Tuesday, July 14, 2009

Meteor Garden Vs Hana Yori Dango Vs Boys Before Flowers

ပုံမှန်အတိုင်းတော့ ကျမ ရုပ်ရှင်တွေ ပြန်ရိုက်ကားတွေကို သိပ်သဘောမကျပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ခုပြောမဲ့ကားတွေကတော့ ပြန်ရိုက်တာကိုမှ တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦးမတူအောင်… သူ့ထက်သူသာအောင် ပြိုင်ဆိုင်ပြီး ရိုက်ထားတာကတစ်ကြောင်း… ကျမကို Drama Fever တွေ စပြီးပေးခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးဖြစ်တာကြောင့်တစ်ကြောင်း တို့ကြောင့်… အဲဒိ သုံးကားလုံးကို နှိုင်းယှဉ်ချင်လို့ အချိန်ကုန်ခံပြီးတော့ကို ၃ကားလုံးကို ကြည့်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်… ၃ကားလို့သာပြောတာပါ… အမှန်တော့ ဇာတ်လမ်းက တစ်ခုတည်းပဲ… ဂျပန်က Comic ကာတွန်းကို ရုပ်ရှင်ပြန်ရိုက်ထားတာ…

၂၀၀၁ ခုနှစ်မှာ ထိုင်ဝမ်က Meteor Garden ဆိုတဲ့အမည်နဲ့ အရင်ဆုံး ဇာတ်လမ်းတွဲရိုက်တယ်….




၂၀၀၈ ခုနှစ်မှာ ဂျပန်က Hana Yori Dango ဆိုပြီး အဲဒိဇာတ်လမ်းကိုပဲ ပြန်ရိုက်တယ်…



၂၀၀၉ခုနှစ်မှာတော့ Boys Before Flowers ဆိုပြီးတော့ ကိုရီးယားက လတ်တလော နာမည်ကြီးနေတဲ့ ဇာတ်လမ်းအနေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်…




တစ်နိုင်ငံနဲ့ တစ်နိုင်ငံ ဇာတ်လမ်းက အနည်းကျဉ်းလောက်ပဲ ကွာတယ်… ပင်မ ဇာတ်လမ်းကျောရိုးက တူတူပဲ…
အဲ… အားလုံး တူညီတဲ့အချက်ကတော့ မင်းသား ၄ယောက် ပါတယ်… မင်းသမီး ၁ယောက်ပဲ… မင်းသား ၄ယောက်လုံးက အရမ်းမိုက်…အရမ်းချောတဲ့ကောင်လေးတွေဖြစ်ရတယ်… ပြီးတော့… အဲဒိကားကို ဘယ်နိုင်ငံကပဲ ရိုက်ရိုက် လူကြိုက်များပြီး အောင်မြင်တယ်… အဲဒိကားရိုက်တဲ့ မင်းသားတွေ မင်းသမီးတွေဟာ အဲဒိကားရိုက်ပြီးရင် တဟုန်ထိုးအောင်မြင်သွားတတ်ကြတယ်… ဒီပိုစ့်လေးမှာ သူတို့ ၃နိုင်ငံက ကျမအကြိုက်နဲ့ မကြိုက်တာလေးတွေကို ယှဉ်ပြီး ပြောပြချင်တယ်…

ဇာတ်လမ်းအကျဉ်း


တစ်နိုင်ငံလုံးက ချမ်းသာပြီး လူကုံတန်အသိုင်းအဝိုင်းတွေချည်းပဲ တက်တဲ့ ကျောင်းမှာ သာမာန် လက်လုပ်လက်စား(ချို့ချို့တဲ့တဲ့) မိသားစုထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်လဲ တက်တယ်… သူတို့မိသားစုအတွက်တော့ ဒီသမီးလေး ဒီလိုကျောင်းမျိုးမှာတက်ခွင့်ရတာကိုက အရမ်းကို ဂုဏ်ယူ ပီတိဖြစ်ရတယ်… မင်းသမီးကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့မိသားစု ဝင်ငွေအခြေအနေကြောင့် သိပ်မတက်ချင်ပေမဲ့… သူ့မိဘတွေ စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက် ကျောင်းမှာ အနှိမ်ခံရပင်မဲ့ ဂရုမစိုက်ပဲ တက်တယ်…
အဲဒိကျောင်းမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အချမ်းသာဆုံးဖြစ်တဲ့ မိသားစုကလာတဲ့ ကောင်လေး ၄ယောက်အဖွဲ့က ဗိုလ်ပဲ… သူတို့ထဲက ခေါင်းဆောင်ကောင်လေးရဲ့ မိသားစုက ဒီကျောင်းကို မ တည်ထားတဲ့သူပေါ့… ဒါကြောင့်သူတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ လူမထင်ပဲ ကျောင်းမှာ ဆိုးချင်တိုင်းဆိုးတယ်… သူတို့အဖွဲ့နာမည်က F4 တဲ့… ဘယ်သူမှ F4 နဲ့ ပြဿနာမတက်ရဲကြဘူး… သူတို့မကျေနပ်တဲ့သူကို အနီရောင် စာလေးကပ်ခံရပြီဆိုရင်တော့ အဲဒိလူကို တစ်ကျောင်းလုံးက F4 ကို မျက်နှာလုပ်ချင်ဇောနဲ့ ဝိုင်းပြီး အနိုင်ကျင့် နှိပ်စက်ကြတယ်… F4 က ချမ်းသာသလို… သူတို့က အရမ်းလဲ ချောတယ်… မိန်းကလေးတွေအားလုံးရဲ့ အိပ်မက်မက်ချင်စရာ ယောကျာၤးလေးတွေပေါ့…
ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးကတော့ သတင်းကြားတာနဲ့ကို တစ်စက်ကလေးမှ သူတို့အဖွဲ့ကို ကြည့်မရခဲ့ဘူး… သို့သော် အားမတန် မာန်လျော့ဆိုတဲ့စကားအတိုင်းပဲ အများထဲက တစ်ယောက်ဆိုပြီးတော့ပဲ မပတ်သတ်ပဲနေတယ်…

ဒါပေမဲ့ သူမ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် မတော်တဆ ချော်လဲလို့ အညစ်အကြေးတွေ F4 ခေါင်းဆောင် ကောင်လေးကို ပေသွားရာက စပြီး… တောင်းပန်ပေမဲ့ မကျေနပ်နိုင်ပဲ အနိုင်ကျင့်တဲ့အတွက်…. မဟုတ်မခံပဲ အမြဲ သူငယ်ချင်းဘက်က ရပ်တည်တတ်တဲ့ မင်းသမီးနဲ့ ထိပ်တိုက် ရန်ဖြစ်ကြတယ်… နောက်နေ့မှာပဲ မင်းသမီး အနီရောင်စာရပါလေတော့တယ်… တစ်ကြောင်းလုံးက ဘယ်လောက်ပဲ ဝိုင်းနှိပ်စက်စက် မင်းသမီးက ရင်ဆိုင်တယ်… စိတ်ဓာတ်မကျတဲ့အပြင် နောက်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ကောင်လေးကို သူမကိုယ်တိုင် သွားစိန်ခေါ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့… သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီလို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးမပြောနဲ့ ယောကျာၤးချင်တောင် စိန်ခေါ်မခံရဘူးတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကောင်လေးအတွက် ကောင်မလေးကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ကောင်မလေးကတော့ သူ ဒုက္ခရောက်တိုင်းသူ့ကို အမြဲ ကူညီခဲ့တဲ့ အေးဆပ်ဆပ်ကောင်လေး ဖြစ်တဲ့ F4 ထဲက ဒုတိယကောင်လေးကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တယ်…

သို့သော်… မာနကြီးပြီး ကလေးဆန်တဲ့ သူဋ္ဌေးသားခေါင်းဆောင်ကောင်လေးရဲ့ အနစ်နာခံပြီး စစ်မှန်တဲ့အချစ်ကြောင့် နောက်ဆုံးကောင်မလေးလဲ သူ့ကိုပဲ ချစ်မိသွားတယ်…
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ၂ယောက်ရဲ့ ချစ်ဇာတ်လမ်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ မနာလိုသွေးထိုးမှုတွေ ကြောင့် အထင်လွဲမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်… ပြဿနာတွေကို ကျန်တဲ့ F4 အပေါင်းအပါသူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ စည်းစည်းလုံးလုံးဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပင်မဲ့… သူတို့ ၂ယောက်အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ အကြီးမားဆုံး ရန်သူကတော့ အားလုံးက ကြောက်ရတဲ့ကောင်လေးရဲ့ အမေ သူဋ္ဌေးမကြီးဖြစ်နေတယ်…

ဒီလိုအခက်အခဲတွေကြားမှာ ကလေးဆန်ဆန်ဆိုးတတ်ပေမဲ့ ကောင်မလေးကိုသိပ်ချစ်ပြီး ကောင်မလေးနဲ့ ပတ်သတ်ရင် အမြဲရှိနေတတ်တဲ့ သူဋ္ဌေးသားလေးနဲ့ ဆင်းရဲပင်မဲ့ မာနရှိပြီး ဘယ်အရာကိုမှ လွယ်လွယ်အရှုံးမပေးပဲ အမှန်တရားဘက်က အမြဲရပ်တည်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးကို ပျော်စရာ… ငိုစရာ... လွမ်းစရာ… ရင်ခုန်စရာ… အားကျစရာများစွာနဲ့… ကြည့်ရှုရမှာဖြစ်ပါတယ်…

နှိုင်းယှဉ်ချက်…


မှတ်ချက်။ ။ ဤ နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ကျမတစ်ယောက်တည်း၏ အမြင်ဖြင့်သာ ဆုံးဖြတ်ရေးသားထားချင်းဖြစ်၍ ကြိုက်သလို သဘောထားကွဲလွဲနိုင်ပါသည်…

ဇာတ်လမ်းနှိုင်းယှဉ်ချက်…

ကျောရိုးအခြေခံဇာတ်လမ်းက အရမ်းကောင်းပြီး ၃နိုင်ငံစလုံးက အဓိက အချက်တွေကို တူညီစွာရိုက်ထားသော်ညား တချို့သော ဇာတ်လမ်းအချိတ်အဆက်လေးတွေနဲ့ ဇာတ်ဝင်ခန်း အစီအစဉ်လေးတွေကတော့ ကွာခြားပါတယ်… အဲဒါလေးတွေကို ကျမသတိထားမိသလောက် နှိုင်းယှဉ်ပြောပြပါရစေ…

Taiwan Version (Meteor Garden)


ဇာတ်လမ်းအစပိုင်းမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်… တင်ပြပုံလဲ ကောင်းတယ်… ဒါပေမဲ့ အလယ်လောက်မှာ တရုတ်ကားများထုံးစံအတိုင်း အရမ်းစွဲလွန်းတယ်… 
 အထူးသဖြင့် မင်းသမီး သူ့မိဘတွေနေတဲ့ တောကို ပြန်သွားတဲ့ အပိုင်း က ဇာတ်အေးသွားတယ်… ဇာတ်ဝင်တေးကောင်းတယ်… ပထမ မင်းသားကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ မင်းသား ၃ယောက်လုံးက လူသစ်တွေကို သုံးထားတယ်… သူကတော့ ၂၀၀၀ ခုနှစ်က ရိုက်တဲ့ကားဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် နောက်ပိုင်းရိုက်တာတွေလို သိပ်ပြီး 

နောက်ဆုံးပေါ်ပစ္စည်းသုံးမှုကတော့ ဘယ်လိုက်မှီနိုင်မလဲ… ဥပမာ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ မင်သားတွေသုံးတဲ့ဖုန်းတို့ ဘာတို့ အဲဒိခေတ်ကဖုန်းတွေဆိုတော့ နောက်မှ ပြန်ရိုက်တဲ့ကားတွေနဲ့ ယှဉ်စရာမလိုဘူးလို့ထင်တယ်… အဲဒိအချက်ကတော့ နောက်မှ ရိုက်တဲ့ ဂျပန်နဲ့ ကိုရီးယားနဲ့ လိုက်ယှဉ်မနေသင့်ဘူးလို့ထင်တယ်… တချို့ ဖိုရမ်တွေမှာ အဲဒိအချက်ကို ထိုင်ဝမ်ကားကို အပြစ်ပြောကြတာတွေ့တယ်… ဒါက ခေတ်နဲ့ပဲဆိုင်တယ်… သူတို့ မသုံးနိုင်တာမဟုတ်ဘူး… ပြီးတော့ သူက ပထမဆုံးရိုက်ရတဲ့သူ… ဒီဇာတ်လမ်းက ဘယ်လောက်ထိပေါက်မယ်မပေါက်ဘူး မသေချာပဲနဲ့ ဒီရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ ကမ္ဘာမပတ်နိုင်ဘူးလို့ထင်တယ်… (ဂျပန်နဲ့ ကိုရီးယား ပြန်ရိုက်ရာမှာ ကမ္ဘာတလွှားကနေရာတော်တော်များများပါတယ်…) 



 

ဂျပန်ကား ဇာတ်လမ်း (Hana Yori Dango)


 သူက တရုတ်ကားရဲ့ Season 1 ကိုပဲ ၂ပိုင်းခွဲပြီး ရိုက်ထားတယ်… Hana Yori Dango 1 နဲ့ 2 ဆိုပြီး ရှိတယ်… သူကတော့ စ လာတာနဲ့ မင်းသားတွေ ကျောင်းလာတာ ဟတ်လီကော်ပတာနဲ့… အတော်လေးကို သားသားနားနားလဲရိုက်ထားတယ်… လူတွေက ဂျပန်ကားကမှ ပိုသုံးနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒါက မနှိုင်းယှဉ်သင့်ဘူးလို့ထင်တယ်… ဇာတ်ဝင်တေးက သာမာန်ပဲ… သိပ်ထူးထူးခြားခြားမရှိဘူး… ဆိုလိုတာက မကောင်းဘူးလို့ပြောတာမဟုတ်ဘူး… ဒီလိုကားမျိုးအတွက် ဇာတ်ဝင်တေးဆိုတာကလဲ အဓိကနေရာမှာပါတယ်လေ…. ဒါပေမဲ့ ကျမနားထဲမှာ မစွဲဘူး… (တရုတ်ကားနဲ့ ကိုရီးယား ဇာတ်ဝင်တေးက စွဲတယ်…) တချို့ကျောင်းက အခန်းတွေဆိုရင် ဟယ်ရီပေါ်တာကားက ဇာတ်ဝင်တီးလုံး မျိုးတောင်
သံုးထားတယ္… သူတို့ မူရင်း ဂျပန် ဝတ္တုကိုပဲ ဂျပန်ကားရိုက်တဲ့ စတိုင်အတိုင်းရိုက်ထားပေမဲ့… ပြိုင်ဘက်နိုင်ငံတွေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် အနည်းငယ် အားနည်းနေတယ်… ပထမ မင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသားက နာမည်ကြီးပြီးသားတွေကိုပဲ သုံးထားတယ်… ဒါပေမဲ့ ပထမမင်းသားက ညှက်လွန်းတယ် (နောက်မှ တစ်ယောက်ချင်း နှိုင်းယှဉ်အုံးမယ်..)

ဇာတ်လမ်းက လိုရင်းတိုရှင်း ချုံ့ထားပေမဲ့… Season 1 အဆုံးပိုင်းနားမှာ မင်းသမီးက Beauty Contestant ဝင်ပြိုင်ရတာကြီးက သဘာဝသိပ်မကျဘူး… ဇာတ်လမ်းနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်… သူလဲ မင်းသားတွေ လျှောက်လည်တဲ့ အခန်းတွေအတွက် တခြားနိုင်ငံတွေမှာ သွားရိုက်တယ်…


ကိုရီးယားဇာတ်လမ်း (Boys Before Flowers)


ကိုရီးယားကားက ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့စည်းမှုမှာ သဘာဝကျကျ ဖွဲ့စည်းထားတယ်… ဥပမာ… မင်းသမီးက ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ ကျောင်းကို ဘာကြောင့်တက်ခွင့်ရလဲဆိုတာ… (ကျန်တဲ့ ၂ကားမှာ မပါဘူး.. ဒီကားမှာတော့ ရှင်းပြထားတယ်… ) တရုတ်ကားမှာ စွဲ လွန်းတဲ့အခန်းတွေကို သူက လိုအပ်သလို ဖြတ်ညှက်ကပ် ပေါင်းခြုံ့လိုက်တယ်… တခါတလေ တရုတ်ကားမှာ သပ်သပ်စီဖြစ်တဲ့ ကိစ္စ ၂ခုကို ကိုရီးယားက တစ်ပြိုင်တည်းရှင်းလိုက်တာတွေရှိတယ်… (ဥပမာ ပြောပြမလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ မေ့နေတယ်…) ဇာတ်ဝင်တေးတွေက အတော်လေးကောင်းတယ်… ပေါက်လဲပေါက်တယ်… နိုင်ငံပေါင်းစုံက Beach တွေနဲ့ လှတဲ့ ရှုခင်းတွေ အများဆုံးပါတယ်… နိုင်ငံလဲ တော်တော်စုံတယ်… ပိုက်ဆံလဲ အတော်လေး အကုန်ကျခံပြီး ရိုက်ထားတယ်လို့သိရတယ်… သူက နောက်ဆုံးမှ ရိုက်တဲ့ကားဆိုတော့ အရှေ့လူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို အတော်လေးဖြည့်ထားတယ်လို့ ထင်တယ်… မင်းသားလေးယောက်လုံးကလဲ အားလုံး တစ်ပြေးညီသူ့ဟာနဲ့သူ အတော်လေးကို ချောကြတယ်… Over All ဇာတ်လမ်းကိုခြုံကြည့်ရင်တော့ ကိုရီးယားကို အကြိုက်ဆုံးလို့ ပြောလို့ရတယ်…

ပါဝင်သူများကို နှိုင်းယှဉ်ချက်…



ခေါင်းဆောင် မင်းသမီး


သူ့ရဲ့ Character ကတော့ အမှန်တရားဘက်ကရပ်တယ်… အားနွဲ့တဲ့သူဘက်က ရပ်တည်တယ်… ခွံအားသုံးပြီး အနိုင်ကျင့်တာကို မကြိုက်ဘူး… မာနရှိတယ်… မိန်းကလေးပင်မဲ့ နွဲ့နွဲ့နှောင်းနှောင်း အိညောင်အိညောင်မရှိဘူး… သူငယ်ချင်းတွေ အနိုင်ကျင့်ခံရတိုင်းလဲ ကယ်တင်တယ်… ဘယ်အရာကိုမှ လွယ်လွယ်အရှုံးမပေးတတ်ဘူး…
အသွင်အပြင်အရတော့ ဇာတ်လမ်းအရ သူက ချောတယ်… ဘယ်လောက်ပဲ ဂုဏ်ဒြပ်ကြီးတဲ့သူတွေကိုပဲဖြစ်ဖြစ် မဟုတ်ရင် မခံဘူး… မကြောက်ဘူး… ထိုင်ဝမ်ကားနဲ့ ဂျပန်ကားမှာတော့ မင်းသမီးက ချောတယ်… အဲဒိအတွက် သူ့မိဘတွေက သူ့သမီး ချမ်းသာတဲ့ သူနဲ့ ရအောင် ကျောင်းကောင်းမှာထားတာ… ကိုရီးယားကားမှာတော့ မင်းသမီးက မချောဘူး သာမာန်ရုပ်ရည်အနေနဲ့ပဲ သရုပ်ဆောင်ရတယ်… အစကတော့ မင်းသမီးက ဒုတိယမင်းသားကို ကြိုက်ပင်မဲ့ တကယ်တမ်း ဒုတိယမင်းသားနဲ့ တွဲတော့ ပထမမင်းသားနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းလေးတွေ သူနဲ့ သွားခဲ့တဲ နေရာလေးတွေကိုပဲ မြင်နေပြီး ပထမမင်းသားဆီကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားတယ်… (အဲဒိတစ်ချက်လေးပါပဲ… နောက်ပိုင်းတော့ ပထမ မင်းသားနဲ့ အရူးအမူးချစ်သွားတာပါ)

ဆန်းချိုင့် (ထိုင်ဝမ်)။ ။ 



ချစ်စရာကောင်းတယ်… အဝတ်အစားနဲ့ ပြင်ဆင်မှုက သူမ Character နဲ့လိုက်ဖက်တယ်… မာနရှိတာ… မဟုတ်မခံတတ်တာ… ခွန်အားခြင်းမမျှပင်မဲ့ သတ္တိရှိရှိ စိန်ခေါ်ရဲတာကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်သရုပ်ဆောင်နိုင်တယ်… ကောင်လေးအမေ သူဋ္ဌေးမကြီး အိမ်လိုက်လာပြီး သူမကို စော်ကားတဲ့ စကားတွေပြောတုန်းက မခံပဲ အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တဲ့ အခန်းကို အားအရဆုံးပဲ… သူမ သရုပ်ဆောင်တာ အပိုအလိုမရှိဘူးလို့ခံစားရတယ်… ၃နိုင်ငံစလုံးက မင်းသမီးတွေယှဉ်လိုက်ရင် သူမကို အကြိုက်ဆုံးပဲ… ဒီကားဟာ သူမကြောင့် ကျမကို ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုအားကောင်းခဲ့တယ်…


မကီနို(ဂျပန်)။ ။ 



သူမလဲ ချစ်စရာကောင်းပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အနည်းငယ် Act Cute လုပ်တယ်… ဒီဇာတ်လမ်း Character အရ မင်းသမီးဟာ Act Cute… Act weak လုပ်ပြနေစရာမလိုဘူး… ဒါပေမဲ့ ချို့တဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့အတွက်ကြောင့် ဇာတ်လမ်းအရ သူ့အလိုလို Weak ဖြစ်တဲ့ပုံစံရှိရမယ်လို့ ကျမထင်တယ်… ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမဟာ သူ့သဘာ၀ ဘဝပေးအရ Weak ဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ Weak ဖြစ်တာကို ပြတာမဟုတ်ဘူး… အမြဲ ကြံ့ကြံ့ခိုင်နေတတ်တယ်..အဲဒါကို သိသာထင်ရှားအောင်လုပ်ပြနေစရာမလိုဘူး… မသိမသာပဲ ပရိတ်သတ်က သနားအောင်လုပ်နိုင်မှ သရုပ်ဆောင်ကောင်းတယ်လို့ ကျမထင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ဂျပန်မင်းသမီးလဲ သူ့ဟာနဲ့သူတော့ ကြည့်ကောင်းပါသေးတယ်…

ဂန်ဂျန်ဒီ(ကိုရီးယား)။ ။ 



ဒီပိုစ့်တစ်ပုဒ်လုံးမှာ အရေးချင်ဆုံးက သူမအကြောင်းပဲ… တမျိုးတော့မထင်လိုက်နဲ့… ကြိုက်လွန်းလို့တော့မဟုတ်ဘူး.. မုန်းလွန်းလို့… ကိုရီးယား Boy Before Flower ကို သူမကြောင့် ပြီးဆုံးတိုင်အောင် မနည်း သည်းခံပြီးကြည့်ခဲ့ရတယ်… Too much Act cute … too much act innocent …. ကျမအပေါ်မှာပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ မင်းသမီးဟာ သူ့သဘာဝအတိုင်း Cute တယ်… innocent ဖြစ်တယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို တကူးတက လုပ်ပြနေစရာမလိုဘူး… သူမရဲ့ ရိုးသားပါတယ်ဆိုတဲ့ အမူအယာမျိုးလုပ်ပြနေတာဟာ တုံးတုံးအအ မိန်းမပုံစံမျိုးပေါက်နေတယ်လို့ ကျမထင်တယ်… ထိုင်ဝမ်ရော ဂျပန်ရောက မင်းသမီးတွေ သရုပ်ဆောင်သွားတာ တစ်ယောက်မှ ငတုံးမပုံစံမပေါက်ဘူး… အဲဒါအချက်က ကျမကို စိတ်အနှောက်အယှက် အပေးဆုံးအချက်ပဲ… မင်းသမီး ၃ယောက်လုံးကို ယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်း သူမဟာ ရုပ်အဆိုးဆုံးဖြစ်တယ်… ဇာတ်လမ်းအရ မင်းသမီးဟာ မင်းသား၄ယောက်ရဲ့ Junior အဖြစ်သရုပ်ဆောင်ရပင်မဲ့… သူ့အသက်ဟာ ပါတဲ့ မင်းသား ၄ယောက်လုံးထက် ကြီးတယ်ဆိုတာ သိသာစေတယ်…
အဝတ်အစားကလဲ တကယ့်ပွဲနေ့ပွဲထိုင်တွေမှာ ကောင်းကောင်းကန်းကန်းဝတ်ရမဲ့နေရာဆိုရင် ဂါဝန်အတိုကြီး အမြဲဝတ်တယ်… သူမခြေထောက်တုတ်တုတ်တွေနဲ့ လုံးဝကြည့်မကောင်းဘူး… Costume Designer ကိုပဲ အပြစ်ပြောရမလား… သတိထားပြီးကြည့်မိတယ်… ပွဲလုပ်တိုင်း ဂါဝန်အတိုကြီးဝတ်တယ်…

ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ ကျောင်းသူဝတ်စုံ စကပ်အတိုလေးတွေဝတ်တာများတယ်…
ပြီးတော့ မင်းသားအမေ သူ့အိမ်လိုက်လာပြီး စော်ကားတဲ့ စကားတွေပြောတော့လဲ ငတုံးမကြီးလို ပါးစပ်ကြီး ဟပြီးနားထောင်နေတယ်… ဘာတစ်လုံးမှ ပြန်မပြောဘူး… ကိုရီးယားကားက မင်းသားအမေက မင်းသမီးကို စော်စော်ကားကား မှိုချိုးမျှစ်ချိုးအပြောဆုံးပဲ… ဒါပေမဲ့ ငြိမ်ခံနေတယ်… သူ့ဘက်ကနာလို့ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး… ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်မင်းသမီးဘက်က နာလို့ပြောတာပါ… တခြားကားတွေမှာ မင်းသားနဲ့ မင်းသမီးတွေ့ရင် ကိုယ်ကလဲလိုက်ပြီး ကြည်နှုး ရင်ခုန်နေတတ်ပင်မဲ့… သူ့ကြောင့် မင်းသားနဲ့ သူနဲ့တွေ့ရင် ရင်ခုန်ဖို့နေနေသာသာ မင်းသားဘက်ကနေ နာနေရတယ်… ဒီဇာတ်လမ်းကို မင်းသမီးလုပ်ရဖို့အတွက်များ ပိုက်ဆံပေးပြီးလိုက်ထားသလားလို့ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထင်မိတယ်… ကျမအတွက်တော့ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ သူမကို ဇာတ်ကောင်အဖြစ်ရွေးထားတာဟာ ကျန်တဲ့ သူအားလုံးကို ဆွဲချသွားတယ်လို့ထင်မိတယ်… မင်းသားတွေခမျာ ကျန်တဲ့နိုင်ငံတွေက မင်းသားတွေထက်ချောပင်မဲ့ သူမကိုဝိုင်းချစ်နေကြရတဲ့အတွက် ကျမစိတ်ထဲသူတို့ကိုပါရောပြီး ကြိုက်ချင်စိတ်ကုန်သွားတယ်… ကျမအနေနဲ့ သူမရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို စော်ကားတာတော့မဟုတ်ပါဘူး… သူမလဲ အနည်းနဲ့အများတော့ ကြိုးစားထားမှာပါ… သူမကို ခုလိုပြောနေဖို့လဲ ကျမကဘာကောင်မှ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ပရိတ်သတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ထဲရှိတာကို ဝေဖန်ရုံသတ်သတ်ပါ… ဒီဘလောက်ပေါ်မှာ မြန်မာလိုရေးနေတဲ့အတွက်လဲ သူမအတွက် ဘာမှ မထိခိုက်ဘူးလို့ထင်ပါတယ်…


ခေါင်းဆောင်မင်းသား…


သူ့အသွင်အပြင်ကတော့ ဆံပင်ကောက်တယ်… အရပ်ရှည်တယ်… ချောတယ်…
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့အတွက် ခန္ခာကိုယ်ဖွင့်ထွားသင့်တယ်လို့ကျမထင်တယ်…
သူဟာ… ကောင်မလေးနဲ့မတွေ့ခင်အထိဆိုးတယ်… ဒါပေမဲ့ သူဆိုးတာက ကလေးဆိုးသလိုပဲ… စိတ်ထားမကောင်းလို့ သူများနစ်နာပါစေဆိုပြီးဆိုးတာမဟုတ်ပင်မဲ့… တခါတလေ သူတို့လုပ်လိုက်လို့ သူတို့မသိလိုက်ချိန်မှာပဲ ဘဝပျက်သွားတဲ့ သူတွေရှိတယ်… ဇွတ်တရွတ်ဆန်တယ်… စကားပြောရင် မောက်မာတယ်… နုနုညံ့ညံ့မပြောတတ်ဘူး… ဘယ်တော့မှ တဘက်သားကို မတောင်းပန်တတ်ဘူး…
သူ့ရဲ့ လက်သုံးစကားကတော့ “လောကကြီးမှာ တောင်းပန်တိုင်းသာ ပြဿနာတွေ ပြေငြိမ်းနေမယ်ဆိုရင်… ရဲတွေရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး” တဲ့….

