတာ... အဲဒါကလဲ ေစ်းအေတာ္ၾကီးသဗ်ိဴး... ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး... ေစ်းၾကီးတာပဲ မွတ္မိတယ္.... ေနာက္ျပီး ေဘးက ပစ္ရမစ္ပံုေဟာင္းၾကီးလိုမ်ိဳး ေဆာက္ထားတဲ့ ေနရာ လူရိုင္းေတြ ေက်းရြာလိုပဲ မီးေတြလဲေတာက္ေနတယ္... အဲဒိမွာ ဘာမွန္းမသိပင္မဲ့ သြားတန္းစီလိုက္တယ္... အဲဒါကေတာ့ ရိုးရိုး roller coaster ပါပဲ... အရမ္းေတာ့ မထူးဆန္းဘူး... ဒါေပမဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားဖို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...

ဒီလိုနဲ႔ လာလမ္းအတိုင္း ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျပန္ေလွ်ာက္ျပီး လမ္းမွာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြကို ဟိုေငးဒီေငးေပါ့... ေစ်းေတြကေတာ့ လန္ထြက္ေနတယ္... ဟန္းဖုန္းခ်ိတ္တာမ်ိဳးေလးကိုေတာင္ ဂ်ပန္ ယန္း ၃၀၀၀ ေလာက္ရွိတယ္... စကာၤပူ ၄၅ ေဒၚလာေလာက္သြားက်တယ္... သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လံုးကလဲ ကပ္ေစးနဲဆိုေတာ့ ဘာမွကို မ၀ယ္ဘူး... ဒီလိုနဲ႔ မစီးျဖစ္ခဲ့လိုက္တဲ့... Port discovery ဆိုတဲ့ ေနရာ သိပၸံစခန္းလိုေဆာက္ထားတဲ့ ေနရာကို ျပန္သြားျပီး တန္းစီလိုက္တယ္... အဲဒါ စီးဖို႔ကံမပါေတာ့ တန္းစီေနတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္ မိုးကရြာပါေလေရာ... အစကေတာ့ ဖဲြဖဲြေလးမို႔လို႔ ၂ေယာက္သား ေပျပီး ရပ္ေနေသးတယ္... ေနာက္ေတာ့ နဲနဲသဲလာေတာ့ ပလပ္စတစ္ေတြ ေခါင္းစြတ္ျပီးရပ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ရာသီဥတုကေအးျပီး မိုးက ပိုသဲလာေတာ့ မေနနိုင္ေတာ့ပဲ တန္းစီရာက ထြက္ျပီး အမိုးေအာက္မွာ ဖုန္းရုံေလးနားမွာ မိုးသြားခိုရင္ စကားေအးေဆးထိုင္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္... မိုးကေတာ္ေတာ္နဲ႔ တိတ္မဲ့ပံုမေပါက္တာနဲ႔ နဲနဲ စဲလာေတာ့... အနားမွာရွိတဲ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုင္ကို ေျပးျပီး ထီး၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္... လက္ေဆာင္ပစၥည္း ၀ယ္ဖို႔ကံပါခ်င္ေတာ့ အဲလိုဖန္လာတာ... ထီးကို ရိုးရိုး ေခါက္ထီးလွလွေလးေတြမ၀ယ္ပဲ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ဒစ္စေနလမ္း တံဆိပ္ပါတဲ့ ထီးေခါက္ၾကီးေတြပဲ ၀ယ္လိုက္တယ္... အဲဒါက ယမ္း ၁၀၀၀ လား ၁၅၀၀ လားမသိဘူး က်တယ္... စကာၤပူ ေဒၚလာ ၁၅က်ပ္ေလာက္ရွိတယ္... ထီးေခါက္ကို အဲေလာက္ေပးရတာေတာ့ ေစ်းၾကီးတယ္ထင္တာပဲ... ဒါေပမဲ့လဲ ဒစ္စေနလမ္းတံဆိပ္ဆိုေတာ့ အမွတ္တရေပါ့ေလဆိုျပီး ကပ္စီးနဲသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ၁ေယာက္တစ္ေခ်ာင္း လက္ေဆာင္ပစၥည္း၀ယ္ရင္း ဆိုင္ထဲမွာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ျပီး အားရေတာ့ ဆိုင္ျပင္လဲထြက္လိုက္ေရာ မိုးကတိတ္ေနျပီ... စီးတဲ့ စက္ေတြကလဲ ရပ္ေနျပီ... ဒီလိုနဲ႔ ပန္းျခံအ၀င္၀ဘက္ကိုပဲ ျပန္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္...

ဘာမွ စီးစရာမက်န္ေတာ့ပင္မဲ့ ပန္းျခံထဲက ျမစ္ကိုပတ္တဲ့ ေလွရွိေသးတာနဲ႔ ၀င္စီးျပီး ပန္းျခံတစ္ပတ္ပတ္လိုက္ေသးတယ္... ဟဲ... ဟဲ... ျပီးေတာ့ Columbia သေဘာၤၾကီးေပၚတက္ၾကည့္ျပီး ဓာတ္ပံုရုိက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့... အဲေပၚမွာေတာ့ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး.. တကယ့္သေဘာၤပံုစံအတိုင္းေဆာက္ထားျပီးေတာ့ ေန႔ဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ဓာတ္ပံုရိုက္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္... ေနာက္ျပီး စားေသာက္ဆိုင္ေတြမ်ားတယ္...

အဲဒိ သေဘာၤေပၚက ျပန္ဆင္းလာေတာ့ မထင္မွတ္ထားပဲ... မီးရွဴးမီးပန္းေတြေဖာက္တာကို သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ အတူတူ ခံစားခဲ့ေသးတယ္... ေကာင္းကင္ေပၚမွာ လွသလားမေမးနဲ႔ လူကလဲ ရွင္းစျပဳေနျပီေလ... အၾကာၾကီးပဲ... ေနာက္ျပီး ျပန္ခါနီးေလးမွာမွ သရဲအိမ္က ဖြင့္ေသးတယ္ဆိုလို႔ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္စီးလိုက္ေသးတယ္... ဟဲ... ဟဲ...

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒိ ေန႔ေလးဟာ က်မနဲ႔ သူမ သူငယ္ခ်င္းသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရွိခဲ့ဖူးသမွ် အမွတ္တရေတြထဲမွာ လြတ္လပ္မွဳ စည္းလံုးမွဳ စိတ္တူကိုယ္တူရွိခဲ့တ့ဲ အထင္ကရ ေန႔ေလး အေနနဲ႔ က်မေရာ သူမပါ အမွတ္ရေနမွာ အမွန္ပါပဲ...

Tokyo Disney Sea 2 (သို႔) ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ Day 4

ေမဖလား၀ါးရဲ႕ သတိေပး ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ဇန္န၀ါရီလကတည္းက မေရးျဖစ္ပဲ တန္းလန္းျဖစ္ေနသည့္ ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ တိုက်ိဳ ဒစ္စေနစီး အပိုင္း (၂)ကို ဆက္လက္ ေရးသားမွတ္တမ္းတင္ပါမည္… အပိုင္း(၁)ကို ဒီေနရာ မွာ ဖတ္ရွဳနိုင္ပါတယ္… အပိုင္း(၁)တြင္ ထိုေန႔အတြက္ ဗီြဒီယိုကိုလဲ အတိုခ်ဳံး ေဖာ္ျပေပးခဲ့ဖူးပါသည္...

Mermaid lagoon က ထြက္ခြာျပီး ၄င္းႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာျမင္ေနရေသာ ဗလီလိုလိုပံုစံမ်ိဳး အေဆာက္အအံုေတြဘက္ကို ဦးတည္ခဲ့ၾကသည္… ေျမပံုပါအရ Arabian Coast လို႔ ေခၚသည္… ထိုေနရာတြင္လဲ Fast Pass သံုးလို႔ရေသာ Theater တစ္ခုရွိသည္… အပိုင္း(၁)တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း Fast Pass သံုးရျခင္းမွာ လူၾကိဳက္မ်ားေသာ… လူက်ပ္ေသာ ေနရာမ်ားျဖစ္သျဖင့္ က်ဴတန္းရွည္တတ္ျခင္းျဖစ္သည္… Theater ဆိုေတာ့ သည္းထိတ္ရင္ဖို စီးစရာမဟုတ္ေသာ္ညား Mermaid Lagoon Theater တုန္းက အလြန္မွ စိတ္ေက်နပ္ခဲ့ရေသာေၾကာင့္ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ၾကည့္မည္ဟုဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္… Theater နာမည္ကေတာ့ Magic Lamp Theater ျဖစ္သည္… အာလာဒင္ရဲ႕ တိုင္းျပည္ပံုစံမ်ိဳးေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္… ထို အေဆာက္အအံုမ်ား ရွိသည့္ ၀န္းထဲ၀င္လိုက္သည္ႏွင့္ Mermaid Lagoon မွာ ၾကားခဲ့ေသာ ေရသူမကာတြန္းကားသီခ်င္းမ်ား… ေရသံေလးမ်ား မၾကားရေတာ့ပဲ… ပုေလြလိုလို… ဘာလိုလိုနဲ႔ အာလာဒင္ကာတြန္းကားထဲက သီခ်င္းသံမ်ိဳးေတြကို ၾကားရကာ ခံစားမွဳက တကယ္ကို ေျပာင္းလဲသြားသည္… အၾကားအာရုံ… အျမင္အာရုံ… ဂီတႏွင့္ လူေတြရဲ႕ စိတ္ကို ေျပာင္းလဲေအာင္ ဖန္စားနိုင္လို႔ Disney Land ဆိုတာ ကမာၻမွာ နာမည္ေက်ာ္ျခင္းျဖစ္မည္… ၀န္ထမ္းမ်ား၏ ၀တ္စံုေတြကလဲ Mermaid Lagoon ကဲ့သုိ႔ ေရသတၱ၀ါမ်ားမဟုတ္ေတာ့ပဲ အာရပ္နိုင္ငံသားမ်ားလို ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္…

၀င္ေပါက္လက္၀ဲဘက္တြင္ ေရသန္႔ အေအး ေရခဲမုန္႔ လွည္းနွင့္ေရာင္းေသာ ဆိုင္ေလးရွိျပီး.. အဲဒိေနာက္က အေဆာက္အအံုထဲမွာေတာ့ စားေသာက္ဆိုင္ရွိသည္… ေျမပံုထဲတြင္ေတာ့ Sindbad’s Storybook Voyage လို႔ ေရးသားထာျပီး အေဆာက္အအံုထဲ အစပိုင္းေလာက္ အနည္းငယ္၀င္ၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွ သိပ္စိတ္၀င္စားစရာမေတြ႔…
လက္ယာဘက္အေဆာက္အအံုတြင္ ၂ထပ္ကြမ္း Ferry Wheel အေဆာက္အအံု ရွိသည္… ေျမပံုထဲမွာေတာ့ Caravan Carousel ဆိုျပီးေရးထားလို႔ အစကဘာမ်ားလဲလို႔ေတာင္ထင္မိသည္… ေနာက္မွ Ferry Wheel ကို ျမင္းပံုေလးေတြအစား ဂႏၱာရတိရိစာၦန္ေတြပံုမ်ိဳး အျပင္အဆင္ေျပာင္းထားျခင္းသားျဖစ္သည္… Ferry Wheel ကေတာ့ ကေလးေတြစီးတာျဖစ္ျပီး သိပ္စိတ္လွဳပ္ရွာဖို႔ မေကာင္းတာတစ္ေၾကာင္း မေန႔က Disney Land မွာလဲ စီးခဲ့ျပီးတာတစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ထပ္မစီးခ်င္ေတာ့ပါ…

