မေဗဒါရဲ႕ ေဗဒါလမ္း

Ep 1 of Hong Kong trip - Preparation for trip

2012-01-25T12:39:00.002+08:00

ကြ်န္မရဲ႕ ခရီးသြား ဗီြဒီယိုမွတ္တမ္းေလးရဲ႕ အစ ဗီဇာေလွ်ာက္ျခင္း၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္ျခင္း၊ အထုတ္အပိုးျပင္ျခင္း ဗီြဒီယိုေလးပါ... ခရီးမသြားခင္ ရုိက္ထားခဲ့တာပါ... ခုမွ အက္ဒစ္လုပ္ျပီးတင္ျဖစ္ပါတယ္... youtube မွာတင္တာ သီခ်င္းက copyright ျငိလို႔ အသံ ေဖ်ာက္ခံထားရပါတယ္... အဲဒါေၾကာင့္ Vimeo ကေနတင္လိုက္ပါတယ္...

Untitled from mabaydar on Vimeo.

အေပၚကဗီြဒီယို ၾကည့္မရသူမ်ားအတြက္... ဘေလာ့မွာ တင္လိုက္တယ္...

Away from Blog Massage

2012-01-17T03:22:00.001+08:00

တစ္ေန႔ေရာက္ေအာင္ ဖူးမယ္ဆိုတဲ့ ဘုရားၾကီးကို သြားဖူးပါျပီ...

I will be away from this blog from Next 3 hours later and will return as soon as I am back to home. During my leave, I have phone access but that was provided only for business matter. Therefore, I will probably turn it off the phone unless otherwise I want to use it. So in other words, you can not contact me.

But if I can easily access internet from my hotel, I might be online once in a while, so you may write in English at the comment session below as there will not be Myanmar Font.

For urgent matter, there's always another person who could easily replace me as I know clearly about the fact that I am not irreplaceable in every place. I am sometime disappointed with myself for being like that. But well anyway, don't think I am sad... I am very happy with my life and where I am now.

I am sure I will be taking a lot of photos and videos which I am not sure I will edit them and put them on blog. (I am such a lazy person, aren't I?) But I will try my best for the travel post about Hong Kong for my lovely readers who would be waiting for the travel post. (မယံုနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးေနျပန္ျပီ)

Well anyway, while you are reading this post, I am happily enjoying every good things of Hong Kong and over spending the bonus thinking myself like Billionaire. Don't get JEALOUS OF ME. COZ LIFE IS TOO SHORT TO BE JEALOUS OF OTHERS. WA HA HA

By MaBayDar

Friday, 13th but I am happy

2012-01-13T13:27:00.001+08:00

International wide, Friday 13th is told to be a day with bad Luck.

According to Wikipedia, in the Gregorian calendar, this day occurs at least once, but at most three times a year. Any month's thirteenth day will fall on a Friday if the month starts on a Sunday. That's something interesting which I just found out.

Especially, this year 2012 has most numbers of Friday, 13th which occurs 3 times.
Whatever as I am Theravada Buddhism I am not really serious about Friday the 13th. I am feeling happy coz there are people from my country, Myanmar (last time known as Burma) who I don't know personally outside has got their freedom. Freedom which mean freedom from Jail which they were kept due to their believes.

Whatever, I am really happy for them. But I am sad for those few numbers of political prisoners who still being kept in the prison.

Somehow, the first Friday the 13th of year 2012 has bring some good news to whole Burmese community. I wish all the best for my country and people.

ေဘာင္ဘင္ခတ္တဲ့ ဖား

2012-01-12T16:40:00.004+08:00

ဒီပိုစ့္ကိုေတာ့ ေမးခြန္းေလးတစ္ခုနဲ႔ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္... သင္တို႔ေတြ ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳးအမ်ားစု အဂၤလိပ္လိုေျပာေနတာကိုၾကားတဲ့အခါ ဒါဖိလစ္ပိုင္ေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္အသံပဲလို႔ ခန္႔မွန္းႏုိင္လား? တနည္းအားျဖင့္ ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳးအမ်ားစုရဲ႕ အဂၤလိပ္ Accentဟာ အေမရိကန္လူမ်ိဳးေတြေျပာတဲ့ English Accent အတိုင္း တေထရာတည္းတူတယ္လို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ေျပာေနတာကို လက္ခံလား?

အဲဒိေမးခြန္း ၂ခုလံုးအတြက္ ကြ်န္မရဲ႕အေျဖကေတာ့ ဖားေတြကို(ဤေနရာမွစ၍ ဖိလစ္ပင္းလူမ်ိဳးကို အျပင္မွာအားလံုးသံုးတဲ့အတိုင္း ဖားလို႔ နာမ္စားသံုးပါမည္) လူမေတြ႔ပဲ သူတုိ႔ အဂၤလိပ္လိုေျပာေနတဲ့အသံကိုၾကားတာနဲ႔ ဒါဟာ ဖားေျပာေနတာပဲလို႔ တန္းသိပါတယ္... ဥပမာ ဖုန္းေပၚကေန ခရက္ဒစ္ကဒ္ promotion လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အာမခံေရာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ Customer service ကိုေခၚလို႔လာကိုင္တာက ဖားပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ အဂၤလိပ္သံကိုၾကားတာနဲ႔ ဒါဟာ အေမရိကန္တစ္ေယာက္ေျပာေနတာမဟုတ္ပဲ ဖားလူမ်ိဳးတစ္ဦးဆိုတာကို သိသိသာသာ ကဲြကဲြျပားျပားခဲြျခားသိပါတယ္... သင္တို႔ေရာ ခဲြတတ္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္... သို႔ေသာ္ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ယံုၾကည္ထားၾကတာက သူတို႔ အဂၤလိပ္ Accent ဟာ အေမရိကန္ေတြေျပာတဲ့အတိုင္းတစ္ထပ္တည္းရွိပါတယ္လို႔ ေျပာတာကို ကိုယ္တိုင္လဲေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရဖူးသလို အြန္လိုင္းေပၚမွာလဲ မ်က္စိစပါးေမႊးဆူးေလာက္ေအာင္ ျမင္ေနရတဲ့အခါ ဒီပိုစ့္ေလးကိုေရးျပီး ေပါက္ကဲြလိုက္ပါတယ္...

ဒီပိုစ့္ကို ဟိုးအရင္၂၀၁၀ ေလာက္ကတည္းက ေရးဖို႔စိတ္ကူးခဲ့ပင္မဲ့ မေဗဒါက လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားသလိုျဖစ္မွာ... ျပီးေတာ့ ၁ဦး၁ေယာက္တည္းကိုၾကည့္ျပီး အားလံုးကို Stereotype လုပ္ျပစ္လိုက္သလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ... သို႔ေသာ္ လက္ယားေလာက္ေအာင္ ေရးခ်င္လြန္းစရာေတြက တစ္ခုျပီးတစ္ခုျဖစ္လာေတာ့ ကိုယ္လဲကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ျမန္မာလိုေရးပါတယ္... လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားျပီး Stereotype လုပ္လိုတဲ့ ဆႏၵအလ်င္းမရွိေသာ္လည္း အမွန္ကို လက္မခံပဲ ဖင္ပိ္တ္ျငင္းေနၾကတဲ့ ဖားလူမ်ိဳးမ်ားကို ၾကည့္မရေသာေၾကာင့္ ေရးပါတယ္... ဤသို႔ေရးျခင္းမွာ ဖားလူမ်ိဳးမ်ား အဂၤလိပ္စကားေျပာညံ့သည္ဟု မဆိုလိုပါ... အမ်ားစုသည္ အေမရိကန္ေတြေျပာတဲ့ေလသံအတိုင္း မထြက္တာကိုပဲ ေျပာလိုျခင္းျဖစ္သည္ကို ကဲြကဲြျပားျပား နားလည္ေစခ်င္ပါသည္...

ဆရာလုပ္တဲ့ ဖားမ

အရင့္အရင္ ေက်ာင္းသူဘ၀ Part time လုပ္ကတည္းက အလြန္တရာမွ ရြပိုးထိုးေသာ ဖားမ အေျမာက္အမ်ားနဲ႔ အလုပ္လုပ္ဖူးပါတယ္... ဒီပိုစ့္မွာ ဖားမ မ်ားရြပိုးထိုးျခင္းကို ေျပာလိုေသာေၾကာင့္လဲမဟုတ္... ရြပိုးထိုးေသာ ဖားမမ်ားကိုလက္ညွိဳးထိုးကာ ဖားမအားလံုးရြသည္ဟုလဲ လက္မခံပါ... တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းေပၚသာ မူတည္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာလိုပါ...(စိတ္ထဲမွေျပာျခင္း... ဒါေပမဲ့ ေတြ႔ဖူးသမွ်ဖားမ မရြသူမရွိ... သို႔ေသာ္ သူတို႔ကို ေခ်ာင္ပိတ္ရုိက္ကာ ဆံုးမေသာ ဦးေႏွာက္မဲ့ ဖားထီးမ်ားလဲ ရွိသည္ဟု မၾကားမိ)... မည္သို႔ပင္ဆိုေစ သူတို႔အျပဳအမူႏွင့္ကိုယ့္အျပဳအမူ မတူညီေသာေၾကာင့္ အေစးကပ္ကပ္ေပါင္းသင္း ရလွသည္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ... အဲဒိတုန္းကေတာ့ ပညာသိပ္မတတ္တဲ့ Labor နဲ႔အလုပ္လုပ္လာလုပ္တဲ့ ဖားေတြမို႔ ဒီလိုျဖစ္မွာပါ... ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဖားမေတြကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးပဲထင္ခဲ့တယ္...

ခုေျပာျပမွာကေတာ့ မေဗဒါကိုယ္တိုင္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ Over confident ျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာလုပ္တဲ့ ဖားမပဲျဖစ္ပါတယ္... ေက်ာင္းျပီးလို႔ ကြ်န္မရဲ႕ ဒုတိယအလုပ္မွာ ကြ်န္မထက္ရာထူးၾကီး Senior က်တဲ့ ဖားမတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္... ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒိကုမၺဏီမွာ ဖားလူမ်ိဳးအမ်ားအျပားရွိျပီး ေနရာေကာင္းထိပ္ပိုင္းမွာေတာင္ ဖားေတြက ေနရာယူထားပါတယ္... ကိုယ္လဲ Part time တုန္းက စိတ္ခံေတြကိုေဖ်ာက္ျပီး "ေအာ္ ပညာတတ္အသိုင္းအ၀ိုင္းကေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေလာက္ပါဘူးဆိုျပီး စိတ္စဲြကိုေဖ်ာက္ခဲ့ပါတယ္"... ဒါေပမဲ့ ေန႔လည္ထမင္းစားတူတူထြက္လွ်င္ ေျပာသမွ်ဟာသျဖစ္ေစ ဗဟုသုတျဖစ္ေစ သတင္းအခ်က္အလက္ျဖစ္ေစ သူေျပာသမွ်ဟာ ႏွာနဲ႔ပတ္သတ္တာေတြခ်ည္းပါပဲ... တစ္႒ာနလံုးမွာ လူလြတ္မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ပဲရွိတာပါ... လူလြတ္ေယာက်ာၤးေလးက ၂ေယာက္ပါ... ၁ေယာက္က အင္ဒိုေကာင္... ေနာက္တစ္ေယာက္က ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးပါပဲ... တစ္ခါတစ္ေလ မ်က္ႏွာဘယ္နားထားရမွန္းမသိေအာင္ ေျပာတတ္ပါတယ္... ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ပါ... တစ္ခ်ိဳ႕သူေျပာတဲ့ ဟာသေတြဆို ဘာေတြမွန္းေတာင္ ကြ်န္မနားမလည္ပါဘူး... ညစ္ညမ္းမယ္ဆိုတာေတာ့ ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္... တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္က သေဘာရိုးနဲ႔ ေျပာတဲ့စကားလဲ သူကႏွာေတြးေတြးျပီး ဟားတတ္ပါေသးတယ္... ေနာက္ပိုင္း သူပါလို႔ ႒ာနကလူေတြနဲ႔ေတာင္ ကြ်န္မထမင္းထြက္မစားေတာ့ပါဘူး... (ေအာ္.. ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ လွ်ာရွည္မိျပန္ျပီ... လိုရင္းက အဂၤလိပ္စကားေျပာ ေလသံအေၾကာင္းေျပာမွာ)

သူက သူမ်ားကို ဟားတိုက္ရတာ အလြန္မွ ၀ါသနာပါပံုရပါတယ္... အလုပ္ထဲက Malaysian ေတြကိုဆိုရင္လဲ သူတို႔ေျပာတဲ့ အဂၤလိပ္အသံကို ေမးေမးျပီး ရီတတ္ပါတယ္ (ကြ်န္မအျမင္ေတာ့ ေလွာင္တာပါ)... ဥပမာ Malaysian ေတြက Zero (ဇီးရုိး) ကို (ဂ်ီးရုိး)... Zebra (ဇီးဘရား)ကို (ဂ်ီးဘရား) စသည္ျဖင့္ထြက္တတ္ပါတယ္... Malaysian တရုတ္နဲ႔ စလံုးတရုတ္ရဲ႕ အဂၤလိပ္သံကြားျခားခ်က္ေတြကို အဲလိုအသံုးအႏွဳန္းေတြမွာ သိႏုိင္ပါတယ္... တရက္ေတာ့ သူ႔ကြန္ျပဴတာက Window တစ္ခုက ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူး သူပိတ္ခ်င္တာ ဘယ္လိုပိတ္ရမွန္းမသိလို႔ ကြ်န္မကိုေမးေတာ့ ကြ်န္မက ညာဘက္အေပၚေထာင့္က "Red Dot" ေလးကို ႏွိပ္လိုက္လို႔ေျပာေတာ့... သူက နားမလည္ပဲ ျပန္ျပန္ေမးပါတယ္... ကြ်န္မေျပာတာကို ေဘးက အင္ဒိုေကာင္လဲနားလည္တယ္... Malaysian တရုတ္မလဲ နားလည္တယ္... ေနာက္ဆံုး ကြ်န္မထိုင္ရာကထျပီး လက္ညွိဳးနဲ႔ေထာက္ျပမွ သူက "Oh..... you mean "Red dottttt" I thought you are saying "Red DOGGG" ဆိုျပီး ကြ်န္မ အဂၤလိပ္အသံကပဲ မေကာင္းလို႔သူနားမလည္တာဆိုတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ လူကိုေတာင္ အသံထြက္လာျပင္ေပးေနပါေသးတယ္... ဦးေႏွာက္ရွိတဲ့သူတိုင္းသိပါတယ္... သူ႔ကြန္ျပဴတာေပၚမွာ အနီေရာင္ေခြးရွိသလား၊ အနီေရာင္ အစက္ရွိသလားဆိုတာပါ... ကြ်န္မေျပာတဲ့ အသံထြက္က အေမရိကန္ေတြလို RED DOTTTTTTTT လို႔ မထြက္ရင္ေတာင္ က်ပ္ျပည့္တဲ့သူက အနီးစပ္ဆံုးဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ သိမွာပါ... ျပီးေတာ့ သူကရွက္ယန္းယန္းျပီး ငါတို႔ ဖားလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္အသံက အေမရိကန္အသံစစ္တယ္ ဘာညာနဲ႔ ပဏာ၀င္ယူေနပါေသးတယ္... အဲဒိအခ်ိန္က အရူးဘံုေျမွာက္ရင္ ခ်ီးေျခာက္ေကာက္စားတတ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း သူ႔ကို ေျမွာက္ေပါင္းရင္ေတာ့ အေနေခ်ာင္မယ္ဆိုပင္မဲ့... မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ ဖားမကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီးပဲ ေနပစ္လိုက္ပါတယ္... စိတ္ထဲမေတာ့ နင္တို႔ဖားေတြ ေလသံဟလိုက္တာနဲ႔ အံုးအမ္ဆိုတာ သိသာတယ္... အံုး(စ္)အမ္(စ္) မျဖစ္ဘူးလို႔ ေျပာျပစ္လိုက္ပါတယ္...

ကိုးရီးယား မင္းသမီးေခ်ာ လီဒဟဲနဲ႔ ဖားမ်ား ျပႆနာ

ဖားေတြရဲ႕ သူတို႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္ေလသံဟာ အေမရိကန္အတိုင္းပဲလို႔ယံုၾကည္တဲ့ ေသြးနားထင္ေရာက္စိတ္ဓာတ္ေတြမွာ ဓားစာခံျဖစ္သြားရတဲ့ မင္းသမီးေခ်ာ လီဒဟဲ (My Girl, East of Eden, Miss Ripley) ကို အစကတည္းကၾကိဳက္ခဲ့ျပီး ယခုဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မဟာ သူ႔ရဲ႕ Die hard fan အျဖစ္ ဂရုဏာသက္ကာ ၂ဆတိုး အားေပးခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားပါတယ္... အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း (မသိရင္လဲ ဆက္ဖတ္လိုက္ သိလိမ့္မယ္) ကိုရီးယား မင္းသမီးေတြထဲမွာ အဂၤလိပ္လို ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ေျပာတတ္တဲ့ သူဆိုတာလက္ခ်ိဳးရီလို႔ရပါတယ္... ထိုအထဲမွာ မင္းသမီးေခ်ာ လီဒဟဲလဲ အပါအ၀င္ပါပဲ...

့ျဖစ္ပံုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ႏုိ၀င္ဘာလ ေလာက္တုန္းက KBS2TV variety show, “Sweet Night“ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္မွာ မင္းသမီးကို အစီအစဥ္တင္ဆက္သူက အဂၤလိပ္စကားေျပာနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အသံကဲြလဲြပံုကို လုပ္ခိုင္းေတာ့ English, American နဲ႔ Filipino အသံနဲ႔ အဂၤလိပ္စကားကိုေျပာျပပါတယ္... ဒါကို ဖားေတြက သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက အဲလိုမေျပာပါဘူး... အေမရိကန္ေလသံစစ္စစ္နဲ႔ ေျပာတာပါ... ဒီမင္းသမီးေတာင္းပန္ပါဘာညာဆိုျပီး အြန္လိုင္းမွာလဲ မင္းသမီးကို ၀ိုင္းဆဲၾကဘာၾကနဲ႔ ရစရာမရွိေအာင္ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြပါဆဲြထည့္ေျပာ... ကိုရီးယားေတြ အဂၤလိပ္လိုညံ့တာကို ႏွိမ္ေျပာ... ကိုရီးယားေတြ အဂၤလိပ္လိုမတတ္လို႔ သူတို႔ ဖားေတြဆီလာျပီး အဂၤလိပ္စာသင္ရတာကို ဂုဏ္တင္ျပီးေျပာနဲ႔ မျပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ျဖစ္ၾကပါတယ္...

ေနာက္ဆံုး မင္းသမီးက သူမရဲ႕ Tweeter ကေန ဖားေတြကို ေတာင္းပန္ပါတယ္... ဒါေတာင္မွ ေတာင္းပန္တာကို မေက်ခ်မ္းပဲ ဆက္လက္အျပစ္တင္ေနတဲ့ သူတခ်ိဳ႕ကိုလဲ ေတြ႔ႏုိင္ပါေသးတယ္... ပဲြလန္႔တံုး ဖ်ာ၀င္ခင္းတဲ့ ဖားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ Youtube ေပၚမွာေတာင္ လီဒဟဲကို ေျပာဆိုတဲ့ ဗီြဒီယိုေတြကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ဖားေလသံကိုေဖ်ာက္ျပီး သူတို႔ေျပာတဲ့ အေမရိကန္ေလသံနဲ႔ တင္ထားတာကိုလဲ ရွာၾကည့္ရင္ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္... အဲဒိေအာက္မွာလဲ သူတို႔ ဖားေတြ အဂၤလိပ္ေလသံ ေကာင္းေၾကာင္းကို မင္းသမီးကပဲ မဟုတ္မမွန္ ႏွိမ္ခ်ပါတယ္ဆိုျပီး ေျပာထားၾကပါတယ္... (သူတို႔ ဗီြဒီယိုကို promote လုပ္သလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ ဒီမွာ မတင္ေပးေတာ့ပါဘူး... ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ဘူးဆို ဘူးပဲ... So What?)

မင္းသမီးသူတို႔ကို ေလွာင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ဗီြဒီယိုကိုေတာ့ Copyright claim လို႔ youtube မွာ ဘယ္လိုရွာရွာ မရွိေတာ့ပါဘူး... သို႔ေသာ္ Copyright ေတြဘာေတြ Don't give a damn တဲ့ ခ်စ္ေပါက္ေဖာ္ၾကီးေတြ ၀က္ဆိုဒ္မွာေတာ့ ဒီဗီြဒီယိုကို သြားေတြ႔ပါတယ္... Embedded လုပ္တာ မလုပ္တတ္လို႔ လင့္ေလးကေနပဲ သြားၾကည့္လိုက္ပါ...

http://www.56.com/u76/v_NTYyNDMyNDE.html

အမွန္ေတာ့ လီဒဟဲကလဲ ေလွာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ထက္ အေပ်ာ္သေဘာေျပာရုံသက္သက္လို႔ထင္ပါတယ္... ျပီးေတာ့ ဒီလိုျပႆနာၾကီးသြားရတာလဲ ကိုရီးယား အႏုပညာေလာကဟာ ဖိလစ္ပင္းမွာ အေတာ္ေလးလႊမ္းမိုးတယ္ဆိုတာသိသာပါတယ္... သူတို႔ႏုိင္ငံမွာလဲ မင္းသမီးမင္းသားရွိတာပဲ ဘာလို႔ ကိုရီးယားမင္းသမီးလာၾကိဳက္လဲ... ျပီးေတာ့ သူတို႔က မခံႏုိင္ျဖစ္ၾကေသးတယ္... သေဘာထားေသးသိမ္တယ္လို႔ထင္တာပဲ... ျပီးေတာ့ ကိုရီးယားမွာျပတဲ့ ကိုရီးယားလိုေျပာတဲ့ အစီအစဥ္မွာ ကိုရီးယားမင္းသမီးက ဟာသ သေဘာေျပာတာကို အတင္းေရာကာေရာ စိတ္၀င္စားျပီး ၾကိဳက္လို႔ လိုက္နားေထာင္လို႔ သူတို႔သိတာေပါ့... (စိတ္ထဲကေျပာျခင္း... ၀တ္မွဳန္ေရႊရည္ အဲလိုေျပာရင္ သူတို႔ သိမလားေျပာ)... တစ္ႏုိင္ငံနဲ႔ တစ္ႏုိင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳး Make fun လုပ္ျပီး ေျပာေနက်ကို "အနာေပၚ ဒုတ္က်"ျဖစ္ျပီး ဆက္ဆက္ထိမခံနာျပေနၾကတဲ့ ေဘာင္ဘင္ခတ္တဲ့ဖားေတြဟာ မျပည့္၀ဘူးဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ... တဆက္တည္းပဲ မင္းသမီးကိုလဲ ပိုလို႔ေတာင္ အားေပးခ်င္သြားပါတယ္... သူမကိုယ္တိုင္ကလဲ ေခ်ာလဲေခ်ာ သရုပ္ေဆာင္လဲ ေကာင္းပါတယ္...