ချစ်စရာကောင်းတဲ့အကျင့်လေးက စကားပုံတွေဘာတွေပြောရင် အမြဲမှားပြောတတ်တယ်… မိန်းမလုံးဝစိတ်မဝင်စားဘူး… သူ့ကိုဘယ်လောက်ပဲ လိုချင်တဲ့မိန်းမတွေများများ ဖွဲ ဇကွဲလိုပဲ ဆက်ဆံတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးနဲ့ကျမှ ငွေနဲ့လဲ ပေါက်လို့မရ… သူသိပ်ချစ်ရတဲ့ သူ့အစ်မနဲ့လဲ Character တူနေတဲ့ ကောင်မလေးမို့ အရမ်းချစ်သွားတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ သူအတော်လေးပြောင်းလဲခဲ့တယ်..
ကြမ်းတမ်းတဲ့သူ့စရိုက်ကြောင့် မင်းသမီးနားကပ်တဲ့ ကောင်မှန်သမျှကို လက်သီးနဲ့ ဖြေရှင်းမယ်ဆိုတာချည်းပဲ… မင်းသမီးကို သဲသဲလှုပ်ချစ်ပြီး မင်းသမီးလိုအပ်ချိန်တိုင်းမှာ အမြဲရှိတယ်… သူ သဝန်အတိုဆုံးသူကတော့ မင်းသမီး အရင်က စိတ်ဝင်စားခဲ့တဲ့ သူ့အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဒုတိယမင်းသားနဲ့ပဲ…

သောက်မိန်စွတ် (ထိုင်ဝမ်)။ ။ 



အသွင်အပြင်မှာ မူရင်း ဝတ္တုထဲက မင်းသားက ဆံပင်ကောက်ပင်မဲ့.. ဒီထိုင်ဝမ်မင်းသားက မကောက်ဘူး… Spiky hair နဲ့… ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းလဲရှိတယ်…
စစလာချင်းအတော်အမြင်ကပ်စရာကောင်းပင်မဲ့… နောက်ပိုင်းအရမ်းကို ရင်ခုန်ချင်စရာ ချစ်ချင်စရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်… တကယ့် ဒီဇာတ်လမ်းမှာ လိုအပ်နေတဲ့ သူဋ္ဌေးသားရဲ့ Character ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်သရုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့ထင်တယ်…
၃နိုင်ငံစလုံးက မင်းသားတွေက ချောကြပင်မဲ့ ဒီမင်းသားရဲ့ အကြည့်… အသံ… လှုပ်ရှားမှု… သဝန်တိုပုံ စတာတွေက ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲအသဲထဲ အေးခနဲ လှုပ်ရှားတဲ့အထိ ကျမကို ပြုစားနိုင်တယ်… ကျမအမြင်မှာတော့ ဒီဇာတ်လမ်းကိုရိုက်တဲ့ ၃နိုင်ငံစလုံးကမင်းသားတွေထဲမှာ သူက အသင့်တော်ဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံးလို့ထင်တယ်….

ဒိုမီရိုဂျီ (ဂျပန်)။ ။ 



အသွင်အပြင်အရ ကျန်တဲ့ F4 ၃ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူက ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ညှပ်နေတယ်… အရမ်းပိန်လွန်းတယ်… ဒီမင်းသားကို တခြားကားတွေမှာ အရမ်းကြိုက်ပင်မဲ့… သူဟာလဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုတာ လက်ခံပင်မဲ့ ဒီဇာတ်ကောင်နဲ့တော့လုံးဝမလိုက်ဖက်ဘူးလို့ထင်တယ်… ဝတ္တုထဲက ဇာတ်ကောင်အတိုင်း ဆံပင်တော့ ကောက်တယ်… ဂျပန်တွေရဲ့ စကားပြောတဲ့အကျင့်ပဲလား ဒါမှမဟုတ်သူကိုယ်တိုင်က လိုတာထက်ပိုသရုပ်ဆောင်နေသလားတော့မသိဘူး… စကားပြောရင် အော်လွန်းတယ်… (တခြားနိုင်ငံကမင်းသားတွေလဲ အော်ပါတယ်… ဇာတ်ကောင်စရိုက်ကိုက စကားကို ညင်ညင်သာသာမပြောတတ်ဘူးဆိုပင်မဲ့… ဂျပန်မင်းသားက ပိုလွန်းတယ်လို့ထင်တယ်…) ၃နိုင်ငံယှဉ်ရင်တော့ ဂျပန်မင်းသားက ဒီဇာတ်ကောင်နဲ့ မလိုက်ဖက်ဆုံးလို့ထင်တယ်…


ဂူဂျွန်ပြို (ကိုရီးယား) ။ ။ 



အရပ်ရှည်တယ် ဆံပင်ကောက်တယ်… ဂျပန်မင်းသားလောက်မပိန်ပင်မဲ့ အနည်းငယ်တော့ပိန်တယ်… သို့သော် သူ့မှာလဲ သူ့ Character နဲ့လိုက်ဖက်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတယ်… သရုပ်ဆောင်လဲ အပိုအလိုမရှိဆောင်နိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ထိုင်ဝမ်မင်းသားကိုတော့ မမှီဘူး… (ဒါရိုက်တာကပဲ အဲလိုလောက်ပဲ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းလို့လားတော့မသိ)… သူကတော့ ကျမစိတ်ထဲမှာ ဒုတိယလိုက်တယ်…





ဒုတိယမင်းသား…

သူ့အသွင်အပြင်ကတော့ ဆံပင်က ရွှေအိုရောင်လေးနဲ့ မိန်းကလေးဆန်ဆန် နုနုညံ့ညံ့လေးချောတယ်…
သူ့ရဲ့ Character ကတော့ တိတ်ဆိတ်တာကို ကြိုက်တယ်… အေးဆေးသမားဖြစ်တယ်… သူအကြိုက်နှစ်သက်ဆုံးအလုပ်က အိပ်နေရတာကိုပါပဲ… အားလပ်ချိန်မှာ လူရှင်းတဲ့ ကျောင်လှေကားထစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေတတ်တယ်… တခါတလေလဲ ဂီတခန်းမှာ တယောထိုးနေတတ်တယ်… သူက ငယ်ငယ်ထဲက သူ့ကို အားပေးခဲ့တဲ့ မမတစ်ယောက်ကို တဖက်သတ်ချစ်နေတယ်… အဲဒိ မမ က ခုချိန်မှာ အရမ်းကို အောင်မြင်ကျော်ကြားနေတဲ့ မော်ဒယ်ဖြစ်နေတယ်… ဒါပေမဲ့ မမ နဲ့ ဇာတ်လမ်း ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့အနားမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ မင်းသမီးကို ချစ်သွားတယ်… သို့သော် သူ့သူငယ်ချင်း အရမ်းချစ်မှန်းသိလို့ နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့တယ်… ဒုတိယမင်းသားများထုံးစံအတိုင်း မင်းသမီးလိုအပ်ချိန်တိုင်းမှာလဲ သူက အမြဲရှိနေတတ်တယ်…

ဝှားကျယ်လေ့ (ထိုင်ဝမ်) ။ ။ 



ဇာတ်ကောင်စရိုက်နဲ့ အတော်လေးလိုက်ဖက်တယ်… အဲဒိမင်းသားရဲ့ အပြင်က Character ကိုကလဲ အိပ်နေရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲတဲ့… ရုပ်ရည်ကလဲ အတော်လေး ချောတယ်.. သူချောတဲ့ ပုံနဲ့ ပထမ မင်းသားချောတဲ့ပုံက အစောက ရှင်းပြပြီးသားအတိုင်း မတူဘူး.. ဟိုက ယောကျာၤးဆန်ဆန် မာမာကျောကျောချောတာ… သူက မှုန်နေအောင်ချောတာ… ထားပါတော့… ကြောငြာဝင်သလိုဖြစ်နေပြီ…

ဒါပေမဲ့ သူက ပိန်လွန်းတယ်… ပိန်ရှည်ကြီးလိုဖြစ်နေတယ်… ရှည်တော့ လက်ပြင်က ကုန်းတယ်… ကျန်တဲ့အချိန်ချောသလောက် သူပြေးရင်လုံး၀ ကြည့်မကောင်းဘူး… လိန်ပိန်နေတာပဲ… အင်း… ၃နိုင်ငံစလုံး ယှဉ်ရင်တော့ အားလုံးက သူမသာ ကိုယ်မသာပင်မဲ့… ကျမကတော့ personally ထိုင်ဝမ်မင်းသားကို အကြိုက်ဆုံးပဲ… ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒိ ကြည့်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်က Teenager အရွယ်ဆိုတော့…. အဲဒိမင်းသားတွေကို စွဲလမ်းလွန်းလို့ အိပ်မက်တောင် ခဏခဏမက်တယ်…
(တပါတည်း ကြော်ငြာဝင်လိုက်အုံးမယ်… စကာၤပူကို မိဘတွေပို့တုန်းက လုံးဝမလာချင်ဘူး… တငိုငိုပဲ… ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး စိတ်အားတက်သွားတာလေးက စကာၤပူကို ထိုင်ဝမ် F4 အဖွဲ့လာပြီး ဖျော်ဖြေလေ့ရှိတယ်ဆိုတာသိသွားတာကလဲ တစ်ကြောင်းပါတယ်…)

ဟာနာဇာဝါ ရူရိ, rui (ဂျပန်) ။ ။ 



သူလဲ သူ့ဇာတ်ကောင်နဲ့ သူလိုက်ဖက်တယ်… ဝတ်ပုံစားပုံ ပြင်ပုံဆင်ပုံ အားလုံး ကောင်းတယ်… သွားထပ်ကလေးတွေရှိတယ်… ဒါပေမဲ့ သူက ပထမ မင်းသားထက် အရပ်ရှည်နေတယ်… သူ့လဲ ကြိုက်တာပဲ…








ဂျီဟူး (ကိုရီးယား)။ ။ 






သူလဲ ဆံပင်အရောင်လေးနဲ့ ရုပ်လေးကလဲ မိန်းမဆန်ဆန်လေးချောတာပဲ… စစချင်းကြည့်တုန်းက သူက ၃နိုင်ငံစလုံးက ဒုတိယမင်းသားထဲမှာ အချောဆုံးလို့ထင်ရပင်မဲ့ သူက သေချာကြည့်လေ ကြည့်လေ မချောတော့လေပဲ… အပေါ်က ထိုင်ဝမ်နဲ့ ဂျပန်မင်းသားတွေက အကြည့်ခံတယ်… နောက်ပြီး ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းက သူနဲ့ မင်းသမီးနဲ့ အခန်းက ပိုများနေတယ်… မင်းသားအခန်းတောင် သူ့လောက်များမယ်မထင်ဘူး… အဲဒါကတော့ ဒါရိုက်တာတို့ ဇာတ်ညွန်းတို့နဲ့ ဆိုင်မယ်ထင်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲလို ဖြစ်နေတာကြီးကို မကြိုက်ဘူး… ဒုတိယမင်းသားတွေထုံးစံအတိုင်း မင်းသမီး ဒုက္ခရောက်တိုင်း သူတို့က ကူညီရပင်မဲ့ ကိုရီးယားကတော့ အလွန်အကျွံဖြစ်နေသလိုပဲ… အဲလောက်ကြီး ရိုက်ပြနေတော့ ပထမ မင်းသားတောင် သူ့လောက် Cool မဖြစ်တော့သလိုဖြစ်လာရော… နောက်ပြီး ဒီမင်းသား သရုပ်ဆောင်တာလဲ နဲနဲပေါ့သလိုပဲ… သူကိုယ်တိုင်လဲ အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ဖြေထားတာ ဖတ်လိုက်ရတယ်… သူသရုပ်ဆောင်ရတဲ့ Character ကို သိပ်သဘောမကျဘူးတဲ့… အဲဒိ Character ရှိတဲ့သူက Strange ဖြစ်တယ်… သူ့ကို တခြားဇာတ်လမ်းမှာ ကြိုက်ကောင်းကြိုက်မယ်ဆိုပင်မဲ့… ဒီဇာတ်ကောင်အရတော့ မကြိုက်ဘူး…



ကျန်တဲ့ F4 နှစ်ယောက်


သူတို့ ၂ယောက်က ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ဇာတ်ပို့သဘောလောက်ပါပဲ… သူငယ်ချင်းလေးယောက် အားလုံးက မင်းသားချောတွေဖြစ်မှ ပရိတ်သတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုလို့ ထည့်ထားသလားအောင့်မေ့ရတယ်… သူတို့ရဲ့ Character က ရည်းစားများတယ်… မိန်းမတွေကို အထည်လဲတွဲတယ်… တချိန်မှာ သူဋ္ဌေးသားများ ထုံးစံအတိုင်း မိဘပေးစားတာကို ယူ… မိဘ လုပ်ငန်းကို ဆက်ရမဲ့အတူတူ လတ်တလောမှာ ဆော်တွေနဲ့ပဲ ပျော်ပျော်နေတယ်… သူတို့ ၂ယောက်ရဲ့ အခန်း ကဏ္ဍက ပထမ မင်းသားနဲ့ ဒုတိယမင်းသား မင်းသမီးကိုလုတုန်းက ရန်ဖြစ်ရင် သူတို့က ဝင်ဖြန်ဖြေတယ်… ရန်ဖြစ်ရင် ၄ယောက်ဆိုတော့ နိုင်တယ်… အဲဒိ ၂ယောက်ထဲမှာမှ ၁ယောက်ကတော့ မင်းသမီး ငယ်သူငယ်ချင်းလုပ်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ တွဲရတယ်… သူကတော့ တတိယမင်းသားလို့ဆိုလဲ မမှားနိုင်ဘူးပေါ့လေ… သူ့ဇာတ်လမ်းက နောက်တစ်ယောက်ထက်စာရင် ပိုပါတယ်ဆိုတော့… ဒါပေမဲ့ ပို့ရှည်နေလို့ သူတို့အကြောင်းကိုတော့ တစ်ယောက်ချင်း မပြောတော့ပါဘူး… ပေါင်းပြောလိုက်မယ်…

တတိယမင်းသားနဲ့ မင်းသမီးငယ်သူငယ်ချင်းအတွဲွဲ

ထိုင်ဝမ်။ ။ 



သိပ်စွဲဆောင်မှုမရှိဘူး… မင်းသမီးသူငယ်ချင်းလုပ်တဲ့ ကောင်မလေးက လတ်တလောမှာတော့ နာမည်ကြီးမင်းသမီး (Rainie Yang) ဖြစ်နေပင်မဲ့… အဲဒိကားထဲမှာတော့ စာကလေး အမွေးနှုတ်ထားတဲ့ပုံစံနဲ့ ကလေးသာသာ အရွယ်လောက်ပဲရှိတယ်… ကြည့်မကောင်းဘူး… သူတို့ ၂ယောက်
ဇာတ်လမ်းကို ရင်မခုန်ဘူး… ဟိုမင်းသား သရုပ်ဆောင်ညံ့တာလဲ ပါမှာပေါ့နော်…


ဂျပန်။ ။





အဲဒိမင်းသားကို သိပ်မကြိုက်ဘူး… သူ့ပုံစံကို မကြိုက်တာ… (But I like him in lier game)  
 မင်းသမီး သူငယ်ချင်းလုပ်တဲ့ ကောင်မလေးကိုလဲ မကြိုက်ဘူး… သရုပ်ဆောင် ၂ယောက်လုံးကို မကြိုက်မှာတော့ သူတို့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကိုလဲ စိတ်မဝင်စားဘူး… အချိန်ပြည့် ရိုးရာလက်ဖက်ရည်ဖျော်ပြီး ပျင်းစရာကောင်းတယ်… 



ကိုရီးယား။ ။ 


ရှေ့မှာပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ကိုရီးယား F4 လေးယောက်စလုံးက အကုန်ချောတယ်… ဒီတော့ ဒီကောင်လေးလဲ ချောတယ်… မင်းသမီးသူငယ်ချင်းလုပ်တဲ့ကောင်မလေးကလဲ ချစ်စရာလေး… မင်းသမီးနဲ့ ယှဉ်လိုက်လို့လားမသိဘူး… သူကပိုတောင်ချောနေသေးတယ်… သူတို့ ၂ယောက်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းဆင်ပုံလေးကလဲ အစပိုင်းလေးက တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ အနည်းငယ်ကွဲတယ်… သူတို့ ၂ယောက်အတွဲကို ကြိုက်တယ်…


နောက်ဆုံး F4 ထဲက စတုတ္ထမင်းသားကတော့ တိုတိုပဲပြောတော့မယ်….

ထိုင်ဝမ်ကမင်းသားက ဆံပင်ရှည်နဲ့ အခြောက်ကြီးအတိုင်းပဲ… တော်တော်များများက အမြင်ကပ်ကြတယ်… ထိုင်ဝမ် F4 ကို အခြောက်တွေလို့ လူတွေပြောကြတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့ကြောင့် အတော်လေးဆိုင်မယ်… ဒါပေမဲ့ ခုတော့ အဲဒိမင်းသားလဲ ဆံပင်ညှပ် မုတ်ဆိတ်တွေဘာတွေထားပြီး သိုင်းကားတွေဘာတွေရိုက်တော့ ကြည့်လို့ကောင်းသား… 




ဂျပန်က မင်းသားက အားတော့နာပါတယ်… သိပ်တောင် သတိမထားမိဘူး… သာမာန်ပဲ… 



ကိုရီးယားက တဖန် သူကအချောဆုံးပဲပေါ့ကွယ်…. Best Best… ပါပဲ… နောက်ကားတွေမှာ ခေါင်းဆောင်မင်းသားအဖြစ် မျှော်လင့်ပါတယ်... 





မင်းသားအမေ


ဒီမိန်းမကြီးက အတ္တကြီးကြီး သူဋ္ဌေးမကြီး… သားသမီးတွေကို စီးပွါးရေအရ သူအကျိုးအမြတ်ရှိမဲ့သူတွေနဲ့ပဲ ပေးစားချင်တဲ့သူ… ခံစားချက်တွေ အချစ်တွေနဲ့ မိခင်ရဲ့ နွေးထွေးမှုလုံးဝမရှိဘူး…

ထိုင်ဝမ်အမေ။ ။ 


ပုံစံက ခန့်ညားတယ်… ချောတယ်… အဆင့်ရှိတယ်… တချိန်တည်းမှာပဲ မောက်မာတယ်… ရက်စက်တယ်… ၃နိုင်ငံလုံးက အမေတွေယှဉ်လိုက်ရင် သူက အချောဆုံးနဲ့ ကျမအကြိုက်ဆုံးပဲ… (ဓာတ်ပုံက အဲကားထဲက ပုံမဟုတ်ပါဘူး... မင်းသမီးမဟုတ်တော့ သူ့ပုံက ရှာရခက်လို့ ဒီပုံပဲတင်လိုက်တာပါ... ရုပ်ရှင်ထဲမှာတော့ အပြင်အဆင်အရ ပိုချောပါတယ်...)




ဂျပန် အမေ။ ။ 


အရပ်က ပုတက်တက်နဲ့ဆိုတော့ သူ့အခန်းလာရင် မကြောက်တဲ့အပြင် ရီတောင်ရီချင်နေသေးတယ်… တစ်ကားလုံးမှာတော့ သူ့ကိုကြောက်ပြလိုက်ကြတာ တုန်လို့… သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့တင် ဒီဇာတ်ကောင်နဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ကျမကတော့ ထင်တယ်…







ကိုရီးယားအေမ။ ။ 

မျက်လုံးက အတော်လေး ကောက်ကျစ်တဲ့ ပုံစံပေါက်တယ်… သူဋ္ဌေးမကြီးတွေရဲ့ ဥပတိရုပ်မရှိဘူး… ဇာတ်လမ်းအရ သူဟာ လူဆိုးလုပ်ရပင်မဲ့ သူဋ္ဌေးမကြီးတွေရဲ့ ခန့်ညားတဲ့ဥပတိရုပ်တော့ ရှိသင့်တယ်လို့ ကျမထင်တယ်… ပြီးတော့ သူက ကျန်တဲ့ ၂နိုင်ငံက အမေတွေထက်ပိုပြီးတောင် ရက်စက်သလိုပဲ… (ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးကို မကြိုက်တော့ ကျမစိတ်ထဲ သူရက်စက်တာဘာမှ မပြောပလောက်တော့ပါဘူး…)



မင်းသမီး မိသားစု


ဆင်းဆင်းရဲရဲ ပျော်ပျော်ပါးပါးနေတတ်တယ်… ငွေကို အလွန်အမင်းမက်တယ်… သူ့သမီးကို ဘယ်သူနဲ့ရရ ချမ်းသာတယ်ဆိုပြီးရော… သူဋ္ဌေးသားနဲ့များ အပြင်ထွက်သွားရင် ညအိပ်ညနေ အိမ်ပြန်မလာလဲ စိတ်မဆိုးဘူး… ဒါပေမဲ့ သမီးကို ချစ်တဲ့စိတ်တော့ အပြည့်အဝရှိတယ်… သူ့သမီးကို သူဋ္ဌေးမကြီးက ငွေနဲ့ ပေါက်ပြီး သူ့သားနဲ့ ဖြတ်ခိုင်းတော့ သူ့အမေက စိတ်ဆိုးပြီး ဆားအိုးနဲ့ ခေါင်းပေါ်က လောင်းချခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ သူဋ္ဌေးမကြီးပြန်သွားတော့ “ဖြတ်ဖို့ကိုတောင် ဒီလောက်များများပေးနိုင်တာ… သူ့သားကိုရရင် ပိုပြီးတော့တောင်ချမ်းသားအုံးမှာ သူ့သားကို ရအောင်ယူ”လို့ သူ့သမီးကိုပြောခဲ့တယ်… ကျမအတွက်တော့ အဲဒိ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ Character က Annoying ဖြစ်တယ်… ထိုင်ဝမ်ကားမှာတော့ မိဘ၂ပါးပဲပါပေမဲ့… ဂျပန်နဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ မောင်လေးတစ်ယောက်ပါပါတယ်…

ထိုင်ဝမ်မိသားစု။ ။
 အထူးသဖြင့်တော့ ထိုင်ဝမ်မှာ မင်းသမီး မိဘတွေလုပ်တဲ့ ၂ယောက်က အတော်လေး စိတ်ရှုတ်စရာကောင်းတယ်… အားလုံးထဲမှာ စိတ်ရှုတ်စရာအကောင်းဆုံးပဲ… စကားကလဲ အလွန်များတယ်… သရုပ်ဆောင်လဲ ပိုတယ်… သူတို့အခန်းလာရင် ရစ်တောင်ကြည့်တယ်…
ဂျပန်မိသားစု။ ။ ဂျပန် မိဘတွေလဲ စိတ်ရှုတ်စရာကောင်းတာပါပဲ… ဒါပေမဲ့ ထိုင်ဝမ်နဲ့ ကိုရီးယားလောက်မဆိုးဘူး…

ကိုရီယားမိသားစု။ ။
အားလုံးတူတူတွေချည်းပါပဲ… ဒါပေမဲ့ အဲဒိမိဘလုပ်တဲ့ သူတွေကို တခြားကားတွေမှာလဲ မြင်ဘူးနေတော့ သိနေတယ်… ဒီလောက်တော့ စိတ်မရှုတ်ဘူး… မကြိုက်တော့လဲ ကျော်ကြည့်လိုက်တာပေါ့…