၀င္ေပါက္နွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ပင္ Magic Lamp Theater ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားသည့္ အေတာ္ေလး ၾကီးမား ခန္႔ညားသည့္အေဆာက္အအံုးၾကီးကို တန္းတန္းမတ္မတ္ေတြ႔ပါသည္… ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တန္းစီေနေသာသူမ်ားကလည္းအေတာ္မ်ားသည္… ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မတို႔ မနက္က သရဲအိမ္အတြက္ Fast Pass ယူထားခဲ့ေသာ အခ်ိန္မွာ မနက္ ၁၀နာရီခန္႔ကျဖစ္ျပီး ယခု အခ်ိန္ ေန႔လည္ ၁နာရီခဲြေလာက္ရွိျပီျဖစ္သျဖင့္ က်မတို႔အတြက္ Fast Pass ေနာက္တစ္ခု ယူမည္ဆိုလွ်င္ လည္းေကာင္း … Magic Lamp အတြက္ Fast Pass Available လဲ ျဖစ္ေသးသည္ဆိုလွ်င္လည္းေကာင္း ယူလို႔ရေသးေသာအခြင့္အေရးကို သြားသတိရမိၾကသည္ (Fast Pass rule ကို နားလည္ေစရန္ အပိုင္း (၁) တြင္ ရွင္းျပျပီးျဖစ္သည္)… ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ Fast Pass စက္တြင္ အရင္ဦးဆံုးသြား ၾကိဳးစားၾကည့္ၾကသည္… ကံေကာင္းေထာက္မစြာပင္ က်မတို႔ ၂ဦးအတြက္ ပဲြခ်ိန္၂နာရီ ၁၅မိနစ္အတြက္ Fast Pass ရခဲ့သည္… ထိုအခါ က်မတို႔အတြက္ အခက္ေတြ႔ရသည္မွာ ၾကားတြင္ ၄၅ မိနစ္ပိုေနျပီး… မနက္က ယူထားေသာ သရဲအိမ္အတြက္ အခ်ိန္မွာ ညေန ၃နာရီမွ ၃နာရီခဲြၾကား ျဖစ္သည္… Magic Lamp ျပပဲြက မည္မွ်ၾကာျမင့္မည္ကို က်မတို႔ ၂ဦးမသိ… ထို႔အျပင္ Magic Lamp ရွိေသာေနရာႏွင့္ Terror House (သရဲအိမ္) ရွိေသာေနရာမွာ အေတာ္ေလးေ၀းသည္… သရဲအိမ္က ပန္းျခံ၀င္ေပါက္အနားတြင္ျဖစ္သည္… လမ္းေလွ်ာက္သြားလွ်င္ မိနစ္ ၂၀မွ်ၾကာမည္… Disney Land ဆိုတဲ့ကစားကြင္းကလည္း အေတာ္မွ က်ယ္သကိုး… (ပိုမို ေပၚလြင္နားလည္ေစရန္ေသာ္လည္းေကာင္း… ဂ်ပန္တိုက်ိဳ ဒစ္စေနစီးကို သြားမယ္သူမ်ားအတြက္ အသံုး၀င္ေစရန္လည္းေကာင္း တိုက်ိဳဒစ္စေနစီးေျမပံုကို ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္ယူနိုင္ပါတယ္…)

လက္ယာဘက္ မွ်ားအေသးျပထားေသာေနရာမွ လက္၀ဲေအာက္ေထာင့္ရွိ သရဲအိမ္သို႔ သြားရမွာျဖစ္ပါတယ္...

အခ်ိန္က ကြက္တိျဖစ္ျပီး အျမန္ေျပးနိုင္မွရမည္ျဖစ္သည္… သရဲအိမ္ Fast Pass က ၃နာရီခဲြေနာက္ဆံုးထားကာ သြားလို႔ရေသးသည္… ထို႔ေၾကာင့္ ကသုတ္ကရုိက္အနည္းငယ္ျဖစ္ရုံကလဲြ၍ သိပ္စိတ္ပူစရာေတာ့ မလိုလွေပ…

Ariel’s Greeting Grotto

ျပပဲြမစမွီ ၄၅ မိနစ္လိုေနေသး၍ အနီးအနား ဓာတ္ပံုရိုက္ရင္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ရာ Ariel’s Greeting Grotto ဆိုတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုကို အမွတ္မထင္ေရာက္သြားပါတယ္… တန္းစီေနတဲ့သူလဲ သိပ္မရွိတာေရာ… ဘယ္ေလာက္ၾကာေစာင့္ရမလဲလို႔ ၀န္ထမ္းမိန္းမကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ၂၅ မိနစ္ပဲတဲ့… ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်မတို႔လဲ အေတာ္ပဲဆိုျပီး ဘာမွန္းမသိပင္မဲ့ ၀င္တန္းစီလိုက္ပါတယ္… ေနာက္ေတာ့ ေရွ႕မွာတန္းစီေနတဲ့သူေတြနဲ႔ ေနာက္မွာ လာတန္းစီတဲ့သူေတြကို အကဲခတ္လိုက္ေတာ့ ၄ ၅ ႏွစ္အရြယ္ကေလးေတြနဲ႔ သူတို႔ မိဘေတြမ်ားသည္… ေသခ်ာတာေတာ့ ကေလးၾကိဳက္တစ္ခုခုျဖစ္မည္ဟု ယူဆမိသည္… မိနစ္ ၂၅ ၾကာမည္သာေျပာေသာ္လည္း တကယ္တန္းေတာ့ ၃၅မိနစ္ ေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရသည္… ကိုယ္ကလဲ တန္းစီေနတာ အေတာ္ေလး ေရွ႕ေရာက္ေနျပီဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေလာေနပင္မဲ့ ဆက္ေစာင့္လိုက္သည္… ေနာက္မွ သိသည္… Ariel’s Greeting Grotto ဆိုတာ ေရသူမ ကာတြန္းကားထဲက မင္းသမီး ေရသူမေလးပံုမ်ိဳး ၀တ္ထားေသာ အေနာက္တိုင္း အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးႏွင့္ ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္ျခင္းျဖစ္သည္… ကိုယ္ပိုင္ ကင္မရာျဖင့္ ၁ပံုရုိက္ခြင့္ရွိျပီး… သူတို႔ ကင္မရာျဖင့္ရုိက္ကာ ပိုက္ဆံေပးေရြးနိုင္သည္… ထုိ႔ေၾကာင့္ က်မသူငယ္ခ်င္း ကင္မရာျဖင့္သာ က်မတို႔ ၂ေယာက္တူတူ ရုိက္ခဲ့သည္… (ယခုထက္ထိ အဲဒိ ဓာတ္ပံုကို က်မဆီ သူ မပို႔ေသးပါ… ဟြန္း) ဘိုမက အေတာ္ေခ်ာသည္… ေစာေစာက ၾကည့္ခဲ့ေသာ Mermaid Lagoon Theater က ဘိုမနဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲလားထင္ရေလာက္ေအာင္ ဆင္တူသည္… ၁ေယာက္ထဲေတာ့မျဖစ္နိုင္… တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ဓာတ္ပံုလဲ အရုိက္ခံ ဂြ်န္ဘားလဲ ျပနုိင္မည္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်… ဆင္တူခ်င္းသာျဖစ္မည္… ေခ်ာလိုက္တာေတာ့ မွဳန္ေနေအာင္ပင္ျဖစ္သည္… အဆင္ေျပသည္က သူနွင့္ အဂၤလိပ္လို ေျပာလို႔ရသျဖင့္ ကိုယ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း Communicate လုပ္လို႔ရသူရွိလို႔ အားတက္မိသည္… ေနာက္မို႔ဆို “ဟိုင္း” နဲ႔ “အီရဲ႕” ၂ခုနဲ႔တင္ ရြာလည္ေနသည္… ဒါေပမဲ့လဲ ၾကာၾကာ ေလမရွည္ျဖစ္ခဲ့ပါ… ဓာတ္ပံုရုိက္ျပီးသည္ႏွင့္ က်မတို႔ ၂ေယာက္လဲ အျမန္ Magic Lamp Theater ဘက္ကို ေျပးၾကေတာ့သည္…

Magic Lamp Theater

Magic Lamp Theater ေရွ႔ တန္းစီေနေသာသူမ်ားနွင့္အတူ...

ဟိုေရာက္ေတာ့ လူေတြ ၀င္ေနၾကျပီ… က်မတို႔က အေတာ္ပင္… တန္းစီစရာမလိုပဲ ေဘးမွေန၍ Fast Pass ျပကာ တန္း၀င္သြားလို႔ရသည္… (အရသာရွိလိုက္ေလျခင္း)… အထဲေရာက္ေတာ့ ပဲြေစ်းတန္းက မ်က္မွန္ပံုမ်ိဳး ေကာ္မ်က္မွန္ေတြကန္းသည္… ဘာရယ္မွန္းေတာ့ မသိ… ေပးေတာ့လဲ ယူျပီး ေကာက္တတ္ၾကည့္လိုက္သည္… ဘာမွလဲ ထူးထူးျခားျခားေျပာင္းလဲသြားျခင္းမရွိ… အတြင္းပိုင္း အျပင္အဆင္ကေတာ့ ရတနာ ဗံုးေတြလိုလုိဘာလိုလိုပံုထားျပီး အပံုရဲ႕ အလယ္ထိပ္နားမွာ ေျမြထည့္ထားတဲ့ အိုးလိုလို ပလုိင္းလိုလိုပံုေလးရွိသည္… ခဏေန ရုံပိတ္ျပီးေတာ့ အဲဒိထဲက ေျမြရုပ္ထြက္လာျပီး ပံုျပင္စေျပာသည္… ဘာမွ သိပ္ထူးထူးျခားျခားမရွိလွ… မတ္တပ္ရပ္ျပီးၾကည့္ရေသးသည္… ကိုယ့္ေရွ႕က အရပ္ရွည္တဲ့သူလာပိတ္ရင္ မျမင္ရေသး… ေျမြကလဲ ဂ်ပန္စကားေျပာေနတာျဖစ္သည္… တစ္လံုးမွ နားမလည္… တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ နံရံေတြေပၚမွာ ပရုိဂ်က္တာနဲ႔ အာရပ္လူမ်ိဳးေကာင္ေလးပံုစံႏွင့္ ကာတြန္းေလးေတြျပသည္… အဲဒိေျမြက အဲဒိ ေကာင္ေလးအေၾကာင္း ေျပာေနပံုရသည္… သူတို႔ကမ္းတဲ့ မ်က္မွန္တပ္ၾကည့္ရင္မ်ားထူးျခားမလားလို႔ တပ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွ မထူးျခား… ေျပးလာရက်ိဳး မနပ္ေလျခင္းဆိုျပီး နဲနဲေလးေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားသည္…