"The Noose" Show : Leticia by Michelle Chong

စကာၤပူ Channel 5 ျပသမွ်ထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုးစာရင္းထဲပါတာ The Noose ပါ... သူဟာ စကာၤပူမွာျဖစ္ပ်က္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဟာသလုပ္ ေလွာင္ေျပာင္တဲ့ အစီအစဥ္ပါ... ဒီအစီအစဥ္မွာ တစ္ခါတစ္ေလ သူတို႔ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြကို မထိတထိေလွာင္တာေတြ၊ စလံုးေတြရဲ႕ အတၱစိတ္ကို ေလွာင္တာေတြ၊ ျပည္ၾကီးတရုတ္မေတြရဲ႕ ခ်ိဳင္းေမႊးမရိတ္တာကိုေလွာင္တာေတြ စသည္ျဖင့္ အျပင္မွာျဖစ္ေနတာေတြကို တင္ဆက္တဲ့ ဟာသအစီအစဥ္ေလးပါ... အရင္က စလံုးမင္းသမီးေတြကို မၾကိဳက္ပင္မဲ့ အဲဒိအစီအစဥ္မွာ ပင္တိုင္ပါ၀င္တဲ့ တင္ဆက္သူ စလံုးမင္းသမီး Michelle ကို အဲလို ဟာသပံုနဲ႔ သူသရုပ္ေဖာ္ရတဲ့ ပံုစံကို မရွက္တမ္း စ်ာန္ပါပါလုပ္တတ္လို႔ ကြ်န္မသေဘာက်ပါတယ္... သူမဟာ လူမ်ိဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အဂၤလိပ္စကားေျပာဟန္ကဲြျပားပံုေတြကိုလဲ တုျပီးလိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္... သူမဟာ ျပည္ၾကီးတရုတ္မ KTV Hostess Lu Lu အေနနဲ႔လဲ ျပည္ၾကီးတရုတ္မ အသံနဲ႔ ဟန္ကို လုပ္ခဲ့တုန္းက တူလြန္းလို႔ ကြ်န္မစျပီး သတိထားမိခဲ့တာပါ...

ဒီအစီအစဥ္မွာ Michelle ဟာ ဖားအိမ္အကူ (Maid) Leticia အေနနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္တဲ့အခါမွာ ဖားေတြက သူတို႔ အဂၤလိပ္က အဲဒိလိုမဟုတ္ပါဘူး... အဲဒိထက္သာပါတယ္... ဒါဟာ လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားတာပါ... ဖားေတြ ဒီလိုေလသံမ်ိဳးနဲ႔ စကားေျပာရင္ ေဟာလိ၀ုတ္မွာေတာင္ ဖားေတြ ဒီလိုေနရာရလာမွာမဟုတ္ပါဘူး... ဖားအဆိုေတာ္ေတြဟာ ခုဆို ေဟာလိ၀ုတ္မွာ အဆိုေတာ္ေတြျဖစ္ေနပါျပီ...(မဆိုင္တာေတြဆဲြထည့္တာ... )

အမ်ားကို မူတည္ျပီးေျပာတာ... လူနည္းစုကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူး... ဒါကို မဆိုင္တဲ့ ျဖစ္ေျမာက္ေနတဲ့ ၁ေယာက္ ၂ေယာက္နဲ႔ လာမေျခပနဲ႔... တရုတ္မအမ်ားစု မ်က္ႏွာသာ မိတ္ကပ္နဲ႔ ခ်ိဳင္းေမႊးမရိတ္တာ အဲဒိအစီအစဥ္မွာေလွာင္ထားတယ္... ဒါေပမဲ့ တရုတ္မတိုင္း ခ်ိဳင္းေမႊးမရိတ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွမေျပာဘူး... တျခားလူမ်ိဳးေတြကို ဟာသလုပ္တာေတာင္ တျခားက ဘာမွမျဖစ္ရဘူး... သူတို႔လူမ်ိဳးေျပာေတာ့မွ မခံမရပ္ႏုိင္ေတြထျဖစ္ေနတယ္... ျပည္ၾကီးမေတြကို ေျပာတုန္းကေတာ့ "ဟုတ္ပ ဟုတ္ပ" ဆိုျပီး သြား ၃၆ေခ်ာင္းေပၚေအာင္ျဖီးျပီး လက္ခုတ္တီးေနျပီးေတာ့မ်ား... (စိတ္ထဲကေျပာျခင္း... ျမန္မာေတြကိုလဲ အဲဒိအစီအစဥ္ထဲ အေျပာမခံရေအာင္ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ စည္းကမ္းရွိရွိေနေစခ်င္တယ္... သိပ္သိသာလာလို႔ ေျပာခံရရင္ေတာ့ ဖားေတြလိုမျဖစ္ေအာင္ အသိေလးကပ္)... သူတို႔ဖားေတြေလသံ အေမရိကန္သံေပါက္လားမေပါက္လား ဟိုေန႔က စကာၤပူေရာက္တာ မၾကာေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို Michelle ရဲ႕ Leticia လုပ္တဲ့ ဗီြဒီယို အသံဖြင့္ျပျပီး အဲဒါ သူဘာလူမ်ိဳးအသံနဲ႔ေျပာတာလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပင္းအသံမွတ္လားတဲ့.... ကဲ ... ရွင္းေရာ...

The Noose: Leticia

The Noose : Lu Lu (ေနာက္ဆံုး MBS နားကပံုကေတာ့ Malaysian ေတြကို ေနာက္တာ)

အဂၤလိပ္စကားဆိုတာ ကိုယ့္စကားလဲမဟုတ္ဘူး... သူတို႔ကတိုးတက္ေနလို႔သာ ကမာၻသံုးစကားအျဖစ္ ဆက္သြယ္ေရးလြယ္ကူေအာင္ သတ္မွတ္ထားတာ... အဂၤလန္မွာေတာင္ နယ္ေပၚမူတည္ျပီး အဂၤလိပ္ေလသံကဲြၾကေသးတယ္... အေမရိကန္မွာလဲ ကြဲတာပဲ... အဓိကက ဆက္သြယ္ရလြယ္ကူဖို႔နဲ႔ မွန္ကန္ဖို႔ပဲ... ဒါကို သူတို႔က အေမကန္အဂၤလိပ္နဲ႔ တူခ်င္ျပီး သိပ္ဘ၀င္ျမင့္ေနတဲ့ သူတို႔ဟာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြလို႔ပဲလို႔ ကြ်န္မထင္မိတယ္... အဲဒါ ဘာကိုျပသလဲဆိုရင္ "မျပည့္တဲ့အိုး ေဘာင္ဘင္ခတ္" တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ...
အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနတဲ့ ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနတဲ့ ဖားေတြလို မျဖစ္ေအာင္ သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ သတိရွိရမယ္...

အြန္လိုင္းမွာေဆြ႔ေဆြ႔ခုန္ေနတဲ့ ဖားေတြကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ္က ဘာမဆိုင္ညာမဆုိင္ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားျပီး အသဲယားမိေတာ့ မေဗဒါလဲ ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာတာပဲ... သိတယ္... ဒီေတာ့ကိုယ္လဲ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ကိုယ့္သေဘာထားကိုယ္ေရးတယ္... ၾကိဳက္သလို သေဘာထားကဲြလို႔ရတယ္...

ကိုယ္လာမည္ ေဟာင္ေကာင္ဆီ...

2012-01-10T16:28:00.005+08:00

မေဗဒါတစ္ေယာက္ ခရစ္စမတ္ပိုစ့္ေတြေရးမယ္.. ႏွစ္သစ္ကူးဆုေတာင္းေတြ မ႑ိဳင္ေတြထားမယ္ဆိုျပီး စိတ္ကူးေတြယဥ္ ဓာတ္ပံုေတြလဲ ခရစ္စမတ္မွာရုိက္ျဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ပိုစ့္တစ္ပုဒ္မွတက္မလာဘူး...

အေၾကာင္းကားးးးးးးးးးးးး............

ေရွ႕ပိုစ့္မွာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္းပဲ အလုပ္သစ္ကထင္မထားပဲ ေဘာနက္စ္ေလးလဲေပးလိုက္ေရာ အေျခအေနမေပးလို႔ ေမ့ေပ်ာက္ထားတဲ့ေရာဂါေဟာင္းက ထလာတယ္... ခရီးသြားခ်င္တာေလ... ဒီႏွစ္ရဲ႕ Trip resolution ထဲမွာ တရုတ္ျပည္မဟာတံတုိင္းၾကီးရွိတဲ့ ေဘဂ်င္းကိုသြားခ်င္ခဲ့တယ္... အဲဒိကေနစျပီး ပရိုမိုးရွင္းေတြ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ျဖစ္တာ... ေနာက္ေတာ့ ေဘဂ်င္းက ခုခ်ိန္မွာ ေရခဲမွတ္ေအာက္ေအးေနတယ္ၾကားတာေရာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကလဲ ဒီေလာက္မသက္သာတာေရာေၾကာင့္ ေဟာင္ေကာင္ျဖစ္သြားတယ္...

ေလယာဥ္လက္မွတ္...

မထင္မွတ္ပဲ ေလယာဥ္လက္မွတ္စစ္လိုက္ေတာ့ အဲဒိကသက္သာေနတယ္... ေဒၚလာ၃၀၀ ေအာက္ပဲရွိတယ္...(ရက္ေပၚမူတည္ျပီးေစ်းကြာတယ္... ကိုယ္ကေတာ့ ေစ်းတန္ဆံုးနဲ႔ အဆင္ေျပဆံုးျဖစ္မဲ့ရက္ကိုေရြးရတာေပါ့) ေနာက္ေတာ့ ဘယ္သြားသြားေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုရင္ လုိက္မယ္ဆိုတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို စိတ္၀င္စားလားလို႔ အေဖာ္စပ္ေတာ့ သူကရတယ္တဲ့... အသြားေတာ့ ကီလိုမ၀ယ္ဘူး... အျပန္ေတာ့ ေရွာ့ပင္းထြက္ျဖစ္ရင္ပါလာမွာဆိုေတာ့ ကီလို ၂၀ပို၀ယ္လိုက္တယ္...

ဟိုတယ္...

ဒါနဲ႔ ၂ေယာက္သား ဟိုတယ္ေတြစ စံုစမ္းရေရာ... Tour Package နဲ႔သြားရင္ ပိုလဲသက္သာတယ္ အဆင္လဲေျပတယ္ဆိုပင္မဲ့ မေဗဒါရဲ႕ အၾကိဳက္က ကိုယ့္ဟာကိုယ္သြား ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္စီစဥ္ျပီး အဲဒိသြားမဲ့ေနရာက လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး သြားမဲ့ေနရာရဲ႕နာမည္ၾကီးတဲ့ေနရာေတြ ဘာေၾကာင့္နာမည္ၾကီးလဲေတြ စတဲ့ ကိုယ္သြားမဲ့ႏုိင္ငံရဲ႕ ဗဟုသုတကို သိရတာကို ပိုၾကိဳက္တယ္... အဲဒါေၾကာင့္ပိုက္ဆံနည္းနည္းအကုန္ခံ လူနည္းနည္းအပင္ပန္းခံျပီးလုပ္တာ... မိန္းကေလး ၂ေယာက္တည္းသြားမွာဆိုေတာ့ ေနဖို႔ကအေတာ္ေလး သတိထားရမယ္... Hostel ေတြ Guesthouse ေတြရွိတယ္ဆိုတာ သိပင္မဲ့ မေနရဲဘူး... တခ်ိဳ႕ဆိုေစ်းေတာ္ေတာ္သက္သာပင္မဲ့ ၆ေယာက္တစ္ခန္း မိန္းကေလးေဆာင္ ေယာက်ာၤးေလးေဆာင္ခဲြထားပါရဲ႕.... ဒါေပမဲ့ မေနခ်င္ပါဘူး... ၀က္ဆိုဒ္ေတြေပၚမွာေတာ့ အျဖဴေတြကေတာ့ အဲလိုေနရာေတြကို ေတာ္ေတာ္ Recommend ေပးၾကတယ္... သူတို႔ကတကယ္ေတာ့ Budget သမားေတြ...

ေနာက္ဆံုး ေရွာ့ပင္းနဲ႔လည္းနီး ဘူတာရုံနဲ႔လဲနီး စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔လဲနီး ျမိဳ႕လယ္ေကာင္လဲျဖစ္မဲ့... Tsim Sha Tsui, Kowloon ေနရာက ဟိုတယ္ကိုေရြးလိုက္တယ္... ကြ်န္မတို႔က သြားမဲ့ရက္ထက္ ၁လေလာက္ၾကိဳဘြတ္ကင္တင္ေတာ့ ပရုိမိုးရွင္းနည္းနည္းရွိတယ္... ၅ညအိပ္ ၆ရက္ခရီးကို တစ္ေယာက္ စကာၤပူေဒၚလာ ၅၀၀ ေလာက္နဲ႔ရတယ္... (ပ်မ္းမွ တညကို စကာၤပူေဒၚလာ ၁၀၀ ေလာက္က်တယ္)... ခုၾကည့္တာ အခန္းေစ်းက ၁ညကို စကာၤပူေဒၚလာ ၁၅၀ေလာက္ျဖစ္သြားျပီ... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ထက္သက္သက္သာသာနဲ႔ရတဲ့သူလဲရွိမွာပါ... ဘြတ္ကင္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ကိုယ္သြားမဲ့ေန႔ေပၚမူတည္ျပီးေစ်းေတြက ေျပာင္းတယ္...

ဗီဇာ...

ျမန္မာပတ္စပိုစ့္ကိုင္ေဆာင္ထားျပီး ခရီးသြားၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မ ဗီဇာယူဖို႔လဲ မညွဳိးလံုးပါပဲ... ျမန္မာေတြတျခားႏုိင္ငံကို ခရီးသြားတာ စလံုးေတြထက္ခ်မ္းသာမွရတာ အပိုကုန္စရာေတြရွိတယ္ေလ... ကိုယ္လာမွာကို သိခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လဲ သြားေျပာရတာေပါ့... ေဟာင္ေကာင္ဗီဇာက တရုတ္ျပည္မၾကီးနဲ႔ မတူဘူး ေဖာင္သက္သက္တင္ရတယ္... ဒါေပမဲ့ ခက္တာက တရုတ္သံရုံး၀က္ဆိုဒ္ေပၚမွာေၾကျငာခ်က္တစ္ခုေတြ႔တယ္... အဲဒါကေတာ့ တရုတ္ဗီဇာေတြကို ေအးဂ်င့္ကပဲေလွ်ာက္ခြင့္ေပးေတာ့မယ္ဆိုတာရယ္... ေနာက္ကြ်န္မကို လန္႔ျဖန္႔သြားေစတာကေတာ့ ေဟာင္ေကာင္ဗီဇာက ၁လၾကာမယ္ဆိုတာပါပဲ... ကြ်န္မတို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေတြ ေဟာ္တယ္ေတြက ၀ယ္ျပီးျပီ refund မရွိဘူး... ၀ယ္တာမွ ဒီဇင္ဘာလလယ္ေလာက္မွဆိုေတာ့ ၁လမက်န္ေတာ့ဘူး...

ေဖ့ဘြတ္ေပၚကိုယ့္ဒုကၡေတြတက္ေအာ္ေတာ့ လမ္းျပၾကယ္တစ္ေယာက္ကိုရွာေတြ႔တယ္... သူက ကြ်န္မတို႔မသြားခင္ ေရွ႕တစ္ပတ္သြားဖို႔စီစဥ္ထားျပီး ေဟာင္ေကာင္ဗီဇာက တရုတ္သံရုံးမွာသြားေလွ်ာက္လို႔ရေသးေၾကာင္းနဲ႔ ၃ရက္ ၄ရက္ပဲၾကာေၾကာင္း ေျပာေတာ့မွ စိတ္ေအးရတယ္... ဒါေတာင္ တရုတ္ဆိုတာလဲ ခုတမ်ိဳးေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳးဆိုေတာ့ လန္႔ေနရတယ္...

ဒါနဲ႔လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြလုပ္ရေတာ့တာပဲ...
အြန္လိုင္းက ေဒါင္းလုပ္လုပ္လို႔ရတဲ့ ဗီဇာေဖာင္ျဖည့္ရန္
ပတ္စပိုစ့္ မူရင္း မိတၱဴ (အနည္းဆံုး ၆လ သက္တမ္းရွိရန္လို)
ပတ္စပိုစ့္ ဓာတ္ပံု ၁ပံု
ဟိုတယ္ ဘြတ္ကင္
ေလယာဥ္ပ်ံ ဘြတ္ကင္
ဘဏ္ statement(သို႔)ဘဏ္စာအုပ္ ၃လစာမိတၱဴ
ကုမၺဏီ ခြင့္စာ
(၀က္ဆိုဒ္ေပၚမွာေတာ့ payslip ၃လစာျပရမယ္ဆိုျပီး တကယ္သြားေတာ့ မလိုဘူးတဲ့)
အထူးသတိျပဳရန္ ပီအာသက္တမ္းတိုးထားတဲ့သူမ်ား Re-entry permit ယူသြားရန္... မေဗဒါမပါသြားလို႔ ၂ေခါက္သြားလိုက္ရတယ္...

ရုံးက မနက္ ၉နာရီကေန ၁၁ခဲြထိပဲ ဗီဇာလက္ခံတယ္... ညေနပိုင္းဘာလုပ္လဲမသိ... ျပန္ယူေတာ့လဲ အဲဒိအခ်ိန္ပဲ... သြားေလွ်ာက္တဲ့ေန႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္လံုး ေဆးခြင့္ယူရတယ္... သူက အဂၤါေန႔တင္ျပီး ထူးစမ္းစြာပဲ ၃၁ရက္ ဒီဇင္ဘာ စေနေန႔မနက္ျပန္ရတယ္... ကြ်န္မက စေနေန႔မွ တင္ရတယ္... ေနာက္အပတ္စေနျပန္လာယူမယ္ေပါ့... သူက စေနဖြင့္တယ္မွတ္လို႔... မဖြင့္ဘူးတဲ့ ေနာက္အပတ္ ေသာၾကာၤ ၆ရက္ ဇန္န၀ါရီလာယူတဲ့... ဒါနဲ႔ နင္တို႔ဒီေန႔ စေနေန႔ေတာင္ဖြင့္တာ ေနာက္အပတ္စေနမဖြင့္ဘူးလားဆိုေတာ့... မဖြင့္ဘူးတဲ့... ဒါဆို ဒီေန႔ဘာလို႔ဖြင့္တာလဲဆိုေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘာေတြျပန္ေျပာမွန္းမသိဘူး...

ေနာက္သတိျပဳရမွာကေတာ့ ေဟာင္ေကာင္က မကာအိုနဲ႔နီးေတာ့ ေန႔ခ်င္းျပန္သြားလို႔ရတယ္... ဒါေပမဲ့ မကာအိုကလဲ သူ႔စနစ္နဲ႔သူဆိုေတာ့ ဗီဇာသီးသန္႔လိုတယ္... ေကာင္းတာက မကာအိုဗီဇာက အဲဒိကိုေရာက္မွ အ၀င္မွာေလွ်ာက္လို႔ရတဲ့ Visa on arrival ဆိုတာရွိတယ္... မကာအို ပိုက္ဆံ ၁၀၀ (စကာၤပူ ေဒၚလာ ၁၆)ေလာက္ပဲက်တယ္... သို႔ေသာ္ ေဟာင္ေကာင္ကေန မကာအိုကို ၁ရက္ခရီး ထြက္လိုက္ျပီးမွ ကိုယ္က ေဟာင္ေကာင္ကို ျပန္၀င္မွာဆိုေတာ့ single entry visa ေလွ်ာက္လို႔မရဘူး... Double visa ေလွ်ာက္ရမယ္ထင္တယ္ဆိုျပီး သံရုံးကလူကိုေမးေတာ့ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ Double visa ေလွ်ာက္ရမယ္တဲ့... ဗီဇာေၾကးက စကာၤပူ ေဒၚလာ ၅၀ က်တယ္...

ဒီလိုနဲ႔ ဗီဇာလဲရ... ဟိုတယ္လဲ ေသခ်ာ... ေလယာဥ္လဲ ကြန္ဖန္းဆိုေတာ့မွ...

ေဟာင္ေကာင္က H5N1 BIRD FLU ျဖစ္လို႔တဲ့... သူမ်ားသြားမယ္ဆိုျပီး ဟိုတယ္ေတြ ေလယာဥ္ေတြအားလံုးစီစဥ္ျပီးမွ အဲဒါကထျဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ့လဲ အရမ္း serious ေတာ့မဟုတ္တာကတစ္ေၾကာင္း ဟိုေရာက္ရင္ အစားအေသာက္ဆင္ျခင္ျပီး သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေနဖို႔ ဆံုးျဖတ္တာကတစ္ေၾကာင္း ေဆးမ်က္ႏွာဖုံးေလးေတြယူသြားျပီး အုပ္ဖို႔စဥ္းစားတာက တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ သြားတာကေတာ့ သြားမွာပါပဲ....

ခုေတာ့ ေဟာင္ေကာင္အေၾကာင္း စုေဆာင္း ရထားလမ္းေျမပံုလဲ ေဒါင္းျပီး Print ျပီး... ေဟာင္ေကာင္ေျမပံုလဲ Print ျပီး... ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကေတာ့ ရွာေလေတြ႔ေလမို႔ ဗ်ာမ်ားေနတုန္းပဲ ဘယ္သြားရမလဲဆိုတာ... ေသခ်ာတာေတာ့ မကာအိုက ၁ရက္ ဘုရားၾကီး (giant Buddha)ရွိတဲ့ ကြ်န္းနဲ႔ အနီးတ၀ိုက္က တစ္ရက္ပဲ... ဒါေတာင္ ၅ညအိပ္ ၆ရက္ခရီးမို႔အခ်ိန္နည္းနည္းရလို႔ေတာ္ေသး...

ေဟာင္ေကာင္ Tourist Attraction

ဒီလိုဒီလိုေတြေၾကာင့္ မေဗဒါတစ္ေယာက္ ခရစ္စမတ္မွာလဲ ခရီးသြားဖို႔ ေရွာ့ပင္းထြက္.. နယူးရီးယားလဲ ေရွာ့ပင္းထြက္... ဟိုေရာက္ရင္လဲ ေရွာ့ပင္းထြက္အံုးမွာကိုပဲ... ခု ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ ေရွာ့ပင္းထြက္ေကာင္းတာ ခရီးသြားဖို႔ဆိုျပီး ၀ယ္လိုက္တာ ဖိနပ္အသစ္ ၃ရံျဖစ္သြားတယ္... အိမ္မွာအစတည္းကရွိတဲ့ ဘုရွ္ၾကီးကိုလဲ ယူသြားခ်င္ေသးတယ္... ေလယာဥ္ကျဖင့္ရတဲ့ ကီလိုက အသြားမွာ ၁၀ကီလိုပဲ... ခုေတာ့ စိတ္နာနာနဲ႔ တခ်ိဳ႕ကို ထားခဲ့မယ္...