နှိုင်းယှဉ်မယ်ဆိုရင် ကျန်တဲ့သူတွေအများကြီးကျန်ပါသေးတယ်… မင်းသားအစ်မ… ဒုတိယမင်းသားကြိုက်တဲ့ မမ လုပ်တဲ့ မင်းသမီး… ဒါပေမဲ့ ပိုစ့်လဲ အတော်လေးရှည်နေပြီ… တခြားလူတွေ စိတ်ဝင်စားလား မဝင်စားလားတော့ မသိပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ကျမလိုပဲ Drama ကြိုက်တဲ့ ပိုးတူသူများကတော့ စိတ်ဝင်စားမှာပါ… ဒီကား၃ကားလုံးကို ကြည့်ပြီးတာကြာပါပြီ… ဒါပေမဲ့ ရေးရင် ပိုစ့်ရှည်မယ်ဆိုတာ သိလို့ မရေးပဲနေတာပါ… ဒါပေမဲ့ တချို့တွေက ကိုရီးယား ကားကိုပဲ ကြည့်ပြီး… ကိုရီးယားကမှ အကောင်းဆုံး… ကိုရီးယားမင်းသားကိုမှ အကြိုက်ဆုံးလို့ပြောနေကြပြီး… ကျမက အများနဲ့ တစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ ၃ကားလုံးကြည့်ဖူးတဲ့ ကျမက ကျမ အမြင်ကို နှိုင်းယှဉ်ပြတာပါ… ကျမကိုယ်တိုင်လဲ ကိုရီးယားမင်းသားကို ကြိုက်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းနဲ့ ဒီဇာတ်ကောင်ကို အပိုင်နိုင်ဆုံးသရုပ်ဆောင် နိုင်သူကတော့ ထိုင်ဝမ်မင်းသားနဲ့ ထိုင်ဝမ်မင်းသမီးပါ… ကျမလို Drama Addicted မဟုတ်တဲ့သူတွေအတွက် ၃ကားလုံးကို ကြည့်ခိုင်းပြီး နှိုင်းယှဉ်ဖို့ ကျမ မပြောသာပါဘူး… ၁ကားပဲကြည့်ပြီး ကိုရီးယားက အကောင်းဆုံးလို့လဲ ထင်ချင်ထင်နေကြမှာပါ… အဲဒိအတွက်ကြောင့် ကျမကလဲ ကျမရဲ့ ထင်မြင်သုံးသပ်ချက်ကို တင်ပြလိုက်တာပါ… လူတစ်ကိုယ်အကြိုက်တစ်မျိုးဆိုတဲ့အတိုင်း ကျမကြိုက်တာမှ အကောင်းလို့ ကျမကလဲ ထင်ပင်မဲ့… သူများကြိုက်တာကို မကြိုက်ရဘူးလို့တော့ ကျမ မပြောပါဘူး… အဲဒိအတွက်လဲ ကြိုက်သလို သဘောထားကွဲလွဲနိုင်ပါတယ်… ပိုစ့်အရှည်ကြီးကို အဆုံးထိဖတ်သွားတဲ့ သင့်ကိုလဲ အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်… ရုပ်ရှင်ကားတွေကို www.mysoju.com www.viikii.net တွေမှာ အင်္ဂလိပ်စာတမ်းထိုးတွေနဲ့ သွားရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်…


Sunday, July 05, 2009

သိၾကားနဲ႔ အသူရာ ဇာတ္လမ္း

ေက်းဇူးတင္လႊာ

ဒီပိုစ့္ေလးကေတာ့ ဟိုတစ္ေလာက မေဗဒါေရးခဲ့တဲ့ သိရင္ေျပာၾကပါရွင္ ရဲ႕ အေျဖပိုစ့္ေလးပါ... မေဗဒါလုပ္လို႔လဲ အေတာ္ေခါင္းစားသြားၾကမယ္ထင္ပါတယ္... အဲဒါကို အားတက္သေရာနဲ႔ ကူညီ ေျဖရွင္ေပးတဲ့ အစ္ကိုေတာ္ ၂ေယာက္ျဖစ္တဲ့ နတ္သွ်င္ေျမသားနဲ႔ ကိုမင္းထက္ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္... ခုေအာက္က ပိုစ့္ေလးကေတာ့ "ကသစ္ပန္း" သီခ်င္းရဲ႕ စကားေျပပါ... အဲဒါကိုေတာ့ ကိုနတ္သွ်င္ေျမသားက စကားေျပေရးသားထားတာပါ... အစကေတာ့ ဆီပံုးမွာ ကိုနတ္သွ်င္ေျမသား ေပးသြားတဲ့လင္ခ့္ကေနသြားျပီး အကူအညီေတာင္းတဲ့ Youtube က သူငယ္ခ်င္းကို ဒီတိုင္းပဲေပးလိုက္ပါတယ္... ဆီဗံုးမွာ ဆိုေတာ့ အမွတ္တရမက်န္ပါဘူး... ဒီေတာ့ အမွတ္တရလဲက်န္ေအာင္ ဒီဘေလာ့ေလးကို လာဖတ္တဲ့ စာဖတ္သူတခ်ိဳ႕ေတြကလဲ သူတို႔လဲသိခ်င္ၾကမယ္... ဒါမွမဟုတ္ အားလံုးအတြက္ ဗဟုသုတရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္... ကိုမင္းထက္ရဲ႕ ေဟာဒီလင္ခ့္ေလးမွာေတာ့ အာလမၺရစည္ေတာ္ အေၾကာင္းကို ေရးသားထားပါတယ္... သြားေရာက္ေလ့လာနိုင္ပါတယ္... မေဗဒါလဲ ခုမွပဲ အဲဒိစည္ေတာ္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိသြားတာပါ... အဲဒိအတြက္ ကူညီေပးခဲ့တဲ့ အကို ၂ေယာက္နဲ႔ လာေရာက္ေဆြးေႏြးၾကေသာ သူမ်ား... လာေရာက္ဖတ္ရွဳၾကေသာ သူမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္...

အမွာစာ

အရင္ပိုစ့္က ကြန္မန္႔ေတြမွာ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြအရ ဒီသီခ်င္းဟာ သီခ်င္းအေနနဲ႔ စပ္ထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္... တခ်ိဳ႕ေသာ ရာဇ၀င္ပိုင္းဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ အေသးစားေလးေတြက လဲြမွားေကာင္းလြဲမွားေနႏိုင္ပါတယ္လို႔ ကိုမင္းထက္က ကြန္မန္႔မွာ ဒီလို ေထာက္ျပခဲ့ပါတယ္... (ဥပမာ-မူရင္းဇာတ္လမ္းထဲမွာ စစ္တိုက္သြားတဲ့အခါ ပုဇြန္လက္အရိုးတံနဲ႔ စည္တီးတာေတြ ဘာေတြမပါပါဘူး။ အျခားဇာတ္လမ္းေတြထဲေတာ့ ပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အာလမၺ-ဆိုတာ ေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနရတာေပါ့။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ သီခ်င္းေရးဆရာက သူ႔စိတ္ကူးဉာဏ္ကြန္႔ၿပီး ေရးထားတဲ့ စာသားေတြကမ်ားပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဆင္ေတာ္သုမိတၱာ ဆိုတာလဲ စဥ္းစားစရာရွိပါတယ္။ သိၾကားမင္းမွာ စီးေတာ္ယဥ္ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ တစ္ခုက ေ၀ဇယႏၲာလို႔ေခၚတဲ့ ျမင္းေကာင္ေရတစ္ေထာင္နဲ႔ဆဲြတဲ့ နတ္ရထား၊ ေနာက္တစ္ခုက ဧရ၀ဏ္လို႔ေခၚတဲ့ ဆင္ေတာ္။ သုမိတၱာလို႔ေတာ့ က်ေနာ္မမွတ္ဖူးဘူး။ တစ္ခုစဥ္းစားႏိုင္တာက သုမိတၱာဆိုတဲ့စကားလံုးဟာ ဆင္ရဲနာမည္မဟုတ္ပဲနဲ႔ သုနိမိတၱာ-ေကာင္းစြာဖန္ဆင္းအပ္ေသာ-ဆိုတဲ့စကားလံုးကို ကိုယ္စားျပဳသလားလို႔ေတြးစရာရွိတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ ဧရာ၀ဏ္နတ္သားက စစ္ထြက္ခါနီး ဆင္အသြင္ဖန္းတာကို ဆိုလိုတယ္ လို႔ ယူဆႏိုင္တယ္။)

ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ဒီဇာတ္လမ္းပင္မၾကီးဟာ မွန္ေသာ္လည္း ဒီသီခ်င္းစာသားထဲမွာ ပါတဲ့ ပစၥည္းေတြကေတာ့ မွားေကာင္းမွားနိုင္တဲ့အတြက္... မိမိတို႔ဘာသာ ခ်င့္ခ်ိန္ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ျပီး လိုသလို ဗဟုသုတကို သိုမွီးၾကပါလို႔...

ကသစ္ပန္း စကားေျပ

ေအာက္ကေတာ့ နတ္သွ်င္ေျမသားရဲ႕ စကားေျပနဲ႔ ခက္ဆစ္ေတြရဲ႕ ေကာက္နုတ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္...

အဓိပၸါယ္ အက်ဥ္း - မိုးဦးက်စ ရာသီဥတုအေျခအေနကို တင္စားဖြဲ႔ႏြဲ႔ျခင္း အသူရာနတ္မင္းၾကီး၏ သမီး သုဇိတာ ကို ယူခဲ့ေသာ သိၾကားမင္း ႏွင့္ အသူရာ နတ္မင္းတို႔ စစ္ျဖစ္သည့္ အေၾကာင္းအရာ ကို ဥပမာေပး၍ ေရးသားစပ္ဆိုသည္ ။

အဓိပၸါယ္ အက်ယ္-

အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာ႐ွိ မိုးေကာင္းကင္ တခုလုံး အုံ႔မွဳိင္းလွ်က္ တိမ္ေမွာင္ျပာတို႔ ျခံဳလႊမ္း တြယ္ဆိုင္းထားသလို မိုးသက္ေလေျပအေ၀့တြင္ လူးလြန္႔ရစ္ပတ္ လွဳပ္႐ွားေနေသာ တိမ္ခုိးတို႔ႏွင့္အတူ စၾကာ၀ဠာတံတိုင္း ေရာက္ေအာင္ အဆက္မျပတ္ျမည္ဟီးေနေသာ မိုးခ်ဳန္းသံႏွင့္ လွ်ပ္ပ်က္ အလင္းတန္းမ်ားသည္ တာ၀တိန္သာနတ္ျပည္မွ သိၾကားမင္း၏ နတ္စစ္သည္မ်ားက ပုဇြန္လက္မ႐ုိးအခြံႏွင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အာလမၺရာ စည္ေတာ္ကို တီးခတ္ ျပီး မိုးသက္ေလေျပေလးမ်ားႏွင့္ အတူခ်ီတက္ လာေလသလားလို႔ ထင္မွတ္မိေပသည္ ၊ အသူရာနတ္မင္း လက္႐ွိစံျမန္းေနရေသာ နတ္ဘံုသည္ ေႏြအကုန္ မိုးအကူး ေရာက္ေလတိုင္း ေဘာ္ေငြေရာင္မ်ားျဖန္႔က်ဲထားသကဲ့သို႔ သခြပ္ပန္းပြင့္ေတြလွဳိင္လွဳိင္ ပြင့္ေလတိုင္း အသူရာနတ္မင္းမွာ သူ႔အားလွည့္စားအႏိူင္ယူသြားေသာ သမက္ေတာ္သိၾကားမင္း႐ွိရာ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထိပ္႐ွိ တာ၀တိန္သာ နတ္ျပည္သို႔စစ္ခ်ီတက္ေလေရာ့သလား ၊ အေပ်ာ္ၾကဴး ေနၾကေသာ သူရာနတ္မ်ားသည္ မိုးအခါနီး၍ ကသစ္ပန္းမ်ား ပြင့္ျပီး ကသစ္ပန္းပြဲေတာ္ျပဳလုပ္ရမည့္အခါမွသာ နီနီရဲရဲ ဆုပ္ဆုပ္ခဲခဲ ကသစ္ပန္းမ်ား မေတြ႔ရဘဲ ေဘာ္ေငြေရာင္ျဖဴျဖဴေဖြးလွ်က္ တလက္လက္ေဖြးေနေသာ သခြပ္ပန္းကိုျမင္၍ ၾကိတ္မႏုိင္ခဲမရ တာ၀တိန္သာနတ္ျပည္သို႔ခ်ီ ေ႐ွး႐ွဳ၍ မိုးတဖြဲဖြဲ သဲသဲမဲမဲမွာ ခ်ီတက္လာေလေရာ့သလား ၊ သို႔ကလိုမွ မဟုတ္ရင္ အသူရာနတ္မင္းၾကီးရဲ့ စစ္အခင္း အက်င္းကို အာ လိန္ငါးဆင့္ စီကာဆင့္လို႔ တည္ေဆာက္ကာကြယ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကေသာ နဂါး ၊ ဂဠဳန္ ၊ ဂုမာၻန္ ၊ ယကၡ မ်ားနဲ႔ ေလာကေစာင့္ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္း
ၾကီး (၄) ပါးတို႔ပါမခုခံႏိုင္ော့သည့္အဆုံး သိၾကားမင္းကိုယ္ေတာ္တိုင္ ယူဇနာ တစ္သိန္းေျခာက္ေသာင္း႐ွစ္ေထာင္ျမင့္တဲ့ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ၾကီးကို ေပါက္ ထြက္သြားႏိုင္တဲ့ ၀ရဇိန္လက္နက္ကို ဆြဲကိုင္ျပီး နတ္ျမင္းတစ္ေထာင္ ဆြဲတဲ့ နတ္စစ္ရထားေ၀ဇယႏာၱ ကိုစီး ေနနတ္သား ၊ လနတ္သား၊ တို႔ ဘယ္ ညာ ၀န္းရံလွ်က္ ရန္သူကိုတိုက္ခိုက္ရန္ မုံၾကြေနေသာ ဆင္ေတာ္ သုမိတၱာ ေနာက္ေတာ္ပါးမွ ကာယံထားျပီး သိၾကားမင္း အုပ္ခ်ဳပ္ ေသာ (၃၃) နယ္ေသာ နယ္ပယ္မ်ားမွ ေအာင္လံေတာ္ ရဲတံခြန္မ်ား ၀င့္ၾကြားလြင့္လႊားလွ်က္ ခ်ီတက္လာေသာ စစ္အဂၤါေလးူပါးျပည့္စံုသည့္ နတ္စစ္သည္ မ်ားႏွင့္ အတူ သခြပ္ပန္း ပင္လံုးကၽြတ္ ပြင့္ေသာဤ အခ်ိန္ခါ၌ သိၾကားမင္း စစ္ခ်ီလာေလေရာ့လား ၊

ဤ အခ်ိန္ခါ တြင္ အသူရနတ္မင္း နဲ႔ သိၾကားမင္း တို႔ သမက္ နဲ႔ ေယာကၡ
မ ရန္ျဖစ္လို႔ မျပီးၾကေသးေလေရာ့လား ၊ အဲဒီ ျဖစ္စဥ္ကို အားမက်ဘို႔ နဲ႔ အတုမယူဘို႔ ၾကင္သူ႐ွဳမညီး ခ်စ္ဇနီးက
ေတာင္းပန္လာေပသည္ ၊ ေယာကၡမ လည္း မိဘ ဘဲမို႔ တည့္ေအာင္ေပါင္းျပီး ဘုရားရိပ္ တရားရိပ္
မွာ ဥပုဒ္ ရက္႐ွည္ ေစာင့္ခိုင္းရင္ရႏိုင္သည္ လို႔ေခ်ာ့ခဲ့ျပန္ပါသည္ ။

ဒါကေတာ့ သီခ်င္းရဲ႕ တစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီ အဓိပၸါယ္ပါ.. ကိုနတ္သွ်င္ေျမသားေရးသားထားတာပါ...

( နတ္စည္ငယ္ေလ........ပုဇြန္ လက္႐ုိး... အာလမၺရာ ၊
ေက်ာ္၀န္းသံ၀ါ .. ေဆာ္႐ြမ္းညံစာစာ...၊ )
၎ အပုဒ္သည္ ေကာင္းကင္ ၌ မိုးခ်ဳန္းသံမ်ား ထြက္ေပၚေနျခင္း ကို ဆိုလိုသည္ ။

ခက္ဆစ္-
( နတ္စည္ငယ္ ) သိၾကားမင္း၏နတ္စစ္သည္မ်ားတီးခတ္သည့္
စည္တို ၊
( ပုဇြန္ လက္႐ုိး ) ပုဇြန္၏လက္႐ုိး အခြံ ၊
( အာလမၺရာ ) ပုဇြန္၏လက္႐ုိး အခြံ ႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ
သိၾကားမင္း ၏ နတ္စစ္သည္မ်ား စစ္ခ်ီရာတြင္ တီးခတ္သည့္
စည္တို၏ နာမည္ ၊
( ေက်ာ္၀န္း ) စၾကာ၀ဠာတခုလံုးမွ ၾကားရေသာ ၊ ၾကားရ
ေလာက္ ေေအာင္ ၊
( သံ၀ါ ) အသံၾကီး ၊ အသံနက္ ၊ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာအ
သံ
( ေဆာ္႐ြမ္း ) စည္ကိုတီးခတ္သည္ ၊
( ညံစာစာ ) အဆက္မျပတ္ ၊ ထပ္ခါထပ္ခါ ၊

(တိမ္ယံအာကာ... နီလာျပင္ဆိုင္း...သင္တိုင္းျခဳံလႊာ ၊
အုံ႔မွဳိင္းညဳိျပာ ... မိုးထက္ကယ္၀ဠာ... ကိုးခ်က္နယ္မွာ ၊
တိမ္ခိုးယွက္ ... မိုးသက္ေလးေတြျဖာ ....................။)
၎ အပုဒ္သည္ အေ႐ွ႔ အေနာက္ စေသာ အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာႏွင့္မိုးေကာင္းကင္၏ ရာသီဥတု အေျခအေနမ်ားကို ဖြဲ႔ဆိုျပျခင္းျဖစ္သည္ ။

ခက္ဆစ္-
( တိမ္ယံ ) ေကာင္းကင္႐ွိတိမ္
( အာကာ ) အာကာသ ၊ မိုးေကာင္းကင္ ၊
( နီလာ ) နက္ျပာေရာင္ တြင္းထြက္ေက်ာက္
( နီလာျပင္ဆိုင္း ) နက္ျပာေရာင္ တိမ္မ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသကဲ့
သို႔ ၊
( သင္တိုင္း ) လြယ္လင့္တကူ၀တ္ဆင္ႏိုင္ေသာအ၀တ္ ၊
( ျခဳံလႊာ ) လြယ္လင့္တကူ လႊမ္းျခံဳႏုိင္ အ၀တ္ ၊
( သင္တိုင္းျခဳံလႊာ ) လြယ္လင့္တကူ လႊမ္းျခံဳ ၀တ္ဆင္ ထားသ
ကဲ့ သို႔ ၊
( ကိုးခ်က္နယ္ ) အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာ ႏွင့္ မိုးေကာင္းကင္ ၊

( ေ၀ဆာ ..သခြပ္ျဖဴ ပင္မင္း ..ေငြအဆင္း ပြင့္ခ်ိန္မွာ....၊
အသူရာ ..ေဒါသထြက္လို႔ .. ျမင့္မိုရ္ထက္သို႔ .. တက္လို႔ ....၊
စစ္ဖက္ တဲ့ အခါ .. အုံ႔ကာေလ တဖြဲဖြဲ ႐ြာေလ တသဲသဲ ..........။ )
၎ အပုဒ္သည္ အသူရာနတ္မင္းက သခြပ္ပန္းေတြ ျမင္ျပီး ေဒါသထြက္ လို႔ ျမင့္မိုရ္ထက္ တာ၀တိန္သာနတ္ျပည္႐ွိ သိၾကားမင္းထံ စစ္တိုက္ထြက္
သည္အခ်ိန္ဟု ဆိုလိုစည္ ။

ခက္ဆစ္-
( ပင္မင္း ) သစ္ပင္တို႔၏ ဘုရင္ ၊ အမြန္အျမတ္ထားသည့္
သစ္ပင္ ၊
( ျမင့္မိုရ္ ) ျမင့္မိုရ္ေတာင္

{( လြဲခဲ့ၾကရ႐ွာ .. နတ္တို႔နတ္႐ြာ .. ၀တိန္သာ.... သူရိန္ေတြဟာ....၊
ဘုံသာေ၀ယံနန္းျမင့္ .. ကသစ္ပန္းပြင့္ ရတုျဖာ .. သဘင္ပြဲျပဳမွာ .....၊)၂
ေအာ္ .. သခြပ္ျဖဴစြာ .. အပြင့္ကိုသာျမင္ေတာ့မွ ... ၀တိ ံတြင္ မဟုတ္ပါ
လား .. ဟ႐ုိ႕ရဲ့ .... ေသနင္ဗ်ဴဟာ .. နတ္သူရာ မင္းငယ္ေလ ......၊
စစ္ခင္းလုမယ္လာ .. ေ႐ွး႐ွဳ၀တိ ံသာ ..........။}
၎ အပုဒ္သည္ အသူရာနတ္မင္းသည္ သိၾကားမင္း၏ လည့္ပတ္မႉ ေၾကာင့္ ကသစ္ပန္းနီနီပြင့္ေသာ တာ၀တိန္သာနတ္ျပည္မွ
သခြပ္ပန္း ျဖဴျဖဴ ပြင့္ေသာ အသူရာနတ္ျပည္ ေရာက္ေနျခင္း ကိုမေက်နပ္၍
သိၾကားမင္းကို စစ္တိုက္ရန္ တာ၀တိန္သာ နတ္ျပည္သို႔ ခ်ီတက္လာသည္ဟု ဖြဲ႔ဆိုသည္ ။

ခက္ဆစ္-
( ဟ႐ုိ႕ရဲ့ ) အာလုပ္သံ ၊
( ေသနင္ဗ်ဴဟာ ) စစ္ျပင္ဆင္ ခ်ီတက္လာျခင္း ၊

( အာလိန္ငါးဆင့္ .. နဂါး ႏွင့္ ဂဠဳန္ရံ ဂုမာၻန္ ယကၡ ... စတုမဟာ ရာဇာ.. ၊
မခံႏိုင္ၾကလို႔ .. သိၾကား ထြက္တဲ့အခါ .. တြက္ေရ တစ္သိန္း ေျခာက္
ေသာင္း ႐ွစ္ေထာင္ ယူဇနာ .. ၀ရဇိန္ လႊတ္ခါ .. ျမင့္မိုရ္ကိုပင္ .. ၊
သူခြင္းခ်င္ .. ထြင္းလို႔ေဖါက္ႏိုင္တာ .. နတ္ျမင္းတစ္ေထာင္ကတဲ့ ...၊
ရထား ေ၀ဇယႏာၱ .. ရန္ဖန္မာန္တင္းတာက .. ဆင္ေတာ္သုမိတၱာ ...၊
ရဲတံခြန္လႊား ..သုံးဆယ့္သုံးပါး .. သိၾကားနယ္ပါ .. ေနလ နတ္သား..
ေလးပါး စစ္အဂၤါ ... ပင္လုံး ကြၽတ္ သခြပ္ပြင့္ခ်ိန္ခါ ..........။ )
၎ အပုဒ္သည္ သိၾကားမင္းဘက္မွ စစ္ျပင္ဆင္ ခုခံမွဳ အဆင့္ဆင့္ ႏွင့္
စစ္ေရးအေျခအေန အားနဲမွဳမ်ားေၾကာင့္ သိၾကားမင္းကိုတိုင္ စစ္ထြက္ တိုက္ ရသည့္အေၾကာင္းႏွင့္ သိၾကားမင္း၏ ၀ရဇိန္ လက္နက္စြမ္းအား
သိၾကားမင္း၏ စစ္ျမင္းရထား သိၾကားမင္း၏ တိုက္ပြဲ၀င္ စစ္ဆင္မ်ားအေျခ
အေန ႏွင့္ သိၾကားမင္းပိုင္ဆိုင္ေသာ နယ္ေျမ ၃၃ ခုလုံးမွ စစ္အလံ စစ္တံ ခြန္ မ်ားကိုင္စြဲခ်ီတက္လာေသာ တပ္အင္အားတြင္ ဆင္ ၊ ျမင္း ၊ ရထား ၊ စစ္ အဂၤါေလးပါးႏွင့္ ေနနတ္သား ၊ လနတ္သား ၊ျခံရံျပီး စစ္ခ်ီလာေသာ
သိၾကားမင္း၏ ခုခံမွဳကို ဖြဲ႔ဆိုသည္ ။

ခက္ဆစ္-
( အာလိန္ငါးဆင့္ ) ျမင့္မိုရ္ေတာင္၏ဖြဲ႔စည္းပုံ ၊
( နဂါး ) ေႁမြအမ်ဳိးအစား ၊ ၾကီးမားေသာေႁမြ ၊
( ဂဠဳန္ ) ငွက္အမ်ဳိးအစား ၊ ၾကီးမားေသာေသာငွက္ ၊
( ဂုမာၻန္ ) ဘီလူး
( ယကၡ ) နတ္ဘီလူး
( စတုမဟာ ရာဇာ) ဓတရဌ ၊ ၀ိရူဠက ၊ ၀ိ႐ူပကၡ ၊ ကုေ၀ရ ၊
နတ္မင္းၾကီး (၄) ပါး စတုမဟာရာဇ္နတ္ဘံု မွာေနသည္ ၊
( တစ္သိန္းေျခာက္ေသာင္း႐ွစ္ေထာင္ယူဇနာ ) ျမင့္မိုရ္အျမင့္၊

ေအာက္က ဗြီဒီယိုကေတာ့ youtube မွာ က်မ သူငယ္ခ်င္း ျပန္ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းပါ... သူဟာ Youtube မွာ ၀ါသနာအရ သီခ်င္းဆိုျပီး ဗီြဒီယိုတင္တတ္ပါတယ္... သူ႔မွာ အထိုက္အေလ်ာက္ ပရိတ္သတ္လဲရွိပါတယ္... သူ႔ပရိတ္သတ္ေတြထဲမွာ ျမန္မာေတြအျပင္ တျခားနိုင္ငံကသူေတြပါ ပါပါတယ္... သူဆိုတဲ့ ျမန္မာသီခ်င္းေတြမွာ အဓိပၸါယ္ကို စာတမ္းထိုးေလ့ရွိပါတယ္... ဒီသီခ်င္းကို ဆိုမယ္ဆိုေတာ့ ျမန္မာမွာရွိတဲ့ ရာဇ၀င္ေတြ သမိုင္းေတြကို တျခားနိုင္ငံသားေတြပါ မွ်ေ၀လိုတဲ့အတြက္ က်မက ကူညီေပးခဲ့တာပါ... ဒါေပမဲ့ သူ႔အတြက္လဲ အဂၤလိပ္လို တစ္ေၾကာင္းခ်င္းဘာသာျပန္ဖို႔ ခက္ခဲေနတယ္ထင္ပါတယ္... မျပန္ထားဘူး... သူ႔ ဗီြဒီယို Channel sidebar မွာပဲ ပံုျပင္ကို ရွင္းျပထားတယ္... ဘာပဲ ေျပာေျပာ ျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုေတာ့ တျခားနိုင္ငံသားေတြ သတိျပဳမိသြားတဲ့အတြက္ သူ႔အတြက္ က်မဂုဏ္ယူပါတယ္...