ဒါေပမဲ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေနျပီးေတာ့ ျပီးသြားျပီထင္ထားပင္မဲ့… မထင္မွတ္ပဲ အတြင္းဘက္က နံရံၾကီးက ပြင့္သြားကာ ေနာက္ထပ္ ဇာတ္ရုံတစ္ရုံထဲကို ၀န္ထမ္းေတြက ဦးေဆာင္ေခၚသြားသည္… အတြင္းပိုင္း ဇာတ္ရုံက အေတာ္သားနားသည္… ငယ္ငယ္က ျမန္မာျပည္မွာ အမ်ိဳးသားဇာတ္ရုံသြားတုန္းက ခံစားခ်က္မ်ိဳးျဖစ္သည္… အမ်ိဳးသားဇာတ္ရုံလို ထိုင္ခံုေနရာခ်ထားျခင္းျဖစ္သည္… ျပီးေတာ့ လူေတြကို စနစ္တက် အတန္းအလိုက္ ထိုင္ေစသည္… ဘယ္သူမဆိုေတာ့ စင္နဲ႔တည့္တည့္အလယ္မွာ ထိုင္ခ်င္မည္ျဖစ္သည္… ထိုအထဲတြင္ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လဲပါသည္… ထို႔ေၾကာင့္ အတန္းတစ္တန္းအစတြင္ အရင္ဆံုးျဖစ္ရန္ ခ်ိန္ေလွ်ာက္ျပီး ၀င္လိုက္သည္… သို႔ေသာ္ ဒီမွာလဲ အထာမသိ၍ ထပ္ခံလိုက္ရျပန္သည္… ခံုတန္းစစခ်င္း ၀င္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ဟိုးဘက္ အတြင္းဘက္အထိကိုယ္က ၀င္ေပးရသည္… သို႔မွသာ ေနာက္လူမ်ားကလဲ လမ္းကိုပိတ္မိျခင္းမရွိပဲ ကိုယ့္ေနာက္ကေန အစဥ္လိုက္ေနရာယူနိုင္မည္ျဖစ္သည္… က်မတို႔ အေနႏွင့္ ကိုယ္က ေရွ႕ကလူပဲ ငါၾကိဳက္တဲ့ အလယ္ခံုမွာပဲ ထိုင္လိုက္မွာေပါ့ဟု တယူသန္ အတၱၾကီးလုိက္လို႔ရေပမဲ့… တျခားမည္သူမွ အဲလိုလုပ္သည္ကိုမေတြ႔သည့္အျပင္… အားလံုးက နိုင္ငံၾကီးသားပီသစြာ အစဥ္လိုက္အတိုင္းသာ ေအးေဆးထိုင္ၾကသည္… က်မတို႔လဲ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ့္နိုင္ငံ သိကၡာက်မည္စိုးသျဖင့္ နိုင္ငံၾကီးသား ပီသစြာ ဟိုးဘက္ အတြင္းဘက္ ေထာင့္ခံုမွာ ေအာင့္သက္သက္နွင့္ ထိုင္လိုက္ၾကပါသည္… (ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ရျခင္းမွာ က်မတို႔ အတြက္ အဲဒိေနရာကို ေနာက္ထပ္ေရာက္ဖို႔ ဆိုသည္မွာ မေသခ်ာ… အေသခ်ာဆံုးအခ်ိန္တြင္ ရသမွ်ကုိ ျဖစ္နိုင္လွ်င္ အေကာင္းဆံုးလိုခ်င္သည္… သူတို႔ ဂ်ပန္ေတြအတြက္က ဘယ္အခ်ိန္လာလာ လာလို႔ရေနေသာေနရာမဟုတ္ပါလား…)
ေတာ္ၾကာ ဒီေလာက္ေနရာေလးကိုေတာင္ အဆင့္မရွိလိုက္လုေနတယ္ဆိုလွ်င္ ဂ်ပန္လိုလဲ မေျပာတတ္… မ်က္နွာကလဲ ဘိုမ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္နိုင္ငံကလဲဆိုရင္ ျမန္မာျပည္ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သိကၡာထပ္က်ေနမွာစိုးသျဖင့္ ဘယ္သူမွ မေပးေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ နိုင္ငံ့ဂုဏ္ေဆာင္ဘဲြ႕ေပးကာ စိတ္ေျဖသိမ့္ ဂုဏ္ယူနိုင္ခဲ့သည္…

သို႔ေသာ္ပဲြစျပေတာ့ အရာရာေမ့ကာ ပဲြထဲမွာ ေမ်ာပါသြားသည္… စစခ်င္း အာလာဒင္မီးခြက္ပိုင္ရွင္ မင္းသားေလးပံု ၀တ္ထားတဲ့ ဂ်ပန္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္စင္ေပၚကုိထြက္လာျပီး ဂ်ပန္လိုေတြ ဇာတ္ခင္းသည္… ေနာက္လူဆိုးတစ္ေယာက္လဲပါသည္… ေနာက္ျပီး အေပၚက ပိတ္ကားေပၚက အာလာဒင္ၾကီးပါသည္… ထူးျခားသည္က သူတို႔ အ၀င္၀မွာ ကမ္းသည့္ မ်က္မွန္ကို တပ္ၾကည့္လွ်င္ တကယ္ပင္ ပိတ္ကားေပၚက အာလာဒင္က ၾကြတက္ေနသည္… အဲဒိအာလာဒင္ၾကီး လက္ညွဳိးထုိးလိုက္လွ်င္ တကယ္ပင္ သူ႔လက္ညွဳိးၾကီးက ကိုယ့္ေရွ႕လာထိုးေနသလိုပင္… အာလာဒင္ၾကီးက ပိုက္ဆံေတြ က်ဲလွ်င္ တကယ္ပင္ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ေဒၚလာေတြ လြင့္ေနသလိုပင္… က်မေတာင္ မရနိုင္မွန္းသိေပမဲ့ ၾကိဳးစားျပီး ဖမ္းဆုတ္ၾကည့္ေသးသည္… မ်က္မွန္ခြ်တ္ျပီး ေဘးကလူေတြကိုၾကည့္ေတာ့ သူတုိ႔လဲ ပိုက္ဆံေတြကို မရမွန္းသိပင္မဲ့ လိုက္ဖမ္းေနၾကသည္… အေတာ္ၾကည့္ေကာင္းသည္…

က်မဟာ ေတာ္ရုံတန္ရုံ 3D ပံုေတြ မၾကည့္တတ္ပါ… မေလးရွားတို႔ ျမန္မာျပည္တို႔မွာ 3D ရွဳိးပဲြ ေတြ က်မ၀င္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္… က်မအတြက္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမျမင္ရသည့္အျပင္ ေခါင္းမူးျပီးသာ ျပန္ထြက္လာရတတ္သည္… ဒီဂ်ပန္ အာလာဒင္က 3D ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ က်မ မေသခ်ာပါ… ဒါေပမဲ့ မ်က္မွန္တပ္ထားလွ်င္ေတာ့ ကားခ်ပ္ေပၚက အာလာဒင္က အမွန္ပင္ ၾကြတက္ေနျပီး ကိုယ့္ေရွ႕မွာ စကားလာေျပာေနသေယာင္ပင္ရွိသည္… ကားခ်ပ္ထဲက အာလာဒင္က အျပင္က မီးခြက္ပိုင္ရွင္ေကာင္ေလးကို ေခါင္းေခါက္လိုက္လို႔ အျပင္က ေကာင္ေလးကနာသြားတဲ့ ပံုစံလုပ္တာမ်ိဳး… အျပင္ကေကာင္ေလးက ကားခ်ပ္ကို ေက်ာေပးထားရက္နဲ႔ေတာင္ အေနာက္က Virtual world ကားခ်ပ္ထဲက အာလာဒင္နဲ႔ အခ်ိတ္ဆက္ရွိရွိ သရုပ္ေဆာင္နိုင္သည္… အေတာ္ပင္ေလ့က်င့္ထားပံုလဲရသည္… မ်က္မွန္တပ္ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ တကယ္ ေခါင္းေခါက္လိုက္သည္ထင္ရပင္မဲ့ မ်က္မွန္ခြ်တ္ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ သိပ္သရုပ္မေပၚသည့္အျပင္ ေကာင္ေလးသရုပ္ေဆာင္ေနတာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နိုင္လွသည္… က်မတို႔ ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္ သတိမထားလုိက္မိၾကေပမဲ့… Performance ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုရဖို႔အတြက္ အေသးစိတ္ေလးက အစပိုင္နိုင္မွ လူ႔စိတ္ကို ညွဳိ႕ယူနိုင္မည္ျဖစ္သည္လို႔ က်မစိတ္ထဲ စဥ္းစားမိသည္… ထိုသုိ႔ အခ်ိတ္အဆက္ ေကာင္းေနေအာင္ သူ အၾကိမ္ေပါင္း ရာေထာင္မက ေလ့က်င့္ထားရမည္ထင္သည္… ထို႔အတြက္ က်မတို႔လို ဂ်ပန္လို နားမလည္ေသာပရိတ္သတ္မ်ားေတာင္ သူတို႔ရဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖမွဳမွာ ေမ်ာပါသြားရသျဖင့္ သူတို႔ကို အေတာ္ေလး ေလးစားမိသည္… ျပပဲြက ၁၅ မိနစ္ ေလာက္သာ ၾကာျမင့္သည္… ျပီးဆံုးေတာ့ ေဖာ္ေရြေသာ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ နွဳတ္ဆက္သံနွင့္အတူ ရုံထဲမွ အျမန္ထြက္ခဲ့ၾကျပီး… Terror House (သရဲအိမ္) သို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ သုတ္ေျခတင္ေျပးခဲ့ၾကသည္…

သြားရင္းလမ္းတြင္ ေရသူမကာတြန္းကားထဲက မင္းသားေလးလို၀တ္ထားေသာ ၀န္ထမ္း ဘိုတစ္ေယာက္ႏွင့္ ထိုကားတြန္းကားထဲမွ စားဖိုမွဴးပံု အရုပ္ၾကီးစြတ္ထားေသာ သူမ်ားကို ေတြ႔သျဖင့္ ဓာတ္ပံုတူတူ ၀င္ရုိက္ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္… မင္းသားလို၀တ္ထားေသာဘိုက အလွျပေနတုန္း သူ႔ကို သီးသန္႔ရိုက္ျဖစ္ေသးသည္… ဂ်ပန္မေတြကလဲ တစ္ေယာက္မွ မေျပာရဲ သျဖင့္ (မေျပာတတ္တာလဲ ျဖစ္နိုင္သည္) သူ႔တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ဓာတ္ပံုေတြ၀ိုင္းရိုက္ေနသည္… စားဖိုမွဴးပံု အရုပ္ၾကီးကေတာ့ မအား… လူေတြက ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္ေနသည္… ဒါနဲ႔ က်မလဲ မင္းသားေလးနားသြားျပီး ဓာတ္ပံုတူတူရုိက္လို႔ရမလားလို႔ ေမးေတာ့ ဟိုက အားရ၀မ္းသာျပံဳးရႊင္လ်က္ ရပါတယ္ဆိုလို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္တူတူတဲြရုိက္ျဖစ္ခဲ့ၾကေသးသည္… ပန္းျခံ၀န္းထမ္းမိန္းမတစ္ေယာက္က ရုိက္ေပးသည္… ေစတနာနဲ႔ အကူအညီေပးမွဳကို အသိအမွတ္ျပဳေပမဲ့… သူရုိက္ေပးသည့္ပံုကို သိပ္စိတ္တိုင္းမက်လွပါ… သူက ကိုယ္တစ္ပိုင္းပဲရုိက္ေပးသည္… ကိုယ္တစ္ပိုင္းပဲ မင္းသားေလးရဲ႕ ၀တ္စံုျပည့္မပါေတာ့ တျခားလူေတြကိုျပလွ်င္ ဒစ္စေနစီးက ေရသူမကားတြန္းကားထဲက မင္းသားေလးဆိုတာ ဘယ္သူမွ မမွတ္မိနိုင္ေပ… အဓိကက လူထက္ ၀တ္စံုကိုပိုဦးစားေပးရုိက္သင့္သည္ဟုထင္သည္… သို႔ေသာ္ ရုိက္ျပီးတာႏွင့္ မင္းသားေလးေရာ စားဖိုမွဴးအရုပ္ပါ အတြင္းဘက္သို႔ ျပန္၀င္သြားၾကသည္… မင္းသားေလး လုပ္တဲ့ ဘိုကေတာ့ ညေန ဘယ္နွစ္နာရီမွာ သူျပန္ထြက္လာပါမယ္ဆိုတာကို အဂၤလိပ္လိုေျပာသြားသည္… သို႔ေသာ္ က်မတို႔မွာ ျပန္လာဖို႔ အခ်ိန္မရဘူးဆုိတာေတာ့ သူမသိရွာေလေရာ့သလား…