ရတဲ့ေဘာနက္စ္ကေတာ္ေတာ္ သံုးလိုက္တာက မ်ားမ်ား ေဘာနက္စ္မရခဲ့ရင္ေတာင္ ဒီေလာက္သံုးျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး... ဒါေပမဲ့လဲ သြားမဲ့သြားေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို အျပည့္ခံစားရေအာင္ ကိုယ္လာခဲ့မည္ ေဟာင္ေကာင္ဆီ.............

ေရာက္တက္ရာရာ (၂) ...

2011-12-19T17:52:00.000+08:00

တစ္ခါတစ္ေလ ေသးေသးဖဲြဖဲြကိစၥေလးေတြ လုပ္ျဖစ္သမွ် စားျဖစ္သမွ်ေလးေတြကိုေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္တယ္... အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကလဲ ပိုစ့္တစ္ခုျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ မမ်ားဘူး... ဒီေတာ့ ေရာက္တက္ရာရာပိုစ့္ေတြျဖစ္လာေရာ...

ျပီးခဲ့တဲ့ ေသာၾကာၤေန႔ (၁၆ရက္ ၁၂လ) က အလုပ္ထဲက ကြ်န္မအင္တာဗ်ဴးလာတုန္းက ဗ်ဴးခဲ့တဲ့လူထဲက တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မို႔ ႏွဳတ္ဆက္ပဲြရယ္... အလုပ္အသစ္၀င္တဲ့ ဗိသုကာ အင္ဂ်င္နီယာကို ၾကိဳဆိုပဲြရယ္မို႔ Macpherson Road ေပၚက MingKee Seafoodမွာ ကြ်န္မတို႔ ႒ာနကလူေတြနဲ႔ တျခား႒ာနက တစ္ေယာက္ ၂ေယာက္ဖိတ္ျပီး သြားစားျဖစ္ၾကတယ္...

ဆိုင္စားဖို႔စီစဥ္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္မကို ေရြးခိုင္းတယ္... ကိုယ္က အိမ္မွာစားေနက်ဆိုေတာ့ အျပင္ဆိုင္ေတြသိပ္မသိဘူး... ဒါနဲ႔ အလုပ္ထြက္မဲ့လူကိုပဲ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ဆိုင္ ၃ဆိုင္ေျပာတယ္... Ming Kee Seafood Restaurant ၊ Potien Chinese restaurant ၊ Crystal Jade Restaurantရယ္... အဲဒိ ၃ဆိုင္ကို ေနာက္ထပ္လူကိုျပျပီးေရြးခိုင္းေတာ့ Ming Kee Restaurant ကိုေရြးတယ္... ကိုယ္လဲ ဒါနဲ႔ အားလံုးကို အီးေမးလ္ပို႔လိုက္တာေပါ့ ေနာက္မွ မန္ေနဂ်ာက အဲဒိဆိုင္ဘယ္သူေရြးတာလဲလို႔ တိတ္တိတ္ေလးလာေမးတယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒိဆိုင္က ေစ်းအရမ္းၾကီးတယ္တဲ့... ဒြတ္ခ.... ကိုယ္က အီးေမးလ္ပို႔လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ပဲေရြးသလိုလို... ဒါနဲ႔ ျပန္ေျပာင္းလိုက္ရမလားဆိုေတာ့ ရတယ္ မေျပာင္းနဲ႔ေတာ့တဲ့... ခါတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ သူေ႒းက ေပးေနက်ေလ... ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ေခါက္က သူေ႒းက ဘူးစီးနက္ ထရစ္ (Business Trip) ရွိလို႔လာခ်င္မွလာမယ္ေလ... အဲဒိေန႔က သူေ႒းမလာႏုိင္ဘူး... စားေကာင္းခဲ့သမွ် ေဘလ္လာမွာ မ်က္ခံုးလွဳပ္ေနတယ္... ကိုယ္က ႒ာနမွာရွိသမွ်လူေတြထဲမွာ လစာအနည္းဆံုးနဲ႔ ရာထူးအငယ္ဆံုး (႒ာနမွာ ကြ်န္မအထက္ကလူေတြမွန္သမွ်က Senior Engineer ၊ Manager ၊ Senior Manager ၊ Vice president ၊ Senior Vice president ေတြခ်ည္းပဲေလ)... မိန္းကေလးကလဲ တစ္ေယာက္တည္း... ေသာက္တတ္တဲ့သူလဲမဟုတ္ေတာ့ ကိုယ့္ကို မေကာက္ရင္ေကာင္းမယ္... ခုထက္ထိေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူးဆိုေတာ့ သူေ႒းရွင္းတယ္ထင္တယ္... အဟိ...

အဲဒိဆိုင္က သူတို႔ စကာၤပူႏုိင္ငံရဲ႕ Prime Ministerေတာင္ ၾကိဳက္လုိ႔ လာစားေလ့ရွိတယ္ဆိုပဲ... ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့ သူလာစားတုန္းက ရုိက္ထားတဲ့ပံုကို ခ်ိတ္ထားတယ္... ဆိုင္ကေတာ့ အရမ္းအၾကီးၾကီးလဲမဟုတ္ပါဘူး... ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းပါပဲ... ၁၈ေယာက္စာ booked ထားေတာ့ ၂၀ုိင္းရတယ္... စားလို႔ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္...ပထမပဲြ Scallop ကို တျခားေနရာေတြမွာ ညွီလို႔မစားဘူး... အဲဒိမွာေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴေလးေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ ေမႊးေနတာပဲ... စားၾကည့္တာေကာင္းတယ္ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ေမ့သြားတယ္... Mushroom and Broccoli ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့စားစားၾကိဳက္တယ္... အရင္က Broccoli ကို မၾကိဳက္ဘူး... ဘယ္လိုကဘယ္လို ဘယ္အခ်ိန္တဲက ၾကိဳက္သြားလဲ မသိလိုက္ဘူး... အဲဒါလဲ မရိုက္ခဲ့ရဘူး...

စားခဲ့တာေတြ သြားရည္က်ေစဖို႔ ရုိက္လာသမွ်...

ဘဲကင္နဲ႔ ၀က္နံရုိး

ပဲသီးေၾကာ္နဲ႔ ေက်ာက္ပုဇြန္

ဂဏန္းၾကာဇံေၾကာ္... အရမ္းေကာင္း

Grouper with superior soya source

ေနာက္ေရာက္တတ္ရာရာက အရင္က JVC ကမ္ေကာ္ဒါ ၂လံုးရွိမေဗဒါမွာရွိတယ္... HD ေတာ့မဟုတ္ဘူး... ဟိုတစ္ေလာက Malaysia, Tioman Resort ကိုသြားလိုက္တာ ပိုေကာင္းတဲ့တစ္လံုး ေရထဲက်ျပီး Hard disk ပ်က္သြားလားေတာ့မသိဘူး... ပါ၀ါေတာ့လာတယ္ Hard disk initializing ဆိုျပီး hang ေနတယ္... အဲဒါလဲ သြားမျပင္ျဖစ္ဘူး... မေဗဒါလဲ ေနာက္ထပ္ ကင္မ္ေကာ္ဒါ HD တစ္လံုးေလာက္လိုခ်င္ေနလို႔ အဲဒိအေၾကာင္းေတြ လိုက္ဖတ္ေနတာၾကာျပီ ဒါေပမဲ့လဲ ၀ယ္ဖို႔က်ျပန္ေတာ့လဲ မွားမွာစိုးလို႔ မ၀ယ္ျဖစ္ဘူး... ဒီဇင္ဘာ၁ရက္ေန႔က ဒီလိုပဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လိုက္လုပ္ရင္း Amazon.com မွာ Canon Vixia M41 ကို ေစ်းေတာ္ေတာ္သက္သက္သာသာနဲ႔ေတြ႔တယ္... ပရုိမိုးရွင္းတဲ့ေနာက္ေန႔ဆိုပရုိမိုးရွင္းျပီးျပီ...ေအာက္ကေ၀ဖန္ေရးေတြဖတ္ၾကည့္ေတာ့လဲ သံုးစဲြသူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေကာင္းတယ္ေျပာတယ္...ဖတ္ေနက် www.camcorderinfo.com မွာရွာၾကည့္ေတာ့လဲ သူကေနာက္ဆံုးေပၚေမာ္ဒယ္မို႔ ရီဗ်ဴးေရးထားတာမရွိဘူး... သူ႔ေရွ႕ေမာ္ဒယ္ M40 အတြက္ပဲရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ ေျပာပံုအရ Canon M series ၃ခုရွိတာမွာ အားလံုးနီးပါးတူတူပဲ မန္မိုရီအတြင္းမွာပါတာ မပါတာပဲကြာတယ္တဲ့... ေနာက္ဆံုးေမာ္ဒယ္ M41 ကေတာ့ Internal Memory 32G နဲ႔ EVF (Electronic View Finder) ပါတာပိုတယ္တဲ့...

ဒါနဲ႔ ဒီေလာက္ေစ်းသက္သာတာ အသစ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား... Amazon.com က US ကိုပဲေရာင္းတာ အာရွကိုေရာင္းရဲ႕လား ... Shipping ေၾကးကဘယ္ေလာက္လဲ စတာေတြကို သိခ်င္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက Add to cart ကိုႏွိပ္ျပီးၾကည့္ရင္ ေပၚရင္ေပၚမွာေပါ့တဲ့... ဒါနဲ႔ အင္း... ၀ယ္ေတာ့မ၀ယ္ဘူး သိခ်င္လို႔ လုပ္ၾကည့္မယ္ဆိုျပီး ႏွိပ္တယ္... ဒီေတာ့ Register လုပ္ခိုင္းတယ္...ဒါနဲ႔လုပ္လိုက္တယ္..ရက္ဂ်စ္စတာလုပ္ေတာ့ခရက္ဒစ္ကဒ္အင္ဖိုေတာင္းတယ္... ၀ယ္ေသးတာမွမဟုတ္တာ Gmarket လိုပဲေနာက္ဆံုးက်ရင္ထပ္ေမးမွာပဲဆိုျပီး ခရက္ဒစ္ကဒ္ကိုျဖည့္လိုက္တယ္... အဲဒိထိလဲ ကိုယ္သိခ်င္တာကို မသိေသးေတာ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ခ်က္လဲ ႏွိပ္လိုက္ေရာ "your ordered has been successful" ဆိုျပီးျပေရာ...

"ဘုရားၾကီးငုတ္တုတ္... ဒုကၡပဲ...၀ယ္မိသြားျပီ..." ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲမေတာ့ ၀မ္းသာ၀မ္းနည္းပဲ... ၀မ္းသာတာက လိုခ်င္ေနတဲ့ ကမ္ေကာ္ဒါကို ၀ယ္ျဖစ္သြားလို႔... ၀မ္းနည္းတာက ဟုတ္မွဟုတ္ပါ့မလားဆိုျပီးေၾကာက္တာ...မလိုခ်င္ရင္ေတာ့ orderျပန္ cancel လုိက္လို႔ရပါတယ္...ဒါေပမဲ့ေစ်းကကမ္နဴးဆိုဒ္ေပၚမွာေရးထားတာထက္ေတာင္ တကယ္သက္သာတာ... ဒါေပမဲ့ ပစၥည္းက 2nd hand မဟုတ္ဘူး အသစ္ပဲ... ခရစ္စမတ္မတိုင္ခင္ရမယ္လို႔ေျပာပင္မဲ့ ေစာရခဲ့ပါတယ္ ျပီးခဲ့တဲ့ ဗုဒၶဟူးေန႔(၁၄ရက္ေန႔)ကေရာက္တယ္... ျမန္ေတာ့ျမန္တယ္... ျမန္ဆို Express Delivery က USD 16.50 ေပးထားရတယ္ေလ... (အဲဒါလဲ ႏွိပ္ရင္းနဲ႔ ေအာ္တိုျဖစ္ေနတာ).....

ျပီးခဲ့တဲ့ စေန တနဂၤေႏြကို အျပင္ထြက္ျပီး အဲဒိကင္မရာစမ္းၾကည့္တယ္... သိပ္ေတာ့ မကြ်မ္းက်င္ေသးဘူး ဒါေပမဲ့ပံုအရည္အေသြးေရာ Focus လုပ္တာေရာ အထူးသျဖင့္ ေမွာင္တဲ့အခ်ိန္မွာရုိက္တဲ့အခါမွာ ပံုအရည္အေသြးတျခားကင္မရာေတြထက္ ေကာင္းတာကို သေဘာက်တယ္...

ရပါျပီ... သူေရာက္ပါျပီ... ေပ်ာ္တယ္ေဟ့...

ပိုက္ဆံကို လက္ေခ်ာင္းေလးမွားႏွိပ္မိတာနဲ႔ကုန္သြားလို႔ ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ေနပင္မဲ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ မထင္မွတ္ထားမိတဲ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္အသစ္က Bonus ရတယ္... ေဘာနက္စ္ဆိုတဲ့ အရာၾကီးကို အလုပ္လုပ္လာတဲ့သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဘယ္ကုမၺဏီမွာမွ မရခဲ့ဖူးဘူး... ၁၃လေဘာနက္စ္ကိုေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္... ၀င္တာမွ ၄လပဲရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ခုလိုေပးတဲ့အတြက္ အရမ္းေက်နပ္မိသလို အလုပ္ကိုၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ လုပ္ေပးခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတယ္... (မနက္ဖက္အိမ္ကေန အလုပ္သြားရမွာ ပ်င္းတာကလဲြလို႔)... ေဘာနက္စ္၀င္တာနဲ႔ ၀င္တဲ့ေငြလက္မွာ ပူေအာင္ေတာင္ မကိုင္ခင္ပဲ... ခရီးထြက္ဖို႔ ဟို၀က္ဆိုဒ္၀င္ၾကည့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ေစ်းေတြေလွ်ာက္ၾကည့္... ဘယ္ႏုိင္ငံသြားရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနမိတယ္... ေလာေလာဆယ္စိတ္ထဲေရာက္ျပီး သြားဖို႔ထိ ၾကံရြယ္မိတာက... ေဘဂ်င္း ၊ ထိုင္၀မ္ နဲ႔ ၾသစီ... ေဘဂ်င္းက ပရိုမိုးရွင္းေတြ႔လို႔ ဒါေပမဲ့ ၁ေယာက္တည္းလဲမသြားခ်င္ဘူး ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ ၂ေယာက္လံုးစားရိတ္က်ေတာ့လဲ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းမတတ္ႏုိင္ဘူး ဒီေတာ့ ေမေမက ဟိုတစ္ေခါက္က ကိုရီးယား ရွန္ဟိုင္းပို႔ျပီးျပီဆိုေတာ့ ေဖေဖ့ကို ေဘဂ်င္းပို႔ေပးမလားလို႔ စဥ္းစားျဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ့ ပရိုမိုးရွင္းက ျပီးသြားတာေရာ... ခုေလာေလာဆယ္မွာ ေဘဂ်င္းက ေရခဲမွတ္ျဖစ္ေနလို႔ ေစ်းခ်တာဆိုတာၾကားေတာ့ မသြားေတာ့ပါဘူး...

ထိုင္၀မ္သြားဖို႔ၾကည့္ျဖစ္တယ္... သူငယ္ခ်င္းဟိုမွာရွိတယ္... ဒါေပမဲ့ အားလားမအားလားမသိ ဒုကၡေပးဖို႔ စိုးရြ႔ံေနတယ္... သူ႔အိမ္မွာတည္းလို႔ရတယ္ေတာ့ေျပာတယ္... တစ္ေယာက္တည္း ဟိုတယ္မွာမေနရဲပင္မဲ့ သူ႔အိမ္မွာတည္းဖို႔လဲ အားနာတယ္... သူ႔အိမ္နဲ႔နီးနီးေလာက္က ေစ်းခပ္ေပါေပါ ဟိုတယ္ျဖစ္ျဖစ္ Guest House ျဖစ္ျဖစ္ရွိရင္ေကာင္းမယ္... ေစ်းသက္သာရင္ေတာ့ ေဖေဖေရာ ေမေမေရာကို ေခၚသြားမယ္... ဒါနဲ႔ ထိုင္၀မ္မွာ ေစ်းသက္သက္သာသာ တည္းလို႔ရတဲ့ေနရာရွိရင္ အၾကံေပးၾကပါအံုး... သိခ်င္ပါတယ္... ေက်းဇူးမေမ့...

အလုပ္သစ္မစခင္ အားတဲ့ ၂ပတ္ေလာက္ ၾသစီသြားလည္မယ္လို႔ ေဖ့ဘြတ္မွာေအာ္တယ္... အဲဒိမွာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြမ်ားၾကီးရွိတယ္... ၁ေယာက္မွစီကမွ အသံျပန္မၾကားဘူး... ၁ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွေရာက္တဲ့သူဆီက ျပန္စာလာတယ္... လာလည္တဲ့... ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လာလည္ခ်င္တာပါ ဒါေပမဲ့ မေတြ႔ရတာၾကာတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားခ်င္တယ္... သူတို႔ ကိုယ့္အတြက္ ၁ပတ္ေလာက္အားေပးရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့... အိမ္မွာတည္းလို႔ မေျပာလဲစိတ္မဆိုးဘူး နားလည္တယ္... ဒါေပမဲ့ ၾသစီမွာ တည္းခိုဖို႔သက္သာတဲ့ သန္႔တဲ့ဟိုတယ္ေတာ့ သိခ်င္တယ္...

ေနာက္ဆံုးကေတာ့ ခရစ္စမတ္Mode အတြက္ လက္သည္းနီ အျဖဴနဲ႔ အနီမွာ အစိမ္းအလက္လက္လိုင္းေလးေတြနဲ႔ ဆုိးထားတာ....

My Birthday is coming in 2 months ... လတ္တေလာ My Birthday wish List... (နီးမွထပ္တိုးမယ္... ဟဲ... ဟဲ)

Scariest Roller Coaster I've ever ride (or) Japan Trip Day 6

2011-12-14T20:27:00.000+08:00

မေရးတာၾကာေနမွ ဆက္လိုက္ပါအံုးမယ္... ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပၚသြားတာကေတာ့ မေန႔က Tokyo Dome နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ရာက အဲဒိက ကြ်န္မတစ္သက္စီးဖူးသမွ် ရိုလာကိုစတာထဲမွာေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးရုိလာကိုစတာအေၾကာင္းကို ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသြားပါတယ္...

29 OCT 2008 (Day 6)

ကြ်န္မရဲ႕ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ ၆ရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ ကြ်န္မ Research ရွာလာတဲ့အထဲကျမိဳ႕တြင္းတုိက္ကို ေဖာက္ေဆာက္ထားတဲ့ ျမိဳ႕လည္ေကာင္က ရုိလာကိုစတာကို သြားဖို႔စီစဥ္ထားပါတယ္... ကြ်န္မရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း အလုပ္ရွိတာေၾကာင့္ မလိုက္ႏုိင္ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မကလဲ (၁၀)ရက္တည္းေနမွာဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ်ရမွာပါ... ၅ရက္ေျမာက္ေန႔ညက အရင္က ဂ်ပန္ကေနဘေလာ့ေရးတဲ့ မယ္ဂုမိနဲ႔ ဆက္သြယ္ျဖစ္ပါတယ္... သူက ေနာက္ေန႔အားတဲ့အတြက္ သူလိုက္ပို႔ေပးႏုိင္ေၾကာင္းနဲ႔ ကြ်န္မတို႔လဲ ပထမဆံုးအၾကိမ္ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းလိုက္ပါတယ္... မနက္မွာ ရွင္းဂ်ဳကု ဘူတာရုံ (စကၤာပူက ေအာ့ခ်က္လိုပဲ interchange နဲ႔ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ ေရွာ့ပင္းေမာေတြရွိတဲ့ဘူတာရုံ) မွာေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းထားပါတယ္... အဲဒိမွာ ဂ်ပန္ေရာက္ေနသူေတြ ရထားခ်ိန္ေျပာရင္ တစ္မ်ိဳးေလး ထူးျခားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္... ဘာလဲဆိုေတာ့.. ကြ်န္မသိသေလာက္ ဂ်ပန္က ရထားေတြက ၂မိနစ္ျခားတစ္ခါေလာက္လာတယ္... စကာၤပူက ရထားေတြထပ္ေတာင္ စိတ္ေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေမေမေရာ... မယ္ဂုမိေရာက ရထားခ်ိန္ေတြကိုေျပာရင္ အတိအက်ေျပာတယ္... ဥပမာ။ ။မနက္ ၈နာရီ ၄၇ မိနစ္ရထားကို စီးလာရင္ ဟိုကို ၉နာရီ ၃မိနစ္မွာေရာက္မယ္... ကြ်န္မၾကားရတာ နည္းနည္းေခါင္းရွဳပ္သြားတယ္... ဘာလို႔ မိနစ္ေတြ အတိအက်ေျပာေနရတာလဲ ပထမရထားလြတ္ေတာ့လဲ ေနာက္ထပ္ရထားက ၂မိနစ္ေနရင္လာမွာပဲဟာ... ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ေရာက္ျမန္မာေတြမွာ (ေတြ႔ခဲ့ေသာ သူမ်ားကို ခ်ံဳငံု၍ေျပာသည္) အဲဒိလို ေျပာတဲ့အက်င့္ရွိေနတာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ရွိရမယ္...

မနက္ေရာက္ေတာ့ ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာကို ခ်ိန္းထားခ်ိန္ထက္ ကြ်န္မ ေစာေရာက္ခဲ့ပါတယ္... မယ္ဂုမိကို ေစာင့္ရင္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေပါ့... လူေတြကေတာ့ တအားရွဳပ္ပါတယ္... Udon ေခါက္ဆဲြဆိုင္ေလးေရွ႕မွာ ရွဳပ္ေနတဲ့ လူေတြကိုေငးရင္း တစ္ေယာက္ထဲ ဗီြဒီယိုရုိက္လိုက္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္လိုက္လုပ္ေနပါတယ္... ခ်ိန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ မယ္ဂုမိလို႔ထင္ရတဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ပါတယ္ (ဂ်ပန္မေလးပံုစံမ်ိဳးပါပဲေဘာင္းဘီတိုေလးနဲ႔ အက်ီၤအျဖဳလက္ရွည္မွာ အနီေရာင္ ကုတ္လက္ျပတ္ေလးထပ္ထားပါတယ္)... ကြ်န္မက သူမကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး.. သူမဘေလာ့မွာ သူမဓာတ္ပံုမတင္ပါဘူး... ကြ်န္မကိုေတာ့ျမင္ဖူးပါတယ္... သူလဲ အနားလာ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ ေနာက္ေတာ့ ၂ေယာက္မ်က္လံုးခ်င္းစံုေတာ့မွ "မေဗဒါ လား" ဆိုျပီး ဆံုုျဖစ္ၾကတယ္... oversea က ဘေလာ့ဂါနဲ႔ေတြ႔တာ ပထမဆံုးပါပဲ...