(စာၾကြင္း (ေနာက္မွ ျဖည့္စြက္ခ်က္)... ခုေတာ့ သူ အဂၤလိပ္လို ျခံဳငံု အတိုခ်ဳံးျပီး သူနားလည္သလို ဘာသာျပန္စာတမ္းထိုးလိုက္ပါျပီ... )



Friday, July 03, 2009

၁ပံု ၅က်ပ္ ၃ပံု ၁၀

ဒီကင္မရာ (Canon 400D) ၀ယ္ျပီးမွ လူလဲ ခရီးသြားရင္ ကင္မရာမန္း.... အဲေလ.. (ကင္မရာ၀ူးမန္း ေျပာရမွာေပါ့...) လံုးလံုးကို ျဖစ္ေရာ... အမွန္ေတာ့ ဓာတ္ပံုပညာကို အသိၾကီးအတတ္ၾကီး အၾကိဳက္ၾကီးမဟုတ္ပင္မဲ့... (မၾကိဳက္တာေတာ့မဟုတ္ဘူး... အဲေလာက္ခက္မွန္းသိရင္ အရင္ကတည္းက မၾကိဳက္ပါဘူး)... သူမ်ားတကာေတြ အဲလို Pro ကင္မရာေတြနဲ႔ ရိုက္ရင္ ထြက္လာတဲ့ပံုေလးေတြက အဆင္အရမ္းမိတဲ့ ရွင္ဂြမ္းဂြိေလးေတြဆိုေတာ့ ကိုယ္လဲ လိုက္လုပ္ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့... ကိုယ္လဲ ပံုလွလွေလးေတြ ရိုက္ခ်င္တာေပါ့... ဒါေပမဲ့ အထင္နဲ႔ အျမင္နဲ႔ လဲြခဲ့ရပါတယ္... ခုေတာ့ ကိုယ္ကသာ ကင္မရာကိုင္ျပီးသူမ်ားကို ပံုလွလွေလးေတြ လိုက္ရုိက္ေပးေနရတယ္... ကိုယ့္ပံုက်ေတာ့ ရိုက္လိုက္ရင္ တစ္ပံုမွ စိတ္တိုင္းမက်တာနဲ႔ပဲ ရိုက္ခ်င္စိတ္လဲပ်က္... Mood လဲပ်က္ျပီး ဒီတစ္ေခါက္ Indonesia, Bali ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဓာတ္ပံုေတာင္ သိပ္မရုိက္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ဘူး... အမွန္ေတာ့ အစထဲက ဒီလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာေတာ့ သိပါတယ္... ဒါေပမဲ့ အိမ္ကလူေတြကိုလဲ အသံုးျပဳနည္းရိုက္နည္းသင္ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ငါလဲ လွလွေလးေတြရိုက္လို႔ရျပီေပါ့ဆိုျပီး ထင္ခဲ့မိတာ... လက္ေတြ႔မွာေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါရိုက္ဖို႔ ဒီေလာက္အလုပ္ရွဳတ္ ဒီေလာက္ခ်ိန္ေနရတာ ဘယ္သူမွလဲ စိတ္မရွည္ၾကပါဘူး... အဟင့္... ဒီကင္မရာ ဒီကင္မရာ... ဟင္းးးးးးးးးးးးး...

တကယ္ေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ Sale နဲ႔တိုး... ေငြယားေလးကလဲ လက္ထဲမွာရွိလိုက္တဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ဒုကၡေလးကိုယ္ရွာျပီး ၀ယ္ခဲ့မိပါေလေရာလား...

ဒီလိုနဲ႔ ကိုရီးယားသြားေတာ့လဲ ကင္မရာအေၾကာင္းနကန္းတစ္လံုးမွ မသိေသးပဲ တဖ်က္ဖ်က္ေလွ်ာက္ရိုက္... လည္ပင္းအေလးခံျပီး ကင္မရာေတြကို သယ္... ျပီးေတာ့လဲ ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္းတစ္ခုမွ မရိုက္လာဘူး... Manuel ဖတ္ဖို႔ကလဲ ပ်င္းေသးတယ္... အခန္႔သင္ ဆရာတစ္ေယာက္ေလာက္လာသင္ေပးရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့... ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ဒီလိုကင္မရာေတြကို သံုးတဲ့ သိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္... ဒါေပမဲ့ သူအားတဲ့အခ်ိန္ကိုယ္မအား ကိုယ္အားတဲ့အခ်ိန္ သူမအားနဲ႔ အားတဲ့ရက္ေလး အိမ္မွာပဲေနခ်င္လို႔ မသြားတာနဲ႔ ကိုရီးယားက ျပန္လာတည္းက ဒီအတိုင္းကို သိမ္းထားလိုက္တာ... ဟိုတစ္ေလာက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စကာၤပူေရာက္ေတာ့မွ ရုိက္မယ္ဆိုျပီး ထုတ္လိုက္ေတာ့ ရိုက္လို႔မရေတာ့ဘူး... ဘာျဖစ္မွန္းကမသိ... အေတာ္ေလးရြာလည္သြားတယ္... service center ပဲေျပးရေတာ့မလား... သိတဲ့ အေပါင္းအသင္းတစ္ေယာက္ကိုပဲ ဆရာေခၚရမလား အေတာ္စိတ္ပ်က္သြားတယ္...

ေနာက္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း (ကိုယ္နဲ႔လဲ အလိုက္အထိုက္ခင္တဲ့ ေကာင္ေလး) တစ္ေယာက္ကို အိမ္တိုင္ရာေရာက္ သြားေမးေတာ့မွပဲ အေျဖေပၚေတာ့တယ္... ေတာ္ေသးတာေပါ့ Service Center မသြားလိုက္လို႔... သြားလိုက္ရင္ အရွက္ကဲြအံုးမယ္... ကင္မရာကဘာမွ မျဖစ္ဘူး... ကိုယ့္ဟာကိုယ္ Lens တတ္တာ အံမ၀င္လို႔ရိုက္လို႔မရတာ... ဒါနဲ႔ သူ႔ဆီက ရိုက္ပံု ရိုက္နည္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းေလ့လာလိုက္တာ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ သိလာတာေပါ့... Aperture value, shutter speed ဘာညာေပါ့ေနာ္... သူေျပာျပတာေတာ့ Manual စာအုပ္အကုန္နဲ႔ Tips and tricks ေတြစံုလို႔ပဲ... ဒါေပမဲ့ နာရီပိုင္းေလးအတြင္း ဆိုေတာ့ Aperture နဲ႔ shutter speed ေတာင္ ဘယ္လုိအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ခါ မွန္မွန္သိေအာင္ ၅မိနစ္ေလာက္အခ်ိန္ေပးစဥ္းစားေနရတာဆိုေတာ့... ဘယ္လိုလုပ္ အကုန္မွတ္မိမလဲ... က်မဦးေနွာက္ကလဲ ကြန္ျပဴတာမွာဆုိရင္ ပင္တီယန္ 3, 64 M ေလာက္နဲ႔ run ေနသလို လူနာမည္ေတာင္ ၁ခါေျပာ ၂ ခါေျပာ မမွတ္မိတာ... ေခါင္းထဲက Memory ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းတဲြေတြနဲ႔ပဲ ျပည့္လုျပည့္ခင္ျဖစ္ေနတာဆိုေတာ့... စာေမးပဲြမွာ စေပါ့ရိုက္က်က္တဲ့ ေက်ာင္းသားလိုပဲ အဓိက ၂ခုပဲ မေမ့ေအာင္ မွတ္လာရတာေပါ့... တကယ္ကိုပဲ အဲဒိေကာင္ေလးက ေက်းဇူးရွင္ပါပဲ... သူက က်မ ခရီးသြားရင္ရိုက္ရလြယ္ေအာင္ Lens အေသးေလးတစ္လံုးေတာင္ ထပ္ေပးလိုက္ေသးတယ္... သူေပးတဲ့ Lens ေလးက Zoom ဆဲြလို႔မရေပမဲ့ က်မလို အသစ္အဖို႔ ရိုက္ရ အေတာ္အဆင္ေျပသဗ်... ေက်းဇူးရွင္ေလးေရ... သာဓုေနာ္...

ခရီးဆိုလိုမွ အစကေတာ့ ဘေလာ့လာ ဧည့္သည္ေတြကို မေျပာပဲ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားမလို႔ပဲ... တမင္လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်င္လို႔ေတာ့ ဟုတ္ပါဘူး... ဂ်ပန္ခရီးလဲ ခုမွ Day2 မျပီးေသးဘူး... ကိုရီးယားလဲ Day 2 မလာေသးဘူးဆိုေတာ့ ခုခရီးစဥ္ကို တိတ္တိတ္ေလး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္မလုိ႔... ခုေတာ့ ပိုစ့္ကလဲ မတင္တာၾကာ... ရိုက္ထားတာေလးေတြလဲ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ျပၾကည့္မလားလို႔... အမွန္ေတာ့လဲ ဒီ အင္ဒိုနီးရွား ဘာလီ ခရီးစဥ္ကို သိပ္ေတာ့ မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး... အဲဒိ ေနရာက ေပ်ာ္စရာမေကာင္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး... အဲဒိမွာ က်မ ဗီြဒီယိုကင္မရာေလး Stand ေပၚက လဲက်ျပီး ကဲြသြားလို႔.. အဟင့္ ဟင့္.. ျဗဲ..... ရႊတ္...

သူမရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းကစျပီး က်မလဲ သိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး... လူလဲ အေတာ္ေလးေတာ့ အားသြားတယ္... ဗီြဒီယို ကင္မရာ တစ္ကိုင္ကိုင္နဲ႔ လုပ္စရာအလုပ္မရွိေတာ့လို႔ေလ... ခရီးသြားလို႔ ပိုစ့္မေရးျဖစ္တာက ၁ပတ္ေလာက္... ခရီးကျပန္လာေတာ့လဲ ဗီြဒီယိုကင္မရာ ပ်က္သြားလို႔ စိတ္မရႊင္ Mood မလာတာနဲ႔ စာမေရးတာ လေတာင္ ၁လ ကုန္သြားျပီ... ဒီေတာ့ တစ္ခုခု တင္မွ ျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ မေဗဒါရဲဲ႕ ဓာတ္ပံုလက္စြမ္းေလးေတြကို လာေလေရာ့ဟဲ့.... ၾကြားလိုက္မယ္.... (မရယ္ၾကပါနဲ႔ေနာ္.... )

Photobucket
သူမ်ားေတြ ေရထဲမွာ ဟိုဟာစီး ဒီဟာစီး (Banana Boat ဘာညာစသည္) ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကင္မရာတစ္လံုးနဲ႔ ဟိုစမ္းဒီစမ္း Setting မ်ိဳးစံုေျပာင္းျပီး လိုက္ရိုက္ထားတဲ့ Model ပန္းပံု...

Photobucket
ေဟာဒါက ေမာ္ဒယ္ပန္းရဲ႕ ေဘးအလွ

Photobucket
ေမာ္ဒယ္ပန္းနဲ႔ ေနာက္က တဲ... တဲက ကိုယ္လိုခ်င္တာထက္နည္းနည္းေလးပို၀ါးသြားတယ္... ဘယ္ Setting ထားျပီးရိုက္ရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းမလဲ သိပါဘူး... ေညာင္းလာတာနဲ႔ ထပ္ မၾကိဳးစားေတာ့ဘူး...

Photobucket
ဒါက တစ္ပင္လံုးခိုင္ကို ရိုက္လာတာ....

Photobucket
ဒီပံုကလဲ ခုတ္ရာတျခား ရွရာတျခားျဖစ္လာတာပဲ... ဘယ္နားခုတ္ျပီး ဘယ္နားရွသြားလဲဆိုတာေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စဥ္းစားၾကပါေတာ့..

Photobucket
အင္ဒိုနီးရွားပါတိတ္ ယက္ကန္းစင္

Photobucket
လက္မွဳစစ္စစ္ ပါတိတ္စစ္စစ္ (ေစ်းေတာ့ မဆစ္နဲ႔တဲ့... အဟင့္)

Friday, June 12, 2009

က်မနဲ႔ ခရီးသြားေဖာ္မ်ား

ဒုတိယေန႔အေၾကာင္းေလး မေရးခင္မွာ က်မတို႔နဲ႔ အတူသြားတဲ့ က်န္ခရီးသြားေဖာ္ ၁၆ေယာက္ အေၾကာင္းေလးေတြကို မိတ္ဆက္ေပးပါရေစ…

က်မကိုယ္တိုင္လဲ သူတို႔ရဲ႕ နာမည္ေတြကို မမွတ္မိပါဘူး… ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့ လမ္းမွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ကိုက်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ သိသာထင္ရွားတဲ့ အျပဳအမူေလးေတြ၊ တခ်ိဳ႕က်ျပန္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ သိသာထင္ရွားတဲ့ ပံုပန္းသ႑န္ေလးေတြေၾကာင့္ ခ်စ္စနိုးနဲ႔ နစ္နိမ္းေလးေတြ က်မေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…

နစ္နိမ္းကို တမင္ေပးတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… က်မတို႔ ျမန္မာ ၃ေယာက္ သူတို႔အေၾကာင္းေျပာရင္ ဟိုတစ္ေယာက္ေလ... (Blah Blah Blah ) ျဖစ္တဲ့ တစ္ေယာက္.. ဘာညာဆိုျပီး ရွင္းရွင္းျပေနရတာေမာလို႔… အဲ့ဒိ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို အတိုခ်ံဳးျပီး နာမည္ေျပာင္ေလးေတြ ေပးမိတာပါ… ဒီပိုစ့္ေလးမွာ သူတို႔တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကို က်မတို႔ ေပးထားတဲ့ နာမည္ေျပာင္ေလးေတြနဲ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီနာမည္ေျပာင္ေလးေတြေပးခဲ့ရသလဲ ဆိုတာရယ္… ျပီးေတာ့ က်မနဲ႔ ခရီးတူတူသြားခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြျဖစ္တဲ့ သူတို႔ရဲ႕ စရုိက္၊ အက်င့္၊ က်မတို႔အေပၚဆက္ဆံပံု စတာေလးေတြကို အမွတ္တရအျဖစ္ တဖန္ျပန္ေျပာင္း ေအာက္ေမ့ရင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္…

အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္းပါပဲ… အသက္ၾကီးတဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ပစိပစပ္မ်ားေလ့ရွိပါတယ္… အထူးသျဖင့္ေတာ့ စကာၤပူက ဖြားဖြားမ်ားဟာ ဘုရားမသိ တရားမရွိေတြမ်ားေလေတာ့ အတၱငါစဲြက အလြန္မွ ၾကီးသကိုး… (အားလံုးကို မဆိုလိုပါ… က်မနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ေသာ ဖြားဖြားမ်ားကိုသာ အဓိကဆိုလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္) … Briefing ေပးတဲ့ေန႔ကတည္းက မလြယ္ဘူးဆိုတာလဲ က်မသိထားပါတယ္… က်မက အတၱၾကီးၾကီး အဖြားၾကီးေတြ၊ ဆိုးတဲ့ကေလးေတြ ေရာင့္တက္တတ္တဲ့ ကေလးေတြနဲ႔ မတည့္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတဲ့သူမို႔ က်မ ေမေမက အလိုက္အထိုက္ သင့္တင့္ေအာင္ေနဖို႔ ခရီးမသြားခင္ထဲက အထူးမွာၾကားထားပါတယ္… က်မကိုယ္တိုင္လဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္…

(စာၾကြင္း။ ။ က်မဟာ လူၾကီးသူမေတြ အသက္ၾကီးတဲ့သူေတြကို မေလးစား မရိုေသတတ္သူေတာ့မဟုတ္ပါ… သို႔ေသာ္ ေလးစားၾကည္ညိဳေလာက္ေအာင္ေတာ့ မေနပဲနဲ႔ အသက္ၾကီးတာကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး အငယ္ေတြအေပၚ အနိုင္က်င့္မွာကိုပဲ က်မစိုးရိမ္တာပါ… ကေလးဆိုလွ်င္လဲ ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ… ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး လိမၼာတဲ့ကေလးဆိုရင္ က်မခ်စ္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့ အေ၀းကပဲခ်စ္ပါတယ္… သူမ်ားကေလးကို ခ်ီပိုးျပီးမွ တစ္ခုခုျဖစ္လို႔ ကေလးငိုရင္ က်မျပန္မေခ်ာ့တတ္ပါဘူး… လူၾကီးကိုလဲအားနာလို႔ပါ… အဲ ကေလးနဲနဲၾကီးလာရင္ေတာ့ လိမၼာတယ္ ေျပာစကားနားေထာင္တယ္ဆိုခ်စ္ပါတယ္… အေရာ၀င္လိုက္လို႔ ကိုယ့္ကို ေရာင့္တက္ျပီး မခန္႔ေလးစားလာလုပ္ရင္ေတာ့ ညွာမွာမဟုတ္ပါဘူး.. အဟီး… အဲဒါေၾကာင့္ ဒါမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ရေလေအာင္… ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ကေလးဆို မုန္႔ေၾကြး အရုပ္ေပး ဒီေလာက္ပါပဲ… အေရာသိပ္မ၀င္ပါဘူး… ႏွလံုးသားမႏူးညံ့လို႔ မဟုတ္ရပါ… အရမ္းႏူးညံ့တဲ့ နွလံုးသားတစ္စံုရွိလို႔ပါ… ဟတ္.. ဟတ္…) ကဲပါေလ.. စာၾကြင္းကလဲ အေတာ္ရွည္သြားသကိုး… လိုရင္းကို ျပန္ဆက္မွ…

ဒီပံုထဲမွာ စုစုေပါင္း အုပ္စု ၆စုရွိပါတယ္… ၂စုကေတာ့ ေနာက္က အတဲြ ၂တဲြေပါ့ရွင္…
ေနာက္ထပ္ အုပ္စု ၄စုကေတာ့…
(၁) လက္၀ဲဘက္ အက်ဆံုးကေတာ့ က်မတို႔ ေရႊျမန္မာ ၃ေယာက္ေပါ့ေနာ္…
(၂) က်မတို႔ ေဘးက ဆံပင္ျဖဴျဖဴနဲ႔ အဖြားၾကီး၂ေယာက္ရယ္ ေနာက္ျပီး သူတို႔ေနာက္ဘက္ေဘးက (အက်ၤီအျဖဴ အပြင့္နဲ႔) အဖြားၾကီးရယ္… ညာဘက္အစြန္ဆံုးက Guide ေဘးက အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး လင္မယားအတဲြရယ္က တစ္ဖဲြ႔…
(၃) ဆံပင္ျဖဴျဖဴ အဖြားၾကီးေဘးက ေနကာမ်က္မွန္ အေႏြးထည္နီကို လည္ပင္းမွာ ပတ္ထားတဲ့ အဖြားၾကီးကေနစျပီး… ၄ေယာက္ (အျပာနဲ႔ ဖြားဖြား၊ ပန္းေရာင္ ဂ်ာကင္နဲ႔ ဖြားဖြား၊ ဦးထုပ္အနီနဲ႔ဖြားဖြား) သူတို႔ ၄ေယာက္က တစ္ဖဲြ႔…
(၄) ဦးထုပ္အနီနဲ႔ ဖြားဖြားေဘးက အက်ၤီအျဖဴ ပု၀ါအနီကို လည္ပင္းမွာပတ္ထားတဲ့ မိန္းမၾကီးနဲ႔ … သူ႔ေဘးက ခပ္ငယ္ငယ္ အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္မိန္းမ ၂ေယာက္က တစ္ဖဲြ႔ပါ… (အဖြားၾကီးနဲ႔ အက်ၤီအျဖဴနဲ႔ မိန္းမက သားအမိပါ… အနက္နဲ႔ မိန္းမက အျဖဴနဲ႔ မိန္းမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းပါ)

အင္း… သူတို႔ေတြအားလံုးက စလံုးတရုတ္ေတြဆိုေပမဲ့… ဘာလို႔မွန္းေတာ့ မသိဘူး… သူတို႔ရဲ႕ တရုတ္စာ အဆင့္အတန္းကလဲ က်မတို႔ထက္ နဲနဲသာတယ္ဆိုရုံေလးပဲရွိပါတယ္… အဖြားၾကီးေတြကအစ အဂၤလိပ္လိုေျပာရတာကိုပဲ ပိုအားသန္ပံုရတယ္… သူတို႔လူမ်ိဳးစကားေတာ့ တတ္မယ္ထင္ပါတယ္… တရုတ္မန္ဒရင္းကို ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္တာဆိုလို႔ အတဲြ၂တဲြက ေယာက်ာၤးေလး ၂ေယာက္ပဲရွိပါတယ္… ဒီေတာ့ သူတို႔နဲ႔သြားရတာ တစ္ခုေကာင္းတာက ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ အဂၤလိပ္လိုရွင္းျပဖို႔ကို က်မတို႔က လိုက္ေျပာေနစရာမလိုပါဘူး… သူတို႔က ကိုယ့္ေရွ႕ကေန ကြန္ပလိန္းတက္ေလ့ရွိပါတယ္…
ဥပမာ… skin care lesson မွာ ရွင္းျပတဲ့ေကာင္မေလးက အဂၤလိပ္လိုထက္ တရုတ္လိုကို ပိုအားသန္တဲ့ အတြက္ တရုတ္လိုေတြေျပာပါတယ္… ဒီေတာ့ သူတို႔က အရင္ ကြန္ပလိန္းတက္ပါတယ္… စလံုးလူမ်ိဳးေတြက ကြန္ပလိန္းတာက ေမြးရာပါ ဗီဇလိုျဖစ္ေနတာေလ… ဒီေတာ့လဲ ကိုယ္ျငိမ္ေနလိုက္တာေပါ့…
သူတို႔ကို ေပးထားတဲ့ နာမည္ေလးေတြကေတာ့… က်မတို႔ေဘးက ဆံပင္ျဖဴနဲ႔ ဖြားဖြား ၂ေယာက္ကိုေတာ့ ေခါင္းျဖဴဖြားဖြားလို႔ေခၚပါတယ္… ၁ေယာက္ခ်င္းစီကဲြကဲြျပားျပားသိရေလေအာင္ ေခါင္းျဖဴဖြားဖြားမွာမွ က်မေဘးကပ္ရပ္က ပိန္ပိန္ ေဘာင္းဘီ အျဖဴနဲ႔ အဖြားၾကီးကေတာ့ အီးထြက္ေခါင္းျဖဴျဖစ္ျပီးေတာ့ သူ႔ေဘးက ခပ္ပုပုနဲ႔ ေခါင္းျဖဴဖြားဖြားကေတာ့ ပန္းသီးေခါင္းျဖဴျဖစ္ပါတယ္….