Terror House (သရဲအိမ္)


က်မတို႔ ၂ေယာက္ေရာက္သြားေတာ့ အခ်ိန္မွီေသးသည္… ထို႔ေၾကာင့္ Fast Pass သမားမ်ားအတြက္ သီးသန္႔ တန္းစီရန္ေပးထားေသာ က်ဴတန္း အတိုထဲကို ၀င္ျပီး ၁၀ မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာပင္ အတြင္းကို ေရာက္သြားခဲ့သည္… တခါေခၚလွ်င္ လူ အေယာက္ ၂၀ ခန္႔ တစ္သုတ္တြင္ ပါရွိသည္… အိမ္ရဲ႕ အျပင္အဆင္က ေရွးေခတ္ အဂၤလိပ္သူေ႒းအိမ္ၾကီးေတြပံုစံမ်ိဳးကို ေမွာင္ျပျပ မီးေရာင္မ်ားျဖင့္ျဖစ္သည္… စစ၀င္သြားခ်င္းအခန္းမွာ မုတ္ဆိတ္ေမႊးအျဖဴနွင့္ KFC ပိုင္ရွင္အဖိုးၾကီးကို အရပ္ရွည္ရွည္ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ တူေသာ အဂၤလိပ္ၾကီးရဲ႕ နိုင္ငံတကာလွည့္လည္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြခ်ိတ္ထားသည္… အဂၤလိပ္လို ရွင္းျပထားေသာ စာတမ္းေတြေထာင္ထားသျဖင့္ အဆင္ေျပသည္… သို႔ေသာ္ ၀န္ထမ္းေတြကေတာ့ ဂ်ပန္လိုပင္ရွင္းျပျခင္းျဖစ္သည္… ၀န္ထမ္းမ်ားက သူေ႒းၾကီး၏ အိမ္ေစမ်ားကဲ့သုိ႔ ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္… ထို႔ေနာက္ အတြင္းဘက္က်ေသာ အခန္းကို ေခၚသြားသည္… ထိုအခန္းထဲက စင္ျမင့္တစ္ခုေပၚတြင္ လူရိုင္းရုပ္ပံုစံ ရုပ္ထုတစ္ခုကို တင္ထားသည္… ထို႔ေနာက္ ၀န္ထမ္းက ေလယူေလသိမ္းေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ဂ်ပန္လိုေတြ ထပ္ေျပာသည္… က်မအျပင္မွာ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတာကို ဖတ္လာခဲ့သည္အရ… ထိုအိမ္ပိုင္ရွင္ အဂၤလိပ္ၾကီးသည္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းမ်ား စုေဆာင္းျခင္းကို ၀ါသနာထံုျပီး ထိုစင္ေပၚရွိ လူရိုင္း နတ္ရုပ္ကို ရေသာညတြင္ တိုက္ အျမင့္ဆံုးထပ္မွ ထူးျခားစြာ ျပဳတ္က်ေသဆံုးခဲ့သည္ ဟုေျပာျခင္းျဖစ္မည္… ထိုသို႔ေျပာျပီးေနာက္ ၀န္ထမ္းက ေရဒီယို ဓာတ္ျပားစက္လိုလိုဟာၾကီးကို ဖြင့္ကာအခန္းတြင္းမွ ထြက္သြားသည္… က်မတို႔ အေယာက္ ၂၀ဧည့္သည္မ်ားသာ က်န္သည္… ထို႔ေနာက္ ေရဒီယိုမွ ေရွးေဟာင္း အဂၤလိပ္ သီခ်င္းလိုေတြလာျပီး ခဏအၾကာတြင္ လွ်ပ္စီးမ်ား လက္သလိုျဖစ္ကာ မီးမ်ားကလဲ ပ်ိဳးပ်ိဳးျပက္ျပက္… အိမ္ရွင္အဂၤလိပ္ၾကီးရဲ႕ ဓာတ္ပံုသည္ ရီေနရာမွ ေၾကာက္ရြံ႕ေနေသာပံုနွင့္ ေနာက္ဆးံု ေပ်ာက္သြားသည္… ျပတင္းေပါက္မွန္ၾကီးကလဲ ကဲြသြားသည္… ခြမ္းဆိုေသာ အသံမ်ားလဲ ၾကားရသည္… စင္ေပၚတြင္တင္ထားေသာ လူရိုင္းရုပ္မွလဲ ရီသံၾကီးထြက္လာကာ က်မတို႔ မ်က္စိေရွ႕တင္ပင္ ေပ်ာက္သြားသည္…

သူတို႔ေတြ ဘယ္လို Technology ေတြ သံုးထားသလဲေတာ့မသိ… က်မစိတ္ထင္ေတာ့ လူေတြရဲ႕ အျမင္ကို လွည့္စားျခင္းျဖစ္မည္… အစထဲက ထိုလူရုိင္းရုပ္သည္ မီးစလိုက္နွင့္သာ အျမင္အာရုံအရသာ ရွိျခင္းျဖစ္မည္… တကယ္ရုပ္ထုၾကိး ရွိေနျခင္းမျဖစ္နုိင္… က်မအထင္ေျပာျခင္းျဖစ္သည္… ဟုတ္မဟုတ္မသိပါ… တကယ္ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး… တမင္ အသံေတြ မီးေတြနဲ႔ လူ႔စိတ္ကို ဖမ္းစားေနတာမွန္းသိပင္မဲ့ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ နဲနဲေတာ့ ေၾကာက္သည္… က်မေတြ႔ဖူးသည့္ Genting (Malaysia), Happy world (Myanmar) သရဲအိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲလို ေျခာက္ျခင္းမဟုတ္… သူက လူေတြ အမ်ားၾကီးရွိရက္နွင့္ပင္ ျဖစ္ရပ္မွန္ဆန္လြန္းသည္က တစ္ေၾကာင္း… သူတို႔သံုးေသာ Effect ေတြက ေကာင္းသည္ကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ထိုသို႔ ခံစားရျခင္းျဖစ္မည္…

အရုပ္ၾကီးရီသံနက္နက္ၾကီးနဲ႔အတူ အရုပ္ၾကီး ေပ်ာက္သြားျပီးေနာက္ အတြင္းဘက္ဧည့္ခန္း တံခါးၾကီး ပြင့္လာကာ ေနာက္ထပ္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္၏ လမ္းညႊန္ရာကို ဆက္လိုက္သြားရသည္… အိမ္ၾကီးအတြင္း၌ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းပံုစံမ်ား စံုလွသည္… အီဂ်စ္က ရုပ္ထုၾကီးေတြလဲရွိသည္… က်မ ဗီြဒီယိုေတာင္ရိုက္လိုက္ေသးသည္… ေနာက္ေတာ့ ၀န္ထမ္းက မရုိက္ရဟုလာေျပာေသာေၾကာင့္ ျပန္သိမ္းလိုက္သည္… အထဲမွာလဲ ထပ္ျပီး တန္းစီေနေသာသူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားသည္… သရဲအိမ္အျပင္မွာတုန္းကေတာ့ လူေတြ ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ေနၾကသည္ကို ၾကားေနရသည္… ယခုထက္ထိေတာ့ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္စရာ က်မတို႔မေတြ႔ေသး… လူေတြ တန္းစီေနတာသာေတြ႔သည္…

မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ တန္းစီျပီးေနာက္ က်မတို႔ကို အေပၚထပ္မ်ားကို ဆက္သြားရန္ ဓာတ္ေလွကားကို လိုက္ပို႔ေပးသည္… ဓာတ္ေလွကားၾကီးက Cargo Lift ပံုစံမ်ိဳး အၾကီးၾကီး… ထိုင္ခံုေတြႏွင့္ ခါးပတ္ေတြပါသည္… ဓာတ္ေလွခါးတစ္စီးကို အေယာက္ ၂၀ ခန္႔ ဆန္႔မည္ထင္သည္… ၀န္ထမ္းမ်ားက ခါးပတ္ေတြ ေသခ်ာစြာပတ္ရန္ လိုက္စစ္ေဆးသည္… ထို႔ေနာက္ ၀န္ထမ္းမ်ားက မလိုက္ေတာ့… ဓာတ္ေလွကားတံခါးၾကီး ေျဖးညွင္းစြာပိတ္သြားေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလးလက္ျပေနတဲ့ ၀န္ထမ္းမပါေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ အားငယ္သြားသည္… တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ေတာ့မည္ဆိုတာ သိလိုက္သည္… တံခါးၾကီးပိတ္သြားသည္နွင့္ အရာရာ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္သြားသည္… ေတာ္ရုံတန္ရုံ ျမန္မာျပည္က မီးပ်က္ထဲမွာ ေနဖူးေသာ အေတြ႔အၾကံဳရွိသည့္ က်မႏွင့္ က်မသူငယ္ခ်င္းေတာင္ အနဲငယ္ တုန္လွဳပ္မိလို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လက္ကိုင္ထားရသည္… (ျမန္မာျပည္မွာ လေရာင္ရွိေသးသည္မဟုတ္ပါလား…)

ထို႔ေနာက္ အေမွာင္ထဲမွာပင္ ဓာတ္ေလွကားၾကီး ေျဖးညွင္းစြာတက္သြားသည္… က်မစိတ္ထင္ ၃ ၄ ထပ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဓာတ္ေလွကားၾကီးရပ္သြားသည္… က်မတို႔ေရွ႕က Screen မွာ ေဟာခန္းၾကီးလိုလို အခန္းၾကီးထဲတြင္ ေစာေစာက အဂၤလိပ္ သူေ႒းၾကီးႏွင့္ လူရိုင္းရုပ္ၾကီး စကားေတြေျပာျပီး အဂၤလိပ္ၾကီးက အေတာ္ေလးကို စိတ္ဆိုးေနတဲ့ပံုေတြျမင္ရသည္… ထို႔ေနာက္ အရုပ္ၾကီးမ်က္လံုးက အစိမ္းေရာင္ မီးမ်ားထြက္လာျပီး အဖိုးၾကီးကို ထိကာ အဖိုးၾကီးေသဆံုးသြားသည္… ၾကည့္ေနရင္ တျဖည္းျဖည္းနွင့္ လူရုိင္းရုပ္ၾကီးက က်မတို႔ဘက္လွည့္ကာ သူ႔မ်က္လံုး စိမ္းစိမ္းၾကီးေတြနွင့္ၾကည့္ကာ ဂ်ပန္လိုေတြေျပာျပီး ရီသံနက္နက္ၾကီးနွင့္ရီသည္… က်မကိုယ္ဘာသာကိုယ္ဘာသာျပန္လိုက္တာေတာ့ “မင္းတို႔ကိုလဲ ငါၾကိမ္စာတိုက္လိုက္ျပီ… ငါ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္လိုက္ျပီ… တိုက္ေပၚက ျပဳတ္က်ျပီးေသေတာ့မယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တာျဖစ္မည္…ေျပာရင္း ေပ်ာက္သြားသည္… ျပီးေတာ့ Screen ထဲမွာ က်မတို႔ အားလံုးပံုေတြ reflect ျဖစ္ျပီးေပၚသည္… ကိုယ့္ပံုကိုယ္ၾကည့္ေကာင္းရင္း ေနာက္ဘာျဖစ္အံုးမလဲေတြးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာပင္… က်မတို႔ ဓာတ္ေလွကားၾကီးက အရွိန္နဲ႔ အေပၚကို ထိုးတက္သြားသည္… စပါျပီ…