သူကလဲ ကိုယ့္နာမည္အရင္းေျပာျပလိုက္ပင္မဲ့ သူအက်င့္ပါျပီးသားျဖစ္တဲ့ မေဗဒါ မေဗဒါ ဆိုျပီးပဲေခၚေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ တစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္... ကိုယ့္ကို ဘေလာ့ေပၚမွာ မေဗဒါဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေနသားက်ေနပါေစ အျပင္မွာ မေဗဒါဆိုျပီး တြင္တြင္ေခၚခံရတာ အဲဒါ ပထမဆံုးပါ... ကိုယ့္ဘာကိုယ္လဲ ျပံဳးမိပါတယ္... သူ႔နာမည္ကိုေတာ့ မယ္ဂုမိလို႔ပဲသိပါတယ္... သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မေဗဒါလဲ အျမဲအားကိုးတဲ့ေျမပံုကို သိမ္းျပီး သူ႔ေနာက္ပဲလိုက္ပါေတာ့တယ္... ဒါနဲ႔ Tokyo Dome ကို သူသြားတတ္တယ္ဆိုျပီး ဦးေဆာင္သြားပါတယ္...

ရွင္းဂ်ဳကု ဘူတာက interchange သေဘာမ်ိဳးဆိုေတာ့ လိုင္းေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္... စကာၤပူထက္ ၈ဆေလာက္ပိုမ်ားတဲ့ လိုင္းေတြပါ... မရွိဘူးဆို ကြ်န္မအထင္ ပလက္ေဖာင္ ၄ခု ( ၁ခုမွာ ရထား ၂ဖက္ရပ္လို႔ရေတာ့ ၈ လမ္းေလာက္) ရွိပါတယ္... ေျမေအာက္မွာကတည္းက ကိုယ္တက္မဲ့ ပလက္ေဖာင္းကို မွန္ေအာင္တက္ရပါတယ္... အဲဒိေန႔ရမွ တိုက်ိဳရဲ႕ ရထားခ်ိန္ေတြကို ပညာရလိုက္တာကေတာ့ ေရွ႕ကေျပာခဲ့သလို ရထားလိုင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ အျပင္တခ်ိဳ႕ပလက္ေဖာင္းေတြက အခ်ိန္ေပၚမူတည္ျပီး သြားတဲ့ ေနရာကဲြတတ္ပါေသးတယ္တဲ့... ယခု ဆိုက္တဲ့ ရထားက ဒီေနရာကို သြားတာဆိုရင္ ေနာက္ဆိုက္မဲ့ ရထားက ပလက္ေဖာင္းတူေပမဲ့ သြားတဲ့ေနရာမတူပါဘူးတဲ့... အဲဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကလူေတြကရထားခ်ိန္ကိုအတိအက်ေျပာတာပါတဲ့...ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့၁စီးလြတ္သြားရင္ ေနာက္ဆက္တိုက္ေျပာင္းစီးရမဲ့ အစီးေတြနဲ႔ အခ်ိတ္အဆက္လြတ္ျပီး အလုပ္ေနာက္က်တတ္လို႔ပါတဲ့... (အဲလိုေျပာတာပဲ မွားရင္လဲ ျပင္ေပးေနာ္)

မေဗဒါနဲ႔ မယ္ဂုမိလဲ စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ျပီး သူေခၚတဲ့ ရထားေပၚတက္စီး... ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ျမိဳ႕ျပင္လိုလို ဘာလိုလို လယ္ကြင္းေတြ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြကို ေတြ႔လာေတာ့မွ မယ္ဂုမိက သူမ ရထားမွားစီးမိမွန္းသိတယ္... ဒြတ္ခပဲ..နယ္ခံကိုအားကိုးမိကာမွ သြားခ်င္တာက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္... ေရာက္သြားတာက ျမိဳ႕ျပင္... ကြ်န္မက လက္ဆဲြေတာ္ ရထားေျမပံုၾကီးကို ထုတ္ၾကည့္မယ္ေျပာေတာ့ အမိက မၾကည့္ပါနဲ႔ ရွက္စရာၾကီးတဲ့... သူေမးၾကည့္မယ္ဆိုျပီး... ေရာက္တဲ့ မွတ္တိုင္ဆင္း ဘူတာက တာ၀န္ရွိသူကို သူက ဂ်ပန္လိုေမး... ဒီေတာ့မွ အေစာကေျပာခဲ့သလိုပဲ ပလက္ေဖာင္းတူေပမဲ့ အခ်ိန္ေပၚမူတည္ျပီးသြားတဲ့ေနရာမတူတဲ့ ရထားကိုတက္စီးမိတာ... ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ေ၀းေနျပီ... ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေကာင္းတယ္ရွင့္... ကိုယ့္ဘာကိုယ္ ရထားမွားစီးတာကို မယ္ဂုမိကျပန္အမ္းေငြ (Refund) ျပန္ေတာင္းေတာ့ ေပးတယ္ရွင့္... စကာၤပူမွာ ဒါမ်ိဳးမရဘူး ျဖတ္ဖို႔ပဲသိတယ္... ဒါေပမဲ့ ဂ်ပန္ရထားကေတာ့ စကာၤပူရထားထက္ ေစ်းပိုၾကီးတယ္...

ဒါနဲ႔ ဘယ္ေနရာမွန္းမသိတဲ့ ေရာက္ေနတဲ့ ဘူတာမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရုိက္... မယ္ဂုမိကို ယံုစားမိလို႔ လမ္းမွားေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ဆိုျပီး ဘေလာ့ေပၚတင္မယ္လို႔ သူ႔ကိုေနာက္ေနေသးတယ္... ဟတ္ဟတ္.. (၃ ႏွစ္ေက်ာ္မွ တင္ျဖစ္ေတာ့တယ္)... ဒါေပမဲ့လဲ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ပါ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာကို ေရာက္လို႔ မေဗဒါကေတာ့ လမ္းမွားမွား မွန္မွန္ အေတြ႔အၾကံဳအသစ္ေတြမွာ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ...


၀ဲ - ဘူတာရုံအမွားတြင္ ယာ - Suido Bashi ဘူတာကထြက္ရင္ေတြ႔ရတဲ့ အေဆာက္အဦး...

ဒါနဲ႔ ရထားကို ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာကို ျပန္စီး ရထားျပန္ေျပာင္းလိုက္ရပါတယ္... JR CHUOU Line ကို စီးရင္ SUIDO BASHI ဆိုတဲ့ ဘူတာမွာဆင္းရမွာပါ... အဲဒိက ထြက္လိုက္ျပီး ဘယ္ဘက္ကို ေကြ႔ (ထင္တာပဲ ၃ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး... ေဘးက လူေမးၾကည့္ေနာ္) ၅ မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္တာနဲ႔ Tokyo Dome
ကိုေရာက္ေရာ.... မေဗဒါဂ်ပန္သြားတဲ့အခ်ိန္က Halloween နီးေနေတာ့ Halloween အျပင္အဆင္ေလးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္တယ္...ျပီးေတာ့ မလာခင္ကတည္းက စီးခ်င္လွပါေသာ ေၾကာက္စရာ့ Thunder Dolphin Roller Coaster ကို စီးဖို႔လက္မွတ္ေမးေတာ့ အဲဒါ တစ္ခုတည္းအတြက္ ယမ္း ၁၀၀၀ ပါ စကာၤပူ ၁၆ ေဒၚလာေလာက္ပဲက်မွာပါ... ေစ်းမဆိုးဖူးလို႔ေျပာလို႔ရပါတယ္... အဲဒိနားမွာ အဲလို စီးစရာ Attraction ၅ ခုေလာက္ေတာ့ရွိပါတယ္... အားလံုးကို Package နဲ႔၀ယ္ရင္ေတာ့ တစ္ခုခ်င္း၀ယ္စီးတာထက္ သက္သာပါတယ္... ေစ်းေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ... ဒါေပမဲ့ မယ္ဂုမိက မစီးရဲေတာ့ အေဖာ္မရွိတာနဲ႔ Thunder Dolphin ကို ကိုယ့္ဒုကၡကိုယ္ရွာကာ တစ္ေယာက္တည္း စီးဖို႔၀ယ္ခဲ့ပါတယ္... (ရွာခဲ့တဲ့ ဒုကၡအတြက္ေတာ့ စီးေနတဲ့အခ်ိန္ကလဲြလို႔ ယခုအခ်ိန္မွာ ေနာင္တမရပါဘူး) ... ဒီေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္ပဲ ဒူးတုန္တုန္နဲ႔ တက္သြားတယ္... ၁သက္မွာ ၁ခါေလာက္စီးဖူးရင္ေတာ္ျပီ... အေတြ႔အၾကံဳေပါ့...

Thunder Dolphin အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေျပာျပခ်င္ပါတယ္...
ဒီ ရုိလာကိုစတာဟာ ကမာၻမွာ ဆ႒မေျမာက္ (6th tallest continues roller coaster) အျမင့္ဆံုး ရုိလာကိုစတာျဖစ္ပါတယ္...
အျမင့္ - ေပ ၂၆၂ (မီတာ ၈၀) အထိျမင့္ပါတယ္ (ဂ်ပန္မွာ အျမင့္ဆံုး)
(Source - http://listverse.com)
အရွည္ - ေပ ၃၅၀၀ (၁၁၀၀ မီတာ) ရွည္ပါတယ္..
အရွိန္ - ၁ နာရီ ၁၃၀ ကီလိုမီတာ ႏွဳန္း (81 mph). (ဂ်ပန္မွာ အျမန္ဆံုး)
(Source-http://listverse.com)
စုစုေပါင္း ၾကာခ်ိန္ - ၁မိနစ္ ၃၀ စကၠန္႔
အမတ္ဆံုး ေဇာက္ - ၈၀ ဒီဂရီ
တစ္စီးကို တဲြ ၆တဲြပါျပီး ၂ေယာက္တစ္တဲြထိုင္လို႔ရလို႔ တစ္ၾကိမ္မွာ ၂၄ ေယာက္ အမ်ားဆံုးစီးလို႔ရပါတယ္...
စတင္ဖြင့္လွစ္တဲ့ ရက္ကေတာ့ - 5/1/2003

လမ္းတည္ေဆာက္ပံု - တိုက္မ်ားၾကား၊ LaQua အေဆာက္အအံုကို ေဖာက္ထြက္ကာ ကမာၻ႔ ပထမဆံုး Centerless Ferris Wheel ျဖစ္တဲ့ BigO ရဲ႕ အလယ္ကေန ျဖတ္သြားပါတယ္... (BigO ကလဲ အဲဒိက Attraction တစ္ခုပါပဲ... စကာၤပူ Flyer လို ရဟတ္ၾကီးပါ ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတာက သူက အလယ္မွာ ေထာက္ကန္ထားတဲ့ ေနရာမပါပဲ ေဆာက္ထားတဲ့ ကမာၻ႔ ပထမဆံုး ခ်ားရဟတ္ျဖစ္ပါတယ္)...
(info source - wiki and rcdb.com)

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အဲဒိေန႔က လူသိပ္အမ်ားၾကီးမရွိပါဘူး... ဒီလိုပဲ လူနည္းေလ့ရွိလားေတာ့ ကြ်န္မ မသိပါ... လူနည္းေတာ့လဲ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲဆိုျပီး စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားရျပန္ပါတယ္... ၀င္လိုက္တာနဲ႔ တစ္သုတ္အျပီးမွာ ကြ်န္မတို႔ အသုတ္အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္... ကိုင္ထားတဲ့ အပိုပစၥည္းေတြအတြက္ ေလာ္ကာထဲမွာ ထည့္ထားခဲ့ရပါတယ္... ဦးထုပ္တို႔ မာဖလာတို႔ လက္ကိုင္ပ၀ါတို႔ကအစ ၀တ္လို႔မရပါဘူး... (ဆံပင္တုစြပ္ထားရင္လဲ ခြ်တ္ခဲ့ရမယ္ထင္တယ္ Safety အတြက္ပါ) ဂ်ပန္ရဲ႕ Amusement service ကို ၾကိဳက္တဲ့အထဲမွာ အုပ္စု မတူရင္ ဇြတ္အတင္း တူတူမထိုင္ခိုင္းပါဘူး... သီးသန္႔ေပးပါတယ္... ကြ်န္မက တစ္ေယာက္ထည္းလာေတာ့ တစ္ကိုယ္ထီး ေနာက္ဆံုးတဲြမွာထိုင္ရပါတယ္... ကြ်န္မလိုပဲ တစ္ေယာက္တည္းသမားေတြကိုလဲ ေရွ႕တဲြေတြမွာ တစ္ေယာက္တည္းပါပဲ...

စတင္တက္ပါျပီ...

ကြ်န္မတို႔ယာဥ္ၾကီးစအထြက္မွာအဲဒိကအလုပ္သမားေတြကေရွ႕တန္းသြားေတာ့မယ္ရဲေဘာ္ေတြကို အျပံဳးနဲ႔ လက္ျပႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ယာဥ္က အျမင့္ဆံုးေနရာကို စတင္တက္ပါေတာ့တယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မစီးမိတာ မွားျပီဆိုတဲ့အေတြးမ်ိဳး ဘယ္အရာတက္စီးစီးရတတ္တဲ့အက်င့္အတိုင္းေနာင္တရေနပါျပီ... အရမ္းေၾကာက္လြန္းျပီးႏွလံုးေရွာ့ျဖစ္မွာကိုယ့္ကိုကိုယ္စိုးရိမ္လို႔ မနည္းစိတ္ကို ၀င္သက္ထြက္သက္ျပန္မွတ္ ခါးပတ္ေတြ အကာေတြကို အၾကိမ္ၾကိမ္စစ္ေစး လံုျခံဳတယ္ စိတ္ခ်ရတယ္ ခိုင္တယ္ ဂ်ပန္လုပ္ သဗၺဳေဒၶကို ၃ေခါက္ေလာက္ အျမန္ရြတ္... "အားတင္းထား ခုခ်ိန္မွေတာ့ ျပန္ဆင္းလို႔လဲရေတာ့၀ူး.. ဘာမွ ျဖစ္ဘူး ဘာမွျဖစ္ဘူး" ဆိုျပီး နည္းေပါင္းစံုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားေပးလိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ကေျပသြားတယ္... ကုန္းကလဲ အျမင့္ၾကီးဆိုေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္ ေအာက္ကိုၾကည့္ရင္ေတာ့ တိုက်ိဳျမိဳ႕ၾကီးကို ဟာလာဟင္းလင္းကေနျမင္ေနရသလိုပဲ... ငါဒီအျမင့္ကေနျပန္က်မွာပါလားဆိုတာစိတ္ထဲေရာက္လာေတာ့ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ မ်က္လံုးကိုပိတ္မိလိုက္တယ္...

မေဗဒါ ေနာင္တရေနေလာက္တဲ့ ေနရာပါ...

အျမင့္ဆံုးနားေရာက္ေတာ့ မ်က္လံုးလဲ မဖြင့္ရဲဘူး ဒါေပမဲ့က်ေတာ့မလား က်ေတာ့မလားသိခ်င္ေတာ့ ခိုးၾကည့္မိတယ္... စကၠန္႔ပိုင္းတင္ပဲ ငရဲခန္းစပါျပီ........ က်ပါျပီ...ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ အက်က ၈၀ ဒီဂရီသာေျပာတယ္ အတြင္းပိုင္းကို ၀ိုက္၀ုိက္ၾကီးျဖစ္ေနေတာ့ ေရွ႕ကရထားလမ္းကို မျမင္ရပဲ ကိုယ္ကထိုင္ခံုနဲ႔မထိပဲ ၾကြတက္ေနပါတယ္... ကိုယ္ကိုသိုင္းထားတဲ့ ဂိုင္းေတြကို ေက်ာ္ျပီး ေခါင္းျပဴၾကည့္ရင္ တိုးတဲ့ေလေၾကာင့္ဇာတ္ကိုမနည္းျပန္ထိမ္းျပီးသိုင္းထားတဲ့ဂိုင္းေတြထဲကိုျပန္၀င္ေနလိုက္ရပါတယ္... မ်က္လံုးကို လံုး၀ဖြင့္မၾကည့္ရဲေသာ္လဲ ငါဖြင့္မၾကည့္ရင္တန္ဘူးဆိုျပီး တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ ၾကိဳးစားျပီးဖြင့္ပါတယ္...ေလကေအးေအး အရွိန္ကျပင္းျပင္းဆိုေတာ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္လံုးကိုလာရုိက္တဲ့ေလက ေက်ာက္စရစ္ခဲ့ေသးေသးေလးေတြလာစင္ေနတဲ့အတိုင္း စစ္ကနဲ စစ္ကနဲနဲ႔ မ်က္လံုးေတြလဲ ေျခာက္ျပီးစပ္လာပါတယ္...(မ်က္ကပ္မွန္တပ္သူမ်ား သတိျပဳရန္)... ကြ်န္မလဲ အဲဒိတုန္းက မေတာက္တေခါက္နဲ႔ မ်က္ေတာင္တုတက္လာေတာ့ ကြ်န္မမ်က္ေတာင္တုၾကီမ်ား ႏွဖူးတပ္ကပ္ေနျပီလားဆိုျပီးစိုးရိမ္စိတ္ျဖစ္ရပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာဒါေတြကိုသိပ္ပူေနလို႔မရပါဘူး... အသက္ေတာင္ဘယ္နားကထြက္ရမွန္းမသိလို႔ထင္တယ္ျပန္၀င္သြားတာ... ဒီလိုနဲ႔ ပိုက္ဆံေပးျပီးေၾကာက္ရတဲ့ မဟာငရဲခန္းအေတြ႔အၾကံဳၾကီးကို ၁မိနစ္ ၃၀စကၠန္႔ ဘ၀ခရီးလမ္းလိုျမင့္တခါ နိမ့္တလွည့္ခံစားျပီေနာက္မွာ ေအာင္ျမင္စြာပဲ ပန္းတိုင္ကို ျပန္ေရာက္ပါတယ္... ဒါေၾကာင့္ ရိုနမ္ကင္းတင္းက "Life is a roller coaster" လို႔ သီခ်င္းဆိုထားတာျဖစ္မယ္...

ဘာမွမတတ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး... က်ျပီ.....

နိမ့္တခ်ီ ျမင့္တလွည့္ အေဆာက္အဦးမ်ားၾကား....

BigO ကို တေစာင္းၾကီးျဖတ္ေနတဲ့အခ်ိန္....

မေဗဒါ နာမည္မတပ္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြကေတာ့ ဒီ ၀က္ဆိုဒ္က ယူထားတာပါ.. http://rcdb.com/1845.htm?p=0
(The photo without watermark with my site name are taken from rcdb.com )

ပန္းတိုင္မွာေတာ့ အေစာက ကြ်န္မတို႔ကို တာ့တာ ျပလိုက္တဲ့အလုပ္သမားေတြက သတိျပန္လည္ေအာင္ အျပံဳးနဲ႔ လက္ခုပ္ေတြတီးျပီးၾကိဳေနပါတယ္... "ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ငါမေသဘူး"... ကမာၻ႔ အျမင့္ဆံုး နံပါတ္ ၆ ရုိလာကိုစတာၾကီးကို ငါေအာင္ျမင္စြာစီးဖူးလိုက္ျပီ... ငါလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပည့္ျပီ... ကမာၻ႔ အျမင့္ဆံုး ၁ ကေန ၅ ကို စီးဖို႔ေတာ့ ခုထက္ထိစိတ္ကူးမရွိဘူး... ခုထက္ထိေတာ့ မစီးရဲေသးဘူး...(ဒါေပမဲ့ ေတြ႔ရင္လဲ ေနာင္တေတြတပိုက္ၾကီးနဲ႔ ယာဥ္ေပၚတက္မိအံုးမယ္ထင္ပါတယ္... Thunder Dolphin ျပီးေတာ့ ရိုလာကိုစတာ မစီးေတာ့ဘူးဆံုးျဖတ္ခဲ့ပင္မဲ့ ကိုရီးယား Everland ေရာက္ေတာ့ T-Express wooden roller coaster ကို ေနာင္တေတြတပိုက္ၾကီးနဲ႔ တက္စီးလိုက္ပါေသးတယ္... ေနာက္ၾကံဳမွေျပာျပမယ္ေနာ္)...

With Thunder Dolphin and with Tokyo Dome stadium

ကိုယ္တိုင္ရုိက္ Thunder dolphin ပံု


အေပါက္ထဲကထြက္လာျပီ...

သူမ်ားေတြက အဲဒါမ်ိဳးေတြစီးမယ္ဆို အစားအမ်ားၾကီးမစားရဲဘူး အစာမေၾကပဲ အံထြက္မွာစိုးလို႔တဲ့... ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြကို ဗိုက္မျပည့္ပဲ စီးလို႔မရဘူး... မေအာ္ပဲစီးလို႔မရဘူး... အဲလိုစီးရင္ ကတုန္ကရင္နဲ႔မူးတတ္တယ္... မိသားစုနဲ႔သြားရင္ ေမေမဆို မုန္႔အဆင္သင့္နဲ႔ေစာင့္ေနရတယ္ ကြ်န္မမူးရင္ေကြ်းဖို႔... သူမ်ားေတြေလွာင္မွာစိုးလို႔ မတ္တပ္ျပန္ရပ္ျပီး ထားခဲ့တဲ့ မာဖလာေလးျပန္သြားယူ... ေျခေထာက္နဲ႔ဒူးေတြတုန္ေနေသးတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ပဲသိတယ္... အဆင္းမွာ အိ္မ္သာအျမန္၀င္ျပီး မ်က္ေတာင္တုကို ၾကည့္ေတာ့ ႏွဖူးေတာ့ တပ္မကပ္ေနပါဘူး ဒါေပမဲ့ တ၀က္ကကြာျပီးလန္ေနတာေတြ႔ေတာ့ အကုန္ျဖဳတ္လိုက္ရတယ္... (ရွက္လိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း... ခုခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ အဲလိုမျဖစ္ေလာက္ေတာ့ပါဘူ...)

ဂ်ပန္ KFC

ေအာက္ေရာက္ေတာ့ မယ္ဂုမိကိုအျမန္ တစ္ခုခုစားရေအာင္ တစ္ခုခုစားမွျဖစ္မယ္ဆိုျပီးေမးေတာ့... သူက ဘာစားမလဲေမးတယ္... ကြ်န္မကလဲ ဂ်ပန္စာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမၾကိဳက္ေတာ့ မၾကိဳက္တဲ့အစာျဖစ္မွာစိုးလို႔ အလြယ္ဆံုးနဲ႔ အေသခ်ာဆံုး... KFC ရိွလားလို႔ေမးျပီး အဲနားက KFC ဆိုင္ကိုသြားစားၾကတယ္... စကာၤပူလိုပဲ set မွာ အစံုပါမယ္ထင္တာ... ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ အေအးပဲပါတယ္... Coleslaw တို႔ Mash potatoes တို႔မပါဘူး... ၾကက္ေၾကာ္ေလးကလဲ ေသးေသးေလး ၂တုန္းပဲပါတယ္... KFC မွာေတာ့ မေလးရွားမွာစားရတာ အေကာင္းဆံုးပဲ... ၾကက္သားတုန္းၾကီးေတြ အၾကီးၾကီး... စကာၤပူနဲ႔ မေလးရွားကေတာ့ သိပ္မကြာပါဘူး... မ၀လုိ႔ အားလူးေၾကာ္ေတြထပ္၀ယ္ရတယ္... အဲဒိမွာမယ္ဂုမိနဲ႔ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလးထိုင္ျပီးစကားေတြေျပာ ဗီြဒီယိုေတြရုိက္ျဖစ္တယ္ ေရပန္းအလွေလးေတြကလဲ တီးလံုးနဲ႔အညီအဲနားမွ ကေနၾကတယ္...