အမည္ရရွိလာပံုေလးကေတာ့ ရွင္းပါတယ္… အသက္ၾကီးတဲ့ လူေတြနဲ႔ သြားရတာလဲ အေတာ္ေလးမွ စိတ္ရွည္ရသကိုး… ဆီး၀မ္းသိပ္မထိမ္းနိုင္ၾကေတာ့ ေရာက္ေလရာအရပ္မွာ အိမ္သာပဲ ေမးေနေတာ့တာ… က်မတို႔ ဂိုက္ ကတ္သီဆိုရင္ ေနရာတစ္ေနရာေရာက္တိုင္း တျခားအရာထက္ အိမ္သာဘယ္နားရွိလဲ အရင္ျပရတယ္ေလ… အိမ္သာေတြ႔ရင္ကိုပဲ မေနနိုင္တာလားေတာ့မသိ… ေတြ႔တိုင္းလဲ သူတို႔ ကိစၥကိုရွင္းၾကတယ္… ဒါကလဲ အသက္ၾကီးျပီဆိုေတာ့ နားလည္ပါတယ္…

(၁) အီးထြက္ေခါင္းျဖဴ ဖြားဖြား
အဲ… ဒါေပမဲ့ မွတ္မွတ္ရရ အီးထြက္ေခါင္းျဖဴ ဖြားဖြားကေတာ့ က်မတို႔ ဆိုးလ္ကိုေရာက္တဲ့ေန႔ ဘယ္ကိုလဲမသိဘူးသြားေနတဲ့လမ္းမွာ သူအေတာ္ေလး အိမ္သာတက္ခ်င္ေနပံုရပါတယ္… ဒါနဲ႔ guide ကိုသြားေျပာပါတယ္… လမ္းမွာဆိုေတာ့ အိမ္သာကရွာရဘယ္လြယ္မလဲ… ေနာက္ဆံုး သူ မခံနိုင္လို႔ထင္တယ္… ၃ေခါက္ေျမာက္ေလာက္ေျပာေတာ့ မ်က္စိမ်က္ႏွာကလဲ ပ်က္ေနရွာျပီေလ… သူ႔ကိစၥက ထိပ္၀ေရာက္ေနျပီကိုး… ဒီေတာ့ ကတ္သီလဲ ေတြ႔တဲ့ လမ္းက ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕ကားထိုးရပ္ ခြင့္ေတာင္းျပီး ဖြားဖြားရဲ႕ ထိပ္၀က ကိစၥကို အျမန္ရွင္းခိုင္းရေတာ့တာေပါ့… ဖြားဖြားသာ ကားေပၚကဆင္းသြားပင္မဲ့ သူ႔ရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေလးေတြကေတာ့ လွဳိင္လွဳိင္က်န္ခဲ့လို႔… မေဗဒါတို႔ချမာ ရွိသမွ် ေအာ္တီကလံုးေတြ… ပုဆိန္တံဆိပ္ေတြ နွာေခါင္းကပ္ထားရပါေရာလား… ဒီေတာ့ ေနာက္စကားေျပာလုိ႔ အဲဖြားဖြားအေၾကာင္းပါရင္… ဟို ဆံပင္ျဖဴျဖဴနဲ႔ အိမ္သာတက္ခ်င္တဲ့ ဖြားဖြားေလလို႔ အရွည္ၾကီးမေျပာေတာ့ပဲ… ေခါင္းျဖဴ၂ေယာက္မွာ အီးထြက္တဲ့ ဖြားဖြား… ေခါင္းျဖဴ အီးထြက္ ဖြားဖြားရယ္လို႔ အမည္ေက်ာ္ေလသတည္း… (အဲဒိနာမည္ေလး စေပးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ကဆိုရင္ ကားေပၚမွာ က်မတို႔ ၃ေယာက္ နွာေခါင္းေလးေတြပိတ္ျပီး ရီလိုက္ရတာ အူကိုနာေရာ…)

(၂) ပန္းသီး ေခါင္းျဖဴဖြားဖြား
ပန္းသီး ဖြားဖြားကေတာ့ အလြန္မွ ပစိပစပ္မ်ား… အတၱၾကီးျပီး အေတာ္ေလးကိုမွ ဗိုလ္လိုခ်င္တဲ့ စိတ္ရွိပံုလဲရပါတယ္… လူၾကီးပီပီ လူငယ္ေတြကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးဖို႔ ေ၀းစြ… အရာရာသူက အငယ္ဆံုးသမီးေလးလို အလိုလိုက္ဗိုလ္က်ခ်င္ပံုရပါ့…
ကဲ ဒီေလာက္ညႊန္းေနမွေတာ့ အားလံုးလဲ ခန္႔မွန္းလို႔ရမွာပါ… သူ ပန္းသီးဖြားဖြားျဖစ္လာပံုက က်မနဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သတ္ေနလို႔ပါပဲ… က်မက ဂ်ဲဂ်ဴးမွာတုန္းက သတၱဳဗူးအေအး ပန္းသီးအခ်ိဳရည္တစ္ဗူးကို ၀ယ္လာျဖစ္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ မေသာက္ျဖစ္ မေသာက္ျဖစ္နဲ႔ ဆိုးလ္ကိုေရာက္ေတာ့မွ ကားေပၚမွာ ေဖာက္ေသာက္ျဖစ္တယ္… ဒါေပမဲ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲေလ… တိုးနဲ႔သြားတာဆိုေတာ့ တစ္ေနရာေရာက္ ကားေပၚက ဆင္းရျပန္ျပီ… ေနာက္ျပန္တက္ရျပန္ျပီ… ဒီေတာ့ က်မလဲ ေသာက္လက္စ ပန္းသီးအခ်ိဳရည္သတၱဳဗူး မကုန္ေသးတာကို ေမ့သြားပါတယ္… ကားေပၚမွာ က်မထိုင္တဲ့ ခုံေပၚကို ဒီတိုင္းတင္ထားမိျပီး အေပၚက က်မ ဦးထုတ္ေတြ ကင္မရာေတြနဲ႔ အုပ္သြားေတာ့ လံုးလံုးကို ေမ့ေနတာပါ… (က်မက အစထဲက အရမ္းေမ့တတ္ပါတယ္)… ဒါနဲ႔ အဲဒိ အခ်ိဳရည္ဗူးက ဘယ္တုန္းက ေမွာက္သြားလဲမသိပါဘူး… က်မ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အေတာ္ေလးေမွာက္ေနလို႔… က်မကင္မရာအိပ္ေတြေတာင္ စိုကုန္လို႔ ကိုယ့္ေဇာနဲ႔ကိုယ္သုတ္ေနရေတာ့တာေပါ့…

ပန္းသီးဖြားဖြား ျဖစ္မဲ့ အဖြားၾကီးက က်မေနာက္ခုံမွာ ထိုင္ေနတာပါ… ခဏေနေတာ့… သူ႔ေနာက္ကေန အသံၾကားပါေလေရာ…
“ah yoe… ဘာေတြလဲ… ငါ့ဖိနပ္ေတြ စိုကုန္ျပီ… ေဟ့ ေကာင္မေလး.. ေဟ့ေကာင္မေလး” ဆိုျပီး က်မကို ခပ္စပ္စပ္ လက္နဲ႔ ပုတ္ျပီးေခၚပါတယ္… က်မလဲ အဲဒိေတာ့မွာ က်မပန္းသီအခ်ိဳရည္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ေကာင္းေကာင္းသိေတာ့တယ္… အေနာက္ကို ေမွာက္ျပီး သူ႔ ဖိနပ္တစ္ခုလံုး ရႊဲေနပါေတာ့တယ္… က်မလဲ အေတာ္ေလး အားနာသြားတာေပါ့… သူ႔ကို ေတာင္းလဲ ေတာင္းပန္တာေပါ့… ေနာက္ျပီး က်မလဲ ဘာလုပ္ေပးရမလဲေပါ့… သူကေတာ့ ပါးစပ္ကေန လံုး၀ကို ၾကိတ္မနိုင္ခဲမရ ျငဴစူေနေတာ့တာေပါ့ရွင္… ဒါနဲ႔ က်မက သူ႔ကို က်မဆီမွာ ရွိတဲ့ wet Tissue ေတြ ထုတ္ေပးပါတယ္… သူကလဲ ေစာင့္ေအာင့္ယူျပီး သူ႔ဖိနပ္ကို သုတ္ပါတယ္… ေနာက္ Tissue ေတြ ကုန္သြားေတာ့ က်မဆီမွာ ေသာက္လက္စ ရွားရွားပါးပါး က်န္တဲ့ ေရဗူးေလးက ေရကို ယူမလား.. ကပ္ေစး ကပ္ေစး မျဖစ္ေတာ့ေအာင္လို႔ ဆိုေတာ့ သူက ယူမယ္တဲ့.. ဒါနဲ႔ က်မက ေရဗူးေလးကို သူ႔ သုတ္လက္စ Wet Tissue မွာ ေလာင္းေပးမလို႔ဟာကို… အဲဒိ ဖြားဖြားက ဘာလုပ္တယ္ထင္လဲ… က်မေရဗူးကို ယူျပီး ေရဗူး နွဳတ္ခမ္းသားနဲ႔ သူ႔ သုတ္လက္စ Wet Tissue ဖတ္နဲ႔ကို ကပ္ျပီး ေရစြပ္တယ္ရွင္… သူမ်ားေသာက္ေနတဲ့ ေရဗူးကို သူ႔ဖိနပ္သုတ္ျပီးသား အ၀တ္စနဲ႔ ကပ္ျပီး ေရစြတ္တယ္ဆိုတာ မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာ သူ႔အသက္ သူ႔အရြယ္နဲ႔ Common Sense သိသင့္တယ္လို႔ က်မထင္ပါတယ္… သူ႔အသက္ကလဲ မရဏကို မ်က္ေစာင္းလွန္းထိုးေနတဲ့ အရြယ္ဆိုေတာ့ မိဘက နင့္ကို မဆံုးမဘူးလားလို႔ ေျပာလို႔ေတာ့မေကာင္းပါဘူး… ေျပာခ်င္းေျပာ ရွင့္သားသမီးေတြက ရွင့္ကို မဆံုးမဘူးလားလို႔ေတာင္ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္…

သူ႔စိတ္အေနမွာ က်မက အျပစ္ရွိတဲ့သူျဖစ္တယ္… သူ႔ကို ခုလို ကသိကေအာင့္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ့အတြက္… က်မကိုလဲ တစ္ခုခု အခက္ခဲျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးရွိတယ္ထင္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ က်မဘက္က ၾကည့္ေတာ့လဲ က်မ တမင္ရည္ရြယ္ျပီးလုပ္တာလဲ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ေတာင္းလဲ ေတာင္းပန္ျပီးျပီ… ကိုယ့္ဘက္က တတ္နိုင္တာကိုလဲ လုပ္ေပးျပီးျပီ… သူလူၾကီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခြင့္လႊတ္ေပးသင့္တာေပါ့… သူ႔အတြက္ ေနလို႔ထိုင္လို႔မေကာင္းေတာ့ဘူးဆိုပင္မဲ့ ဘာမွ တတ္နိုင္ေတာ့တဲ့ ကိစၥမဟုတ္ဘူးေလ… အားလံုးက ျဖစ္ျပီးေနျပီ… သူဒီတိုင္း က်မကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ရင္ေတာင္ က်မစိတ္ထဲမွာ အားနာျပီ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အျပစ္ရွိသလို ခံစားေနရအံုးမယ္… ခုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ မျပည့္၀တဲ့ အျပဳအမူေၾကာင့္ က်မက အေတာ္ေလးကို စိတ္မ်က္သြားတဲ့အျပင္ ငါေမွာက္သြားတဲ့ အခ်ိဳရည္ေတာင္ နည္းေသးတယ္လို႔ စိတ္ထဲျဖစ္မိပါေတာ့တယ္…

က်မရဲ႕ ေမေမကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ က်မေမေမက “မေျပာနဲ႔… မေျပာနဲ႔… ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲေနလုိက္ေတာ့… သည္းခံလိုက္” ဆိုျပီ ဟိုဘက္ ခံုကေန က်မကို မ်က္နွာရိပ္နဲ႔လုပ္ျပပါတယ္… က်မလဲ ေသာက္လို႔မရေတာ့မဲ့အတူတူ… ဒီေရဗူးကို ဘာလုပ္ေနေတာ့မွာလဲ… ဒါနဲ႔ စိတ္ကို မနည္းေလ်ာ့ျပီး… အန္တီေရ… အန္တီလိုမယ္ဆိုရင္ အကုန္ယူလိုက္ပါေတာ့လား… က်မ မေသာက္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာျပီးေပးေတာ့လဲ ဖြားဖြားက မယူဘူးတဲ့ရွင္… ဒါနဲ႔ပဲ က်မလဲ ကိုယ့္ခံုမွာပဲ ကိုယ္ျပန္ထိုင္ေနေတာ့တာပါပဲ… အျပစ္ရွိသလိုခံစားရတဲ့ ခံစားမွဳေတာ့ အလ်င္းမရွိေတာ့ပါဘူး… ခုလို သူလုပ္လိုက္တဲ့အတြက္ က်မကေတာင္ ေက်းဇူးတင္ပါေသးတယ္… ဒါေပမဲ့လဲ သူ႔မွာ က်ိတ္မနုိင္ခဲမရေတြျဖစ္ျပီး သူ႔ေဒါသနဲ႔ သူ ပူေလာင္ျပီး ေနာက္ကေန ပြစိပြစိနဲ႔ ေျပာမဆံုးေအာင္ကိုး ရွိေနေတာ့တာေပါ့… ပန္းသီးအခ်ိဳရည္ေပတာမ်ား… က်င္ငယ္ရည္ထိတာထက္ေတာင္ ဆိုးေနတယ္… က်မလဲ ၾကားေနရရင္ ေဒါသထြက္ေနမွာဆိုးလို႔… MP3 ကို နားထဲထည့္ျပီး မ်က္စိမွိတ္ျပီး ေနေနလိုက္ပါေတာ့တယ္… ေအးခ်မ္းလိုက္တာလြန္ေရာ…

ေနာက္ေတာ့ ဂိုက္မိန္းမ ကတ္သီကို ဖြားဖြားက လွမ္းေခၚလိုက္ျပီး “ ဒီမွာ ၾကည့္စမ္းပါအံုး သူလုပ္လိုက္တာ ပန္းသီအခ်ိဳရည္ေတြ က်ကုန္ျပီး အားလံုး ကပ္ေစး ကပ္ေစးေတြျဖစ္ကုန္ျပီ… ၾကည့္စမ္း… ၾကည့္စမ္း” ဆိုျပီး… ကိုယ္ပိုင္အင္အားမရွိတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႔မိဘကို တိုင္သလိုမ်ိဳး တိုင္ပါတယ္… သူတိုင္ေတာ့ဘာအေရးလဲ ကတ္သီက က်မကို လာဆူလို႔မွ မရတာ… ကားေပၚက က်န္တဲ့သူေတြကေရာ ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ပဲနဲ႔ ဘယ္သူမွားတယ္ ဘယ္သူမွန္တယ္ဆိုျပီး လာရပ္တည္မွာလဲ… ဘယ္ျပႆနာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ျဖစ္ ကိုယ္ခံ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ပဲ… ဒါကို ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္ေနျပီး နားမလည္ေသးတာေတာ့ သနားစရာပဲ…

က်မတို႔ ၂ေယာက္ၾကားမွာ ေျမဇာပင္ျဖစ္သြားသူကေတာ့ အလြန္တာ၀န္ေက်ပြန္တဲ့ ဂိုက္ကတ္သီပါပဲ… သူ႔မွာ အဖြားၾကီးကိုလဲ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္လုပ္ေပးရမယ္… (အဖြားၾကီးအေတြးထဲမွာေတာ့ ကတ္သီက က်မကို ဆူလိုက္ရင္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးခ်င္ေတြးေနမွာပဲေနာ္…) က်မကိုလဲ ဘာမွ အျပစ္ တစ္ခြန္းမေျပာတဲ့အျပင္ ပန္းသီးအခ်ိဳရည္က က်မဟာမဟုတ္တဲ့အတုိင္းပါပဲ… အဖြားၾကီးတိုင္ျပီး ခဏၾကာေတာ့ သူ တစ္ရွဴးလိပ္ေတြနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္… ျပီးေတာ့ ဒူးကိုေထာက္ ကားၾကမ္းျပင္နဲ႔ ထိုင္ခံုေအာက္ေတြကို တစ္ရွဴးေတြနဲ႔ သုတ္ပါေလေရာ… အမွန္ေတာ့ အခ်ိဳရည္ေတြက ေျခာက္ေတာင္ ေျခာက္သြားလို႔ ကပ္ေစးေနတဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ေနပါျပီ… သုတ္လဲ သိပ္ေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူး… ဒါေပမဲ့ သူက အခုလို ခံုေအာက္ေတြထိ လိုက္သုတ္ေနေတာ့… က်မ သူ႔ကို အေတာ္ေလးလဲ သနားတယ္… အားလဲနာတယ္… စိတ္ထဲမွာလဲ ခ်ီးက်ဴးမိတယ္… ဒါနဲ႔ က်မလဲ MP3 ကိုျဖဳတ္… ထိုင္ရာကထျပီး သူ႕ဆီက တစ္ရွဴးေတာင္းျပီး သူနဲ႔အတူတူ လိုက္သုတ္ေပးလိုက္ပါတယ္… ဒါေတာင္ သူက ပါးစပ္က… “ ရတယ္… ရတယ္… မရွိေတာ့ဘူး… သူသုတ္လိုက္ျပီ” လို႔ ေျပာပါေသးတယ္… ဟိုအဖြားၾကီးေတာ့ ဘယ္လိုေနတယ္မသိဘူး… က်မကေတာ့ ကတ္သီကို အားနာလို႔ ကူလုပ္ေပးလိုက္တာပါ… က်မစိတ္နဲ႔သာဆို ေပျပီးေတာ့ကို ေနအံုးမွာ… ဘာပဲေျပာေျပာ ကတ္သီေျဖရွင္းလိုက္လို႔ တင္းမာေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးကေတာ့ သူသုတ္လိုက္တဲ့ တစ္ရွဴးေတြနဲ႔ အတူ လြင့္စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္…

(၃) ေလာင္ေလာင္ဖြား
ပံုထဲမွာပါတ့ဲအတိုင္း ေခါင္းျဖဴအဖြားၾကီး ၂ေယာက္ေဘး အေနာက္နားေလးက အက်ၤီအျဖဴနဲ႔ ဖြားဖြားကေတာ့ ခပ္ေလာင္ေလာင္ေျပာင္ေျပာင္ေနတတ္လို႔…. ေလာင္တတ္တဲ့ အဖြားၾကီးကို အတိုခ်ံဳးျပီး ေလာင္ေလာင္ဖြားလို႔ က်မကနာမည္ေပးထားပါတယ္… သူလည္းပဲ အဖြားၾကီး အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ အတၱရွိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ သူက ေျပာရင္ လူကို ေနာက္သလိုလို ေျပာင္သလိုလိုနဲ႔ ဗိုလ္က်တာပါ… ဥပမာဆိုရရင္… ေနရာတစ္ေနရာကို ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ က်မတို႔လူငယ္ေတြက အရင္ေရာက္တယ္… သူက ေနာက္မွေရာက္ျပီး… ငါ့ကို အရင္ေပးရိုက္ပါေနာ္… ဘာညာနဲ႔… မေပးဖူးေျပာေတာ့လဲ မေကာင္း… အမွန္ဆိုသူေတာင္းကို မေတာင္းသင့္တာပါ… အဲလိုမ်ိဳးကိစၥေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသူလုပ္တတ္ပါတယ္… အညႊန္႔ခူးစားတယ္ဆိုေပမဲ့ သည္းခံနိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာထဲမွာပဲရွိလို႔… သူ႔နဲ႔ေတာ့ ဘာျပႆနာမွ မတတ္ခဲ့ပါဘူး… သူက ဒီတိုင္းၾကည့္ရင္ အသက္၆၀ ေက်ာ္လိမ့္မယ္ေတာင္ မထင္ရပါဘူး… ဆံပင္ေတြကလဲ ေဆးေတြဆိုးထားေတာ့ နက္ေမွာင္ေနတာပဲ… ကားေပၚမွာလဲ သီခ်င္းဖြင့္ခိုင္းျပီး ကလိုကနဲ႔ အေတာ္ေလးေတာ့ ေပ်ာ္တတ္ပါတယ္… အဲ… သူနဲ႔ ပန္းသီးေခါင္းျဖဴဖြားဖြားနဲ႔ေတာင္ လမ္းမွာ ခ်ဲထိုးဖို႔ စကာၤပူကို ဖုန္းေခၚရင္း အခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားရန္ျဖစ္ၾကေသးတယ္… ဗိုလ္ေတြခ်ည္းပဲ…

(၄) အတၱပံုေဆာင္ခဲ ဖြားဖြားမ်ား အဖဲြ႕
ေလာင္ေလာင္ဖြား ေရွ႕က ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔ ဖြားဖြားကေနစျပီး ဦးထုပ္အနီေရာင္ေစာင္းထားတဲ့ ဖြားဖြားထိ… ေလးေယာက္ကိုေတာ့ က်မတို႔က အတၱပံုေဆာင္ခဲမ်ား အဖဲြ႔လို႔နာမည္ေပးထားပါတယ္… (နာမည္ေလးက ကဗ်ာဆန္တယ္ဟုတ္? ဟတ္… ဟတ္…) အဲဒိဖြားဖြားေတြက က်မတို႔နဲ႔ေတာ့ ထိပ္တိုက္ သိပ္မျဖစ္ဖူးပါဘူး… သို႕ေသာ္ သူတို႔ တစ္ဖဲြ႕လံုးက က်မတို႔ ကို စကားေျပာရင္ အထင္အျမင္ေသးတဲ့ မ်က္လံုးမ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္တတ္ပါတယ္… အျမဲ အထက္စီးကပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာပါတယ္… ျမန္မာဆိုတာနဲ႔ပဲ သူတို႔ကို ေအာက္က်ိဳ႕ရေတာ့မွာလား… ျပီးရင္ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္မွျဖင့္… နင္တို႔က ျမန္မာေတြျဖစ္ျပီး… ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကိုရီးယားကို ခရီးထြက္နိုင္တာလဲ… (အဲလို သေဘာမ်ိဳးဆန္ဆန္)… ေမးတတ္ၾကပါတယ္… က်မဆီမွာ ရွိသမွ် စည္းစိမ္ကိုလဲ စစ္ေဆးေမးျမန္းေနလိုက္ၾကတာ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ပါပဲ… က်မကလဲ လံုး၀ေတာ့ ျဖံဳမယ္မထင္ပါနဲ႔… သူတို႔ စားရိတ္နဲ႔လဲ ခရီးထြက္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး… သူတို႔ကို အသက္ၾကီးတဲ့သူေတြမို႔ ဦးစားေပးတာကလဲြလို႔ ေအာက္က်ိဳ႕ေနစရာေတာ့မလိုပါဘူး… ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ ခရီးထြက္ေနတာပါ… ေျပာရရင္ သူတို႔လို အသက္ၾကီးမွ သားသမီးေတြကလဲ ျပန္မၾကည့္လို႔ တသက္လံုးရွာထားတဲ့ CPF ေလးျပန္ရမွ မေသခင္ေလး သံုးရတာမဟုတ္ပါဘူး… တတ္နိုင္လို႔ ကိုယ့္အေမကိုေတာင္ စားရိတ္ခံေခၚလာတာပါ… (ၾကံဳတုန္းၾကြားတာပါ… ခုေတာ့လဲ မဲြ… ဟဲ… ဟဲ…)

မွတ္မွတ္ရရ အက်ၤီအျပာနဲ႔ အဖြားၾကီးနဲ႔ေတာ့ တစ္ခါပဲ အနည္းငယ္ေလး စိတ္ထစ္ဖူးပါတယ္… ဂ်ဲဂ်ဴးကေန ဆိုးလ္ကို သြားမဲ့ေန႔… ဂ်ဲဂ်ဴးေလဆိပ္ ခ်က္အင္မွာ ဂိုက္က အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႕ကို အဲဒိအဖဲြ႕ထဲကတစ္ေယာက္ထဲရဲ႕ နာမည္နဲ႔ပဲ အိတ္ေတြကို ခ်က္အင္၀င္ထားတာပါ… အဲဒါကိုသူက ေရွ႕ဆံုးကလဲ တိုးေ၀ွ႕ျပီး၀င္ေသးတယ္… ျပီးေတာ့ နားမလည္ပဲနဲ႔ က်မတို႔ ခ်က္အင္၀င္ေနေတာ့မွ တိုးေ၀ွ႕ျပီးတစ္ခါ ျပဴးတူးျပာတာနဲ႔ အတင္းလာထပ္ေမးပါတယ္… ကတ္သီကလဲ လူေတြ အမ်ားၾကီးကို လုပ္ေနရေတာ့ အလုပ္မ်ားတာေပါ့… ဒါနဲ႔ က်မက သူဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာသိေတာ့.. ရွင္းျပတာေပါ့့ “မဟုတ္ဘူး အန္တီ… ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ေပါ့…” အဲဒါကို သူကမ်က္ေစာင္းထိုးျပီး မယံုသကာၤနဲ႔ ေစတနာကို ပ်က္ေရာ… ေနာက္တစ္ခုဆိုးတာက သူတိုးေ၀ွ႔၀င္လိုက္တာ က်မအေမ ေျခေထာက္ကို သူ႔လွည္းနဲ႔ တက္က်ိတ္သြားတယ္လို႔ အေမကလာေျပာေတာ့ အေတာ္ေလးကို ခ်ဥ္သြားပါတယ္… က်မ မရိုင္းခ်င္ပါဘူး… ရိုင္းလိုက္လို႔ ျမန္မာေတြ ဒီလိုပဲလို႔ အေျပာခံရမွာလဲ ဆိုးပါတယ္… ဒီေတာ့လဲ ေနေပါ့… အဲဒိ ေကာင္တာမွာပဲ ေနခဲ့ေပါ့… မေဗဒါတို႔ကလဲ ကိုယ့္ကို မယံုၾကည္ရင္ ၂ခါ အကူအညီမေပးပါဘူး… သေဗၺသတၱာ ကာမသကာ ပဲေပါ့… (အဲဒိ အက်ၤီအျပာဖြားဖြားနဲ႔ သူ႔ေဘးက အနက္ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔ ဖြားဖြားက ညီအစ္မျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ရုပ္အေတာ္ဆင္တယ္)

အဲ ေနာက္ျပီး… ပန္းေရာင္နဲ႔ ဖြားဖြားကေတာ့ အသစ္အစမ္းဆို သူအကုန္လုပ္ခ်င္ပါတယ္… အဲ free testing တို႔ဘာတို႔လဲ သူပဲ ခံခ်င္တယ္… အဲဒါကို အတၱအမ်ိဳးအစားခဲြမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ပံုေဆာင္ခဲ အမ်ိဳးထဲပါမလဲေတာ့မသိဘူး… က်မတို႔ကိုၾကည္႔ရင္ အထင္ေသးတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္တဲ့ အထဲမွာ သူထိပ္ဆံုးကေပါ့… Face Shop က skin care lesson မွာ ဘယ္သူ အစမ္းခံမလဲဆိုေတာ့ ထိပ္ဆံုးက ေျပးလိုက္တာ ျပိဳင္ဘက္မရွိဗိုလ္ဆဲြသြားတယ္… ေနာက္ေတာ့ Face Shop က product ေတြေရာင္းေတာ့ ဘာမွ မ၀ယ္ပဲ မ်က္ခံုးေမႊးခဲတံေလး ၁ေခ်ာင္းပဲ ၀ယ္တယ္… အဲဒိဆိုင္ျပီးေတာ့ သူက်မတို႔ သားအမိကို နဲနဲ ဖ်ားသြားတယ္… Face shop မွာ က်မတို႔ သားအမိ၀ယ္တာ ကိုရီးယား ၂သိန္းခဲြဖိုး (စကာၤပူု ၃၀၀ ေက်ာ္ခန္႔…) ေက်ာ္တယ္ေလ… ကားေပၚမွာ အမ်ားဆံုး၀ယ္တာ က်မတို႔ပဲ… ၂သိန္းေက်ာ္ဖိုး၀ယ္ရင္ ဆလင္းဘက္အိတ္ ၁လံုးလက္ေဆာင္ရတယ္… က်မတို႔ အိတ္ၾကီးကို ၾကည့္ျပီးမွ … ၀ါး… အမ်ားၾကီးပါလားဆိုျပီး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စကားေျပာေတာ့တယ္…