ဒါေပမဲ့ အဲဒိထိလဲ သိပ္ေတာ့ ေၾကာက္ဖို႔မေကာင္းေသးပါ… ဘာဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလို႔ရေနပါျပီ… အေပၚဆံုးထပ္ေရာက္ေတာ့ ျပတင္ေပါက္မွန္အကြဲၾကီးကေန အျပင္ Disney Sea ၾကီးကို လွမ္းျမင္ေနရသည္… အေတာ္ေလး ရွဴခင္းလွသည္… အျပင္ရာသီဥတု ေလေအးေအးေလးကလဲ တိုက္ေနသည္… ေစာေစာက ေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာ ေနခဲ့ရသျဖင့္… ခုေတာ့ စိတ္က အနည္းငယ္ Fresh ျဖစ္သြားသည္… ေနာက္ထပ္ျဖစ္မွာကိုလဲ သတိနဲ႔ ေနရသည္… ၁၅ စကၠန္႔ေလာက္ ျပတင္းေပါက္မွာျပျပီးေတာ့ ဓာတ္ေလွကားၾကီး ရုတ္တရက္ နည္းနည္းျပန္က်သည္… ေတာ္ေတာ္ေလး က်ျပီထင္ပင္မဲ့ အရမ္းေတာ့ မဟုတ္… အနည္းငယ္ တုန္႔သြားျခင္းသာျဖစ္သည္… (ေနာက္ေတာ့မွသိသည္… အဲဒိေနရာမွာ ဓာတ္ပံုလွမ္းရုိက္ျခင္းျဖစ္သည္)…

အဲဒိအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဓာတ္ပံုလွမ္းရိုက္လိုက္မွန္း မသိလုိက္ဘူး...

ထို႔ေနာက္ေတာ့ ငရဲခန္းစပါျပီ… ၀ွီးကနဲ ဓာတ္ေလွကားၾကီးက အရိွန္နွင့္ က်သြားလိုက္တာ… ထိုင္ခံုနွင့္ တင္ပါး မထိ… ခါးပတ္နွင့္သာ ထိန္းထားရသည္… အေမွာင္ထုထဲကို က်သြားသျဖင့္ ေဘးကလူမ်ားကိုလဲ မျမင္ရ… အဲဒိအခ်ိန္မွာေတာ့ တကယ္ကို ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲလိုခံစားရသည္… ဘာမွလဲမျမင္ရ… ကိုယ္ဘယ္အျမင့္ကိုေရာက္ေနသည္ဆိုတာလဲ ခန္႔မွန္းလို႔မရ… အမွန္ေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြလဲ က်မလို ခံစားေနရမည္ပင္… အနည္းဆံုး က်မ သူငယ္ခ်င္းလဲ က်မနဲ႔ ထပ္တူခံစားေနရမည္ျဖစ္သည္… ဓာတ္ေလွကားၾကီးက ျပန္တက္သြားလိုက္… ၀ွီးခနဲ ျပန္က်လိုက္ႏွင့္… စိတ္ထဲတြင္ အကယ္၍မ်ား ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို အဲဒိ အရုပ္ၾကီးက တကယ့္ က်ိန္စာသင့္တဲ့ အရုပ္ၾကီးျဖစ္ျပီ ဒါစီးရင္းနဲ႔ ငါတကယ္ေသသြားမွ ဒုကၡဆိုျပီး အဓိပၸါယ္မရွိ ေတြးေၾကာက္လိုက္ေသးသည္… တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ဟိုးအေပၚဆံုးက ျပတင္ေပါက္အထိ ခဏေလးတက္သြားသည္… အဲလိုဆိုလွ်င္ က်မတို႔ အျမင့္ဆံုးအထပ္ကိုေရာက္ေနတာ ခန္႔မွန္းနိုင္သည္… ထို႔ေနာက္ျပန္က်သြားျပန္သည္… က်မကေတာ့ အဲဒါေတြစီးရင္ မေအာ္ပဲ မေနနိုင္… အသံကုန္ကို ေအာ္ျပစ္လိုက္သည္… ၄ ၅ ခါေလာက္ အတက္အက်ျဖစ္ျပီးေတာ့ ဓာတ္ေလွကားရပ္သြားျပီး… တံခါးပြင့္လာကာ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ အျပံဳးမ်က္ႏွာမ်ားကို ျပန္ျမင္ရသည္… ထို႔ေနာက္ က်မလဲ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုကို ယမ္း ၂၀၀၀ နွင့္ ေရြးကာ ေနာက္တစ္ေနရာသို႔ ဆက္ခဲ့ၾကသည္…

ေနာက္ထပ္ဘယ္ေနရာသြားရင္ေကာင္းမလဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Fast pass လိုေသာ ေနရာေတြထဲတြင္ ၄ ေနရာသာ က်န္ေတာ့သည္… အခ်ိန္က ညေန ၃နာရီ ၄၅ မိနစ္ ခန္႔သာရွိေသး၍ ပထမေန႔ တိုက်ိဳဒစ္စေနလမ္းတုန္းကထက္စာလွ်င္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အခ်ိန္ စီမံခန္႔ခဲြမွဳ တိုးတက္လာတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ အျပိဳင္အဆိုင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်ီးက်ဴးေက်နပ္မိၾကေသးသည္…
ေနေလး မ၀င္ခင္ လမ္းမွာ ၾကံဳတဲ့ေနရာေလးေတြ ဓာတ္ပံုရုိက္ၾကသည္… ေျမပံုထဲက Columbia သေဘာၤၾကီးရွိရာဘက္အျခမ္းက ေလွ်ာက္ရင္ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ဓာတ္ပံုေတြ တ၀ၾကီးရုိက္ျဖစ္ၾကသည္… ေစာေစာက ဟိုေျပးဒီေျပးလိုက္စီးထားရသျဖင့္ အနည္းငယ္ အင္ဂ်င္ကို အရွိန္သတ္ထားျခင္းျဖစ္သည္… ထို႔ေနာက္ ေျဖးေျဖးခ်င္း မီးေတာင္ၾကီးရွိရာ Mysterious Island ဘက္ကို ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္…

ဓာတ္ပံုရိုက္ရန္ photospot ဟုျပထားေသာ ေနရာမ်ားမွ ရုိက္လွ်င္ အကြက္အကြင္းေကာင္းေသာ ရွဳခင္းမ်ားကိုရနိုင္သည္... သရဲအိမ္နွင့္ Columbia သေဘာၤ

Journey to the Center of the Earth

အပိုင္း (၁)မွာ ေရးခဲ့သည့္အတိုင္း က်မတို႔ ၂ေယာက္ အစီးခ်င္ဆံုးျဖစ္ေသာ မီးေတာင္တြင္းရွိ Journey to the Center of the Earth ဆိုတာကို စက္ခ်ိဳ႕ယြင္းမွဳေၾကာင့္ မစီးခဲ့ရေသးသျဖင့္ … ယခုအခါတြင္ စက္ျပန္ေကာင္း၍ လူမ်ား စီးေနသည္ကို သိသျဖင့္ ထပ္မံသြားေရာက္ခဲ့ၾကသည္…

ကံအားေလ်ာ္စြာ ၄၅ မိနစ္သာေစာင့္ရမည္ဟု ေျပာသျဖင့္ ၀မ္းသာအားရ ၀င္တန္းစီျဖစ္ၾကသည္… တန္းစီေသာ တန္းမ်ားကပင္ မီးေတာင္ ဂူၾကီး အတြင္းပိုင္းပံုစံမ်ိဳးေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ျပီး သတိေပးေၾကညာခ်က္မ်ားကိုလဲ ေတြ႔နိုင္သည္… ၄၅ မိနစ္ၾကာ ေစာင့္ဆိုင္း တန္းစီျပီးေနာက္ က်မတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရေသာ ယာဥ္ၾကီးကိုေရွ႕ဆံုးကေန စီးခြင့္ရပါသည္… ၂ေယာက္တစ္တဲြထိုင္ရျခင္းျဖစ္ျပီး ယာဥ္တစ္စီးတြင္ ၈ ေယာက္ (သို႔) ၁၀ ေယာက္ခန္႔ပါမည္ထင္သည္… (သိပ္မမွတ္မိေတာ့ပါ)… ရထားတဲြ အေသးစားပံုစံမ်ိဳးေလးဆိုေပမဲ့ ေဘးမွာ တံခါးမပါပါ… ေရွ႕မွာလဲ မွန္မပါပါ… ခါးပတ္သာ ပတ္ထားရပါသည္… ေရွ႕ဆံုးကထိုင္ခ်င္လို႔ တကူးတက ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း တကယ္တမ္းစီးၾကည့္ေတာ့ ဘယ္ေနရာထိုင္ထိုင္ တူတူပဲပင္ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ယာဥ္စထြက္တာနွင့္ ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနေသာ လွဳိင္ဂူၾကီးအတြင္းသို႔ ၀င္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္… ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကိုဘာမွ မျမင္ရ… သို႔ေသာ္ ခံစားၾကည့္လို႔ရသည္… ဂူထဲ၀င္သြားသည္နွင့္ အနည္းငယ္ပူလာသည္… လံုး၀ေမွာင္က်မသြားခင္ကေတာ့ မီးေတာင္ ေခ်ာ္ရည္လိုလိုေတြကို ျမင္ခဲ့ရသည္… ထို႔ေနာက္ေတာ့ ပူတာမွ လဲြ၍ ဘာမွ မခံစားရ… အသံေတြကလဲ မီးေတာင္အတြင္းပိုင္းက အသံမ်ိဳးေတြ… (က်မလဲ မေျပာျပတတ္… ဒါေပမဲ့ ခံစားေနရတာေတာ့ က်မတကယ္ကို မီးေတာင္ထဲေရာက္ေနသလိုပင္)… ေနာက္ေတာ့ ေရေငြ႔ေတြကိုလဲ ခံစားရေသးသည္…

ေနာက္ေတာ့ တစ္ဟုန္ထိုး အတက္ေတြ အက်ေတြျဖစ္သည္… အားလံုးက ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနသျဖင့္… ေရွ႕တြင္ အတက္လား… အက်လားခန္႔မွန္းလို႔မရ… ဤအခါက်မွ အေမွာင္ထုထဲမွာ ယာဥ္စီးရျခင္းသည္… ယခင္ကလို outdoor အလင္းထဲမွာ စီးရျခင္းထက္ပိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းသည္ဆိုသည္ကို သိရွိသြားသည္… အရင္က Roller coaster စီးလွ်င္ အေရွ႕ကို ျမင္ေနရသျဖင့္ ေအာက္နိမ့္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ ၾကိဳတင္ စိတ္ျပင္ဆင္ကာ ကိုင္ထားလို႔ရသည္… ယခုအခါမွာေတာ့ လံုး၀ လက္ကို မေလွ်ာ့လိုက္ရဲ… လံုး၀ စိတ္ကို မေလွ်ာ့လိုက္ရဲ… ဘယ္အခ်ိန္ ၀ွီးခနဲ ေအာက္ျပဳတ္က်သြားမည္.. ဘယ္အခ်ိန္ အင့္ခနဲ အေပၚတက္သြားမည္ကို ဘာမွ ၾကိဳမသိနိုင္ေသာေၾကာင့္… လက္ကို ၾကပ္ၾကပ္ကိုင္ကာ ေခါင္းကို ငုံ႕၍ စီးေနရသည္… လွဳိင္ေခါင္းအတြင္းမွာလဲ ပူလိုက္ ေအးလိုက္ႏွင့္… တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ဟိုးအေပၚနားေလာက္က်မွ လွဳိင္ေခါင္းကို ခဏဟထားေသာ ေနရာကို ယာဥ္က ျဖတ္သြားမွ က်မတို႔ အေတာ္ေလး ျမင့္တဲ့ေနရာကို ေရာက္ေနမွန္းခန႔္မွန္းလို႔ရသည္… တစ္ခဏေလး အျပင္ေလာကကို ျမင္ခြင့္ရတတ္သည္… အေမွာင္ထုရဲ႕ မြန္းၾကပ္မွဳနဲ႔ မခန္႔မွန္းနိုင္မွဳကို အဲဒါစီးအျပီးမွာ အေတာ္ေလး နားလည္သြားသည္… ဘာပဲေျပာေျပာ အခြင့္အေရးရမည္ဆိုလွ်င္ ေေနာက္တစ္ေခါက္ေတာ့ ထပ္စီးၾကည့္ခ်င္ေသးသည္…