BigO

ေတာ္ေတာ္ေလး အပန္းေျပေတာ့မွ... လမ္းေလွ်ာက္ဓာတ္ပုံရုိက္ၾကရင္း BigO ဆီကိုေရာက္တယ္... BigO က ကမာၻေပၚမွာ တစ္ခုတည္းရွိတဲ့ အလယ္မွတ္ေထာက္ကူထားတာမပါတဲ့ Ferris Wheel ျဖစ္တယ္...
၂၀၀၆ ခုနွစ္အထိေတာ့ အၾကီးဆံုး အခ်င္းေပ၂၀၀ (၆၀မီတာ)ရွိတဲ့ ခ်ားရဟတ္ျဖစ္တယ္...
2007 ခုႏွစ္ Guinness World Records မွာလဲပါတဲ့ ခ်ားရဟတ္ျဖစ္တယ္..
မယ္ဂုမိကို အတင္းအေဖာ္စပ္ျပီးလိုက္စီးခိုင္းရတယ္... လည္တာကေႏွးေႏွးေလးဆိုေတာ့ သူေအာက္မွာ အၾကာၾကီးေစာင့္ေနရမွာေလ.. ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းစီးေတာ့လဲ ပ်င္းစရာၾကီးေပါ့... ေၾကာက္ဖို႔မေကာင္းပါဘူး လိုက္ခဲ့ပါဆိုေတာ့ သူလဲ လိုက္စီးတယ္ အထဲေရာက္မွသူကေတာ္ေတာ္ေလးေၾကာက္ျပီး ကြ်န္မကိုအတင္းဆဲြထာေရာ... ဒါေပမဲ့ၾကာလာေတာ့ေအာက္ကရွဳခင္းေတြလဲေတြ႔ေရာ ဘေလာ့ဂါေသြးမေနသာျဖစ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြတဖ်က္ဖ်က္ရုိက္ေရာပဲ... ကမာၻ႔ Guinness Records ထဲပါလို႔၀င္စီးျပီး ဂုဏ္ယူတာပဲရွိပါတယ္... စီးရတဲ့အရသာကေတာ့ စကာၤပူက flyer နဲ႔တူတူပါပဲ... သူ႔ယာဥ္ကေတာင္ က်ဥ္းပါေသးတယ္ (Santosa Cable car အက်ယ္ေလာက္ပဲရွိတယ္)...

ျပီးေတာ့ သူနဲ႔ကြ်န္မ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ညေနကလဲ ေမွာင္လာပါတယ္... အဲဒိရာသီမွာ ၅နာရီခဲြေလာက္ဆို မိုးခ်ဳပ္တတ္တဲ့ ဂ်ပန္က ခရစ္စမတ္အတြက္ ဒိုင္ဂေရးရွင္းေလးေတြနည္းနည္းပါးပါးစေနပါျပီ... အဲဒိနားမွာ ေ၀ဖာနဲ႔ ေရခဲမုန္႔ေရာင္းေနတာနဲ႔ စားခ်င္စိတ္ျဖစ္ျပီး ၀ယ္စားရင္း မယ္ဂုမိကိုလဲ၀ယ္ေကြ်းလိုက္ပါတယ္... ရာသီဥတုေအးေအးနဲ႔ေ၀ဖာစားရင္းေဘးစားပဲြက က်ီစယ္ေနၾကတဲ့ အတြဲကိုေ၀ဖန္ေလကန္ေရးလုပ္လိုက္ တျခားအေၾကာင္းေတြေျပာလိုက္ပါပဲ... ၇နာရီမွာ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းအလုပ္ဆင္းျပီမို႔ သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ျပန္လာရင္း ကြ်န္မမယ္ဂုမိနဲ႔ ရွင္းဂ်ဳကုဘူတာမွာပဲ လမ္းခဲြလိုက္ပါတယ္...

ကြ်န္မတည္းတဲ့အိမ္ကိုျပန္ျပီး သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ညစာတူတူစားအျပီး ဘယ္သြားမလဲစဥ္းစားၾကပါတယ္... ဂ်ပန္ရဲ႕ Night Life ကလဲ စကာၤပူေလာက္မရွိလွေတာ့ စဥ္းစားရက်ပ္ေနပါတယ္... ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကို တိုက်ိဳဒုန္းအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ သူနဲ႔တူတူမသြားလို႔ နည္းနည္းစိတ္ေကာက္ပါေသးတယ္... ထံုးစံအတိုင္းသူက ၾကာၾကာေတာ့ စိတ္ထဲမထားပါ... ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလဲ သူနဲ႔တူတူ တိုက်ိဳတာ၀ါကို ခုသြားမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီး အျမန္ျပင္ဆင္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္...

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္

တိုက်ိဳတာ၀ါကသြားရတာလြယ္ပါတယ္ JR Yamanote line ကိုစီးျပီး Hamamatsucho ဘူတာမွာဆင္းရုံပါပဲ... JR Yamanote line က Circle line ျဖစ္ျပီး အဓိကေနရာေတြေတာ္ေတာ္ေရာက္တာေရာကြ်န္မတည္းတဲ့အိမ္ကလဲ အဲဒိလိုင္းေပၚမွာရွိတာေၾကာင့္ေရာ အဲဒိလိုင္းကိုေတာ့ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလးကြ်မ္းပါတယ္... အရင္ေရာက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ္ကဆရာလုပ္ျပီး ေျမပံုအားကိုးနဲ႔ေခၚလာခဲ့ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းကလဲ ကြ်န္မထက္ ၁လသာေစာေရာက္တာ သူ႔ဟာသူတစ္ခါမွ အျပင္မထြက္ဖူးေတာ့ေၾကာက္ပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ မေဗဒါဆရာလုပ္တဲ့လမ္းမွာ ဘူတာအထြက္က်ေတာ့ ဘယ္အေပါက္မွန္းမသိတာနဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းလဲ မေတာက္တစ္ေခါက္ ဂ်ပန္လိုနဲ႔ေျမပံုေထာက္ေမးေတာ့ ဘူတာကတာ၀န္ရွိသူကလဲ ဂ်ပန္လိုေတြ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးျပန္ေျပာျပီးလက္နဲ႔ျပပါတယ္... အမွန္ေတာ့ ေမးေနစရာေတာင္မလိုပါဘူး... အဲဒိအေပါက္ကထြက္လိုက္တာနဲ႔ လမ္းဆံုးက တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ၾကီးကိုတန္းေနေအာင္ျမင္ေနရပါတယ္... အစတည္းက ကြ်န္မေျပာပါတယ္ လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ရတယ္လုိ႔... ဒါေပမဲ့ သူ႔အကိုကဘတ္စ္ကား ၂ဂိတ္ေလာက္လားသိဘူးစီးရတယ္လို႔ သူမကိုေျပာထားလို႔ ကြ်န္မစကားကို မယံုျဖစ္ေနတာပါ...ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ လမ္းပဲေလွ်ာက္ျဖစ္ၾကပါတယ္... ဘယ္လိုသြားရမွန္းမသိပင္မဲ့ တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ရွိတဲ့ လားရာအတိုင္းေလွ်ာက္လာပါတယ္... လမ္းဆံုးေရာက္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းၾကီးတစ္ခုကိုေတြ႔လို႔ လမ္းေပ်ာက္ေတာ့မလိုျဖစ္ျပီး အဲနားမွာနည္းနည္းေယာင္လည္လည္ျဖစ္လိုက္ပါေသးတယ္... ေနာက္မွ ဘုရားေက်ာင္းေဘးက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္လမ္းထဲကိုႏုိင္ငံျခားသားပံုစံေတြ၀င္သြားတာေတြ႔မွ ကိုယ္လဲလိုက္၀င္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... အဲဒိခပ္ေမွာင္ေမွာင္ေတာင္ဂံုးလမ္းေလးအတိုင္းတက္သြားရင္ အဆံုးမွာ တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ကိုေရာက္ပါတယ္... (ဘာလို႔မ်ားအဲလမ္းကို ေမွာင္ေအာင္ထားပါလိမ့္...)

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ရဲ႕ အေၾကာင္းေလးေျပာရရင္ေတာ့... ပဲရစ္က အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္နဲ႔ ယွဥ္ေျပာရင္ပိုျမင္သာမယ္ထင္ပါတယ္...

တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္က ၃၃၃မီတာ ျမင့္ပါတယ္ အီဖယ္ေမ်ွာ္စင္က ၃၂၀ မီတာပဲျမင့္ပါတယ္...
တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္က ပိုျမင့္ပင္မဲ့ အေလးခ်ိန္ ၄၀၀၀ တန္ပဲရွိပါတယ္... အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္က ၇၀၀၀ တန္ရွိပါတယ္...
တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ေပၚမွာ အသံလႊင့္လိွဳင္းေပါင္း ၂၄လိုင္းရွိျပီး တိုက်ိဳျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အသံလႊင့္ရုံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အဲဒိလွဳိင္းေတြကတဆင့္ထုတ္လႊင့္ေနၾကတာပါ...

သူ႔မွာ ၂ဆင့္ရွိပါတယ္... Main Observatory နဲ႔ Special Observatory ပါ... ၂ဆင့္ကို သတ္သတ္စီ ၀င္ေၾကးေပးရပါတယ္... Main Observatory က ေမွ်ာ္စင္ရဲ႕ အလယ္နားေလာက္မေရာက္ခင္မွာပါ... Special Observatory က ဟိုးထိပ္ဆံုးမွာပါ...
၀င္ေၾကးေတြကေတာ့ Main Observatory ကို ၈၂၀ ယမ္း ျဖစ္ျပီး
Main Observatory က ေန Special Observatory ကို ယမ္း ၆၀၀ ျဖစ္ပါတယ္... (ေအာက္ဆံုးကေန အေပၚဆံုးထိဆိုရင္ ယမ္း ၈၂၀ + ယမ္း ၆၀၀ )ပါ...

ဖြင့္ခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၉နာရီကေန ည ၁၀နာရီအထိပါ... (၀င္ခြင့္ကေတာ့ ည၉နာရီ၄၅ ေနာက္ဆံုးပါ)...
(Tower info source from http://www.tokyotower.co.jp/english/05_info/index.html)

ပထမေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ Main Observatory ပဲ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္... အခ်ိ္န္ေလာက္မွ အေပၚကိုဆက္တက္မလို႔ပါ... ထင္တဲ့အတိုင္းပဲ အခ်ိန္မေလာက္ပါဘူး... ကြ်န္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က ည ၉ နာရီေလာက္ျဖစ္ေနလို႔ပါ... သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ဓာတ္ပံုေတြရုိက္ ညရွဳခင္းေတြၾကည့္ရင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ေကာင္မေလးေတြလို အလကားေနရီခ်င္ေနမိပါတယ္... ခဏၾကာလာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရ ရပ္ေနရနဲ႔ (အဲဒိမွာထိုင္စရာေနရာမရွိပါဘူး...) ေျခေထာက္ေတြအရမ္းေညာင္းလာတာေရာ... ေမွ်ာ္စင္ေပၚက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာထိုင္ျပီး ျမိဳ႕ၾကီးကို ဇိမ္ရွိရွိၾကည့္ခ်င္စိတ္ကျဖစ္လာပါတယ္... အပမ္းေျဖခရီးထြက္လာတာပဲ ေခြ်တာေနတာထက္ ခံစားလိုက္ရတာကပိုေကာင္းပါတယ္ဆုိျပီး သူငယ္ခ်င္းကို အဲဒိေကာ္ဖီဆိုင္မွာေသာက္ရေအာင္လို႔ အေဖာ္စပ္ပါတယ္... ေမွ်ာ္စင္ေပၚက တစ္ခုတည္းေသာဆိုင္ဆိုေတာ့ေစ်းေတာ့ၾကီးမွာပဲဆိုျပီး သူကတြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္လုပ္ေနပါတယ္... ကြ်န္မက ကြ်န္မတိုက္မယ္ဆိုျပီးဇြတ္ေခၚေတာ့ ေဒၚမာနက သူ႔ဟာသူေသာက္မယ္ဆိုျပီးေျပာပါတယ္... (ကြ်န္မကပ္စီးနဲတတ္တာကို သူငယ္ငယ္တည္းကသိတယ္... ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ သိပ္ကပ္ေစးမနည္းတတ္ေတာ့ပါဘူး)... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ထင္ေလာက္ ေစ်းမၾကီးပါဘူး... ဘယ္ေလာက္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ေစ်းအသင့္အတင့္ပါပဲ... ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဗီြဒီယိုရုိက္... စကားေျပာ တခီြခီြရယ္ၾကနဲ႔ အဲဒိညက ဘာရယ္မဟုတ္ ကြ်န္မအတြက္ ဂ်ပန္မွာအေပ်ာ္ဆံုးညျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... စိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းလြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ခပ္ေပါ့ေပါ့စကားေတြေျပာရင္း အခ်ိန္ေတြကိုကုန္ဆံုးခဲ့ရေပမဲ့ အဲဒိညအဲဒိအျဖစ္အပ်က္ေလးက ကြ်န္မတို႔၂ေယာက္လံုးရဲ႕ အသိဥာဏ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ထင္ထင္က်န္ေနေတာ့မွာပါ...

ထိုင္ျပီးသိပ္မၾကာပါဘူးေကာ္ဖီဆိုင္က ပိတ္လို႔ခံုေတြတင္ေနတာနဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ပိတ္ခ်ိန္ကနီးေနေတာ့ ေအာက္ျပန္ဆင္းလာလိုက္ပါတယ္... ေအာက္မွာေတာ့ "Tokyo Tower" ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို မီးစလိုက္နဲ႔ ေျမၾကီးေပၚတစ္ခု တစ္ကပ္ေကာင္တာအေပၚမွာတစ္ခုေရးထားလို႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ျဖစ္ပါတယ္... ဂ်ာမန္လိုလို ရုရွလိုလုိ အုပ္စုတစ္စုကလဲ အဲဒိမွာအလုအယက္ အေလာင္အေျပာင္ပံုေတြရုိက္ေနပါတယ္... ဘာလို႔မွန္းမသိ ကြ်န္မတို႔လဲ အူျမဴးျပီး ျပန္ခ်င္စိတ္ကိုမရွိပါဘူး... တိုက်ိဳေမွ်ာ္စင္ၾကီးကေတာ့ ပိတ္သြားပါျပီ... လူအနည္းငယ္နဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ကေတာ့ အဲဒိေအာက္မွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ေကာင္းတုန္းပါပဲ... ေနာက္လူေတာ္ေတာ္ပါးလာမွ ျပန္ျဖစ္တယ္... ေစာေစာက ကြ်န္မတို႔ေလွ်ာက္လာတဲ့ျမိဳ႕လယ္ေခါင္လမ္းၾကီးက အေတာ္ေလးလူရွင္းေနပါတယ္... ေလကလဲ ေ၀့ကနဲေ၀့ကနဲနဲ႔ ပါလာသမွ်လက္နက္ေတြထုတ္ျပီး အေအးဒဏ္ကို ဖီဆန္ရတာကိုလဲ ကြ်န္မသေဘာက်ေနပါတယ္... အရက္ဆိုင္တစ္ခ်ိဳ႕က ဂ်ပန္စီးပြားေရးသမား အမူးေတြ Neck tie ကုိေခါင္းမွာပတ္ျပီး လမ္းေပၚကေနတဲ့ အုပ္စု ၁စုေလာက္ကလဲြျပီး လူရွင္းလို႔ နည္းနည္းေတာ့ေၾကာက္ပါတယ္... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လံုး အိမ္ကို အႏၱရာယ္ကင္းစြာေရာက္ခဲ့ပါတယ္...
သူမလဲ တိုက်ိဳဒုန္းသူနဲ႔မသြားလို႔ စိတ္ခုေနတာေလးေျပသြားေလာက္ပါျပီ...

Branded ေရေမႊး sale, L'oreal Sale

2011-12-07T22:49:00.001+08:00

Friend။ ။ ေရေမႊးေတြ အမ်ားၾကီး ဘယ္က ၀ယ္လာတာလဲ?

မေဗဒါ။ ။ No.6 Jalan Kilang က warehouse မွာ ေရေမႊးေတြ ၈၀% အထိခ်ေနတယ္... Brand ေရေမႊးေတြလဲရွိတယ္... Guess, Fcuk, Givenchy, Paris Hilton, GAP စတာေတြနဲ႔ မိတ္ကပ္အနည္းငယ္ကိုေရာင္းတယ္... လာ၀ယ္ေနတဲ့သူေတြတိုးၾကိတ္ေနတာပဲ...

Friend။ ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သက္သာလို႔လဲဟ...

မေဗဒါ။ ။ အျပင္မွာ ေဒၚလာ၁၂၀ ေလာက္နဲ႔ေရာင္းတာကို အဲဒိမွာ ၃၀ ေက်ာ္ ၄၀ ေလာက္နဲ႔ ၀ယ္လို႔ရတယ္... ဒီမွာ ငါ ရိုက္လာတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြမွာၾကည့္ၾကည့္ နင္လိုခ်င္တာ ရွိမရွိ... လူေတြကမ်ားေတာ့ အားလံုးေတာ့ ရုိက္မလာႏုိင္ဘူး..

Friend။ ။ ဟင္ အဲေလာက္သက္သာတာ အစစ္ေတြမွ ဟုတ္ပါ့မလား..

မေဗဒါ။ ။ အဲဒိေနရာက Wholesale ပဲေရာင္းတာ... ၁ႏွစ္မွာ ၂ၾကိမ္ ဂြ်န္လတစ္ၾကိမ္ ဒီဇင္ဘာတစ္ၾကိမ္ warehouse ရွင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္က်န္ေတြကို ထုတ္ေရာင္းတာ... တစ္ခ်ိဳ႕ ပုလင္းခြံေတြဘာေတြမွာ ခ်ိဳ႕ယြင္းမွဳေတြရွိတာတို႔ ဗူးမရွိတဲ့ ေရေမႊးတို႕ကိုဆိုရင္ ၄ေဒၚလာ ၅ေဒၚလာေလာက္နဲ႔ရတယ္... အထဲက ေရေမႊးကေတာ့ branded အစစ္ပဲ ဗူးခြံမလွတာပဲရွိတယ္... ကိုယ္စြတ္ဖို႔က ဗူးခြံမွ မလိုတာ ျပီးလဲ လႊတ္ပစ္မွာပဲဟာ... တစ္ခါတစ္ေလ sample ဗူးေသးေသးေလးေတြကို ၁ေဒၚလာေလာက္နဲ႔ေရာင္းတယ္... လက္ေဆာင္ေပးလို႔ေကာင္းတယ္...

GAP ေရေမႊး တံဆိပ္တပ္ဗူးမပါ တစ္ပုလင္း ၄ေဒၚလာ တည္း...

Friend။ ။ အဲဒါက ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခ်မွာလဲ...

မေဗဒါ။ ။ မနက္ျဖန္ ညေန ၇နာရီေနာက္ဆံုးပဲ... ျမန္ျမန္သြား၀ယ္လိုက္...

Friend။ ။ ဟင္... ငါက မနက္ျဖန္မအားဘူး... ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့...

မေဗဒါ။ ။ ဒါဆိုလဲ မပူနဲ႔... ၈ ရက္ ဒီဇင္ဘာကေန ၁၈ရက္ ဒီဇင္ဘာ အထိ မနက္ ၁၀ခဲြကေန ည၁၀နာရီအထိ Expo Hall 5 မွာ Robinson sale ရွိတယ္... ငါခု၀ယ္လာတဲ့ ေရေမႊးဆိုင္က ေျပာေတာ့ အဲဒိမွာေရာင္းမဲ့ေရေမႊးေတြက သူတို႔ဆုိင္ထက္ ၂ေဒၚလာေလာက္ပဲ ပိုမယ္တဲ့... ၾကည့္ရတာ သူတို႔ဆီကပဲ လက္ကားျပန္ေရာင္းထားတယ္ထင္ပါ့...

Friend။ ။ အဲဒိမွာ ေရေမႊးပဲေရာင္းတာလား... တျခား မိတ္ကပ္တို႔ ႏွဳတ္ခမ္းနီတို႔ skin care တို႔ shampoo တို႔ ေရာ မေရာင္းဘူးလား... ငါက အဲဒါေတြလဲ လိုခ်င္တာ...

မေဗဒါ။ ။ အဲဒိမွာေတာ့ ေရေမႊးနဲ႔ eyeshadow နည္းနည္းပါးပါးရယ္ Body lotion ကို ၇ေဒၚလာနဲ႔ေရာင္းတယ္... ဒါေပမဲ့ နင္ မိတ္ကပ္ေတြ skin care ေတြကို ၀ယ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ L'Oreal Christmas Beauty sale ရွိတယ္... ေန႔ရက္ အခ်ိန္နဲ႔ က်င္းပမဲ့ေနရာက...

Event Details

Event : L’Oreal Christmas Beauty Sale 2011
Location: *SCAPE Level 5 (Gallery Room)၊ Cathay Cineleisure Orchard ေဘးမွာတဲ့...
Date : 9 – 11 Dec 2011
Time : 10.00AM – 8.00PM

SIMPLE PLAN in town

2011-12-07T16:57:00.003+08:00

ဘာလို႔မွန္းမသိ Simple Plan သီခ်င္းေတြ အားလံုးနီးပါးကို ကြ်န္မအရမ္းၾကိဳက္တယ္... အထူးသျဖင့္ သူ႔သီခ်င္းေတြကို စိတ္ဖိစီးေနတဲ့အခ်ိန္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုကို ေပါက္ကဲြခ်င္ေနပင္မဲ့ တိုက္ရုိက္ေပါက္ကဲြလို႔မရရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဟစ္လိုက္ဆိုလိုက္ရင္ စိတ္ေျပသြားတတ္တယ္...

သူ႔သီခ်င္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေလးေတြကိုလဲ ၾကိဳက္တယ္... အဓိပၸါယ္ေလးေတြကို သိျပီး လိုက္ဆိုရတာ ၾကိဳက္တယ္... ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းေလးေတြက Welcome to my life, I'm just a kid နဲ႔ Untitled ျပီးေတာ့ Shut up (shut up က်ေတာ့ အဓိပၸါယ္သိပ္မၾကိဳက္ပင္မဲ့ လိုက္ဆိုလို႔ေကာင္းလို႔ၾကိဳက္တယ္...) ကာရာအိုေကသြားရင္ အဲသီခ်င္း အျမဲဆိုျဖစ္တယ္... ခုတစ္ေလာမွ ထြက္ထားတဲ့ Jet lag ဆိုတဲ့ သီခ်င္းကို သူဆိုတာမွန္းမသိခင္ကတည္းက ၾကိဳက္တယ္... သူဆိုတယ္ဆိုတာသိေတာ့ ငါ Simple Plan ကို တကယ္ၾကိဳက္တာပါလားလို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္သြားတယ္... အရင္ကလဲ သီခ်င္းေတြၾကားရင္ ၾကိဳက္တာပဲရွိတယ္... အဲဒိ သီခ်င္းေတြက Simple Plan သီခ်င္းေတြျဖစ္ေနတာ ေနာက္မွသိတာ... Simple Plan ကို ၾကိဳက္ပင္မဲ့ လူမျမင္ဖူးဘူး... ျမင္ေအာင္လဲမၾကိဳးစားခဲ့ဘူး... Youtube ကေန နားေထာင္လဲ Lyric ေတြပဲၾကည့္ေတာ့ သူတို႔ပံုေတြကို သိပ္စိတ္မ၀င္စားမိဘူး...