ဦးထုပ္အနီနဲ႔ အတၱပံုေဆာင္ခဲ ဖြားဖြားကို စစေတြ႔ခ်င္းေတာ့ သူက အဆိုးဆံုးျဖစ္ေလာက္တယ္လို႔ထင္တာပါ… သူ လူကိုၾကည့္တဲ့ပံုစံက မ်က္ေထာင့္နဲ႔ တစ္ေလာကလံုးမွာ သူပဲ ကိုရီးယားသြားနိုင္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ပါ… စကားေျပာရင္လဲ ျမန္မာလို အနီးစပ္ဆံုး ေျပာရရင္ “ေဟ့… ေကာင္မေလး… ညဥ္းတို႔က စကာၤပူမွာ ဘာ စေတးနဲ႔ ေနၾကတာလဲ… ညဥ္းက ပီအာလား.. ဘယ္လို ပီအာရတာတုန္း… စကာၤပူေယာက်ာၤး ယူထားလို႔လား… ညဥ္းအေမကေရာ စကာၤပူမွာ ဘာစေတးနဲ႔ ေနသလဲ… “ အဲလို ေလသံမ်ိဳးနဲ႔ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္… အမွန္ဆိုရင္ေတာ့ သူမ်ားပါစင္နယ္ကို ခေရစိတြင္းက် ေျပာျပခ်င္မွန္းမသိ… မေျပာျပခ်င္မွန္းမသိ လိုက္ေမးတာ အဆင့္ကို မရွိဘူးလို႔ထင္ပါတယ္… ဒါမ်ိဳးေတြက ရင္းႏွီးမွဳ အတိုင္းအတာေပၚမူတည္ျပီးမွ ေမးသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္… သူ႔ကိုသူေတာ့ နိုင္ငံၾကီးသား ဒီဇိုင္းေပါ့… က်မတို႔ကေတာ့ နိုင္ငံ အနိမ့္ေလးကေပါ့ေလ… သူ႔နိုင္ငံ သူဂုဏ္ေဆာင္ေနတာေလ… ဘာ နိုင္ငံၾကီးသားလဲ… ဒါေပမဲ့လဲ သူက သူ႔ရဲ႕ အမူအရာ ေျပာပံုဆိုပံုကလဲြရင္ က်န္တာအားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္… ဒါကလဲ သူ႔ရဲ႕ အက်င့္ပဲေလဆိုျပီး က်မရဲ႕ သည္းခံနိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာ ထဲမွာရွိေနပါေသးတယ္… က်မတို႔ အေၾကာင္းကို ေမးျမန္းလိုက္တာမ်ား CID က ၾကည္မာခင္ေတာင္ အေမေခၚရမယ္… သူက စ သံုးလံုးကထင္တယ္… စံုစမ္း၊ စစ္ေဆး၊ စပ္စုေရး ေလ…


(၅) ကေလးအေမ သားအမိ…
ဒီဘက္က အက်ီၤအျဖဴ ပု၀ါအနီ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔ မိန္းမၾကီးရယ္… ေဘးက လူငယ္ မိန္းမ ၂ေယာက္ရယ္ကေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္… ပု၀ါအနီနဲ႔ အဖြားၾကီးကေတာ့ လူ႔သဘာ၀အတိုင္း အထူးသျဖင့္ အသက္ၾကီးတဲ့သူေတြ သဘာ၀အတိုင္း သူလုပ္တာမွ ေကာင္းတယ္ထင္တာေပါ့ေလ… ဒါကလဲ ေဖာေရွာေလးနဲ႔ ဟုတ္တာေပါ့… သိပ္ေကာင္းတာေပါ့… အားက်လိုက္တာ လိုက္ေျပာလိုက္ရင္ သူနဲ႔ ေျပလည္ေနတာပါပဲ… ဥပမာ… ရွန္ဟိုင္းမွာ တရုတ္ကြ်မ္းဘားကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပိုက္ဆံထပ္ေကာက္ပါတယ္… က်မတို႔လူငယ္ေတြ (သူ႔သမီး အပါအ၀င္) က ကြ်မ္းဘားမွ မၾကည့္ခ်င္တာ… ေရွာ့ပင္းပဲ ထြက္ခ်င္တာေလ… ဒီလိုနဲ႔ ၂စုကဲြသြားေလရဲ႕… အဲဒါကို ေနာက္ေန႔ ေတြ႔ေတာ့ ကြ်မ္းဘားက ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္း… က်မတို႔ မၾကည့္လိုက္ရတာ နာသြားေၾကာင္း… သူေရြးတဲ့လမ္းက မွန္တယ္ေပါ့ေလ… အဲလိုသေဘာမ်ိဳးေတြ တစ္ခါလဲ မဟုတ္ ၂ခါလဲ မဟုတ္လိုက္ေျပာေနေရာ… ရြယ္တူသာဆိုရင္ေတာ့ က်မ တစ္ခြန္းျပန္ေျပာမိမယ္ ကိုယ္ထင္ရင္ ကုတင္ေျခေလးေခ်ာင္းပါပဲလို႔… (စကားပံု အမွန္ ကိုယ္ထင္ရင္ ကုတင္ေရႊနန္း) …

က်မရဲ႕ စိတ္ဓာတ္က က်မ မၾကိဳက္တဲ့အရာ ကို ဘယ္သူေတြက ဘယ္ေလာက္ေကာင္းပါတယ္ေျပာေျပာ စိတ္ထဲမွာ တက္မက္တဲ့စိတ္ကို မရွိတာ… မၾကိဳက္ပါဘူးဆိုမွ ရွင္းေနျပီ… ဟုတ္ဘူးလား… က်မအတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးျပီး ကြ်မ္းဘားလိုက္ၾကည့္တာထက္စာရင္ အဲဒိေန႔ညက က်မလုပ္ခဲ့တဲ့ ရွန္ဟိုင္း ရထားလိုင္းလိုက္စီးျပီး ကုိယ့္ဘာကိုယ္ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ သြားေနရတာကမွ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာ ပိုေကာင္းပါေသးတယ္… ဒါေပမဲ့လဲေပါ့ေလ… သူက လာေျပာေနမွေတာ့ “ဟုတ္လား… အန္တီ ၾကိဳက္လား… အင္း…” ဒီေလာက္ေတာ့ ေျပာေပးလိုက္ပါတယ္… ငါတို႔မၾကည့္လိုက္ရတာ နာလိုက္တာလို႔ေတာ့ သူ႔စကားကို လံုး၀ မေထာက္ခံခဲ့ပါဘူး..
သူကသာ ၾကြားေကာင္းေနတာပါ ညက သူ႔သမီး ဘယ္သြားလဲဆိုတာေတာ့ သူ မသိရွာဘူးေလ… (သူ႔သမီးဘယ္သြားလဲဆိုတာကို ေနာက္ပိုင္း ခရီးသြားမွတ္တမ္း အပို္င္းမ်ားတြင္ေမွ်ာ္…)

သူ႔သမီးကေတာ့ ခပ္ေခ်ာေခ်ာပါပဲ… မ်က္နွာမွာ ၀က္ျခံထြက္ျပီးက်န္တဲ့ အမာရြတ္ေလးေတြကလဲြရင္ ကိုယ္လံုးလဲ မဆိုးဘူး… ရုပ္ရည္လဲ ေခ်ာတယ္… ၀တ္တာလဲ ေခတ္မွီတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္… သူ႔ကိုေတာ့ က်မတို႔က Briefing ေန႔တုန္းက သူ႔သမီးေလး ေခၚလာတာေတြ႔လိုက္ေတာ့… ကေလးေလးရဲ႕ အေမဆိုျပီး အစဲြျပဳျပီး… ကေလးအေမလို႔ ေခၚပါတယ္… သူကေတာ့ လူငယ္ပိုင္းလဲျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါတယ္… စကားေျပာလို႔လဲေကာင္းတယ္… အားလံုး အိုေကပဲ… အဲ… စြာေတာ့ စြာတယ္ေနာ္… က်မနဲ႔ေတာ့ ဘာေကစ့္မွ မရွိဘူး… တည့္တယ္… သူ႔သူငယ္ခ်င္းမိန္းမကေတာ့ ပိုရိုးတယ္… ရုိးတယ္ဆိုတာ စိတ္ထားကိုေျပာတာ.. သိပ္ဟန္ေဆာင္ ပန္းေဆာင္မရွိဘူး… ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းနဲ႔ က်မနဲ႔ ေပါင္းလို႔ရတယ္… သူတို႔ ၂ေယာက္လဲ ကိုရီးယားကား အေတာ္ၾကည့္ပံုရတယ္… ေျပာသမွ်ကားအားလံုး နီးပါးသိတယ္… က်မနဲ႔ ပိုခင္ျပီး ေျပာစရာမ်ားလာတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ကိုးရီးယားရုပ္ရွင္ေတြ အေၾကာင္းေပါ့ရွင္…

(၆) ခ်စ္တတ္တဲ့ ဖိုးဖိုး ဖြားဖြား
ညာဘက္အစြန္ဆံုးက ကတ္သီေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီးစံုတဲြကေတာ့ ခ်စ္တတ္တဲ့ လင္မယားလို႔ ေခၚတယ္… သူတုိ႔၂ေယာက္က နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ကို အေတာ္ခ်စ္ၾကတယ္… ကားေပၚက အတဲြေတြထဲမွာ သူတို႔ ၂ေယာက္က အခ်စ္တတ္ဆံုးလို႔ထင္တာပဲ… အဖိုးၾကီးကလဲ အဖြားၾကီးကို အေတာ္ဂရုစိုက္တယ္… အဖြားၾကီးကလဲ စိတ္ထားေကာင္းတယ္… ပစိပစပ္လဲ မမ်ားဘူး… လူငယ္ေတြကိုလဲ နားလည္တယ္… လူၾကီးအခ်င္းခ်င္းလဲတည့္တယ္… သူတို႔ ၂ေယာက္ကို ၾကည့္ရတာ အားက်တယ္… ကိုယ္လဲ သူတို႔လိုပဲ အိုမင္းတဲ့အထိ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွိမဲ့ လက္တဲြေဖာ္မ်ိဳးကို လိုခ်င္တယ္… အဖုိးၾကီးက အရင္က ျမန္မာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ဖူးတယ္တဲ့… ျမန္မာျပည္လဲ ေရာက္ဖူးတယ္… သူတို႔ လင္မယား ၂ေယာက္လံုးက ျမန္မာကို အထင္မေသးဘူး… သူတို႔ သားသမီးေတြက ၁ေယာက္က ၾသစီမွာ.. ၁ေယာက္က အဂၤလန္မွာ.. ၁ေယာက္က စလံုးမွာ အိမ္ေထာင္ေတြက်ကုန္ၾကလို႔ သူတို႔လင္မယားက ေအးေဆးျဖစ္ေနျပီ…

အဖိုးၾကီးက ေလခြ်န္ရတာကို ေတာ္ေတာ္၀ါသနာပါတယ္… သူ႔မိန္းမေျပာပံုအရ စိတ္ညစ္လဲ ေလခြ်န္တယ္… ေပ်ာ္လဲ ေလခြ်န္တယ္… ပ်င္းလဲ ေလခြ်န္တယ္တဲ့… ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္တယ္… ကားေပၚမွာလဲ ေလေလး တခြ်န္ခြ်န္… ဟိုတယ္ေရာက္လဲ ေလတခြ်န္ခြ်န္… ေျမြလာမွာေတာင္ ေၾကာက္ရတယ္… ဒီေတာ့ အဖိုးၾကီးနာမည္ကို ေလခြ်န္နတ္ လုိ႔ ေပးထားတယ္…
အဖြားၾကီးကေတာ့ သေဘာကလဲ ေကာင္းတယ္… ျပီးေတာ့ ပန္းသီးဖြားဖြားနဲ႔ ေလာင္ေလာင္ဖြား ရန္ျဖစ္ၾကတုန္းကလဲ သူက ၀င္ျဖန္ေျဖေသးတယ္… က်မ ရွန္ဟိုင္းမွာ ေစ်းေရာင္းသူတစ္ေယာက္ကို ေဒါသထြက္တုန္းကလဲ လာႏွစ္သိမ့္ေပးေသးတယ္… ဒီေတာ့ သူက ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ကိုယ္စားျပဳေတာ့ ေလာကနတ္လို႔ နာမည္ေပးထားတယ္… အဟိ…

(၇) ေပါင္တို အတဲြ
အဟဲ… နာမည္ၾကားျပီး လန္႔မသြားပါနဲ႔… ဦးထုပ္အနီနဲ႔ အဖြားၾကီးေနာက္က အရပ္ ခပ္ရွည္ရွည္အတဲြကိုေျပာတာပါ… သူတို႔ အတဲြက ၂ေယာက္လံုး အရပ္ၾကီးအေတာ္ရွည္ပါတယ္… ေကာင္မေလးက အရပ္ကရွည္တဲ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ ထူးျခားတဲ့ အခ်က္ကေတာ့… ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းခ်မ္း… ဘယ္ေလာက္ေအးေအး… စကပ္အတိုပဲ၀တ္တာပါ… တိုတာမွ ေပါင္အလယ္ေလာက္ပဲရွိပါတယ္… အဲဒါေၾကာင့္ ေပါင္တိုလို႔ နာမည္ေပးထားတာပါ… သူတို႔အတဲြကလဲ အရမ္းကို မွ ပြတ္သီးပြတ္သပ္လုပ္ၾကပါတယ္… တစ္ခါတစ္ေလ… သူတို႔ ခႏၡာကိုယ္ၾကီးမွ အားမနာ ႏဲြ႕ျပီး ကလူအိသုိ႔ ျမဴအိသို႔ လုပ္ေနၾကတာ က်က္သီးထစရာပါ… သူ႔ေကာင္က သူ႔ကို “Baby” တဲ့… သူ႔ေကာင္မေလးက သူ႔လူၾကီးကိုက်ေတာ့ “Darling” တဲ့… ျပီးေတာ့ အဲလူၾကီးကလဲ သူ႔ပံုသူ႔ပန္းမွ အားမနာ… ထမင္း၀ိုင္းမွာ စကားစပ္မိၾကလို႔… ကိုရီးယားက ဓာတ္ပံုဆရာ Danny က ေခ်ာတယ္လို႔ သူ႔ေကာင္မေလးကေျပာလိုက္လို႔… စိတ္ေကာက္တာမ်ား… က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့ ရုပ္ၾကမ္းၾကီးနဲ႔ လာႏြ႕ဲေနေသးတယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္… ဒါေပမဲ့… ဒါကလဲ သူတို႔ အခြင့္အေရးေလ… က်မကိုလဲ ဘာမွ လာမထိခိုက္ဘူးဆိုေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ… ထမင္းစားလို႔ ၀ိုင္းထိုင္ၾကရင္ ပထမေန႔ထဲက သူတို႔ အတဲြနဲ႔ပဲ အတူတူထိုင္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္… လူငယ္ေတြနဲ႔ ထိုင္ရတာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္မွဳရွိတယ္ေလ… လုလဲ မစားဘူး… ပံုမွန္ပဲ… အဖြားၾကီးေတြနဲ႔ဆို စိတ္ညစ္ရမွာ…

သူ႔လူၾကီးနာမည္က Matthew တဲ့… ဒီေတာ့ ျမန္မာမွဳျပဳလိုက္ေတာ့ မ်က္ျပဴးေပါ့… ဒီေတာ့ သူ႔လူၾကီးနာမည္ကို မ်က္ျပဴးလို႔ပဲ ေခၚတယ္… အဲဒိလူၾကီးက ကိုရီးယားမွာေတာ့ သူ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ ပြတ္သီး ပြတ္သပ္လုပ္တာကလဲြလို႔ ျငိမ္ေသးတယ္… ရွန္ဟိုင္းလဲေရာက္ေရာ ဆရာလုပ္သလားမေမးနဲ႔… သူက ရွန္ဟိုင္းအရင္က ေရာက္ဖူးတယ္ဆိုပဲ… တိုးဂိုက္ကေတာင္ သူ႔ကို ဆရာေခၚရမယ္… ဒါေပမဲ့လဲ ေကာင္းေတာ့ေကာင္းပါတယ္… ရွန္ဟိုင္းက တိုးဂိုက္ရဲ႕ အဂၤလိပ္ကလဲ မေတာက္တေခါက္ဆိုေတာ့ သူက ၾကားက ၀င္ဦးစီးေပးတာဆိုေတာ့ ေက်းဇူးေတာင္တင္ရပါအံုးမယ္…

(၈) နုထြား အတဲြ
ေနာက္ဆံုးက်န္တာကေတာ့ ပံုထဲမွာ အျပာနဲ႔ အဖြားၾကီးေနာက္က အတဲြေပါ့… အဲဒိအတဲြထဲက ေကာင္မေလးက ပထမဆံုး ကိုရီးယားေရာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ လာမိတ္ဆက္တယ္ေလ… ေတြ႔တာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ အသက္ကို တန္းေမးေတာ့တာပါပဲ… က်မတို႔လဲ အသက္ကို ေျပာျပလိုက္ေတာ့…
သူက… “ ေအာ္… ငါက ဒီကားေပၚမွာ ငါအငယ္ဆံုးလို႔ ထင္ေနတာ… ငါ့ထက္ငယ္တဲ့သူ ပါတာကိုး… “ ဆိုျပီး စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာလိုက္ေသးတယ္… သူနဲ႔ က်မနဲ႔ကေတာ့ ရြယ္တူပါပဲ… က်မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သူ႔ထက္ ငယ္ပါတယ္… ဒီေတာ့ သူအငယ္ဆံုးမဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ… သူကလဲ လာေတာ့ ဘဲၾကီးနဲ႔လာျပီးေတာ့ ကေလးက်ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ေနတာ… အဟီး…
ဒါေပမဲ့ သူတို႔ အတဲြက စိတ္ထားေကာင္းတယ္… သိပ္ ဟိတ္ဟန္လုပ္ေနျခင္းမရွိဘူး… ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ… ခင္ဖို႔ေကာင္းတယ္… ေပါင္တိုအတြဲက နဲနဲ ဟန္လုပ္တယ္… မပြင့္လင္းဘူး… သူတို႔လဲ ထမင္းစားရင္ က်မတို႔ နဲ႔ပဲ တူတူထိုင္ေလ့ရွိတယ္… ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူငယ္ေတြ တစ္၀ိုင္းထိုင္တာေပါ့ေနာ္… က်မအေမကေတာ့ က်မတို႔နဲ႔ တူတူပဲေပါ့…

အဲလိုမ်ိဳး စကားေျပာျပီးေတာ့ ထမင္း၀ိုင္းမွာ အေမ့ကို ျပန္ေျပာျပေတာ့… အေမက ေျပာတယ္… “ ဟယ္သူတို႔အတြဲကလဲ ထြားေနလို႔ပါ… သူ႕ေကာင္ေလးပံုစံကလဲ နုပါတယ္တဲ့” … အဲဒိကေနစျပီး… နုျပီး ခႏၶာကိုယ္ထြားၾကိဳင္းတဲ့ အတဲြမို႔ … နုထြားအတဲြလို႔ နာမည္ေပးလိုက္ေလ သတည္း…

ကဲ… အဲဒါကေတာ့ က်မတို႔နဲ႔ ခရီးသြားခဲ့တဲ့ သူေတြ အေၾကာင္း တစ္ေစ့တစ္ေစာင္းေပါ့ရွင္… ေျပာရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ သူတို႔အေၾကာင္းေတြ က်န္ပါေသးတယ္… ကိုရီးယားေကာင္ေလး ေခ်ာေခ်ာမ်ားေတြ႔ရင္ အဖြားၾကီးဆိုတာကို အခြင့္ေကာင္းယူျပီး “ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ကို ကိုရီးယားလိုဘယ္လိုေျပာလဲ “ ေမးျပီး ဇာတ္လမ္းလုပ္ရတာနဲ႔… (အမွန္ေတာ့ အဲဒါဘယ္လိုေျပာလဲဆိုတာ ဂိုက္မိန္းမလဲ ေျပာျပျပီးသြားျပီ… မမွတ္မိလဲ သူ႔ကို ထပ္ေမးလို႔ရေနတာပဲကို…) ဒါမ်ိဳးေလးေတြေပါ့ေလ… ေနာက္ပိုင္း ၾကံဳရင္ေတာ့ ၾကံဳသလိုေျပာျပေပးသြားပါ့မယ္…

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ… ကားေပၚမွာ စိတ္အခန္႔မသင့္တာေလးေတြ ရွိသလို… တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ေဖးကူၾကတာ… တရုတ္ျပည္မွာတုန္းက ဂိုက္ကို စည္းစည္းလံုးလံုး ၀ိုင္းစြာၾကတာ… သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ အမွတ္ရစရာေလးေတြခ်ည္းပါပဲ… ဘယ္အရာမဆို အဆင္ေျပေနတယ္... အေကာင္းခ်ည္းပဲ စုေနတယ္… လြယ္လြယ္နဲ႔ ရေနတယ္ဆိုရင္ ပ်င္းစရာေကာင္းသြားမွာပါ… ခုလိုမ်ိဳး အဆင္မေျပမွဳေလးေတြနဲ႔ ပစိပစပ္မ်ားတာတို႔… အတၱၾကီးတာေလးတို႔ေၾကာင့္ပဲ ခုလို အမွတ္တရနဲ႔ ျပန္ေျပာစရာေလးေတြနဲ႔ က်မတို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေလးဟာ စိုေျပခဲ့ပါတယ္… သူတုိ႔ ေရွ႕ထားျပီး သူတို႔ အေၾကာင္းေျပာျပီးရယ္လိုက္… သူတို႔ ဇီဇာေၾကာင္တာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္လိုက္ေနာက္ျပီး ရယ္လိုက္နဲ႔ အမွန္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ သြားရတာလဲ အေတာ္ေလးကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္… က်မေမေမကေတာင္မွ စကာၤပူကို ျပန္ေရာက္ျပီးေတာ့ အဲဒိ အဖြားၾကီးေတြကို သတိရေၾကာင္း ေျပာေနရတဲ့ အထိပါပဲ…

Wednesday, June 10, 2009

သိရင္ ေျပာၾကပါရွင္...



ဒီသီခ်င္းကို က်မနဲ႔ Youtube မွာ ခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဘာသာျပန္ေပးဖို႔ကို အကူအညီေတာင္းလာပါတယ္... အစကေတာ့ သူက ပါ႒ိလိုမဖတ္တတ္ဘူးဆိုလို႔... က်မက သူ႔ထက္စာရင္ေတာ့ နည္းနည္းပိုဖတ္တတ္မယ္ထင္လို႔.. ကူညီမယ္ေျပာလိုက္မိကာမွပဲ... အေၾကာင္းရင္းမွန္ကေတာ့.. သူက ဒီသီခ်င္းကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္မလို႔... ျမန္မာလို အဓိပၸါယ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိျဖစ္ေနလို႔ အကူအညီေတာင္းတာပါ... ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ့ သူ႔ကို အဂၤလိပ္လို တစ္ခါတည္းဘာသာျပန္ေပးရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့ေနာ္... အဲလိုမွ မဟုတ္လဲ ျမန္မာလို အဓိပၸါယ္ကိုပဲ သူ႔ကိုေျပာျပလဲရပါတယ္...

ဒီသီခ်င္းကို ငယ္ငယ္ထဲက က်မၾကားဖူးခဲ့တာၾကာပါျပီ... Chorus အပိုဒ္ဆိုရင္ အလြတ္ေတာင္ရပါတယ္... ဒါေပမဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးကို ခေရစိတြင္းက် ဘာသာျပန္ဆိုေတာ့.. က်မအတြက္လဲ အေတာ္ေလးအခက္ေတြ႔ေနရပါတယ္...

ဥပမာဆိုရရင္.. ပထမဆံုးလာတဲ့စာေၾကာင္းမွာ..."နတ္စည္ငယ္ေလ ပုဇြန္လက္ရိုးအာလမၺသာ.. ေက်ာ္၀န္းသံသာ.. ေဆာ္ရြန္းညံစာစာ" ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို သိပ္မသိပါဘူး... ပုဇြန္လက္ရိုးအာလမၺသာဆိုတာ ဘာကို ေျပာခ်င္တာပါလိမ့္... ေနာက္ကစာသားဆက္နားေထာင္ရင္ နားလည္မလားဆိုေတာ့ "တိမ္ယံအာကာ နီလာျပင္ဆိုင္း ထင္တိုင္းျခံဳလႊာ" ဆိုေတာ့... အေရွ႕က စာသားက ေကာင္းကင္အေရာင္နဲ႔ ပတ္သတ္တာကို ေျပာတာလား.. မိုးျခိမ္းသံတို႔ဘာတို႔ကို ဆိုလိုခ်င္တာလား... မသိေတာ့ပါဘူး...

ေနာက္ျပီး "မိုးထက္ကယ္၀႒ာ ကိုးခ်က္နယ္မွာ" ဆိုတဲ့ ကိုးခ်က္နယ္ဆိုတာ ဘယ္ေနရာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါလိမ့္...

ေနာက္ Chorus အပိုဒ္မွာ သခြပ္ပန္းပြင့္ခ်ိန္မွာ အသူရာက စစ္ထြက္တဲ့အခါမွာ နတ္ျပည္မွာ တိုက္ပဲြျဖစ္လို႔... လူ႔ျပည္မွာ မိုးေတြရြာ မိုးေတြျခိမ္းတယ္လို႔ ဆိုလိုတယ္လို႔ထင္တယ္... အဲဒါဟုတ္ပါသလား...

ျပီးေတာ့ သၾကားမင္းနဲ႔ အသူရာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းကလဲ သိေတာ့သိတယ္.. ဒါေပမဲ့ ေရးေရးပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္... အသူရာက သူစစ္ရွဳံးတာကို သခြပ္ပန္းပြင့္မွ သိသလား... စစ္ရွဳံးတာနဲ႔ နိုင္တာက အသိသာၾကီးပဲဟာ... အဲဒါေလးကေတာ့ က်မရဲ႕ သိခ်င္စိတ္သက္သက္ပါ... အေၾကာင္းရင္းတစ္ခုရွိတယ္ဆိုတာေတာ့ သိပါတယ္... က်မ ေမ့ေနလို႔ပါ... ဒီေတာ့ သၾကားမင္းနဲ႔ အသူရာဇာတ္လမ္းကို ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ စာေပမိတ္ေဆြမ်ားရွိရင္ ေျပာျပေစခ်င္ပါတယ္... က်မသူငယ္ခ်င္းကိုလဲ ျပန္ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ... သူက က်မထက္ပိုဆိုးပါတယ္.. အဲဒိ သီခ်င္းကို ဘာသာျပန္ခ်င္ပင္မဲ့ အသူရာကို ဘယ္သူမွန္းေတာင္မသိပါဘူး... ဒီေတာ့ သူ႔ကိုလဲ ဗဟုသုတအေနနဲ႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ေသခ်ာမွ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..