(အမွန္ေတာ့ ဒစ္စေနစီး အေၾကာင္းကို အပိုင္း ၂ နွင့္ အျပီးေရးမည္ စိတ္ကူးထားေသာ္လည္း… အကြ်န္ုပ္၏ ေလရွည္မွဳမ်ားေၾကာင့္ အပိုင္း ၃ဆက္ ရပါမည္… ယခုေတာ့ ပိုစ့္လဲ အလြန္ရွည္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္… နားမယ္ကြယ္…)

Tokyo Disney Sea 1 (သို႔) ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ Day 4

ခုတေလာ ဘေလာ့ ေရးဖို႔ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေလးေတြ ျဖစ္ေနတာနဲ႔.. လစဥ္ေရးေနက် ဂ်ပန္ခရီးစဥ္အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြေတာင္ ခုထိမေရးျဖစ္ေသးဘူး.. မေဗဒါရဲ႕ Disney Sea အေတြ႔အၾကံဳ ဗြီဒီယိုေလးကို Trailer ဒီဇိုင္းမ်ိဳးေလးနဲ႔ လက္ေဆာ့ျပဳလုပ္ထားပါတယ္.. ေအာက္က video ေလးကို Over All အရင္ ၾကည့္လိုက္ပါ.. ၁ မိနစ္ခဲြပဲ ၾကာပါတယ္.. Youtube မွာေတာ့ (watch in High Quality) ဆိုတာနဲ႔ ၾကည့္ရင္ ပိုျပီး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျမင္ရမွာပါ...




ခု ဂ်ပန္ေရာက္ျပီး ၄ရက္ေျမာက္ေန႔ေပါ့ေနာ္... ဒစ္စေနလမ္း လက္မွတ္ကို ဒစ္စေနလမ္း အတြက္ ၁ရက္.. (ဒစ္စေနလမ္းသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကို ဒီမွာ ဖတ္နိုင္ပါတယ္) ဒစ္စေနစီး အတြက္ ၁ရက္.. ၂ရက္စာ၀ယ္ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့.. က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ဆက္လက္တိုက္ပဲြ၀င္ဖို႔ မနက္၈နာရီေလာက္ အိမ္ကထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္... ပထမတစ္ရက္က လွတပတနဲ႔ ပဲမ်ားျပီး ၀တ္ခဲ့မိတဲ့ ေဒါက္ဖိနပ္ေတြရယ္.. ဒစ္စေနလမ္းက ေၾကာက္ခမန္းလိလိ က်ဴတန္းၾကီးမ်ားရယ္ေၾကာင့္.. မသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ပင္ပန္းေနပင္မဲ့ ပိုက္ပိုက္ ေပးျပီးျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္.. စစ္တိုက္ထြက္ေတာ့မယ့္ စစ္သူၾကီးအလား ၂ေယာက္သား ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကပါတယ္..

၁) အလွအပ ပဓာနမထားပဲ သက္ေတာင့္သက္သာ အက်ၤီမ်ားကိုသာ ၀တ္ဆင္ခဲ့ျခင္း..
၂) ေလးေလးပင္ပင္ျဖစ္နိုင္ေသာ အိတ္ၾကီးၾကီးမ်ားကို မလြယ္ျခင္း..
၃) အိမ္မွ မနက္စာစားခဲ့သည့္အျပင္.. ထမင္းဘူးပါ ျပင္ဆင္ယူေဆာင္လာျခင္း..
၄) အဓိက အက်ဆံုးျဖစ္ေသာ ေျပးရန္လႊားရန္လြယ္ကူေသာ သက္ေတာင့္သက္သာ အရွိဆံုး ဖိနပ္ကို ေရြးခ်ယ္ ၀တ္ဆင္ျခင္း.. တို႔ျဖစ္ပါတယ္.. (ထို႔ေၾကာင့္ အထက္ပါ ဗြီဒီယိုတြင္ မေဗဒါ အလြန္မွ ရုပ္ဆိုးပါသည္)

ဒစ္စေနလမ္းသြားခဲ့သည့္ေန႔က အတိုင္းပင္.. Maihama Station မွာ ဆင္းပါတယ္.. ေသခ်ာမွတ္ထားပါ.. ဒစ္စေနလမ္းရွိတာ Maihama Station ပါ... ဆင္းျပီး ယခင္ကေလွ်ာက္ခဲ့သည့္လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္လာပင္မဲ့ Disney Sea ကို ရွာမေတြ႔ပါ.. ေနာက္မွ ပန္းျခံတစ္ခုႏွင့္တစ္ခုကို ေျပးဆဲြသည့္ ရထားေသးေလးကို ထပ္စီးရပါတယ္.. ကုန္ေပါက္က ထပ္ရွိျပန္ပါတယ္.. တစ္ခါစီး ရမ္း ၂၅၀ ေပးရပါတယ္.. ဒစ္စေနစီးဘက္အထိ ရုိးရိုးရထားေရာက္တဲ့ မွတ္တိုင္ ရွိမရွိေတာ့ က်မေသခ်ာမသိပါ.. ထိုရထားျဖင့္ ၃မွတ္တိုင္မွ် စီးရပါတယ္.. ဒစ္စေန ဟိုတယ္မွတ္တိုင္တို႔ ဘာတို႔ကို ျဖတ္အျပီးတြင္ ဒစ္စေနစီး မွတ္တိုင္ကို ေရာက္ပါတယ္..



ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အ၀င္၀မွာ ရွိတဲ့ ကမာၻလံုးေရပန္းၾကီးနဲ႔ အလွ်င္အျမန္ဓာတ္ပံုရိုက္.. ၂ေယာက္သား အကုန္လံုးကုိ အျမန္အဆန္လုပ္ပါတယ္.. မေန႔က အေၾကာင္းမသိ ေႏွးတုံ႔ ေႏွးတံု႔လုပ္မိလို႔ အစံုမစီးခဲ့ရျခင္းႏွင့္ ဓာတ္ပံု စိတ္ၾကိဳက္ မရုိက္ခဲ့ရျခင္းအတြက္ သင္ခန္းစာေကာင္းေကာင္းရခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား.. ဓာတ္ပံု ရိုက္ျပီးသည္ဆုိသည္နွင့္ ဒစ္စေနစီး ေျမပံုကို ထုတ္ကာ အစီအစဥ္ကို စေတာ့သည္..

အ၀င္၀ရွိ ကမာၻလံုးေရပန္း ေနာက္ဘက္ျခမ္း၌

ေျမပံု ၾကည့္ရာတြင္ အဓိက ထားၾကည့္ရမည့္ အခ်က္မ်ားမွာ-

၁) ေျမပံုကို ပိုင္နိုင္ေသခ်ာစြာ ေလ့လာၾကည့္ရွဳပါ...
၂) Fast Pass ဟု သေကၤတျပထားေသာေနရာမ်ားကို ရွာေဖြပါ...
၃) ကိုယ္ေရာက္ေနေသာေနရာနွင့္ အနီးဆံုး Fast pass ျပထားေသာ ေနရာကို ဦးဆံုးသြားပါ
၄) ဦးဆံုးသြားယူမည့္ Fast Pass ႏွင့္ အနီးဆံုး ျဖစ္ေသာ ေနာက္ထပ္ Fast Pass ေနရာကို သြားရန္ လမ္းေၾကာင္းကိုပါ ရွာထားပါ..
၅) ေျမပံုကို လိုလွ်င္ လိုသလို အထပ္ထပ္အခါခါၾကည့္နိုင္ရန္ လက္ထဲတြင္ အျမဲကိုင္ေဆာင္ထားပါ
၆) သြားရင္းလာရင္း ဓာတ္ပံုရိုက္ရန္ အကြက္အကြင္းေကာင္းေသာ ေနရာမ်ားကိုု Photo Spot ဟုျပထားတတ္ပါသည္.. ဓာတ္ပံု ရိုက္ေကာင္းျပီး လိုခ်င္ေသာ ရွဳခင္းရွဳကြက္မ်ားရနိုင္သည္မွာ မလဲြပင္..
(ဒီေနရာမွာက်မတို႔ ၂ေယာက္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာကေတာ့ ကပဲြေတြကုိ ေနရာေကာင္းေကာင္းကေန ေသခ်ာမၾကည့္ခဲ့ရျခင္းပင္.. ၾကည့္ဖို႔လဲ အခ်ိန္မရျခင္းပင္.. ကပဲြၾကည့္လိုသူမ်ားအတြက္ေတာ့ အ၀င္၀တြင္ Information Board ျဖင့္ ကပဲြ အခ်ိန္နွင့္ ေနရာကို ျပထားပါသည္.. ၁ရက္ထဲႏွင့္ေတာ့ အားလံုး စံုနုိင္မည္မထင္ .. ေဆာ့ဖို႔ စီးဖို႔ အားသန္သူမ်ားအတြက္ေတာ့ ျပပဲြ ထိုင္ေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ အခ်ိန္မေလာက္ပါ)..



က်မတို႔သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ဒစ္စေနစီး၀န္းအတြင္းကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၁၀နာရီမွ်ပင္ရွိေခ်ျပီ.. ၀င္၀င္ခ်င္း ျမင္ရသည္က ျမစ္တစ္ခုျခားထားေသာ မီးေတာင္ၾကီး.. ေတြ႔သမွ်ကို အခ်ိန္မျဖဳန္းပဲ ဓာတ္ပံု အျမန္ရိုက္ၾကသည္. ျပီးေနာက္ အ၀င္၀ႏွင့္ အနီးဆံုးျဖစ္ေသာ Terror House (သရဲအိမ္) ကို သြားျပီး Fast Pass ယူၾကသည္.. ယမန္ေန႔က Fast Pass ၏ အဓိပၸါယ္ ႏွင့္ အသံုးခ်ပံုကို ေသခ်ာမသိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေနာက္က်ခဲ့ရသည္.. Fast Pass ဆိုတာ ပိုက္ဆံပိုေပးရသည္ဟု ထင္ခဲ့ၾကသည္.. ဒုတိယေန႔က်မွသိသည္.. ဤသို႔ မျဖစ္ရေစရန္ ဒီပိုစ့္ေလးႏွင့္ မေဗဒါေျပာျပပါမည္...


Fast Pass အဓိပၸါယ္နွင့္ အသံုးျပဳပံု..