Jet Lag သီခ်င္းနားေထာင္မွ ငါၾကိဳက္တဲ့ အဆိုေတာ္က ဂ်ပုေလးပါလားလို႔သိတယ္... အဟိ... ဒါေပမဲ့ ရုပ္ရည္မဆိုင္ပဲ ဂီတသက္သက္ကို ၾကိဳက္တာဆိုေတာ့ Simple Plan ကုိ ၾကိဳက္တုန္းပါပဲ... Jet lag သီခ်င္းေလးကလဲ ႏုိင္ငံမတူပဲ ခဲြေနရတဲ့ ခ်စ္သူ ၂ေယာက္ ခ်စ္တဲ့ လြမ္းတဲ့အေၾကာင္းကို Cheesy ျဖစ္ျဖစ္ေရးထားတယ္ ဆိုေပမဲ့ စာသား အဓိပၸါယ္ေလးေတြကို သေဘာက်တယ္...

အဲလို အဲလို ကြ်န္မၾကိဳက္တဲ့ Simple Plan စကာၤပူကိုလာျပီး ေဖ်ာ္ေျဖေတာ့မယ္... သြားၾကည့္ခ်င္တယ္... အေဖာ္မရွိဘူး.... ဘယ္သူသြားၾကည့္မွာလဲ... ေအာက္မွာ အဲဒိပဲြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေလးေတြ တင္ျပလိုက္ပါတယ္... လက္မွတ္ေတြကို sistic ကေန၀ယ္လို႔ရတယ္...

ေန႔ရက္
15 Jan 2012
Sun, 8.00pm

ပဲြၾကာခ်ိန္
Approx 1 hr 30 mins

ေနရာ
Fort Canning Park

လက္မွတ္ေစ်း (Exclude Booking Fee)
Standard - $109 (ခု၀ယ္ရင္), $121(Event Day, အဲဒိေန႔မွ ၀ယ္ရင္)
Early Bird - $99 (ႏုိ၀င္ဘာ ၃၀ မတိုင္ခင္၀ယ္တဲ့သူေတြအတြက္... ခုမရေတာ့ဘူး)

Please add to above price $3 Booking Fee per ticket for tickets above $20 and $1 Booking Fee per ticket for tickets $20 and below. Charges include GST where applicable.

၀င္ခြင့္ ကန္႔သတ္ခ်က္

ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးမ်ားနဲ႔ ၅ႏွစ္ေအာက္ ကေလးမ်ား ၀င္ခြင့္မျပဳ. ၆ ႏွစ္အထက္ကေလးမ်ား လက္မွတ္၀ယ္ျပီးမွ ၀င္ခြင့္ရမည္..
No admission for infant in arms and child aged below 5 years old. Child 6 years old and above must purchase ticket for admission.

*ဓာတ္ပံုရုိက္ျခင္း ဗီြဒီယို ရုိက္ျခင္း အသံဖမ္းျခင္း မျပဳရ
No Photography, Video recording and Audio recording is allowed for this event!
ျမက္ခင္းျပင္ေပၚတြင္ က်င္းပျပီး အမိုးအကာမဲ့ Free Standing ျဖစ္သည္...

ဘူၾကည့္ခ်င္လဲ??? အိမ္ျပန္ေရာက္မွ youtube က သူတို႔သီခ်င္းေတြ ပိုစ့္မွာထည့္ေပးမယ္..

လီေဒါင္၀ုနဲ႔ ကင္ဆြန္အ ကိုေတြ႔ခ်င္တယ္...............

2011-12-05T16:05:00.000+08:00

ဒီပိုစ့္ကို ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ သိပ္ေနာက္က်သြားျပီဆုိတာသိတယ္... လီေဒါင္၀ု နဲ႔ ကင္ဆြန္အ တို႔ ၂ေယာက္ စလံုးကို Scent of Woman ဇာတ္လမ္းတဲြအတြက္ ပရိတ္သတ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုဖို႔လာမယ္ဆိုတာ သိတယ္ ဘယ္ေန႔မွန္း ေသခ်ာ မွတ္မထားလိုက္ဘူး... အလုပ္ရွိမွာပဲဆိုျပီးေတာ့...

ဒီေန႔သူတို႔ပဲြစလံုးမွာရွိတယ္ ဘယ္ေနရာမွာလဲ မသိဘူး.. ဒါေပမဲ့ သူတို႔ မေန႔က ေလယာဥ္နဲ႔ စလံုးကိုေရာက္တယ္ၾကားတယ္... အဟင့္... ေတြ႔ခ်င္လိုက္တာ... မနက္ျဖန္ မနက္ ၉နာရီ ၅၅ မိနစ္ေလယာဥ္နဲ႔ မေလးရွားပဲြအတြက္ သြားမယ္ၾကားတယ္... အဟင့္.... ေတြ႔ခ်င္တယ္ဗ်ိဳ႕.....

အဆိုေတာ္ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးေတြထက္စာရင္ မင္းသားမင္းသမီးေတြကို အျပင္မွာ ပိုေတြ႔ခ်င္တယ္... အထူးသျဖင့္ အဲဒိ မင္းသမီးေရာ မင္းသားေရာကို သေဘာက်လို႔... မင္းသမီးက My lovely Samsoon ထဲက Hyun Bin နဲ႔ တဲြခဲ့တဲ့ မင္းသမီးေလ.. အဲဒိကားထဲမွာ ဇာတ္ေကာင္စရုိက္အရ သူ႔ကိုယ္သူ တကယ္၀ေအာင္လုပ္ခဲ့တာတဲ့... ခု Scent of Woman ကားမွာေတာ့ ပိန္ကပ္လွပေနတာပဲ... (မေဗဒါလဲ ၀ိတ္ကို အပီအျပင္ ခ်ခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ မင္းသမီးလုပ္ရင္ေကာင္းမလား.. ဟဲ... ဟဲ...)

မင္းသားကေတာ့ My Girl ကားထဲကေလ... ျမန္မာျပည္မွာလဲ သူ႔ကားေတြျပဖူးပါတယ္... အိမ္က အေမကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျပတဲ့ကားထဲက နာမည္ စုန္ျဖိဳး လို႔ ေျပာမွသိတယ္...

ေတာ္ျပီ ေျပာေတာ့ဘူး...

ဒါနဲ႔ မေဗဒါ ကိုရီးယားကားေတြ ျပတ္ေနတာ ၃ လေလာက္ရွိျပီ... ခုျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ ကား ၃ကား နဲ႔ ဂ်ပန္ Anime ၁ ကားရွိတယ္... ကိုရီးယားကား ၃ ကားက "Man of Honor" "Vampire Prosecutor" "Scent of Woman"... ဂ်ပန္ anime ကေတာ့ "Vampire Knight Guilty (Vampire Knight Season 2)" ေပါ့...
ဇာတ္လမ္းေတြထဲမွာ ခု scent of woman ကို ဆဲြေနတယ္... က်န္တဲ့ ၂ကားက Airing လုပ္ေနတုန္းဆိုေတာ့ ၁ပတ္ ၁ပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရတယ္... Vampire ေတြပဲၾကည့္ျဖစ္ေနတာ တိုက္ဆိုင္လို႔ျဖစ္မွာပါ... ဒါေပမဲ့ ၾကည့္ေနတဲ့ ကိုရီးယားေရာ ဂ်ပန္ ကာတြန္းေရာ အဂၤလိပ္ Twilight အတဲြေတြေရာမွာ ေသြးစုပ္ဖုတ္ေကာင္က မင္းသားေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ေနာင္တစ္ေခတ္ ကေလးေတြအတြက္ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ဆိုတာ ေၾကာက္စရာလို႔ မထင္ေတာ့ပဲ ခ်စ္စရာလို႔ထင္ျပီး ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ျဖစ္ခ်င္တဲ့သူမ်ားလာေတာ့မယ္ထင္တယ္....

မဆိုင္တာေတြေျပာမိျပန္ျပီ... ဒါပဲ... မေတြ႔ရလို႔ စိတ္ထဲ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ ဒီမွာဖြင့္ေျပာလိုက္တယ္.. မနက္ျဖန္မနက္ ၉နာရီ ၅၅ မိနစ္အားတဲ့သူ သြားေတြ႔လို႔ရတယ္ေနာ္... မေလးရွားသြားမဲ့ေလယာဥ္...

ဒါနဲ႔ မေဗဒါရဲ႕ အြန္လိုင္းေပၚက အိမ္ ဘေလာ့ေလးကို ခရစ္စမတ္ Theme ေျပာင္းလိုက္တယ္... ဒန္တန္တန္...

DIY Christmas snow flake deco

2011-11-22T17:12:00.000+08:00

ခရစ္စမတ္ကိုေရာက္ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးဘာသာပဲြေတာ္မဟုတ္ပင္မဲ့ စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္သလိုလိုဘာလိုလိုနဲ႔ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းေတြနားေထာင္ခ်င္သလိုလို ခရစ္စမတ္အျပင္အဆင္ေလးေတြေျပာင္းခ်င္သလုိလို ကြ်န္မ ျဖစ္တတ္ပါတယ္… အထူးသျဖင့္ စကာၤပူကိုစေရာက္ဖူးတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ခရစ္စမတ္အျပင္အဆင္ေတြျပင္တဲ့ ဒီဇင္ဘာမွာဆိုေတာ့ ခရစ္စမတ္ကိုေရာက္တိုင္း စကာၤပူစေရာက္ခါစက အသားမက်ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ေျပစရာဆိုလို႔ အျမင္ဆန္း အျပင္ဆန္းေတြျဖစ္တဲ့ သြားေလရာခရစ္စမတ္ ဒီကိုေရးရွင္းေတြ ခရစ္စမတ္တီးလံုးသဲ့သဲ့ေတြဟာလဲ ေရာက္စတုန္းက အသားမက်တဲ့ ဒုကၡေတြ အခက္အခဲေတြ ဘာမဟုတ္တဲ့ အမွားအယြင္းေလးေတြရွိပင္မဲ့ ဒီအျပင္အဆင္ေလးေတြေၾကာင့္ စိတ္သက္သာခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကို သတိရေစျပီး ျပံဳးမိပါတယ္… (မွတ္ခ်က္ ကြ်န္မေရာက္စ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ႏွစ္ေလာက္က ျမန္မာျပည္မွာ ယခုေလာက္ ခရစ္စမတ္အျပင္အဆင္ေတြ သိပ္မရွိေသးပါဘူး… “သိပ္” လို႔သံုးထားတာ နည္းနည္းေလးေတာ့ရွိတယ္လို ဆိုလိုပါတယ္)
ကြ်န္မစိတ္ထင္ ခရစ္စမတ္ေရာက္ရင္ ေပ်ာ္သလိုလိုျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒီပဲြေတာ္ထက္ ကိုယ္ငယ္ငယ္က Memory နဲ႔ဆိုင္မယ္ထင္ပါတယ္… ဒီဇင္ဘာဆို ေက်ာင္းေတြပိတ္ ရာသီဥတုကေအးေအးနဲ႔ လမ္းထဲမွာ ဘတ္မင္တန္ရုိက္၊ မနက္ထြက္လမ္းေလွ်ာက္၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရရင္ မိသားစုခရီးထြက္ စတာေတြက ငယ္ငယ္ကတည္က ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ကို ေမွ်ာ္ေစခဲ့တာေတြပါ…
အင္း… အတိတ္ေတြ ျပန္ေျပာင္းေအာင့္ေမ့ေနတာနဲ႔ လိုရင္းကခုမွေရာက္ေတာ့မယ္… ဒီႏွစ္ဒီဇင္ဘာမွာလဲ ကြ်န္မ အလုပ္သစ္ ရုံးသစ္က ေနသားမက်ေသးတဲ့ ေနရာေလးကို ကြ်န္မေနသားက်ျပီး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ အလွဆင္ခ်င္ပါတယ္ ဒီလိုနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ႏွင္းပြင့္အတုေလးေတြကို လုပ္ဖို႔ စာရြက္ျဖတ္နည္းလိုက္ရွာေတာ့ ေအာက္ပါပံုေလးေတြကို ေတြ႔ရင္း လိုက္လုပ္ျဖစ္ပါတယ္…
ေတြ႔တဲ့ ၀က္ပ္ဆိုက္ကေတာ့ http://www.instructables.com/id/Make-A-6-sided-snowflake/
ဓာတ္ပံုေလးေတြကို အဲဒိကယူျပီး အဆင့္လိုက္ေပါင္းျပီးတင္ေပးထားပါတယ္…

ေထာင့္မွန္စတုဂံပံု စာရြက္တစ္ရြက္ကိုယူျပီး အရွည္(အလ်ား) ဘက္မွ အလည္တည့္တည့္ကို ပံုမွာျပထားတဲ့အတိုင္းေခါက္ပါ…

ေခါက္ထားတဲ့ စာရြက္ရဲ႕ ေနာက္ထပ္အလယ္ကို ေခါက္ျပီး ေအာက္နားေလးကိုပဲ အရာေလးထင္ေအာင္မွတ္လိုက္ပါ… အလယ္မွတ္ မွန္ေအာင္ အရာေပးျပီးမွတ္ရုံသာျဖစ္ပါတယ္..

ျပီးလွ်င္ အဲဒိ အလယ္အရာကို ဦးတည္ျပီး ပံုပါအတိုင္း အပိုင္း၃ပိုင္း ညီေနေအာင္ေခါက္ပါ… အပိုင္း ၃ပိုင္း ညီေနဖို႔ အေရးၾကီးတဲ့အတြက္ ေသခ်ာစြာညွိႏွဳိင္းပါ… အပိုင္း ၃ပိုင္းလံုးညီျပီဆိုမွ စာရြက္ကို ေသခ်ာစြာဖိျပီး ေခါက္ရာေပးလိုက္ပါ…

အပိုင္း ၃ပိုင္း မညီရင္ ဘာျဖစ္မလဲလို ေခါက္ၾကည့္ေတာ့ ေဟာဒီလိုျဖစ္ပါတယ္…

ျပီးလွ်င္ အဲဒိေခါက္ထားတဲ့ စာရြက္ကို အခြ်န္အတိုင္း ေနာက္ထပ္ တ၀က္ထပ္ေခါက္ပါ… ဒီလိုမွ ႏွင္းပြင့္ေလးက ၆ေထာင့္ရွိမွာပါ… ေခါက္တဲ့အခါမွာ စာရြက္အတိုသားက အျပင္မွာရွိပါေစ… တျခားတစ္ဖက္မျဖစ္ပါေစနဲ႔…
ျပီးလွ်င္ ပံုတြင္ အမဲလိုင္းႏွင့္ ျပထားသည့္အတိုင္း စာရြက္ကို လိုက္ညွက္ပါ… ထိုပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ကိုယ္ၾကိဳက္သလိုလဲ ပံုေဖာ္ညွက္ႏုိင္ပါတယ္…

ညက္ျပီးသြားလွ်င္ ပံုပါအတိုင္း ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္.. ညွက္နည္း ၂မ်ိဳးကို ယွဥ္ျပထားတာပါ… မေဗဒါကေတာ့ ပထမညွက္နည္းေလးက ထြက္တဲ့ပံုကို ပိုၾကိဳက္ပါတယ္…

ေဟာဒါကေတာ့ ျဖန္႔လိုက္ရင္ ေနာက္ဆံုးထြက္လာမဲ့ ပံုပါ…

မေဗဒါ ထိုင္တဲ့ ရုံက cubicle ေလးကို စကၠဴႏွင္းပြင့္ေလးေတြနဲ႔ ဒီလိုအလွဆင္ထားပါတယ္…

အပိုေလးျပခ်င္တာကေတာ့ (:D) ခုေလာေလာဆယ္မွာ ဆိုးထားတဲ့ ႏွင္းပြင့္ပံုလက္သည္းေလးပါ… G-market က ၀ယ္တဲ့ Stamp ေလးေတြနဲ႔ ဆိုးထားတာပါ… ဆိုးထားတာ ၃ရက္ေလာက္ရွိျပီဆိုေတာ့ ျပတ္တဲ့ဟာက ျပတ္ေနပါျပီ… ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရုိက္ထားလို႔ ပံု အရည္အေသြးညံ့တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ…

ဒီပံုေလးကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့လက ခရစ္စမတ္ပိုး ေစာစီးစြာ၀င္ေနလို႔ ဆိုးထားတဲ့ Christmas theme လက္သည္းေလးပါ.. အနီကို ထိပ္မွာဆိုးျပီး ေရႊေရာင္ အလက္လိုင္းေလး ၂ေၾကာင္းျဖတ္ထားတာပါ… ျပီးေတာ့ အစိမ္းေရာင္ အရြက္ေလး၂ရြက္ တစ္ဖက္စီက က်ေနတာပါ… Youtube က ဆိုးျပတာကို အေရာင္ေျပာင္းျပီး လိုက္လုပ္ထားတာပါ… ဒီပံုလဲ ဖုန္းကင္မရာနဲ႔ ရုိက္လို႔ ၀ါးေနတာ ခြင့္လႊတ္ပါ…

Work like in the game

2011-11-18T15:55:00.000+08:00

အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူေတြအားလံု ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အလုပ္ကိုသြားျပီး ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ လုပ္ငန္းခြင္အခက္အခဲေတြ လူမွဳေရးအခက္အခဲေတြ စသည္ျဖင့္ရွိၾကမွာပါ… ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔အတူ ေန႔စဥ္အလုပ္သြားရမွာ ပ်င္းေနတ့ဲအခ်ိန္ လုပ္ငန္းခြင္ အဆင္မေျပမွဳျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ သူေ႒းကေရာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကေရာ ခိုင္းတာေတြတန္းစီျပီ စိတ္တိုလာတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ မေဗဒါ စိတ္ထဲမွာ ခံယူတတ္တဲ့ စိတ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္… ဒါက ခုစာဖတ္သူေတြအတြက္ အသံုး၀င္ခ်င္မွလဲ၀င္မယ္… မေဗဒါအတြက္ေတာ့ အဲလိုေလးစိတ္ထဲထားလိုက္ရင္ အလုပ္ေတြမ်ားလာလို႔ စိတ္ရွဳပ္စိတ္တိုျပီး လူမွဳေရးပါတစ္ခါတစ္ေလထိခိုက္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးကိုထိမ္းဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးတိုးတက္လာတယ္…

ဒါကေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ေပၚက ဂိမ္းေတြကစားရင္းနဲ႔ စရလာတဲ့ အေတြးေလးေပါ့…. (အလုပ္ေတြမ်ားရင္ ေဖ့ဘြတ္ေပၚတက္ ဂိမ္းကစားခိုင္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္)… ေဖ့ဘြတ္ဂိမ္းေတြကစားရင္ေတာင္ Farmville တို႔ Cityville တို႔ Restaurant City တို႔မွာ ကိုယ္က ၾကိဳးစားပမ္းစား စိုက္ထားတဲ့ အပင္ေတြမပုတ္ေအာင္ ကိုယ့္ျမိဳ႕ေလး စည္ပင္၀ေျပာေနေအာင္ စသည္ျဖင့္ က်ားကုတ္က်ားခဲ ေဆာ့တတ္ၾကေသးပါတယ္…
ဒီလိုပါပဲ… အလုပ္ေတြမ်ားလာရင္ လာခိုင္းတာေတြမ်ားလို႔ ပိေနရင္လဲ ဂိမ္းထဲက ဂိုလ္း(Goal) ေတြလာေပးသလိုပဲမွတ္လိုက္ပါတယ္… ဂိမ္းထဲမွာ ဂိုလ္းေတြကုန္သြားရင္ေတာင္ ေဆာ့ရတာနည္းနည္းပ်င္းဖို႔ေကာင္းသြားတာ… ခုလဲ သူတို႔ကို ဂိုလ္းေတြလာလုပ္ခိုင္းတာကိုလဲ ဒီလိုပဲသတ္မွတ္ပါတယ္… အဲဒိအခါမွာ ကိုယ့္ကို လာခိုင္းတဲ့သူကို ကိုယ္က မ်က္ႏွာရိတ္နဲ႔ မေၾကနပ္တာျပမိတာတို႔… အလုပ္ရွဳပ္ရတဲ့အထဲ လာျပန္ျပီဆိုတဲ့ ကိုယ့္အတြင္းစိတ္ေလးေပၚသြားတာတို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး… ဂိမ္းထဲက ဂိုလ္းလိုပဲ အျပဳံးမပ်က္လက္ခံလုိက္ႏုိင္ပါတယ္… ကိုယ္လုပ္ေပးရမွာ ေသခ်ာရင္ေပါ့ေလ… ကိုယ္ျငင္းလို႔ရရင္လဲ ဂိမ္းထဲက ပိုက္ဆံနဲ႔လိုက္၀ယ္ခိုင္းေနတဲ့ ေၾကာ္ျငာေတြကို အမွားေလးႏွိပ္ပိတ္လိုက္သလိုပဲ ေအးေဆးေကာင္းမြန္စြာ ျငင္းလိုက္ေပါ့… ကိုယ္ျငင္းလို႔မရမဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို ကိုယ္က သြားညဴစူျပလိုက္ရင္ ကိုယ္က အလုပ္မၾကိဳးစားသူလို႔ အျမင္ခံရမဲ့အျပင္ ထိုသူကလဲ ကိုယ့္ကို စိတ္ကြက္သြားႏုိင္တယ္ (အထူးသျဖင့္ အထက္အရာရွိေတြ)… လုပ္ေပးရမဲ့အတူတူ ေက်းဇူးတင္ခံလိုက္ပါ…

ဂိမ္းထဲက အေကာင္ေလး မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္ အပင္ေတြစိုက္သလို… စားပဲြေတြထိုးသလိုေပါ့… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဲဂိမ္းထဲက အေကာင္ေလးလို သေဘာထားလိုက္ေပါ့…
အလုပ္ေတြပံုလာရင္လဲ အေရးၾကီးတဲ့ အလုပ္ေတြကို ဦးစားေပးျပီး တစ္ခုျပီးတစ္ခုကိုလုပ္ေပး… အထူးသျဖင့္ ေန႔အကန္႔အသတ္နဲ႔ ျပီးရမယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို Cityville က ခုေနာက္ပိုင္းလာေနက် Goal ေတြလို အခ်ိန္အကန္႔အသတ္နဲ႔လုပ္ရသလိုေပါ့… အဲလိုမွမဟုတ္ပဲ အားလံုးက ဒီအခ်ိန္ျပီးရမယ္ဆိုျပီးလာရင္ေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏုိင္သေလာက္အဆင္ေျပတာကို မခိုမကပ္ပဲ လုပ္ေပးလိုက္… မျပီးေတာ့လဲ ကိုယ္လုပ္ေနတာပဲ ဘာေၾကာင့္မျပီးတာလဲ ျပႏုိင္ရင္ရျပီ… ဂိမ္းေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ ဂိုလ္းေတြ မျပီးသလိုပဲေပါ့… ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ဆင္းရဲျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ Stress ျဖစ္မေနသင့္ဘူး… “ကိုယ့္ကို Stress ေပးႏုိင္တာ ကိုယ့္စိတ္ကလဲြလို႔ ဘယ္သူေ႒းမွ မလုပ္ႏုိင္ဘူး”… ကိုယ့္ဘက္က အစြမ္းကုန္လုပ္ေပးထားတာကို အေကာင္းမေျပာလဲ သူတို႔အျပစ္ပဲ… ကိုယ့္ၾကိဳးစားသေလာက္ သူတို႔အသိအမွတ္မျပဳလဲ ဒီလိုပဲေနလုိက္… ကိုယ္ေပးသေလာက္မရရင္ အလုပ္ေျပာင္းဖို႔ပဲရွိတယ္… ဒီကုပၼဏီကိုယ္ပိုင္တာလဲမဟုတ္ဘူး… ကိုယ္မတတ္ႏုိင္ေတာ့လို႔ ဒီအလုပ္မျပီးလဲ အခ်ိန္တန္ကိုယ္လခရမွာပဲ… Bonus matter ေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ…