ျပီးေတာ့ သီခ်င္းအလယ္ေလာက္မွာ
"နတ္ျမင္းတစ္ေထာင္ကတဲ့ ရထားေ၀ဇယႏၱာ
ရန္ဖန္မာန္တင္းတာက ဆင္ေတာ္ သုမိတၱာ..
ရဲတံခြန္လႊား ၃၃ပါး သၾကားနယ္ပါ...
ေနလနတ္သား ေလးပါးစစ္အဂၤါ...
ပင္လံုးညြတ္ သခြပ္ပြင့္ခ်ိန္ခါ..." လို႔ဆိုထားပါတယ္.... အဲဒါေတြက သၾကားမင္းပိုင္တဲ့ စစ္အုပ္စုကို ဆိုလိုတာပါလား.. အဲဒါေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္မယ္ဆိုဘယ္လို ျပန္မလဲ... ေခါင္းအေတာ္ေလးစားေနပါျပီ...

ကူညီေပးမယ္ဆိုျပီး ရဲရဲၾကီး ေျပာျပီးေတာ့မွ ခုေတာ့ အရွက္ကဲြကိန္းဆိုက္ေနပါျပီ... ကယ္ၾကပါအံုးဗ်ိဳ႕....

(P.S သိခ်င္လြန္းလို႔ anonymous comment ကိုပါ ျပန္ျပီး allow လုပ္ထားပါတယ္.. စာဖတ္သူမ်ားလဲ သိရင္ ကူညီၾကပါေနာ္... )

Sunday, June 07, 2009

ျဖစ္ရေလ အာဂ်ီရွီရယ္…

ဂ်ဲဂ်ဴးက ကားဒရိုင္ဘာၾကီးနဲ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ Miscommunication ျဖစ္ကာ အထင္လဲြပံုကေတာ့ အေတာ္ေလးကို ရီရခဲ့ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ မေဗဒါကေတာ့ အဲဒိအခ်ိန္က အားလဲနာတယ္… အျဖစ္မွန္ကိုသိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ ရီခဲ့ပါတယ္…

အဲဒီ ဦးေလးၾကီးက ဗီြဒီယိုထဲမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့အတိုင္း ခပ္၀၀ ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ အျမဲ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္နဲ႔ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ပါတယ္… သူ႔ဘာသာသူ ကိုရီးယားလိုေတြေျပာျပီးလဲ ေနာက္တာပါပဲ… ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ကို ရီခ်င္ေနတာပါ… ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔နဲ႔ စကားေျပာၾကည့္လိုက္ရင္ “ငါကိုရီးယား တကယ္ေရာက္ေနတာပါလား” ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳး အမွန္တကယ္ရလို႔ က်မကေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္… သူကလဲ အလြန္တရာမွ စကားေျပာခ်င္တဲ့သူပါ… သူတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ အဂၤလိပ္စကားရယ္ Body Language ရယ္ေပါင္းျပီး လိုက္လိုက္ေျပာပါတယ္… အဲဒါမွ မရရင္ ကိုရီးယားလိုေတြ ေျပာပါတယ္…

သူတတ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုးကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မရွိသေလာက္ပါပဲ… က်မအေမကို လက္ညွဳိးထိုးျပီး “မာမား?” ဘာညာေမးပါတယ္… က်မက My Mother လို႔ေျပာေတာ့…. “oh… Mother.. Mother… “ ဆိုျပီး Mother ဆိုတဲ့ စာလံုးကို သူသိတယ္ဆိုတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ေနာက္ကလိုက္ ထပ္ေျပာပါတယ္… ျပီးေတာ့ က်မအေမကို လက္ညွဳိးထိုးျပီး Mother…. သူ႔ကိုသူလက္ညွိဳးထိုးျပီး…. အေတာ္ေလး အခက္ေတြ႔ေနပံုရပါတယ္… ႏွာဖူးကိုရွဳံ႕ျပီး ေလေတြကို စုတ္သြင္းလိုက္နဲ႔… ေနာက္ကလဲ ေနာက္ခ်င္ေသးတယ္… father ဆိုတဲ့ စကားလံုးကလဲ သူေမ့ေနပါတယ္… ဒါနဲ႔က်မကလဲ တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ ကိုရီးယားကားၾကည့္ျပီး သိထားတဲ့ ပညာေလးနဲ႔… “အာဘူၾကီး? Father?” လို႔ ေျပာေတာ့… အရမ္းလဲ အံ့ၾသ သေဘာေတြလဲက်ျပီး… Father ကိုလဲ လိုက္ထပ္ဆိုပါတယ္… ျပီးေတာ့ အာဘူၾကီး တစ္လံုးသိတာနဲ႔ပဲ သူက ကိုရီးယားလိုေတြလာထပ္ေျပာေတာ့ မေဗဒါလဲ ဒုကၡနဲ႔လွလွနဲ႔ကို ေတြ႔ေရာ… မတတ္ေတာ့ရင္ေတာ့ ဒီလုိပဲ ရီျပေနလိုက္ေတာ့တယ္… ဘာပဲေျပာေျပာ စကားေျပာရတာေပ်ာ္တယ္… သူနဲ႔ စကားေျပာရတာ ေမးၾကည့္ေျဖၾကည့္ ပေဟ႒ိ ကစားေနရသလိုပဲ… စာလံုးတစ္လံုး အဓိပၸါယ္ရဖို႕ကို အိုက္တင္မ်ိဳးစံု စဥ္းစားေနရတယ္ေလ… ကိုယ္ေျပာလိုက္လို႔ သူသေဘာေပါက္သြားရင္ အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္…

အဲဒိ ပထမေန႔ ညမွာ… စလံုးတခ်ိဳ႕က Casino သြားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ တျခားဟိုတယ္ကို သြားအပို႔… Guide မိန္းမ Cathy ကလဲ သူတို႔ကို အထဲထိလိုက္ပို႔ေပးေနပါတယ္… ကားေပၚမွာေတာ့ က်မတို႔ ၃ေယာက္ရယ္… ေနာက္ ခပ္ေလာင္ေလာင္ေျပာင္ေျပာင္ေနတတ္တဲ့ တျခားအဖဲြ႕က အဖြားၾကီးရယ္ ေနာက္ ခ်စ္တတ္တဲ့ အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီး လင္မယားရယ္ (အဟီး… သူတို႔ေတြကို ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ နစ္Name ေတြ ေပးထားတာရွိေသးတယ္… ခုေတာ့ ဒီေလာက္ပဲေပါ့…)… က်န္ခဲ့တယ္ေလ…

ဒီလိုနဲ႔ ဒရိုင္ဘာ အာဂ်ီရွီ (ဦးေလးၾကီး) က က်မတို႔ ထိုင္ေနတဲ့ေနာက္ကိုလာျပီး… စကားေတြေျပာပါေလေရာ… ဒါနဲ႔ က်မလဲ အလာဘ သလာဘ (စာလံုးေပါင္းမွားလွ်င္ သည္းခံပါ) ေျပာရင္း…. သူ႔အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲေမးေတာ့… သူက ၅၆ဆိုလား ဘာလား ေျဖပါတယ္… အဲဒါေတာ့ သူနားလည္ပံုရပါတယ္… ေနာက္ျပီး က်မက သားသမီးဘယ္ႏွေယာက္ရွိလဲလို႔ေမးေတာ့… သူ သိပ္နားမလည္ပါဘူး… ဒါနဲ႔ က်မလဲ ကေလးခ်ီတဲ့ ပံုလုပ္ျပ… ျပီးေတာ့ ကိုရီးယားလို ကေလးကို “အဲဂ” ဆိုလား.. “အဲဂိ” ဆိုလားသိဘူး ေခၚတာေတာ့ က်မသိပါတယ္… ဒါနဲ႔ပဲ က်မလဲ ထင္တဲ့ အသံထြက္ေတြ တစ္မ်ိဳးျပီး တစ္မ်ိဳးထြက္ျပေတာ့ သူသေဘာေပါက္သြားတယ္… “ how many? 1 2 3 ? ”လုိ႔ က်မက ေမးေတာ့ ၃ဆိုျပီး လက္သံုးေခ်ာင္းေထာင္ျပတယ္… ဒါနဲ႔ က်မကဆက္ျပီး ေယာက်ာၤးေလးေတြလား မိန္းကေလးေတြလားလို႔ ဆက္ေမးတယ္… “boy? Or girl?” ဆိုေတာ့ သူသိေတာ့ပံုမေပၚဘူး… က်မလဲ ဘယ္လိုလုပ္ျပရမွန္းမသိဘူး… သူ႕ကို လက္ညွဳိးထုိးျပီး “boy?” ေနာက္… က်မကိုယ္ က်မ လက္ညွဳိးထိုးျပီး “Girl?” လို႔ လုပ္ျပတယ္… အဲဒါလဲ သူမသိဘူး… ကားေပၚမွာလဲ ျပစရာ ေကာင္ေလးအရြယ္တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး… ဒါနဲ႔ က်မလဲ အၾကံအိုက္ေနပါေလေရာ…

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ စကား၀ိုင္းကို ေလာင္တတ္တဲ့ ဖြားဖြားပါ ၀င္ပါလာျပီး… သူက က်မကို အၾကံေပးတယ္… ဆံပင္ကိုျပၾကည့္တဲ့… ေယာက်ာၤးေလးက ဆံပင္တိုတယ္… မိန္းကေလးက ဆံပင္ရွည္တယ္တဲ့… အဲဒိ အၾကံက သိပ္မေကာင္းဘူးဆိုတာေတာ့ သိေပမဲ့ အဖြားၾကီး စိတ္ဆိုးမွာကလဲ ေၾကာက္ရေသးတယ္ေလ… ျပီးေတာ့ ၾကိဳးစားၾကည့္တာလဲ မွားမယ္မထင္တာနဲ႔… ကားသမား ဦးေလးၾကီးကို သူေျပာသလိုပဲ ဆံပင္ကို လုပ္ျပတာေပါ့…
သူ႔ေခါင္းကိုထိုးျပျပီး ဆံပင္တိုတယ္ေပါ့.. ေယာက်ာၤးေလးေပါ့… ကိုယ့္ဆံပင္ကိုယ္ကိုင္ျပျပီး Girl လို႔ေျပာတာေပါ့…

အဲလိုလဲ ေျပာလိုက္ေရာ… ဦးေလးၾကီးက ေခါင္းေလး ခါခါ ခါခါနဲ႔ ကိုရီးယားလိုေတြေျပာျပီး… မ်က္နွာေလးကလဲ ပ်က္တပ္တပ္နဲ႔ … ထြက္သြားပါေလေရာ… က်မလဲ သူစကားေျပာလာရတာ ပင္ပန္းလာလို႔ မေျပာခ်င္လို႔ထြက္သြားတာပဲျဖစ္မွာပါလို႔ပဲ ေတြးလိုက္တာေပါ့… ဒါေပမဲ့ သူမ်က္နွာေလး ငယ္ငယ္နဲ႔ဆိုေတာ့လဲ ငါေျပာတာ ဘာအမွားပါလို႔လဲေပါ့…

ခဏေနေတာ့ guide ကတ္သီျပန္လာပါတယ္… ဒါနဲ႔ က်မလဲ စိတ္ထဲမွာ သိပ္မရွင္းတာနဲ႔ ေစာေစာက Driver ၾကီးနဲ႔စကားေျပာၾကတဲ့အေၾကာင္းကို လွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္… Driver အာဂ်ီရွီကလဲ သူ႔ကို ကိုရီးယားလိုေတြ ပလံုပလံု ပလန္ပလန္နဲ႔ ေျပာပါတယ္… Guide လဲေတာ္ေတာ္ေလး ေခါင္းစားသြားပံုရတယ္…
ကတ္သီက ခဏေနေတာ့ က်မတို႔ဘက္လွည့္ျပီး “နင္တို႔ သူ႔ကို ထိပ္ေျပာင္တယ္လို႔ ေျပာလိုက္လား” တဲ့…
က်မလဲ လန္႔ျဖန္႔သြားတာေပါ့… “မေျပာမိပါဘူး… သူ႔မွာ သားသမီးဘယ္ႏွေယာက္ရွိလဲ … ေယာက်ာၤးေလးလား မိန္းကေလးလားလို႔ပဲ ေမးမိတာပါ “ လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့… ကတ္သီက အဲဒိလူၾကီးကို ျပန္ေျပာပါတယ္… ေနာက္ အဲ ဦးေလးၾကီးက ဘာျပန္ေျပာလဲမသိဘူး… ကတ္သီလဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ေတြျဖစ္ကုန္တာေပါ့… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲလူၾကီးေျပာတဲ့ ေတာ့ပစ္နဲ႔ က်မတို႔ ေျပာတာနဲ႔က ဆက္စပ္မွဳမွ မရွိတာ…
ကတ္သီက “ နင္တို႔က သူ႔ကို ထိပ္ေျပာင္လို႔ နင္တို႔ ဆံပင္ေတြ ေပးမယ္ အဲဒိ ေျပာင္ေနတဲ့ ထိပ္ကို အုပ္ဖို႔လို႔ ေျပာလိုက္တာဆို” တဲ့…
က်မလဲ ဒီေတာ့မွ သေဘာေပါက္ျပီး ေျပာတဲ့ စကားမ်ားပါမကပဲ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုးနဲ႔ Body language ေတြကိုပါ တစ္ခုခ်င္းရွင္းျပလိုက္ေတာ့မွ ဇာတ္ရည္လည္ျပီး အားလံုး ၀ိုင္းရယ္ရပါေတာ့တယ္…

ေအာ္… ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ အာဂ်ီရွီ ရယ္… သူ႔ချမာ ထိပ္ေျပာင္တာကို အေတာ္ေလး အားငယ္ေနပံုရွိတယ္… ဒါေပမဲ့ က်မအျမင္မွာေတာ့ ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ ခန္႔ေတာင္ ခန္႔ပါေသးတယ္… :)

Friday, June 05, 2009

ေၾကာ္ျငာ၀င္ျခင္း...

မိတ္ေဆြေတြက ေၾကာ္ျငာေပးဖို႔ေျပာလာတာနဲ႔ ေၾကာ္ျငာေလး ၂ခုေလာက္၀င္ပါရေစ... အားလံုးအတြက္လဲ သတင္းအခ်က္အလက္ေလး ေ၀မွ်ရင္းနဲ႔ဆိုေတာ့ ၂ဦးႏွစ္ဖက္အက်ိဳးရွိမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္...

ပထမတစ္ခုကေတာ့ ဆန္ဘာ၀မ္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ႕ ေနာက္ဆံုးသတင္းနဲ႔ အစီအစဥ္မ်ားကို ေရးသားျပီး မွန္မွန္ update လုပ္ေနတဲ့ဘေလာ့ေလးပါ... ဗုဒြဘာသာ၀င္ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားအတြက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဘာပဲြေတြလုပ္မယ္... တရားပဲြ... ရိုးရာပဲြ... စသည္ျဖင့္ ဆန္ဘာ၀မ္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ်ကို တင္ျပသြားမွာျဖစ္ပါတယ္.. ဘေလာ့ေလးရဲ႕ လိပ္စာကေတာ့ http://dhammagardenbuddhistsociety.blogspot.com/ ျဖစ္ပါတယ္... ကိုယ္ကိုတိုင္ေ၀းလို႔ မသြားနိုင္ေပမဲ့ ခုလို ေ၀မွ်ေပးရတဲ့ အက်ိဳးေၾကာင့္ ဤဘေလာ့မွတဆင့္ သိရွိျပီး ဘာသာ သာသနာေရးအတြက္ ျပဳလုပ္နိုင္သူရဲ႕ ကုသိုလ္ကို ၁၀% အက်ိဳးေဆာင္ခ ရမယ္ထင္ပါတယ္... (သိတယ္ဟုတ္.. ကိုယ္က ျမန္မာနိုင္ငံသားဆိုေတာ့ ၁၀% ေကာက္ရတာ အရမ္းၾကိဳက္တယ္.. အဟီး.. ဟီး... မွားေသာရွိ မွန္ေသာရွိ ေဗြမယူေၾကးေနာ္).. ေအာ္ အမွန္ေတာ့ ကုသိုလ္ဆိုတာ ဖေယာင္းတိုင္မီးလိုပါပဲ... ဘယ္ေလာက္ပဲပြားပြား နဂိုရွိရင္းစဲြက ေလ်ာ့မသြားပါဘူး.. ဒီေတာ့ ၁၀% ေလာက္ေတာ့ သဒၵါမယ္ထင္ပါတယ္...

ဒုတိယ ေၾကာ္ျငာကေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့ က်မတို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂါ ေပါက္ေဖာ္ၾကီး ရိုင္ရယ္ ျမန္မာဟာဆိုရင္ ဘေလာ့ေရးရာကေန ရပ္မရေတာ့ပဲ အလြန္တရာမွ ပိုးျပန္နွံ႔သြားျပီး http://www.royal-myanmar.net/ ဆိုတဲ့ portal ကို စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္ျပီဆိုတာလဲ သိျပီးသူမ်ားလဲရွိမွာပါ... မသိေသးသူမ်ားလဲ ခုေျပာလိုက္ေတာ့ သိေလာက္ေရာေပါ့...
အဲဒါတင္မကေသးဘူး... ပိုးက ၾကီးသထက္ ၾကီးလာျပီး ရပ္မရတဲ့အဆံုး royal-myanmar ေရဒီယိုဆိုျပီးပါ ကိုယ္ပိုင္ေရဒီယိုလိုင္းေလး ဖြင့္လွစ္ပါေတာ့မယ္...



သူ႔ ေရဒီယိုလိုင္းေလးမွာ အေတြးအျမင္ စကား၀ိုင္းဆိုျပီး လူေတြနဲ႔ အေမးအေျဖက႑ေလးကို ထည့္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္...
သူ႔ေျပာျပခ်က္အရ သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့...
၁) လူေတြ ေျပာရဲဆိုရဲရွိလာေအာင္
၂) အထီးက်န္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရင္ဖြင့္နိုင္ေအာင္
၃) အမိေျမနဲ႔ ေ၀းျပီး ျမန္မာစကားနဲ႔ ေ၀းေနသူေတြအတြက္လဲ အလြမ္းေျပ စကားေျပာလို႔ရေအာင္
၄) ဗဟုသုတ ဖလွယ္လို႔ရေအာင္ စတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ပါ...

က်မ အျမင္မွာျဖင့္ ဒီလိုမ်ိဳး ပုဂၢလိက အေပ်ာ္တမ္း အသံလႊင့္ ေရဒီယိုမ်ိဳးေတြထဲမွာျဖင့္ ခုလို အေတြးအျမင္ေတြ ဖလွယ္လို႔ ရျပီး ကိုယ္ကိုတိုင္ ကိုယ့္အသံနဲ႔ ၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးလို႔ရတာ ဒီေရဒီယိုလိုင္းက ပထမဆံုးပါပဲ... သူ႔အစီအစဥ္ကို နားရွင္းေအာင္ ဆက္ေျပာရရင္ေတာ့ သူ႔၀က္ဆိုဒ္မွာ တစ္ပတ္တစ္ခါျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေနာ္.. ေတာ့ပစ္တင္ထားမယ္.. အဲဒိတစ္ပတ္အတြင္း သူေပးထားတဲ့ ေဟာဒီ voice@royal-myanmar.com ေမးလ္ေလးကို ဂ်ီေတာ့မွာ အက္လိုက္ျပီး ေတာ့ပစ္နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေတြးအျမင္ေတြကို လာေျပာ ေဆြးေႏြးၾကမယ္... ေတာ့ပစ္ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အတူ Host က ေမးခ်င္တဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြကိုလဲ တပါတည္း ၀က္ဆိုဒ္မွာ တင္ျပထားပါ့မယ္... သတ္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ျပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒိ ေဆြးေႏြးထားတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို On air ထုတ္လႊင့္ပါမယ္... ဒီေတာ့ ကိုယ္ကိုတိုင္လဲ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲလို႔ရမယ္... ကိုယ့္အျမင္ေတြလဲ ေျပာနိုင္မယ္ဆိုတဲ့အတြက္ အလြန္မွ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ေလးလို႕ ထင္ျမင္မိပါတယ္... ေနာက္ပိုင္းေတြမွာလဲ ဒီအစီအစဥ္အျပင္ ေကာင္းနိုးရာရာ အစီအစဥ္ေတြကိုလဲ ထပ္မံတိုးခ်ဲ႕ေကာင္း တိုးခ်ဲ႕သြားပါလိမ့္မယ္... Royal-Myanmar radio က မိတ္ေဆြအားလံုးကို အထူးၾကိဳဆိုလ်က္ရွိပါတယ္...

ေခၚဆိုလို႔ရမဲ့ အခ်ိန္... စည္းကမ္းခ်က္နဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ အေသးစိတ္သြားေရာက္ဖတ္ရွဳနိုင္ပါတယ္ရွင္...

ခု ပထမဆံုး ေတာ့ပစ္ေလးကေတာ့ သင္ေနခဲ့တဲ့ ဇာတိျမိဳ႕ အေၾကာင္းတဲ့.... ေတာ့ပစ္တစ္ခုကို ပထမဆံုး ၁၀ေယာက္ကိုပဲ ထုတ္လႊင့္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္မက်ရေလေအာင္ Royal-Myanmar က အေတြးအျမင္ က႑ေလးမွာ ကိုယ့္ဇာတိေျမကို လြမ္းရင္း ကိုယ့္ ဇာတိျမိဳ႕ေလးအေၾကာင္း အမ်ားသိေအာင္ သြားေရာက္ ေဆြးေႏြး စကားေျပာလိုက္ၾကရေအာင္လား....

Monday, June 01, 2009

ကိုရီးယား ခရီးစဥ္ Day 1


၂၇ ရက္ည ၁၀ခဲြေလာက္မွာ က်မတို႔ စကာၤပူေလဆိပ္ တာမီနယ္ ၃ ကိုေရာက္ပါတယ္… နဲနဲေစာေနလို႔ ခဏတာမွ် ေစာင့္ျပီးေနာက္မွာေတာ့… တိုးေအးဂ်င့္က လူကိုဖုန္းေခၚပါတယ္… သူက အဖဲြ႕လိုက္ခ်က္အင္၀င္တဲ့ ေကာင္တာမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနပါျပီ… သူ႔နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ က်မတို႔ သားအမိ၂ေယာက္က အရင္ဆံုးပါပဲ… က်မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အနည္းငယ္ေနာက္က်ပါတယ္… က်မတို႔ တိုးအဖဲြ႔က စုစုေပါင္း ၁၉ေယာက္ပါ… ျမန္မာ က်မတို႔ ၃ေယာက္ပဲပါပါတယ္… က်န္တာအကုန္ စလံုးတရုတ္ေတြခ်ည္းပါပဲ… လူငယ္ဆိုလို႔ အတဲြ ၂တဲြရယ္ က်မတို႔ အဖဲြ႕ရယ္… ေနာက္ျပီး အသက္ ၃၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ရွိတဲ့ မိန္းမ၂ေယာက္ရယ္ပဲပါပါတယ္… က်န္တာအကုန္လံုးက အသက္ ၆၀ အထက္ အဖြားၾကီးေတြခ်ည္းပါပဲ… အဖိုးၾကီး ၁ေယာက္ေတာ့ ပါပါတယ္…

သူတို႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခရီးမသြားခင္ Briefing ေခၚတဲ့ေန႔ထဲက ေတြ႔ဖူးပါတယ္… အဲဒိထဲကလဲ အဖြားၾကီးေတြနဲ႔ သြားရမွာဆိုေတာ့ အေတာ္ေလးကို စိတ္ျပင္ဆင္ထားပါတယ္… စလံုး ဖြားဖြားမ်ားကို ျမင္ကတည္းက အလြန္အတၱငါစဲြ ၾကီးမယ္ဆိုတာ Briefing ေပးတဲ့ ေကာင္မေလးကို ေမးခြန္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ယစ္ေနကတည္းက ခန္႔မွန္းလို႔ရခဲ့လို႔ပါ… ဒါေပမဲ့ သူတို႔က ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ကဲေနေသးတယ္… Briefing ေန႔ထဲက တည္းမဲ့ေဟာ္တယ္နားမွာ Pub ရွိလား.. club ရွိလားေမးေနေတာ့… ေခတ္ဖြားဖြားေတြဆိုတာေတာ့ သတိထားမိပါတယ္… အနည္းငယ္ စိတ္ထဲမွာ ေလးေနခဲ့ပင္မဲ့… သင့္ျမတ္ေအာင္ ဆက္ဆံဖို႔ကိုေတာ့ ဆံုးျဖတ္ထားျပီးသားပါ…

ေလဆိပ္မွာစစေတြ႔ခ်င္းေတာ့ အားလံုးသူ႔ဟာသူ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စတယ္ ေေတြနဲ႔ ေနၾကပါတယ္… က်မတို႔ အဖဲြ႕က အေယာက္ ၂၀ မျပည့္ပဲ ၁၉ ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ က်မတို႔နဲ႔ အတူတူ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္လာမဲ့ tour Guide မရပါဘူး… ဒီေတာ့ ကိုရီးယား ဂ်ဲဂ်ဴးကို မေရာက္မခ်င္း ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး… ကိုယ့္ျပႆနာကိုယ္ရွင္းျပီးသြားရမွာပါ… က်မတို႔ ျမန္မာ၃ေယာက္ကိုေတာ့ Briefing ေန႔ကမွာလိုက္တာကေတာ့ ရွန္ဟိုင္းမွာ Transit ၀င္ရင္ Passport ကို တုံးထုတာ မခံဖို႔… တံုးထုလိုက္ရင္ Single entry သာ ယူထားတဲ့ က်မတို႔ အျပန္က်ရင္ ရွန္ဟိုင္း၀င္လို႔ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး… အဲဒိကိစၥကေတာ့ က်မစိတ္ကို အေတာ္ေလး ေလးေနေစခဲ့ပါတယ္…