• Fast Pass ဆိုသည္မွာ လူကုိယ္တိုင္ ၀င္တန္းစီးေနစရာမလိုပဲ လက္မွတ္ျဖင့္ တန္းစီထားျခင္းျဖစ္သည္..
• Fast Pass စက္ေတြကို မိမိ စီးမည့္ ေနရာအနီးတ၀ိုက္တြင္ေတြ႔နိုင္သည္..
• Fast Pass စက္ထဲသို႔ မိမိ ပန္းျခံ၀င္ခဲ့ေသာ လက္မွတ္ကို အသြင္းအထုတ္လုပ္လိုက္ပါက.. စက္ ေအာက္အေပါက္မွ Fast Pass ticket က်လာမည္ျဖစ္သည္.. (ထို႔ေၾကာင့္ ပန္းျခံ၀င္လက္မွတ္သည္လဲ အလြန္အေရးပါသျဖင့္ လႊတ္မပစ္မိေစရန္ သတိျပဳသင့္ေပသည္)
• ထိုက်လာေသာ Fast Pass လက္မွတ္တြင္.. ဤ ေနရာကို ျပန္လာစီးရန္ အခ်ိန္ အတိအက်ေရးထားသည္.. (ဥပမာ... က်မတို႔ မနက္ ၁၀ နာရီ ယူေသာ Fast Pass ticket for Terror House တြင္ ညေန ၃နာရီ မွ ၃နာရီခဲြအတြင္း ျပန္လာစီးရန္ပါရွိသည္..)
• ထိုကာလအတြင္း ျပန္လာစီး၍ Fast Pass ကိုျပလိုက္ပါက တန္းစီစရာမလိုပဲ ၀င္စီးနိုင္သည္..
• ေကာင္းသည့္အခ်က္မွာ Fast Pass ယူထားသျဖင့္ သင္သည္ ထိုေနရာတြင္ ညက္မေနေတာ့ပဲ အျခားေနရာတစ္ခုတြင္ သြားစီးနိုင္သည္.. သြားခ်င္ေသာ ေနရာသြား၍ ဓာတ္ပံုပဲရိုက္ရိုက္ ထိုင္ပဲ ေနေန လုပ္ေနလို႔ရသည္.. တန္းစီရေသာ ဒုကၡမရွိ..
• သို႔ေသာ္ ကန္႔သတ္ခ်က္မွာ တစ္ေနရာ၌ Fast Pass ယူျပီးလ်ွင္ ၂ နာရီ အတြင္း ေနာက္ထပ္ Fast Pass ကို မည္သည့္ေနရာတြင္မွ် ယူ၍ မရေတာ့ပါ..
• ထို႔ေၾကာင့္ ၂နာရီအတြင္း သင္တျခား အရာကို စီးခ်င္လွ်င္ မိမိဘာသာ တန္းစီရန္...

သို႔ႏွင့္ က်မတို႔ ၂ေယာက္ Terror House ကို Fast Pass ယူအျပီး လက္ထဲတြင္ ပါလာေသာ ထမင္းထုတ္မ်ားကို ရွဳပ္သျဖင့္ ဗိုက္မဆာေသးေသာ္လည္း ၂ေယာက္သား သေဘာတူညီခ်က္ျဖင့္.. မနက္ ၁၀နာရီတြင္ပင္ ဖြင့္စားလိုက္ၾကသည္.. ျပီးေနာက္ က်မတို႔၏ မဟာ စြန္႔စားခန္းကို မီးေတာင္ၾကီးဘက္သို႔ ခရီးႏွင္ခဲ့ၾကသည္..

ေျမပံုကို အေသအခ်ာၾကည့္ကာ လမ္းတြင္ေတြ႔သမွ် ေကာင္းနိုးရာရာမ်ားကိုလဲ မလြတ္တမ္း ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကသည္.. လွဖို႔ ပဖို႔ အဓိကမထားေတာ့.. မွတ္တမ္းမွတ္ရာ တစ္ခုအေနႏွင့္သာ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကသည္.. အထက္မွာေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း မီးေတာင္ၾကီးကိုေရာက္ရန္ ျမစ္တစ္ခုကိုျဖတ္ေဆာက္ထားေသာ တံတားကို ေက်ာ္ကာ အေတာ္ေလးသြားရေသးသည္.. လမ္းမ်ားကလည္း ၾကိဳၾကိဳၾကားၾကားျဖင့္ အေတာ္ရွဳပ္သည္.. မ်က္လံုးႏွင့္ ေျမပံု ခြာလို႔မရ.. စိတ္တူကိုယ္တူ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ထဲမို႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္..

ေနာက္ဆံုး က်မတို႔ ဦးတည္ရာ မီးေတာင္ၾကီး အတြင္းသို႔ေရာက္သြားပါသည္.. မီးေတာင္ အတြင္းထဲမွ စီးရေသာေနရာကို Journey to the Center of the Earth ဟုေခၚသည္.. ထိုေနရာလဲ Fast Pass လိုသည္.. ၂ေယာက္သား Fast Pass rule ကို ထိုအခ်ိန္က မသိပဲ သြားထုတ္လိုက္ေသးသည္.. စက္က ထြက္လာေသာ စာရြက္က မရဟုဆိုမွ မည္သူမွ မသိလိုက္ပဲ ၂ေယာက္ထဲ အရွက္ကဲြရေသးသည္.. ဒါနဲ႔ ၂ေယာက္သား ၀င္တန္းစီၾကသည္.. ၂နာရီနီးပါၾကာမည္ဟုေျပာသည္.. ဒီတခါေတာ့ မတုန္လွဳပ္ေတာ့.. စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ် ၀င္စီလိုက္သည္..

အတြင္းဘက္ Decoration ကလဲ တကယ့္ မီးေတာင္ အတြင္းဘက္အတိုင္းေဆာက္လုပ္ထားသည္.. တခါတစ္ရံတြင္ ဓာတ္ခဲြခန္းပံုစံေတြ.. မီးခဲပံုစံမ်ားလဲေတြ႔ရသည္.. ေၾကျငာခ်က္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ဆိုင္းဘုတ္မ်ားတြင္.. ရုတ္တရက္ အက်မ်ားႏွင့္ ထိပ္လန္႔ဖြယ္ရာမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ၾကိဳတင္ သတိေပးခ်က္မ်ားကို ၾကားေတြ႔ရသည္.. ထိုသို႔ေတြ႔ရေလ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္စီးခ်င္လြန္း၍ ပိုရင္ခုန္ေလပင္.. သို႔ေသာ္.. ၄၅မိနစ္မွ် ေစာင့္ဆိုင္းျပီးေနာက္တြင္.. ထို စက္ ပ်က္သျဖင့္ ေၾကျငာခ်က္တစ္ခု ဂ်ပန္လိုေျပာကာ တန္းစီေနသူအားလံုးကို ျပန္လႊတ္သည္.. က်မတို႔ ၂ေယာက္လဲ ဘာမွ နားမလည္.. စိတ္လဲေတာ္ေတာ္တိုသြားသည္.. ၄၅မိနစ္ၾကီးေတာင္ ကုန္သြားျပီးမွ မစီးရသျဖင့္.. ေၾကျငာသြားသည္မ်ားကိုလဲ တစ္လံုးမွနားမလည္.. ေဘးဘီေမးရေအာင္လဲ.. အဂၤလိပ္လိုေျပာလိုက္လွ်င္ မ်က္ကလဲ ဆန္ျပာႏွင့္ မ်က္ႏွာလႊဲသြားေသာ ဂ်ပန္မ်ားသာရွိသည္.. အားေတာ့ သိပ္မငယ္ပါ.. ေနာက္ တစ္အုပ္စု ေက်ာ္က အဂၤလိပ္မ်ားလဲ က်မတို႔ ၂ေယာက္ကဲ့သို႔ ပင္ ဘာမွ သိပံုမေပၚ.. ေနာက္ေတာ့မွ ထြက္ေပါက္အေရာက္တြင္ ေတာင္းပန္ေသာ အေနျဖင့္.. Special Pass တစ္မ်ိဳးကို ထုတ္ေပးသည္.. ထို Pass ျဖင့္ မည္သည့္ စက္တစ္ခုကို မဆို တန္းစီစရာမလိုပဲ စီးနိုင္သည္.. ကံေကာင္းျခင္းပင္ဆိုရမည္ေလာ....

ဒီလိုနွင့္ က်မတို႔လဲ အနီးအနားရွိ လူမ်ားသည့္ ကစားစရာ တစ္ခုခုကို ထို လက္မွတ္သံုး၍ သြားစီးမည္.. စီးျပီးလွ်င္ Journey to the Center Of the Earth လဲ ျပန္ေကာင္းေလာက္ျပီးဟုဆံုးျဖတ္ကာ.. မီေတာင္ၾကီး၏ အလည္ဗဟိုတြင္ေဆာက္ထားေသာ ေရကန္အတြင္းရွိ ေရေအာက္သေဘာၤပံုရွိရာေနရာ၌ ေရေအာက္ကမာၻဆိုတာကို သြားစီးဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္.. ထိုေနရာသည္လည္း လူမ်ားေသာေၾကာင့္ Fast Pass လိုသည္.. (က်မကေတာ့ အစက သိပ္ေကာင္းမည္မထင္ထားခဲ့ပါ).. ဟိုေရာက္ေတာ့ Fast Pass ျပျပီး စီးလိုက္သည္..

ေရေအာက္ကမာၻ

ေရေအာက္ယာဥ္လိုမ်ိဳးေလးထဲတြင္ မွန္ကာထားေသာ ျပတင္းေပါက္သံုးခုပါျပီး ျပတင္းေပါက္တစ္ခုကို ၂ေယာက္ထိုင္ရသည္.. က်မတို႔၂ေယာက္လဲ ထိုင္လိုက္ျပီး.. ယာဥ္စတင္ေမာင္းပါသည္.. ယာဥ္ထဲတြင္လဲ သဲထိပ္ရင္ဖို ျဖစ္စရာ ေလသံမ်ိဳးျဖင့္ ဂ်ပန္လို ဘာေတြ ေျပာေနမွန္းမသိ.. နားလည္လွ်င္ေတာ့ ပိုေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမည္... ခဏအၾကာေတြ က်မတို႔ ေရထဲေရာက္သြားသလိုမ်ိဳး.. ယာဥ္အျပင္ဘက္တြင္လည္း ဘူစီေဖာင္းေလးေတြတက္တက္လာသည္.. ျပီးေတာ့ ေရေအာက္သတၱ၀ါမ်ိဳးစံု.. ေရသူမေတြ.. ေရဘ၀ဲ အၾကီးစားၾကီး၏တိုက္ခိုက္တာ ခံရခ်ိန္တြင္ က်မတို႔ ယာဥ္ငယ္ေလး သိမ့္သိမ့္တုန္သြားသည္.. က်မတို႔ မွန္ျပတင္းေပါက္တြင္လည္း ေရဘ၀ဲလက္ၾကီး စုပ္ခြက္ေတြႏွင့္လာေပၚသည္.. ယာဥ္ထဲတြင္ ေအာ္လိုက္ၾကသည့္ျဖစ္ျခင္း.. ခါးပတ္ပတ္ထားစရာမလိုေတာ့ အားကိုးမရွိသလိုခံစားေနရသည္..