တစ္ကယ္လို႔ ကိုယ္က Customer တို႔ ဘာတို႔နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေစ… ဒီလူကူညီမွ ကိုယ့္အလုပ္ အဆင္ေျပမယ္ျဖစ္ေစ ဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ေက်နပ္ေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေျပာဆိုရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ Pet society ကစားေနတယ္လို႔ သေဘာထားလို႔ရပါတယ္… Pet Society ကစားတဲ့အခါမွာလဲ အထဲက အေကာင္ေလး ေပ်ာ္ေအာင္ သန္႔ရွင္းေအာင္ က်န္းမာေအာင္ မ်ိဳးစံုျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရတယ္မွတ္လား… ကိုယ္လုပ္ေပးေနတာေတာင္ မေက်နပ္ႏုိင္တဲ့သူဆိုေတာ့လဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ထဲ ေမတၱာပို႔ခ်င္သေလာက္ပို႔ေပါ့ သူမၾကားေစနဲ႔.. Pet Society ထဲက အေကာင္ေလးေတြကိုလဲ ကြ်န္မစိတ္တိုလာရင္ အျပင္မွာ ေအာ္ဟစ္ဆူမိတာပဲ အျမင္ကပ္ရင္ ျပစ္ထားလိုက္တာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ေအာ္ေအာ္ဆူဆူ အဲဒိထဲက အေကာင္ေလးမၾကားႏုိင္ နားမလည္ႏုိင္ သလိုေပါ့… အဲဒိလူေတြကိုလဲ Pet Society ထဲက အေကာင္ေလးေတြလိုပဲ သေဘာထားလိုက္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ေဒါသျဖစ္ေနတာေတြေပ်ာက္ျပီး သူတို႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔တင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျပံဳးခ်င္လာလိမ့္မယ္… ကိုယ့္စိတ္ရႊင္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံရ အဆင္ေျပတာေပါ့… အရမ္းကိုမွ ဆက္ဆံရခက္ခဲတဲ့ လူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ဂိမ္းေတြမွာ အခန္း၁ခန္းေအာင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဆရာၾကီးနဲ႔ ခ်ရတယ္မွတ္လား… အဲဒိတုန္းကေတာင္ က်ားကုတ္က်ားခဲ မႏုိင္မခ်င္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ၾကေသးတာ… အဲဒိလူမ်ိဳးကိုလဲ ငါ့ဘ၀ရဲ႕ Stage တစ္ခုကို ေအာင္ဖို႔ ခ်ေနတဲ့ အေကာင္ၾကီးပါလားလို႔သတ္မွတ္လိုက္ရင္ သူ႔ကိုလဲ သိပ္မမုန္းေတာ့ပဲ ကိုယ့္ကိစၥေအာင္ျမင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုပဲ ဦးတည္ျဖစ္ေတာ့မွာျဖစ္တယ္…

ဟိုေန႔က အလုပ္ျပန္ခါနီးမွ ကိုယ့္အမွားေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ သူ႔အမွားေၾကာင့္ အားလုံးျပန္ျပင္ရမွာကို ၁၅မိနစ္ပဲ အခ်ိန္ေပးျပီးလာခိုင္းတဲ့ အရာရွိကို စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္တိုသြားတယ္… ဒါေပမဲ့ “ေအာ္… ဒါ CityVille ထဲကလိုပဲ ငါ့ကို ဂိုလ္းလာေပးတာ ျပီးျပီးမျပီးျပီး ကြန္ပလိမ္းမမ်ားပဲ လုပ္ေပးလိုက္မယ္… မျပီးေတာ့လဲ မျပီးဘူးေပါ့ ဘာျဖစ္လဲ “ ဆိုျပီး လုပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတာင္ေကာင္းသြားတယ္… သူေျပာတဲ့အခ်ိန္အတြင္းလဲ ျပီးသြားလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ အံ့ၾသသြားတယ္… ဒါေတာင္သူစစခ်င္လာခိုင္းတုန္းက ေဒါသတစ္ခ်က္ထြက္သြားတာ နည္းနည္းေပၚသြားတယ္… ေတာ္ေသးတယ္ဘာမွ မေျပာလိုက္လို႔… ဒါေပမဲ့ သူ႔ကို အလုပ္ျပီးလို႔ျပန္ေပးေတာ့ ကိုယ္က ရီရီျပံဳးျပံဳးပဲ ဂိမ္းတစ္ခုေအာင္သြားတယ္သေဘာထားျပီး ေဆာ့လိုက္ (လုပ္လိုက္ေတာ့) သူကေတာင္ ေက်းဇူးေတြတင္လို႔… မဟုတ္ရင္ လုပ္လဲေပးရအံုးမယ္… အျမင္လဲကပ္ခံရမယ္… ဒီေတာ့ ေဆာ့ေနတယ္သေဘာထားလိုက္ (ေဆာ့ဖို႔ဆို မေဗဒါက ဒီအရြယ္ထိ ထိပ္ဆံုးကပဲ)

ဒီနည္းလမ္းက ၁၀၀% ေကာင္းပါတယ္ ေအာင္ျမင္ပါတယ္လို႔ေတာ့ မေဗဒါအာမ မခံပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ စိတ္တိုတတ္ ဆြာတတ္လြန္းတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ရန္သူနည္းသြားသလို လုပ္ငန္းခြင္မွာလဲ သာသာယာယာရွိလာပါတယ္… အထူးသျဖင့္ အလုပ္မသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ပ်င္းတဲ့ေန႔ေတြမွာဆိုရင္ “ေအာ္… ငါ ဂိမ္းေတြ ေန႔တုိင္းကစားျပီး ဂိမ္းထဲမွာေန႔တိုင္းအလုပ္လုပ္ေနသလိုပဲ… ခုလဲ ငါဘ၀ဂိမ္းကို ကိုယ္တိုင္၀င္ကစားရမွာ ေပ်ာ္စရာၾကီးပဲ” လို႔ေတြးျပီး အလုပ္သြားဖို႔ ေျခလွမ္းေတြ ျပန္သြက္ခဲ့ပါတယ္…

အရင္က ကိုယ့္ကို အလုပ္ပိုေတြလာခိုင္းမွာလဲ ေၾကာက္တတ္တဲ့ကြ်န္မ… ခုေတာ့ သူတို႔လာခိုင္းတာကို ျပီးရင္လဲ လုပ္ေပးလိုက္တယ္… မျပီးေတာ့လဲ အရင္လို Stress ၾကီးျဖစ္ျပီး ကိုယ့္တာ၀န္ၾကီးလို စိတ္ေလးမေနေတာ့ပဲ ဘာလုပ္ေနလို႔ မျပီးဘူးလဲဆိုတာ ေသခ်ာရွင္းျပလိုက္ေတာ့လဲ လူေတြက နားလည္ၾကပါတယ္…

အလုပ္မွမဟုတ္ဘူး ဘ၀ရဲ႕ အခက္အခဲေတြ အဆင္မေျပမွဳေလးေတြၾကံဳလာရင္လဲ Level မတူတာပဲရွိမယ္ သေဘာတရားတူတူပဲ သေဘာထားျပီး တျဖည္းျဖည္း ရင္ဆိုင္ေက်ာ္လႊားႏုိင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့... ဒါေပမဲ့ မေဗဒါကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒီေလာက္ထိ ရင့္က်က္လွေနတယ္မဟုတ္ေတာ့လဲ ခပ္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြနဲ႔ ေလမက်ယ္ခ်င္ပါဘူး... ကိုယ္လဲ ၾကိဳးစားဆဲပဲ... ဒါေပမဲ့ ဒီနည္းက မေဗဒါနဲ႔ေတာ့ ခုခ်ိန္ထိကိုက္ေနတုန္းပဲ... ေဖ့ဘြတ္က ဂိမ္းေတြကစားရင္းလဲ အၾကိဳးအျမတ္ေလးေတြရွာလို႔ရပါတယ္... (အဟိ)

ကဲ အားလံုးပဲ ဘ၀ဂိမ္းမွာ Stage ေတြ အဆင့္ဆင္ကို ေက်ာ္လႊားျပီး ထိပ္ဆံုးကို ေရာက္ႏုိင္ၾကပါတယ္… စိတ္ညစ္လို႔ ကိုယ့္အသက္ကိုယ္အရွဳံးေပးရင္ေတာ့ Game Over ဆိုျပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ၾကိဳးစားခြင့္ေတာ့ မရွိဘူးကြယ္… ဒီဘ၀ဂိမ္းက တစ္သက္မွာ တစ္ခါပဲ မေသမခ်င္းေတာ့ ကစားလို႔ရတယ္…

ေတာင္နံရံေပၚက ဖန္ လမ္းေၾကာင္း

2011-11-16T17:17:00.000+08:00

ဒီေန႔ ဂူဂဲလ္ပလပ္စ္မွာ ဟိုေလ်ွာက္ၾကည့္ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုအေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္… အဲဒါကေတာ့ တရုတ္ျပည္ Hunan မွာရွိတဲ့ The Zhangjiajie National Forest Park မွာရွိတဲ့ Tianman ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ေတာင္နံရံကို ကပ္ျပီး ဖန္နဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္း ဓာတ္ပံုေတြျဖစ္ပါတယ္…
ဒါနဲ႔ သိခ်င္လို႔ ထပ္ရွာၾကည့္ေတာ့ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ၇ရက္ ၁၁လ ၂၀၁၁ ကမွ ခရီးသြားမ်ားအတြက္ စတင္ဖြင့္လွစ္လိုက္တာပါ… ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ၁၄၃၀ မီတာ (၄၇၀၀ ေပ) ျမင့္ပါတယ္… ကမာၻေပၚမွာ အျမင့္ဆံုးေတာင္တက္လမ္းထဲမွာ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္… စုစုေပါင္း လမ္းေၾကာင္း အရွည္က ၆၉မီတာ (၂၀၀ ေပ) ျဖစ္ပါတယ္… ဖန္သားအထူက ၃လက္မပါ… လာေရာက္လည္ပတ္သူေတြကို ဖန္ေပၚတြင္ မေခ်ာ္လဲေစရန္ သင့္ေတာ္တဲ့ဖိနပ္မ်ားကို စီးဖို႔ အၾကံျပဳထားပါတယ္…

ေနာက္ထပ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္က ထြက္တဲ့ “Avatar” ဇာတ္ကားထဲမွာပါတဲ့ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ပ်ံေနတဲ့ေတာင္ေတြ “Hallelujah Mountain” ကို ဒီဇိုင္းေဖာ္တဲ့အခါမွာ ဒါရုိက္တာနဲ႔ ဒီဇိုင္နာေတြရဲ႕ အေတြးကို စတင္ အေျခခံေပးလိုက္တဲ့ ေတာင္ေတြလို႔သိရပါတယ္… ဒီေတာင္ေတြထဲက တစ္ေတာင္ကို ယခုအခါမွာ “Avatar Hallelujah Mountain” လို႔ေတာင္ တရား၀င္ နာမည္ေျပာင္းေပးလိုက္ျပီလို႔သိရပါတယ္…

Now name as Avatar Hallelujah Mountain

ဒီ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြရဖို႔ ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ရင္း အမ်ားသူငွာေတြရဲ႕ အျမင္ကိုလဲ ဖတ္ခဲ့ရလို႔ ကြ်န္မသာဆိုရင္ေရာလို႔ေတြးျဖစ္ပါတယ္… ဟုတ္ပါတယ္… ကြ်န္မကေတာ့ လံုျခံဳမွဳ အသက္အႏၱရာယ္ကို မယံုၾကည္တဲ့အတြက္ အဲဒိ ဖန္လမ္ေၾကာင္းေပၚကို တက္မေလွ်ာက္ရဲပါဘူး… ေအာက္ပါလူတစ္ခ်ိဳ႕ ေတြကလဲ ဒီလိုေျပာထားၾကပါတယ္… http://thecornfieldonline.com ဖိုရမ္မွာ ေဆြးေႏြးထားၾကတာကို ေကာက္ႏုတ္ပါတယ္…

တစ္ေယာက္က ေဟာဒီလိုေျပာပါတယ္…
The real fear is that it was built by the Chinese. it could come down any time.

I'll stick with the ledge at the Sears, er, Willis Tower in Shitcago.
(တကယ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတာက တရုတ္ျပည္က ေဆာက္ထားလို႔ပဲ… အခ်ိန္မေရြးျပိဳက်ႏုိင္တယ္…
ငါကေတာ့ ခ်ီကာဂိုက Sears, Willis Tower ေတြပဲသြားေတာ့မယ္…)

ေနာက္တစ္ေယာက္က ဒီလိုေျပာတယ္…
Who the hell knows what those bolts and fasteners are made from, how they were made, and even if they were tested.

No thanks. Track record and all that.
(ဒီလက္ရမ္းေတြ ဒီမူလီေတြ ဘယ္ကေနထုတ္တာလဲ၊ ဘယ္လိုထုတ္လုပ္ခဲ့တာလဲ၊ ဒါေတြက (လံုျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့) စမ္းသပ္မွဳေတြျပဳလုပ္ခဲ့ရဲ႕လား ဆိုတာ ဘယ္သူသိလဲ…
ေက်းဇူးပဲ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ (ဒီခရီးက) မလိုအပ္ဘူး..)

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေျဖတယ္…
Made by China, following Chinese "regulations". See all pics.
Pass.
(တရုတ္ကလုပ္တာေလ… တရုတ္ျပည္စည္းကမ္းေတြအတိုင္းလိုက္နာျပီးလုပ္ထားတာေပါ့… ကြ်န္ေတာ္လဲ Pass ပဲဗ်ာ…)

ေနာက္တစ္ေယာက္က…
..the railing/fasteners are stainless steel. it is very obvious. not going anywhere either.
(လမ္းေၾကာင္းကို ပတ္ထားတာေတာ့ stainless စတီးဆိုတာ အသိသာၾကီး… ကြ်န္ေတာ္လဲ ဘယ္မွမသြားပါဘူး…)

ေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ့…
Looks perfectly safe.

I still wouldn't do it. (အျမင္အရေတာ့ လံုျခံဳမွဳ အေသအခ်ာ ရွိတယ္ဆိုတယ္လို႔ ထင္ရတာပဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ မသြားဘူး)

Google+ က ဓာတ္ပံုတင္တဲ့သူမွာရတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြမွာေတာ့ တခ်ိဳ႕ကလဲ မိုက္တယ္… သြားခ်င္တယ္… လွလိုက္တာ … အံ့ၾသစရာေကာင္းေအာင္လွလိုက္တာ… အင္ဂ်င္နီယာေတြရဲ႕ အႏုပညာပဲ စသည္ျဖင့္ ခ်ီးက်ဴးထားၾကသူေတြရွိသလို တခ်ိဳ႕သူေတြကလဲ အေပၚက ဖိုရမ္ထဲကလူေတြလိုပဲသေဘာမတူၾကပါဘူး..

လူတစ္ေယာက္ဟာ အေတြးအေခၚတစ္မ်ိဳးစီကဲြျပားၾကပါတယ္… ကဲြျပားႏိုင္ပါတယ္… ကြ်န္မဒီဓာတ္ပံုေတြကို ေတြ႔ေတာ့ ဘယ္ေနရာလဲမသိဘူးဆိုျပီး ခရီးသြား၀ါသနာပိုးအရ ရွာၾကည့္မိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ တရုတ္ျပည္ဆိုတာေတြ႔ရေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ စိတ္ထဲေအာင့္သက္သက္ၾကီးျဖစ္သြားတယ္… ဒီပိုစ့္ကို ေရးဖို႔ အခ်က္လိုက္ရွာေတာ့မွ သူမ်ားေတြကြန္မန္႔ေတြဖတ္ျပီး ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္တာကို ရွင္းသြားေတာ့တယ္… တရုတ္ျပည္ကေဆာက္တဲ့ ၃လက္မအထူရွိ ေတာင္နံရံမွာကပ္ေဆာက္ထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔ဆိုတာ ယံုၾကည္မွဳနဲ႔ အမ်ားၾကီးဆိုင္ပါတယ္… ေဆာက္လုပ္ရာမွာ အသံုးျပဳတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ယံုၾကည္လား၊ ေဆာက္လုပ္သူေတြကို ယံုၾကည္လား၊ ဒီလမ္းေၾကာင္းကို ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာင့္ေရး ကို ယံုၾကည္လား… ေနာက္ဆံုးကုန္ေအာင္ေျပာမယ္… အတူတူလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေဘးက လူက အဲဒိေပၚမွာ မခံုပါဘူး မအံပါဘူး လက္မကစားပါဘူး မဖ်က္စီးပါဘူးလို႔ယံုၾကည္လား… ဒါေတြအားလံုးကေတာ့ သင့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ေပၚပဲမူတည္တယ္…

ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေခတ္စားေနတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို သြားသတိရတယ္… “တရုတ္စက္၊ တရက္စုတ္” တဲ့… တရုတ္ကထုတ္တဲ့စက္ ၁ရက္ထဲနဲ႔ စုတ္တယ္လို႔ေတာင္ တေဘာင္ထြက္သတဲ့… ကိုယ္ကိုတိုင္ တရုတ္ျပည္ ရွန္ဟိုင္းကို အလည္အပတ္ေရာက္တုန္းကလဲ တန္းစီရမဲ့ေနရာတန္းမစီတာတို႔ ေက်ာ္တက္တာတို႔… ဂိုက္ကလဲ ခရီးသည္ကို ဂရုမထားတဲ့အျပင္ ေငြညွစ္ဖို႔ပဲ ၾကိဳးစားေနတာတို႔ စတဲ့စတဲ့ မေကာင္းတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေတြ ၀န္ေဆာင္မွဳေတြနဲ႔ ၾကဳံခဲ့ရေတာ့ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ တရုတ္ျပည္ ဂရိတ္ေ၀ါေလးသြားဖို႔ေတာင္ ခုထိ ေျခတံုခ်တံုနဲ႔ စိတ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးျပင္ဆင္ေနရတယ္….
ဒါ့အျပင္ ျဖစ္သမွ်ၾကည့္လိုက္… လူသားခ်င္းမစာနာမွဳေတြ (ကေလးကို ကား ၂ဆင့္တက္ၾကိတ္တာေတာင္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ သူေတြ)၊ အာဏာအလဲြသံုးစားလုပ္မွဳေတြ (လူငယ္ ၂ေယာက္ကို ကားနဲ႔တိုက္လို႔ ၁ေယာက္ေသတာေတာင္ ေဘးကလူေတြကို “တိုင္ရဲရင္တိုင္လိုက္ ငါ့အေဖက ဘယ္သူ” ဆိုျပီး စိန္ေခၚသြားတာေတြ)၊ လူကို အႏၱရာယ္ျပဳမဲ့ စံခ်ိန္မမွီတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ (ကေလးႏုိ႔မုန္႔ေတြနဲ႔ စားသံုးကုန္ေတြမွာ မယ္လမင္းေတြထည့္ထုတ္တာ)၊ စတဲ့ တျခားေသာ ျပႆနာမ်ားကလဲ ျဖစ္လိုက္ရင္ တရုတ္ကခ်ည္းပဲ… လူမ်ိဳးေရး နုိင္ငံေရး ပုတ္ခတ္ျခင္းမဟုတ္ရပါ… ေၾကာက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေၾကာက္စရာေတြ အမ်ားၾကီးလို႔လဲ ကပ္ေျပာႏုိင္ပါတယ္… သို႔ေသာ္ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခုနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ အေလ့အထကိုေတာ့ ဆင္ျခင္သင့္တယ္ထင္လို႔ပါ… ဖန္လမ္းေၾကာင္းျခင္းအတူတူ USA Grand Canyon ကိုပဲ ကြ်န္မ သြားျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္…

ကဲ… စာဖတ္သူတို႔ေရာ ဘယ္လိုသေဘာရၾကလဲ… လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကဲြလဲြႏုိင္ပါတယ္ေနာ္…

Grand Canyon, USA

Glass walk at Grand Canyon, USA

Source : http://www.amusingplanet.com/2010/06/zhangjiajie-national-forest-park.html

http://www.echinacities.com/china-media/chinese-mountain-that-inspired-avatar-renamed-after-the.html

http://sightbywalk.blogspot.com/2011/11/worlds-highest-glass-trail-zhangjiajie.html

It's the day, a girl was born to be My MUM

2011-11-14T23:55:00.008+08:00

ေကၽြးေမြးသုတ္သင္၊ သက္ဆံုးပင္
ခ်စ္ခင္ရွာေပ၊ တို႔ေမေမ။

ငယ္စဥ္ကာလ၊ စည္းကမ္းျပ
ဆံုးမခဲ့ေပ၊ တို႔ေမေမ။

အရြယ္ေရာက္လာ၊ ေက်ာင္းအပ္ကာ
ပညာေပးေပ၊ တို႔ေမေမ။

က်န္းမာဖို႔ေရး၊ သင့္ရာေကၽြး
ေလးစားအပ္ေပ၊ တို႔ေမေမ။

၀တ္စားဆင္ယင္၊ ျမတ္ႏိုးၾကင္
ခ်စ္ခင္အပ္ေပ၊ တို႔ေမေမ။

A mother is she who can take the place of all others but whose place no one else can take. -Cardinal Mermillod
အေမဆိုတာ က်န္တဲ့အရာေတြ အားလံုးေနရာ၀င္ယူႏုိင္တယ္…. ဒါေပမဲ့ က်န္တဲ့ဘယ္အရာမွ အေမ့ေနရာကို ၀င္မယူႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စာသားေလးက ေမေမ့ေမြးေန႔အတြက္ ပိုစ့္ေရးဖို႔ inspiration လိုက္ယူေနတဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ကြ်န္မ စိတ္ကို အထိမိဆံုးစကားေလးတစ္ခြန္းပါပဲ…

အေပၚက တုိ႔ေမေမ ကဗ်ာထဲက အခ်က္ေတြနဲ႔ အားလံုးနဲ႔ ကြ်န္မေမေမ ညီတယ္ဆိုတာကေတာ့ အထူးတလည္ပင္ ေျပာေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး…