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ ၂၇ညလယ္ကေန ေလယာဥ္ စစီးျပီး ၅နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ စီးျပီးေတာ့… ရွန္ဟိုင္းေလဆိပ္ကိုေရာက္ပါတယ္… သိသေလာက္ေတာ့ Transit လုပ္ရင္ Immigration မျဖတ္ရဘူးထင္ထားတာပါ… တရုတ္ျပည္ ရွန္ဟိုင္းေလဆိပ္ကေတာ့ ျဖတ္ရပါတယ္… ေလဆိပ္ဖဲြ႕စီးပံုေၾကာင့္လား… အဲလိုပဲ Transit တိုင္း ျဖတ္ရလားေတာ့ က်မလဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ Transit ျဖစ္လို႔ ေသခ်ာမသိပါဘူး…

Immigration ျဖတ္ေတာ့ က်မက အရင္ဆံုးျဖတ္ပါတယ္… ျဖစ္ေနက် မရိုးနိုင္ေသာ ဇာတ္လမ္းကစတင္ပါေတာ့တယ္… ပတ္စပို႔ကိုၾကည့္ျပီးတာနဲ႔ “ျမန္မာ?” ဆိုျပီး မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္ပါတယ္… ျပီးတာနဲ႔… “ ဘာလာလုပ္တာလဲ?” ဆိုျပီးေမးပါတယ္… က်မလဲ စကာၤပူကလာေၾကာင္း… ကိုရီးယားသြားမွာျဖစ္ျပီး ဒီမွာ ခဏသာ Transit ၀င္တာျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ တခါတည္းျပီးသြားေအာင္ ေနာက္က ၂ေယာက္လဲ ျမန္မာျဖစ္ေၾကာင္း… တစ္ဖဲြ႔တည္းျဖစ္ေၾကာင္းေျပာလိုက္ပါတယ္… ဒီေတာ့ သူက ဖုန္းေကာက္ဆက္ျပီး officer ကိုေခၚလိုက္ပါတယ္… က်မစိတ္ထဲမွာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပင္မဲ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ခံျပင္းပါတယ္… Transit ေလးကိုေတာင္ ဒီေလာက္စစ္ေနစရာမလိုဘူးလို႔ထင္ပါတယ္… သူတို႔နိုင္ငံမွာေနဆိုလို႔ေတာင္ မေနပါဘူး… ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ ၃ေယာက္စလံုးပတ္စပို႔ေတြကို အဲဒိ officer လိုလိုလူက အလယ္ရုံးခန္းကို ယူသြားျပီး က်မတို႔၃ေယာက္ကို မ်ဥ္း၀ါလိုင္းေနာက္ကေန ရပ္ေစာင့္ခိုင္းပါတယ္… သူတို႔ က်မတို႔ ပတ္စပို႔ကို ၾကည့္ေနလိုက္တာမ်ား ဖင္ျပန္ေခါင္းျပန္ မွန္ဘီလူးေတြဘာေတြနဲ႔ေတာင္ၾကည့္လားေတာ့မသိဘူး… က်မတို႔လဲ မ်ဥ္း၀ါလိုင္းေနာက္ကေနပဲ ျမန္မာလို စိတ္ၾကိဳက္ ေမတၱာပို႔သေနၾကတာေပါ့ေနာ္… တစ္ခါေတာ့ ေမာင္မင္းၾကီးသားေတြက က်မတို႔ ပတ္စပို႔ေတြကို မီးေခ်ာင္းနားကပ္ျပီး ေထာင္ၾကည့္တာျမင္ေတာ့ က်မတို႔လဲ အေတာ္ေလးကို ရီခ်င္စိတ္ေပါက္သြားပါတယ္… ပတ္စပို႔ စစ္မစစ္ ေဒၚလာစစ္သလို မီးေခ်ာင္းမွာ ေထာင္ၾကည့္လို႔ ဘယ္ပုဂၢဳိလ္ကသူတို႔ကို လွ်ဳိ႕၀ွက္ျပီး မွာထားလဲမသိပါဘူး… က်မတို႔လဲ စိတ္တိုေနလဲ အပိုပဲဆိုျပီးေတာ့သာ… ျပံဳးရီျပီး ဟားတိုက္ျပီးသာေနလိုက္ပါေတာ့တယ္… စစ္ခ်င္သေလာက္သာ စစ္ၾကစမ္းပါ… ကိုယ္ကဘာအမွားတစ္ခုမွမွ မရွိတာ… ဒါေပမဲ့ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္ေနရတာ တစ္ခုက က်မတို႔ ပတ္စပို႔ေပၚကို တံုးထုလိုက္မွာ စိုးတာပါ…

ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ စိတ္ၾကိဳက္စစ္ျပီးေတာ့ တပည့္နဲ႔ တူတဲ့ တစ္ေကာင္က တံုးထုဖို႔ျပင္ေနတာေတြ႔ေတာ့… က်မလဲ “Don’t Chop on my passport” ဆိုျပီး အက်ယ္ၾကီးထေအာ္လိုက္ပါေတာ့တယ္… တရုတ္လဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္.. က်မလဲ အ၀ါလိုင္းေတြဘာေတြနားမလည္ဘူး.. ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး သူတို႔နားသြားျပီး… ငါတို႔ ပတ္စပို႔ေပၚမွာ တံုးမထုပါနဲ႔… ငါတို႔ အျပန္က်ရင္ ရွန္ဟိုင္း၀င္အံုးမွာလို႔ အဂၤလိပ္လိုေရာ Body Language နဲ႔ေရာ အတတ္နိုင္ဆံုး ထပ္ေျပာပါတယ္… အဲဒိက်ေတာ့မွ တံုးကိုင္ထားတဲ့ တပည့္ေကာင္က ျပဴးတူးေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ တရုတ္လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္… Transit အတြက္ ထုမွာပါတဲ့… ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်မတို႔ေတြ ေအာင္ျမင္စြာ ရွန္ဟိုင္း Immigration ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္… က်မတို႔ေတြ ေလယာဥ္ေပၚက ဆင္းတုံးက အေၾကာင္းသိလို႔ အရင္ဆံုး ဆင္းခဲ့ပင္မဲ့ က်မတို႔ Immigration စစ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္သူမွေတာင္ မက်န္ေတာ့ပါဘူး… ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္နိုင္ငံသြားသြား ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနတတ္တဲ့အတြက္လဲ ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲ အျပစ္မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး… ကံကိုပဲ အျပစ္ပံုလိုက္ပါေတာ့တယ္… ကိုကိုယ္တိုင္က သြားခ်င္မိတာကိုး…. ခံစမ္းဟယ္….

အဲဒိေလဆိပ္မွာပဲ မနက္စာစားေသာက္ျပီး ကိုရီးယား ဂ်ဲဂ်ဴးကိုထြက္မဲ့ ေလယာဥ္ကို ၄နာရီေလာက္ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရပါတယ္… ထို႔ေနာက္ေလယာဥ္ ၁နာရီခဲြ ေလာက္စီးအျပီးမွာ ကိုရီးယားနိုင္ငံ ဂ်ဲဂ်ဴး ေလဆိပ္ကိုေရာက္ပါတယ္… H1N1 ေၾကာင့္လားေတာ့မသိ… က်န္းမာေရးကဒ္ေတြျဖည့္ရပါေသးတယ္… အဲဒိအခ်ိန္ထိလဲ က်မတို႔ ၁၉ေယာက္ အဖဲြ႕မွာ က်မတို႔ ၃ေယာက္က အျမန္ဆံုးပါပဲ… လူအတိုဆံုး Q တန္းမွာ ၀င္စီလုိက္ပါတယ္… ေနာက္မွ က်မတုိ႔ေနာက္မွ စီတဲ့လူေတြ ထပ္ေရာက္လာပါတယ္… ဒီတစ္ခါလဲ က်မပဲ အရင္ဆံုး၀င္ပါတယ္… ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္အတိုင္းပါပဲ… “ျမန္မာ?” ဆုိျပီး မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္တာထပ္ခံရပါတယ္… ဘာလာလုပ္တာလဲေမးေတာ့ တိုး အဖဲြ႔နဲ႔ အလည္လာေၾကာင္း စကာၤပူကလာေၾကာင္းေျပာေတာ့… စကာၤပူမွာ ဘာ stay နဲ႔ ေနလဲလို႔ ထပ္ေမးပါတယ္… က်မရဲ႕ IC ကဒ္ကို ထုတ္ျပရပါေသးတယ္… ေနာက္မွာလဲ ၂ေယာက္က်န္ေသးေၾကာင္း တစ္ဖဲြ႕တည္းျဖစ္ေၾကာင္းဆက္ေျပာပါတယ္… ဒီေတာ့ ဘာမွ ဆက္မေမးေတာ့ပဲ ပတ္စပို႔ကို ခဏၾကာၾကည့္ျပီးေတာ့ သြားလို႔ရပါျပီလို႔ေျပာပါတယ္… က်မျပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မတို႔ေနာက္မွာ စီေနတဲ့ လူေတြအကုန္လံုးလဲ တစ္ျခားေကာင္တာေတြကို ေျပာင္းလဲ အစစ္ခံေနပါတယ္… ေကာင္းပါတယ္.. က်မတို႔ ေနာက္မွာစီေနရင္ေတာ့ သူတို႔ေတာ္ေတာ္နဲ႔ကို ထြက္ရမွာဟုတ္ပါဘူး… က်မသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ က်မအေမကိုေတာ့ ေရွ႕မွာ က်မေျပာသြားလို႔ ျမန္ျမန္ျပီးပါတယ္…

ကိုရီးယားနဲ႔ တရုတ္ Immigration ကလူေတြ ကြာတာကေတာ့ ဆက္ဆံေရးပါ… ကိုရီးယားက ေမးတယ္ဆိုေပမဲ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေမးပါတယ္… တာ၀န္အရေမးရတဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါပဲ… တရုတ္တုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ကိုပဲ သူတို႔နိုင္ငံထဲ တရားမ၀င္ခိုး၀င္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္ျပီး မလိုလားတဲ့ မ်က္ႏွာထားမ်ိဳးနဲ႔ပါ… အဂၤလိပ္လိုလဲ ကိုရီးယား Officerက တရုတ္ထက္ေျပာတတ္ပါတယ္… သူတို႔ စိတ္ၾကိဳက္စစ္ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ပတ္စပို႔ကို ျပန္ေပးတာကအစ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေလးေလးစားစားျပန္ေပးပါတယ္… ဒီေတာ့ စစ္ခံရတာခ်င္းတူတာေတာင္ ကိုရီးယား Immigration မွာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ သိပ္မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး…

က်မတို႔ေတြအျပင္ကို ထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ JP International ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးနဲ႔ ရပ္ေနတဲ့ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္ခပ္ပုပု မ်က္မွန္တပ္ထားတဲ့ ကိုရီးယားလူမ်ိဳး က်မတို႔ Guide အမ်ိဳးသမီးကို တန္းေတြ႔ပါတယ္… ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔အဖြဲ႔လူစံုေတာ့မွ သူမရဲ႕ ဦးေဆာင္မွဳေနာက္ကေန ကားကိုသြားၾကပါတယ္… ကားက အေတာ္ေလးကိုေကာင္းလဲေကာင္း ၾကီးလဲ ၾကီးပါတယ္… အစက တျခားလူေတြမ်ားပါအံုးမလားလို႔ စိတ္ထဲထင္ေနတာ… ေနာက္မွ ဒီတစ္ကားလံုး က်မတို႔ ၁၉ ေယာက္ပဲ ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္…

ကားေပၚေရာက္မွ သူမကိုယ္သူမ မိတ္ဆက္စကားေျပာ… ဂ်ဲဂ်ဴး ကြ်န္းအေၾကာင္း အနည္းငယ္ရွင္းျပျပီး… အဲဒိေန႔အတြက္ အစီအစဥ္ေတြကို ေျပာပါတယ္… ပထမဆံုး အေနနဲ႔ေတာ့ ေန႔လည္စာစားခဲ့ၾကပါတယ္… ေန႔လည္စာကေတာ့ အေပၚက ဗီြဒီယိုထဲကအတိုင္းပါပဲ… အစက သိပ္စားနိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးထင္ထားပင္မဲ့.. တကယ္တမ္းစားၾကည့္ေတာ့ အရသာက လက္ခံလို႔ရတဲ့ အေနအထားမွာရွိပါတယ္… ဟင္းခ်ိဳကလဲ ယိုးဒယား Tom Yum ဟင္းခ်ိဳ အေပ်ာ့စား အရသားမ်ိဳးပါ… ေသာက္လို႔ ေကာင္းပါတယ္… ၀က္သား ၃ထပ္သားကို ဘယ္လို လုပ္ထားလဲေတာ့မသိပါဘူး… လံုး၀မအီပါဘူး… ေတာ္ရုံ ၀က္သားဆို အဆီမစားတဲ့ က်မေတာင္ အဲဒိေန႔က အကုန္စားျဖစ္ပါတယ္… ငါးကို ေတာ့ မၾကိဳက္ေလာက္ဘူးထင္လို႔ မစားခဲ့ပါဘူး… ေတာ္ၾကာ ဂ်ပန္တုန္းကလုိ ပ်ိဳ႕တက္လာမွာ စိုးလို႔ပါ… (ေအာ္ အဲဒိအေၾကာင္းေတာင္ မေရးရေသးဘူး.. အေၾကြးရွိတယ္.. ဂ်ပန္ခရီးစဥ္) ခ်ဥ္ဖတ္ေတြ ျမည္္းၾကည့္ေတာ့လဲ မုန္လာဥခ်ဥ္ဖတ္ကေတာ့ စားလို႔ေကာင္းပါတယ္… ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အဓိက ခ်ဥ္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ေဂၚဖီထုတ္ခ်ဥ္ဖတ္ၾကီးကိုေတာ့ က်မအန႔ံေတာင္ မခံနိုင္ခဲ့ပါဘူး…

ထို႔ေနာက္ ခရီးဆက္ျဖစ္တာကေတာ့ ျမံဳဒူးအမ္းလို႔ ေခၚတဲ့ နဂါးေခါင္း ေက်ာက္ေဆာင္ကိုပါ… နဂါးၾကီး ေကာင္းကင္ဘက္ကို ပါးစပ္ၾကီးဟျပီးေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးပါ… အဲဒိ အေၾကာင္း ပံုျပင္ကိုလဲ လမ္းမွာ Guide က ရွင္းျပပါတယ္… ဗီြဒီယိုထဲမွာ က်မ ေျပာျပထားပါတယ္… ဒီမွာမေရးေတာ့ပါဘူး… ကားေပၚက ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ ရာသီဥတုက အေတာ္ေလး ေအးပါတယ္… ဒါေပမဲ့ အေႏြးထည္မ၀တ္ပဲ ေပျပီးေနလဲ ေနနိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးမွာရွိပါတယ္… စကာၤပူမွာက မလာခင္တုန္းက အရမ္းပူေတာ့ ေအးတာေလးရတုန္း အျပည့္အ၀ခံစားခ်င္လို႔ပါ…

ဒုတိယသြားျဖစ္တဲ့ေနရာကေတာ့ Mysterious Road ပါပဲ… ေက်ာက္ေဆာင္ကေန အေတာ္ေလး ကားျပန္စီးလိုက္ရတယ္လို႔ထင္ပါတယ္… အဲဒိလမ္းက အျမင္မွာေတာ့ ေတာင္ကုန္းေပၚကို တက္ေနတယ္လို႔ထင္ရေပမဲ့ တကယ္တမ္း ေျမအေနအထားကေတာ့ ေတာင္ေအာက္ကိုဆင္းေနတာပါ… အဲဒါကို သူတို႔က ကားစက္ရပ္ျပီးေတာ့လဲ စမ္းသပ္ျပပါတယ္… ကားက ေတာင္ကုန္းလို႔ ထင္ေနရတဲ့ဘက္ကို ဆက္လိမ့္ေနပါတယ္… ေနာက္ျပီး ေရေလာင္းျပီးေတာ့လဲ စမ္းသပ္ျပပါတယ္… အဲဒိလမ္းကို တိုက္စီသမားတစ္ေယာက္က စတင္ေတြ႔ရွိတာလို႔ေျပာပါတယ္… ခုေတာ့ Tourist Attraction ေနရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားပါတယ္… ဘာမွ သိပ္မရွိေပမဲ့ အဲဒိနားက ရွဳခင္းေလးကေတာ့ လွပါတယ္… မုန္႔ဆိုင္ေလးေတြေတာ့ရွိပါတယ္… အဲဒိမွာ ေစ်း၀ယ္ရင္ တရုတ္လိုေျပာလို႔ရပါတယ္… ေျပာင္းဖူးျပဳတ္တစ္ဖူးကို ၂၀၀၀ Won နဲ႔ ၀ယ္စားခဲ့ပါတယ္.. စကၤာပူ ေငြ ၂က်ပ္ခဲြေလာက္ေတာ့ ရွိပါတယ္… သူက ျမန္မာျပည္က ရွမ္းေျပာင္းပံုစံမ်ိဳးေလးေတြမို႔ စားခဲ့တာပါ…

ထို႔ေနာက္ guide က ဒီေန႔ အစီအစဥ္အတြက္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ပိုေနေသးတာေၾကာင့္… အပိုေနရာ တစ္ေနရာ လိုက္ပို႔မည္ျဖစ္ေၾကာင္း… မသြားခ်င္ပါက Underground Shopping Mall ကို ပို႔ေပးျပီး ဟိုတယ္ကိုပို႔ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္… သူမေျပာတဲ့ ေနရာကေတာ့ ျပတိုက္ပါ… Lover Museum လို႔ ေခၚပါတယ္… Mysterious Road နဲ႔ နီးနီးေလးပါ… ဘာေတြရွိလဲလို႔ေမးေတာ့… How to Make love ဆိုလား အဲလို ပန္းခ်ီကားေတြ ရုပ္ပံုေတြျပထားျပီး ကိုရီးယားတစ္နိုင္ငံလံုးမွာ ၁ခုပဲရွိလို႔ ၾကည့္သင့္ေၾကာင္းတိုက္တြန္းပါတယ္… သူကေတာ့ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ေတြ မဟုတ္ပါဘူးလို႔လဲ ေျပာပါေသးတယ္… သူေျပာတာက မရွင္းပါဘူး… သူက ရီလိုက္ ေျပာလိုက္ဆိုေတာ့ အဓိပၸါယ္က ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုၾကီးပါ… ၀င္ေၾကးကေတာ့ ၁ဦးကို ကိုရီးယား ၀မ္၂၀၀၀ လား ၃၀၀၀လားမွတ္မိေတာ့ပါဘူး… က်မလဲဘာမွန္းလဲေသခ်ာမသိတာေရာ… စိတ္ထဲမွာ အျပင္မွာေနခဲ့ျပီး ဓာတ္ပံုေလွ်ာက္ရိုက္တာကမွ က်မအတြက္ ပိုျပီး စိတ္အပန္းေျပပါေသးတယ္… ကားေပၚက စလံုး ဖြားဖြားမ်ားနဲ႔ အတဲြ ၂တဲြကေတာ့ ထိပ္ဆံုးက သြားၾကည့္ၾကပါတယ္… အေတာ္ေလးကို စိတ္၀င္စားၾကပံုပဲ…

ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒိကေန ဂ်ဲဂ်ဴးျမိဳ႕ထဲေရာက္ဖို႔ အေတာ္ေလး ကားစီးခဲ့ရျပန္ပါတယ္… ဂ်ဲဂ်ဴးေရာက္ေတာ့ အေတာ္ေလး ညေနေစာင္းေနပါျပီ… အေတာ္ေလးလဲ ေအးလာပါတယ္… Jeju Underground Shopping Mall ဆိုတာကေတာ့ အဆင္းေပါက္က ရထား subway ေတြကို ဆင္းတဲ့ အေပါက္ပံုမ်ိဳးပါပဲ… က်မတို႔ Guide ကေတာ့ ၾကိဳေျပာထားပါတယ္… ဂ်ဲဂ်ဴးက ဆိုလ္းထက္ ပိုေစ်းၾကီးတယ္ဆိုတာကိုပါ… သူက ဆိုးလ္ကေနပို႔တဲ့ ပစၥည္းေတြပဲေရာင္းတာပါ… အဲဒါေၾကာင့္ ေစ်းၾကီးတာပါ… ဒါေပမဲ့ က်မေမေမက ဖိနပ္ပ်က္သြားေတာ့ ဖိနပ္၀ယ္ဖို႔ေတာ့ လိုလာတာနဲ႔ ဖိနပ္ကို အရင္ဆံုး၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… ကိုရီးယားမွာ ေစ်း၀ယ္ရင္ တရုတ္လိုေျပာလို႔ရပါတယ္.. ဆိုင္တိုင္းလိုလို တရုတ္လိုနားလည္ၾကပါတယ္… အထူးသျဖင့္ ေစ်းေျပာ ဘာညာေလာက္နားလည္ပါတယ္… သူလဲနည္းနည္း ကိုယ္လည္းနည္းနည္းနဲ႔… ေနာက္ဆံုးေတာ့ Guide လာျပီးေျပာေတာ့ ပိုလြယ္ကူသြားပါတယ္…

ေနာက္ျပီး ေစ်းကို ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္တာ… အက်ၤီေလးေတြ အေတာ္လွတာနဲ႔ စိတ္မထိမ္းနိုင္လို႔ ၂ထည္၀ယ္ျဖစ္လိုက္ပါတယ္… (ေနာက္မွ ဆိုးလ္မွာ တစ္ပံုစံတည္း ၃၀၀၀ သက္သာတာေတြ႔လို႔ ေနာင္တရခဲ့ရေသးတယ္.. အဟင့္)… ေနာက္ လူစုရပ္ေနရာမွာ ထိုင္ေနတုန္း ကိုရီးယား ေယာက်ာၤး အသက္ ၂၅၀န္းက်င္ေလာက္ ၂ေယာက္က လာျပီး စကားေျပာ မိတ္ဖြဲ႔ပါေသးတယ္… ဘယ္ကလာတာလဲ… ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲ… ဘာညာေပါ့… သူတို႔ ၂ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကေတာ့ မဆိုးပါဘူး.. အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္ပါတယ္… တရုတ္လိုလဲ ေျပာတတ္ပါတယ္… သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလးေတြပါပဲ… ဒါေပမဲ့ ဘာေတြမွန္းမသိေတာ့ နဲနဲေတာ့ သတိထားျပီးေျပာရတာေပါ့ေနာ္… ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ ကားေပၚက Driver ၾကီးေရာက္လာေတာ့ သူနဲ႔ ဆက္ေျပာၾကပါတယ္…

Driver ၾကီးဆိုလို… အဲဒိလူၾကီးက ေတာ္ေတာ္သေဘာေကာင္းပါတယ္… အျမဲ ရီျပံဳးေနတာပဲ… အဂၤလိပ္လိုကလဲ တစ္လံုးမွ မေျပာပါဘူး… Father… mother ေလာက္ပဲ သူသိပါတယ္… က်မက Father ကို အာဘူၾကီး လို႔ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ သေဘာေတြက်ျပီး ကိုရီးယားလိုေတြ တပံုၾကီးျပန္ေျပာပါတယ္… က်မလဲ တစ္လံုးမွ နားမလည္ေတာ့ “I Don’t Understand” လို႔ေျပာျပီး ၂ေယာက္သား.. ၁ေယာက္က အဂၤလိပ္လို.. တစ္ေယာက္က ကိုရီးယားလိုနဲ႔ ဟုတ္ေနၾကတာပါပဲ… ေနာက္မွ Miscommunication ျဖစ္ျပီး အထင္မွားၾကပံုကို ေနာက္ေန႔ပိုစ့္မွာ ထပ္ေရးေပးပါအံုးမယ္… အရမ္းရီရပါတယ္…

ထို႔ေနာက္ေတာ့ က်မတို႔ကို ညစာစားဖို႔ စားေသာက္ဆိုင္ကို ေခၚသြားပါတယ္… SeaFood Steamboat လိုသေဘာမ်ိဴးပါ… ပင္လယ္စာက အေတာ္ေလး လတ္ဆတ္ပါတယ္… ကမာေတြေရာ ေက်ာက္ပုဇြန္ေတြေရာ… ထမင္းေရာ… ခ်ဥ္ဖတ္ေပါင္းစံုေရာ… ကိုရီးယား ဂ်ဳံလိုလိုမုန္႔နွစ္နဲ႔ ေၾကာ္တဲ့ ၾကက္ဥေၾကာ္ေရာ… စားေကာင္းပါတယ္… ဒါေတာင္ က်မက Seafood သိပ္မၾကိဳက္တဲ့သူမို႔ သိပ္မစားနိုင္ပါဘူး… ရာသီဥတုေအးေအးနဲ႔ Steamboat ပူပူကေတာ့ အေတာ္ေလး လိုက္ဖက္ပါတယ္…

အဲဒိေန႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ကေတာ့ ဂ်ဲဂ်ဴး KAL ဟိုတယ္ကို လိုက္ပို႔ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္… ကားေပၚက စလံုး တခ်ိဳ႕ကေတာ့ Casino ကစားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ သူတို႔ကို Casino လိုက္ပို႔ေပးရပါေသးတယ္… က်မတို႔ ေဟာ္တယ္မွာလဲ Casino ရွိေပမဲ့… ျပင္ေနလို႔ဆိုလား ဘာလား တျခားဟိုတယ္ကို သူတို႔ကို အရင္လိုက္ပို႔ရပါတယ္… ေနာက္မွ က်မတို႔ရဲ႕ ဦးတည္ရာ ဟုိတယ္ကို ေရာက္ပါတယ္… Guide က မနက္က်ရင္ ၇နာရီ စထြက္မွာျဖစ္ျပီး … ဟိုတယ္ကို morning call ၆နာရီခဲြ နွဳိးခိုင္းမွာျဖစ္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္…

တေန႔လံုး … အဲ မေန႔ညတည္းက ေလယာဥ္စီးလိုက္ ကားစီးလိုက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ ခရီးအလြန္မွပန္းေနခဲ့ေသာက်မ… ဂ်ဲဂ်ဴး KAL ဟိုတယ္က ေရေႏြးေလးနဲ႔ ေရခ်ိဳးအျပီး ရာသီဥတုေအးေအး… ေမြ႕ယာအိအိ… ဂြမ္းကပ္ထူထူေႏြးေႏြးနဲ႔ အေတြ႕မွာ နတ္တို႔ရဲ႕ စည္းစိမ္နဲ႔ပင္မလဲနိုင္ေတာ့ပဲ တခ်ိဳးတည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္…