အလင္း(lighting).. အသံ.. မွန္ဘီလူးခံုးမ်ား ႏွင့္လူ၏စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ လွည့္ျဖားႏုိင္လြန္းသည္.. အစက က်မတို႔ထင္တာ.. ဒီယာဥ္သည္ က်မတို႔ အျပင္မွာျမင္ခဲ့ေသာ ေရကန္ေအာက္ကို တကယ္သြားတာ ျဖစ္မည္ဟုထင္ခဲ့သည္.. ေနာက္ျပန္ထြက္မွ က်မသူငယ္ခ်င္းက "မျဖစ္နိုင္ဘူးဟ.. တကယ္ေရေအာက္ေရာက္တယ္ဆိုရင္.. ျပန္ထြက္လာရင္ ယာဥ္က ေရေတာက္ေတာက္ရြဲေနရမွာေပါ့... အခုေတာ့ အေျခာက္အတိုင္းပဲ" .. ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္မွ က်မတို႔ အျမင္ေတြကို အလိမ္ခံလိုက္ရျခင္းျဖစ္သည္.. က်မတို႔ ယဥ္ထဲတြင္ ထိုင္ေသာ မွန္ျပတင္းေပါက္မွာ ၂ ထပ္မွန္ဘီလူးခံုး ျဖစ္ျပီး ေရက ထိုအထဲတြင္သာျဖစ္သည္.. အျပင္က အရုပ္မ်ားမွာလဲ အေျခာက္ခန္းထဲတြင္ ထားထားျခင္းသာျဖစ္မည္... ၂ခုေပါင္းစပ္လိုက္ေတာ့ ေရေအာက္တကယ္ေရာက္သလိုျဖစ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္..

ထို႔ေနာက္ မီးေတာင္ကလဲ ျပန္မေကာင္းေသးသျဖင့္ က်မတို႔ အနီးဆံုး ျဖစ္ေသာ Mermaid Lagoon ဘက္သို႔ သြားရန္ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္.. သို႔ေသာ္ မီးေတာင္မွထြက္ရန္ လမ္းေပ်ာက္သျဖင့္ မနဲရွာလိုက္ရေသးသည္.. အေတာ္ရြာလည္ျပီးမွ ၂ ေယာက္သား Mermaid Lagoon ဘက္သို႔ေရာက္သြားသည္..

Mermaid Lagoon ဘက္သို႔ေရာက္သည္နွင့္ ခံစားခ်က္က အေတာ္ကြာသြားသည္.. သြားေလရာ ေရသံေလးေတြၾကားရျပီး.. ခရုေလးေတြ.. ကမာေလးေတြနဲ႔ အျပင္အဆင္က စိတ္ကို ေအးခ်မ္းေစသည္.. Little Mermaid (ေရသူမ) ကာတြန္းကားထဲက သီခ်င္းေလးေတြကိုလဲ Mermaid Lagoon ရဲ႕ ေနရာ အႏွ႔ံမွာၾကားေနရျခင္းက အားျဖည့္လိုက္သျဖင့္ ရာသီဥတုကပင္ ပိုေအးခ်မ္းသြားသလိုခံစားရသည္... ေနာက္ေတာ့.. Fast Pass ေနရာကို ရွာေတာ့ ဂူၾကီးတစ္ဂူကိုသြားေတြ႔သည္.. ဂူ၀င္၀င္ျခင္းတြင္ေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား အေရာင္းဆိုင္ကို အရင္ဆံုးေတြ႔သည္.. မကိုင္လိုက္နဲ႔ ကိုင္လိုက္တာနဲ႔ ေစ်းမ်ားက လူကို ဖ်ားေစေသာေၾကာင့္ ၀င္ငန္းရုံငန္းခဲ့သည္.. ထိုပစၥည္းမ်ိဳးတပံုစံတည္း စကာၤပူေတြ ေစ်းပိုသက္သာသည္.. က်မတို႔ ၂ေယာက္လံုးက ေရွာ့ပင္းဒီေလာက္၀ါသနာပါသူမ်ားမဟုတ္... ပစၥည္းေလးမ်ားကေတာ့ အလြန္ပင္ခ်စ္စရာေကာင္းသည္.. ဂ်ပန္မမ်ားဆိုလွ်င္.. "ခါ၀ါရီ" ဆိုျပီး အသံေသးအသံေညာင္မ်ားျဖင့္ "act cute" လုပ္ျပီး ေအာ္မဆံုးေတာ့..

အေ၀းမွလွမ္းရုိက္ထားေသာ Mermaid Lagoon

Mermaid Lagoon Theater

Fast Pass ေနရာက Mermaid Lagoon Theater ဆို၍ စီးစရာမဟုတ္မွန္းေတာ့သိသည္.. စီးစရာမဟုတ္၍ သိပ္စိတ္မ၀င္စားေသာ္လည္း Fast Pass မွန္သမွ် က်မတို႔ကို စိတ္မပ်က္ေစခဲ့ေသာေၾကာင့္ ယံုယံုၾကည္ၾကည္သြားခဲ့သည္.. ဟိုေရာက္ေတာ့.. မိနစ္၂၀ပဲ ေစာင့္ရမည္ဟုေျပာသျဖင့္ ရေတာင့္ရခဲ ၀မ္းသာအားရ၀င္ၾကည့္ခဲ့သည္.. အထဲေရာက္ေတာ့ Theater တံခါးက မဖြင့္ေသး.. ဗြီဒီယိုကင္မရာ မရုိက္ရ.. ကင္မရာရိုက္လွ်င္ Flash မထည့္ရဟုစည္းကမ္းေတြလဲ ေၾကျငာေနသည္.. ၀င္လွ်င ္ေနရာေကာင္းေကာင္းရဖို႔ တိုးရမည္ဆိုတာေတာ့ နားလည္လိုက္သည္.. အတိုး အက်ိတ္တြင္ ျမန္မာျပည္ဘတ္စ္ကားစီးတိုင္း က်င့္သားရေနေသာ မေဗဒါ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ အျပည့္ရွိသည္.. မိန္းေပါက္၀တည့္တည့္တြင္ ေနရာယူထားသည္.. ေရွ႕တြင္ေတာ့ လူ ၂လိုင္းေလာက္ရွိသည္.. " ေရွ႕ဆံုးတန္းရေအာင္ယူမယ္.." ဟုပင္ ၾကိမ္း၀ါလိုက္ေသးသည္..

တကယ္တန္း Theater တံခါးဖြင့္ေတာ့ ၀င္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ျမင္လိုက္ရသည့္ ဇာတ္ခံုအျပင္အဆင္နွင့္ ထိုင္ခံုအေနအထားက မေဗဒါအတြက္ ဘယ္ေနရာက အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္ဆိုတာကို ဒိြဟပြားေစခဲ့သည္.. အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္.. ဇာတ္ခံုက အလယ္တြင္ ဘဲဥပံုသ႑န္ျဖစ္ျပီး ပရိတ္သတ္ခံုမ်ားက အ၀င္ေပါက္ဘက္မွလဲြ၍ က်န္သည့္ေဘးပတ္ပတ္လည္တြင္ျဖစ္သည္.. မည္သည့္ေနရာမဆိုေတာ့ ဇာတ္ခံုနွင့္ သိပ္မေ၀း.. ဇာတ္ခံုေပၚတြင္ ေရသူမေလး၏ ရတနာဗံုးပံုစံ ဗံုးေလးတစ္ဗံုးကို အ၀င္ေပါက္ကို ေက်ာေပး၍တင္ထားသည္.. က်မလဲ ဘယ္နားထိုင္ရမွန္းမသိေတာ့သျဖင့္.. ေရွ႕တန္းေတြကလဲ ျပည့္လုျပည့္ခင္ျဖစ္ေနသျဖင့္.. စင္ရဲ႕ ေဘးဘက္က ခံုတန္းမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္.. ဒီေလာက္ စင္ေသးေသးေလးနဲ႔ သူတို႔ဘယ္လို တင္ဆက္မလဲ ဆိုတာကို ေတာ့ စိတ္၀င္စားသည္..

ပဲြစေတာ့မွသိသည္.. အဓိက ကျပေဖ်ာ္ေျဖမွဳက ဂြ်န္းဗားသေဘာမ်ိဳးျဖစ္သည္... မင္းသမီးေရသူမ (အဂၤလိပ္ အမ်ိဳးသမီး)နွင့္ ေရသတၱ၀ါေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၾကိဳးေပၚမွသာကျပၾကသည္.. ပရိတ္သတ္ရဲ႕ အေပၚမွ ေျပးလႊားပ်ံ၀ဲေနသေယာင္.. ဘားတန္းၾကိဳးႏွင့္ဆဲြထားေသာ္လည္း.. ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း ေရသူမေလး တကယ္ေရထဲကူးေနတာကို ျမင္ေနသေယာင္ စိတ္ကျဖစ္လာသည္.. ေရသူမ အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္ေသာ အဂၤလိပ္အမ်ိဳးသမီးကလဲ အေတာ္ေခ်ာသည္.. ပတ္ပတ္စက္စက္ေခ်ာသည္.. သူ႔ရဲ႕ ဘားတန္းေပၚမွ လွဳပ္ရွားမွဳေလးမ်ားက ကႏြဲ႕ကလ်နွင့္ အသဲယားခ်င္စရာ.. ေနာက္မွ.. ကာတြန္းထဲက ဂဏန္းနဲ႔ ငါးေလးေတြ ပရိတ္သတ္ထဲက ထြက္လာသည္.. ကာတြန္းကားထဲက သီခ်င္း ၃ ၄ပုဒ္ေလာက္ႏွင့္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖသည္.. ေရဘ၀ဲမၾကီး၏ မ်က္နွာအၾကီးၾကီးပံုစံမ်ိဳးကေတာ့ မ်က္ႏွာက်က္ နံရံကေန အေငြ႕မ်ားၾကားမွ ထြက္လာသည္.. အရုပ္သက္သက္သာ.. လူမဟုတ္... ဒါေပမဲ့ အသက္၀င္သည္..


ေဘးခံုျဖစ္၍ ေရသူမကို ေဘးေစာင္းၾကည့္ေနရတာမ်ားသည္.. တခါတရံ ၾကိဳးတန္းေပၚကေန တစ္ရုံလံုးကို လႊဲျပီး တက္တာလိုက္ျပမွသာ မင္းသမီးမ်က္နွာကို တည့္တည့္ျမင္ရသည္.. ထို႔ေၾကာင့္.. မိတ္ေဆြသြားမည္ဆိုလွ်င္.. အေကာင္းဆံုးေနရာကေတာ့ ရုံဖြင့္ဖြင့္ျခင္း.. ထို ရတနာဗံုးႏွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ျဖစ္ေသာ... အ၀င္တံခါးေပါက္ႏွင့္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ႏွင့္ အေ၀းဆံုးျဖစ္ေသာ ခံုတန္းမ်ားကို အေျပးအလႊားသြားဦးၾကပါရန္အသိေပးအပ္ပါတယ္.. (ကိုယ့္အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ရင္းတဲ့ သင္ခန္းစာေလးပါ)..


ထို႔ေနာက္ အနည္းငယ္လွည့္ပတ္ၾကည့္ရွဳခ်က္အရေရာ.. ေျမပံုပါ အခ်က္အလက္အရေရာ က်မတို႔အၾကိဳက္ သိပ္မရွိနိုင္ေတာ့ပဲ.. ကေလးကစားစရာမ်ားသာ မ်ားသျဖင့္.. Mermaid Lagoon က ထြက္ခြာကာ လွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ျမင္ေနရေသာ ကုလားျပည္လိုလို.. ဗလီလိုလိုပံုစံ ေဆာက္ထားေသာတိုင္းျပည္ဘက္သို႔ ခရီးႏွင္ခဲ့ၾကသည္..

ပိုစ့္ရွည္ေနျပီျဖစ္သျဖင့္ ဆက္ရန္...