ဒါေလာက္မ်ား ပ်င္းေသး… ဒိထက္ေတာင္ ပိုေသးလို႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္…
အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ကိုယ္လိုအပ္ခ်ိန္မွာ အျမဲတမ္း အေဖာ္ရွိေနတတ္တာ ကြ်န္မ ေမေမပါ…
ႏွလံုးသားေရးရာ ကိစၥေတြ အဆင္မေျပခ်ိန္မွာ ကိုယ္စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာပင္မဲ့ နားလည္ေပးႏုိင္တာ ကြ်န္မေမေမပါ…

သမီးေတြနဲ႔ အေဖနဲ႔ အၾကိဳက္ အျမင္မတူတာေတြၾကားမွာ ညွိႏွဳိင္းေပးေနတတ္တာ ကြ်န္မေမေမပါ…

ဘုရားသိပ္မရွိခိုးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မတို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ ရက္ေတြမွာ လိုအပ္တဲ့ ရၾတာေတြနဲ႔ ကြ်န္မတို႔တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ မေမာႏုိင္မပန္းႏိုင္ ဆုေတာင္းေပးတတ္တာ ကြ်န္မတို႔ေမေမပါ…

ကြ်န္မတို႔ သမီးတစ္ေယာက္ခ်င္းဆီရဲ႕ အၾကိဳက္နဲ႔ အညီ လိုက္ဖက္ေအာင္ ဟင္းစီစဥ္တတ္တာ ကြ်န္မေမေမပါ…

ညီအစ္မလို တိုင္ပင္ႏုိင္ျပီး ရီစရာေတြေျပာလို႔ရတာ ကြ်န္မတို႔ေမေမပါ…

အသုတ္အစံု ရွယ္ေကာင္းတာ ကြ်န္မတို႔ ေမေမပါ…

အိမ္မွာ အလုပ္မ်ားေနလို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မေတြ႔ျဖစ္ရင္ေတာင္ အိမ္သားေတြအခ်င္းခ်င္းအေၾကာင္း update ျဖစ္ႏုိင္တာ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ရဲ႕ အင္ထရာနက္ ေမေမရွိလို႔ပါ…

စာဖတ္ရမွာ ပ်င္းေသာ္လည္း (ကြ်န္မနဲ႔ တူတာ) ကြ်န္မေရးသမွ် (မျဖစ္ေလာက္တဲ့) စာမ်ားကို Die hard fan အျဖစ္ မွန္မွန္ဖတ္အားေပးတတ္တာ ေမေမပါ…

အခ်ိဳအစိမ့္ေတြ အခ်ိဳရည္ေတြ မတည့္လို႔ မစားပါနဲ႔ လို႔ အတန္တန္တားေသာ္လည္း သနားစရာမ်က္ႏွာႏွင့္တစ္မ်ိဳး ကြ်န္မတို႔ မသိလိုက္ခ်ိန္တမ်ိဳး ကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္၀ယ္စား၍တစ္မ်ိဳး ေျပာလို႔မရတာလဲ ကြ်န္မတို႔ ေမေမပါ…

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေျပာမကုန္ႏုိင္ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ အခ်ဳပ္ တင္စားရရင္ အိမ္မွာ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္မျဖစ္ေစပဲ eventful ျဖစ္ေနႏုိင္တဲ့ ေမေမ့ကို အိမ္ရဲ႕ ဆည္းလည္းလို႔ခ်စ္စႏုိးနဲ႔ တစ္ဖန္ျပန္တင္စားခ်င္ပါေတာ့တယ္…

ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔အတူ ေမေမ့ေမြးေန႔အတြက္ ဆုေတာင္းေပးခ်င္တာကေတာ့ ေမေမ က်န္းက်န္းမာမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ဒီလင္ ဒီသမီးေတြနဲ႔ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ေနႏုိင္ပါေစ… ေျမးေတြ ခုခ်က္ခ်င္း ဘယ္သမီးကမွ မေပးႏုိင္ေသးလို႔ က်န္းမာေရးကို အထူးသတိျပဳလိုက္စားဖို႔ ေရွာင္သင့္တာေရွာင္ျပီး ေဆာင္သင့္တာေဆာင္ဖို႔ မွာခ်င္ပါတယ္...

ေမေမ့ ေမြးေန႔အတြက္ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားရင္း ကြ်န္မတို႔ကိုယ္တိုင္ ကိတ္မုန္႔ကို decoration ဆင္လို႔ရတဲ့ ဆိုင္ေလးကေန ဒုတိယအေသးဆံုး ကိတ္မုန္႔ ၆လက္မအက်ယ္ကိတ္မုန္႔ေလးကို ၀ယ္ျပီး surprise လုပ္ခဲ့တယ္... ကိုယ္တိုင္ ပံုေဖာ္ေတာ့ သိပ္ေတာ့မလွဘူး... ဒါေပမဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သာ အဓိကပဲေလ... ျပီးေတာ့ ေမေမ့ ေမြးေန႔အတြက္ ဗီြဒီယိုေလး လုပ္ေပးျဖစ္တယ္... ဗီြဒီယို ၾကည့္လို႔မရင္ ကိတ္မုန္႔ကို ဓာတ္ပံုၾကည့္သြားေနာ္... (ခု ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗီြဒီယိုက upload လုပ္တုန္း) ျပီးရင္တင္မယ္...

ထူးျခားတဲ့ ၾသစီျပန္လက္ေဆာင္...

2011-11-04T17:05:00.003+08:00

သိျပီးသားလူေတြအတြက္ကေတာ့ ထူးခ်င္မွထူးမယ္... မေဗဒါကေတာ့ တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးလို႔ ထူးျခားတယ္လို႔ေျပာတာ... ဟုိရက္က အလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္ ၾသစေတးလ်သြားျပီး အျပန္မွာ အားလံုးစားဖို႔ ထူးျခားတဲ့ အသားေတြကို လက္ေဆာင္အျဖစ္၀ယ္လာပါတယ္... ကြ်န္မ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္မွာ ဒီအသားေတြဟာ စားလို႔သင့္တ့ဲအရာလို႔ မထင္ခဲ့ပါဘူး... ဒါေတြကေတာ့ သားပိုက္ေကာင္သား၊ မိေခ်ာင္သား နဲ႔ Emu (ျမန္မာလို အဲငွက္ကို ဘယ္လုိေခၚလဲ မသိပါ)လို႔ေခၚတဲ့ ၾသစေတးလ်က ငွက္တစ္မ်ိဳးရဲ႕ အဆင္သင့္စားဖို႔ထုတ္ပိုးထားတဲ့ အသားေျခာက္ေတြပါ...

Emu ငွက္

အစကေတာ့ အထုတ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး မယံုေသးပါဘူး... အဖံုးေပၚက မိေခ်ာင္းပံုကို မ်က္လံုးန႔ဲ တပ္အပ္ျမင္တာေတာင္ အထဲက မိေခ်ာင္းသားမဟုတ္ေလာက္ပါဘူး... အထူးအဆန္းလုပ္ထားပင္မဲ့ အထဲက တစ္ျခားဟာျဖစ္မွာပါလို႔ ထင္ခဲ့တယ္... ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္က ပါ၀င္ပစၥည္းကို စစ္လိုက္ေတာ့ မိေခ်ာင္းသား၊ သားပိုက္ေကာင္သား၊ Emu သားဆိုျပီးေတာ့ကို ေရးထားတာ လန္႔သြားတာပဲ...

ဂ်ပန္ေတြကေတာ့ စားၾကတယ္... စလံုးေတြနဲ႔ ကြ်န္မကေတာ့ မစားရဲပါဘူး... သူတို႔စားတာကို ကိုယ္က ေၾကာက္တယ္ေျပာေတာ့ သူတို႔က သိပ္မၾကိဳက္ခ်င္ဘူး... စားၾကည့္ပါ... မိေခ်ာင္းသားက အရမ္းေကာင္းတယ္ေျပာၾကတယ္... ကိုယ္ကလဲ အသစ္ဆိုေတာ့ အထက္ကလူေတြနဲ႔လဲ တည့္ေအာင္ ေနရမယ္ေလ... ျပီးေတာ့ ကြ်န္မက အရာရာ(ဆူရွီးတို႔ ဆာရွီမီးတို႔ smoke salmon တို႔ လဲ လံုး၀မၾကိဳက္) အေတာ္ေလး ေဂ်းမ်ားဆိုေတာ့ မစားၾကည့္ပဲနဲ႔ မၾကိဳက္ဘူးေျပာလို႔မေကာင္းဘူးေလ... ဒါနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ပန္းေဆာင္ Emu အသားေလး ေသးေသးတစ္ဖဲ့စားၾကည့္တယ္... ကိုယ့္စိတ္ပဲ မသတီလို႔လားမသိဘူး နဲနဲေလးညွီတယ္... ကိုယ့္ကို အဲဒိပံုမျပပဲ ဆပ္သားေျခာက္လို႔ေျပာေကြ်းရင္ေတာ့ စားႏုုိင္ခ်င္စားႏုိင္မယ္... ဒါေပမဲ့ ယူလိုက္တဲ့ အေသးဆံုး တစ္ဖဲ့ေတာင္ မကုန္ႏုိင္လို႔ ခပ္တည္တည္ Pantry ထဲသြားျပီး သူတို႔မျမင္ေအာင္ လႊတ္ျပစ္လိုက္ရတယ္... ျပီးေတာ့ ေရေတြအမ်ားၾကီးေသာက္ခ်လိုက္တယ္...

ေနာက္ ေန႔က်ေတာ့ သူတို႔က မိေခ်ာင္းသားထုတ္ကို ေဖာက္ျပီးစားေနျပန္ေရာ... ျပီးေတာ့ အားလံုးက မိေခ်ာင္းသားက အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ေျပာတယ္... ကြ်န္မလဲ မစားရဲေတာ့လို႔ မစားေတာ့ဘူး... ဒါေပမဲ့ အားလံုးက စမ္းစားၾကည့္ပါ... Emu သားထက္ေကာင္းတယ္ ဘာညာနဲ႔ သူတို႔လဲစားရင္ ၀ိုင္းေျပာၾကျပန္ေရာ... ဒါနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ အရင္တစ္ေခါက္ကထက္ ေသးတဲ့ အပိုင္း ေသးေသးေလးကိုပဲလက္သည္းေလးနဲ႔ စိတ္ျပီး စားၾကည့္ေတာ့... အမေလး... ညွီလိုက္တာ... ေရသတၱ၀ါဆိုေတာ့ ေရနဲ႔ညွီတာေပါ့... ကြ်န္မက အစကတည္းက ငါးတို႔ ပုဇြန္တို႔ေတာင္ အနံ႔နည္းနည္းေလးက်န္တာနဲ႔ မစားႏုိင္တာ... ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ညွီတယ္လို႔ခံစားရတယ္... ဒါေပမဲ့ ငါးၾကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ညွီမယ္မထင္ပါဘူး... ကြ်န္မလဲ ဘယ္လိုမွ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ကိုယ့္ စားပဲြေဘးက အမွိဳက္ပံုးထဲကို ေထြးခ်လိုက္မိေရာ... ေရေတြေသာက္ခ်လိုက္တယ္... စိတ္ထဲ မသန္႔လို႔ မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲခ်င္ခ်င္ မနည္းျပန္ထိန္းရတယ္... ဒါေလး ေကြ်းတာ ျဖစ္ေနလိုက္တာလို႔ ထင္ၾကမွာစိုးလို႔...

ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ သားပိုက္ေကာင္သားထုတ္ကို ေဖာက္ၾကေရာ... ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ ၀ယ္လာတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္က အန႔ံနမ္းၾကည့္ျပီး ဒီအသားက အနံ႔ရွိတယ္တဲ့... ဒီကတည္းက ကြ်န္မဒီေန႔ေတာ့ လာမေကြ်းနဲ႔ လံုး၀မစားေတာ့ဘူးလို႔ ျပင္လိုက္ျပီ... သူတို႔လို႔ လူအတြက္ေတာင္ အန႔ံရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္မအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ေသေလာက္မယ္... ဘေလာက္မွာေရးခ်င္လို႔ အနံ႔သြားရွဳၾကည့္ေတာ့ အေျခာက္မို႔ေပပဲ... အသားစိမ္းအနံ႔... ေစ်းသြားလို႔ သားသတ္ရုံတန္းေရာက္ရင္ အဲဒိမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ အသားစိမ္းေတြ အနံ႔ကို သိလားေတာ့ မသိဘူး.... အဲဒိလို အနံ႔မ်ိဳး... မေဗဒါကိုေတာ့ စားၾကည့္ပါလားလို႔ သူတို႔ မေကြ်းေတာ့ပါဘူး... ဒီတစ္ခါေကြ်းရင္ ရုံးမွာ အန္ခ်မိလိမ့္မယ္ထင္တယ္...

ခုေတာ့ အဲဒိအသား ၃မ်ိဳးမွာ မိေခ်ာင္းသားကေတာ့ ကုန္လုနီးပါးပဲ... သားပိုက္ေကာင္သားက အမ်ားဆံုးက်န္တယ္... အဲဒိအထုတ္ေတြၾကည့္ျပီး ဘာေၾကာင့္မွန္းေတာ့ မသိဘူး ကြ်န္မကေတာ့ သက္ျပင္းပဲခ်မိေနတယ္... ေနာက္ဆို က်ားသားတို႔ ျခေသၤ့သားတို႔ ဆင္သားတို႔ပါ လူေတြစားေတာ့မလားမသိဘူး... ဘုရားတားထားတဲ့ မစားအပ္တဲ့ အသား ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳးလဲ မသိဘူးရွိတယ္... အဲဒါျပန္ရွာရမွာ ပ်င္းတာနဲ႔ ဒီမွာပဲ ေမးလိုက္ေတာ့မယ္... သိရင္ မေဗဒါကို သင္ျပသြားၾကပါအံုး... ဆရာတင္တယ္ေနာ့္...

Cute and nice idea for photoshoot in bed

2011-11-02T10:14:00.003+08:00

ဘယ္အရာမဆို အိုင္ဒီယာေကာင္းဖို႔က အေရးၾကီးပါတယ္... တခ်ိဳ႕အရာေလးေတြကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္စဥ္းစား စဥ္းစား ဘယ္လို အကုန္က်ခံထား ခံထား ေနာက္ဆံုးက်ရင္ အိုင္ဒီယာေကာင္းတဲ့သူကပဲ ကုန္က်စရိတ္နည္းနည္းနဲ႔ပဲရုိက္အံုး လူၾကိဳက္ပိုမ်ားတတ္ၾကပါတယ္... မေဗဒါလဲ ေက်ာင္းက ဓာတ္ပံု assignment ေတြလုပ္မွ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ အိုင္ဒီယာမထြက္လို႔ အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္ရပါတယ္... တစ္ခါတစ္ေလ အြန္လိုင္းမွာ references ေတြရွာၾကည့္ရင္ သူမ်ားေတြလုပ္ထားေတြေတြ႔မွ ေအာ္ ဒါေလးက ဒီလုိလုပ္ရင္ လြယ္လြယ္ေလးပဲဆိုျပီး ျဖစ္ရတဲ့အခါတိုင္း "ဒါကိုဘာလို႔ ငါ့ဘာသာငါမသိပဲ သူမ်ားလုပ္တာၾကည့္ျပီးမွ နားလည္တာလဲ" ဆိုျပီး မခံခ်ိ မခံသာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္ပ်က္ရပါတယ္...

ပရုိဂရမ္းမင္း ဘာသာကို မေဗဒါ အရင္က လက္ေလွ်ာ့လိုက္တဲ့ အထဲမွာ အဲဒိျပႆနာေၾကာင့္လဲပါပါတယ္... ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေရးဆိုရင္ concept ေတြ command ေတြ အားလံုးသိပါရဲ႕ ဘယ္က စေရးရမွန္းကို မသိဘူး... သူမ်ားေရးျပီးသြားရင္ေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ရင္ နားလည္တယ္... စိတ္ဓာတ္ကို က်ေရာ... မေဗဒါလို ခံစားဖူးတဲ့သူရွိၾကလားေတာ့ မသိဘူး... ဒါေပမဲ့ ပရုိဂရမ္းမင္းကို ၾကိဳက္တဲ့သူေတြက်ေတာ့လဲ အဲလို ထိုင္စဥ္းစားေနရင္း အေျဖကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ၾကိဳးစားရတာကို ၾကိဳက္တာတဲ့... အင္းေပါ့ေလ... အေျဖရသြားရင္ေတာ့ အရမ္းကို ေပ်ာ္ရတာသိပါတယ္... မေဗဒါမွာ ပါရမီမပါလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး... ေက်ာင္းမွာ ေနာက္ semester က်ရင္ C++ ယူရေတာ့မယ္... ညစ္တယ္... ဆီပရုိဂရမ္းမင္း တတ္တဲ့သူေတြရွိရင္ ဆရာတင္ပါတယ္ေနာ္... ကူညီၾကပါ...

ကဲ... ေျပာခ်င္တာကတျခား ေရာက္သြားတာက ပရုိဂရမ္းမင္းအေၾကာင္း... လိုရင္းကို ျပန္ဆဲြရရင္... ဒီေန႔ အင္တာနက္မွာ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရွိတဲ့ ခန္းတြင္းပစၥည္းေတြနဲ႔ပဲ တန္ဆာဆင္ျပီး အိပ္ယာေပၚမွာ အိုက္တင္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရုိက္ထားတာေလးက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေနလို႔ပါ... ျပီးေတာ့ အိုင္ဒီယာေလးေကာင္းလိုက္တာဆိုျပီး သေဘာက်လို႔ အားလံုးၾကည့္ရေအာင္ ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...

ဂ်င္ ကစားမလို႔ (သို႔) စကာၤပူေရာက္ အလဲြမ်ား ၁၁

2011-10-31T15:45:00.001+08:00

ကြ်န္မ ေဖေဖက သားသမီးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ုာ္ပါးပါးေနတတ္ျပီး အလိုလိုက္တဲ့ အခါေတြရွိသလို သူျပင္းျပင္းထန္ထန္တားျမစ္ထားတဲ့ အရာေတြလဲ ရွိပါတယ္... ဥပမာ ဖဲရုိက္ျခင္း ေလာင္းကစားလုပ္ျခင္း အရက္ေသစာ ဘီယာေသာက္ျခင္း နဲ႔ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အခ်စ္၀တၱဳဖတ္ျခင္းစတာေတြပါ... အခ်စ္၀တၱဳဆိုတာကို မေဗဒါ အစအဆံုး မေန႔တေန႔ကမွ ဖတ္ဖူးတာပါ... ဒါေၾကာင့္ မေဗဒါကို အခ်စ္၀တၱဳနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ လာေျပာရင္ ဘာမွမသိသလို စာဖတ္လဲ ေႏွးလွပါတယ္... ငယ္ငယ္က ရွားေလာ့ဟုမ္းတုိ႔ ေရႊဥေဒါင္းတို႔ေတာ့ဖတ္ပါတယ္... အခ်စ္၀တၱဳေတြဖတ္ျပီး အတုယူမွား စိတ္ကစားမွာစိုးရိမ္လို႔ပါတဲ့... ဒါေပမဲ့ ခုလိုရင့္က်က္လာတဲ့အရြယ္မွာေတာ့ အခ်စ္၀တၱဳဖတ္ျခင္းကို မတားျမစ္ေတာ့ပါဘူး...

သို႔ေသာ္ အရက္ေသစာ ဘီယာ မူးယစ္ေစတဲ့အရာမွန္သမွ် ေသာက္သံုးျခင္းနဲ႔ ဖဲရုိက္ျခင္း ေလာင္းကစားျခင္းကိုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တားျမစ္ထားပါေသးတယ္... ဥပမာဆိုရင္ ခုေခတ္ၾကီးမွာ မိန္းကေလးေတြ ဘီယာ အရက္ေသာက္တာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကြ်န္မအေနနဲ႔ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏုိင္လို႔ ေသာက္ၾကတာကို ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူးလို႔ အိမ္မွာေျပာမိတာေတာင္... ေဖေဖက ကြ်န္မက ကိုရီးယားကား ဂ်ပန္ကားေတြၾကည့္ျပီး မိန္းမအရက္ေသာက္တာကို အတုယူခ်င္လို႔ ေသြးထိုးဆန္းျပီး ေျပာတယ္လို႔ ထင္လိုထင္... ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ အဲဒီေလာက္ စပ္စပ္ထိမခံဘူး... ကြ်န္မလို အသက္အရြယ္ေရာက္ေနသူအတြက္ အရက္ ဘီယာကို မိဘတားျမစ္ထားလို႔ မေသာက္ဘူးဆိုတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး... ဘယ္ကမွလဲ အတုယူတာမဟုတ္ပါဘူး... တကယ္လို႔ ကြ်န္မေသာက္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ ကိုယ့္လုပ္တာကို ကိုယ္တာ၀န္ယူႏုိင္ရင္ ေသာက္ခ်င္ေသာက္မွာပါပဲ... သို႔ေသာ္ ၁ အခ်က္က ဘာသာေရးအရေတြးလဲ ဘုရားကေတာင္တားျမစ္ထားတဲ့အရာ အဲဒါေသာက္မွ ေပ်ာ္ရရႊင္ရတယ္ဆိုတာကို လက္မခံပါဘူး... ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီေလာက္ ခါးတူးနံေစာ္ေနတဲ့ အရည္ေတြကို Coke တို႔ Sprite တို႔ေတာင္ မေသာက္ႏုိင္တဲ့ ကြ်န္မက ဘယ့္ႏွယ့္လာ ေသာက္ႏုိင္မတုံး... ကိုယ္ကိုတိုင္ကိုက မၾကိဳက္လို႔ မေသာက္ျဖစ္ပါဘူး... ဒိအတြက္ ဘယ္အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမွကလဲ "ဒီအရြယ္ထိ အိမ္ေၾကာက္တုန္း" တို႔ဘာတို႔နဲေျမွာက္ပင့္ေပးလို႔ မရပါဘူး... သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ေသာက္ေနတဲ့သူေတြရွိလဲ ကြ်န္မကေတာ့ အထင္ေသးျခင္း ရွဳံ႕ခ်ျခင္းရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး... အားလံုး ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူႏုိင္တဲ့ လူၾကီးေတြပဲ...

ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ... အိမ္မွာ ကေလးကစားစရာ ကဒ္ဂိမ္းေလးေတြနဲ႔ ကစားရင္ေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ ဂိမ္းေလးေတြက ဖဲနဲ႔ ကစားပံုျခင္းတူတယ္လို႔ ဆိုျပီး တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္တိုင္းမက်တတ္ျပန္ပါဘူး... သို႔ေသာ္ မေဆာ့ရဟုေတာ့မတားပါ... ဖဲဆိုလွ်င္လဲ ဖဲထုတ္ကိုသာ ျမင္ဖူးျပီး ဖဲရုိက္နည္းဆို၍ ယခုခ်ိန္ထိ တစ္နည္းမွ်ပင္မတတ္ပါေလ... ထိုသို႔ေသာ ကြ်န္မႏွင့္ ကြ်န္မ၏ေဖေဖတို႔ ၁ရက္ လဲြၾကပံုကေတာ့ျဖင့္....

ကြ်န္မဟာ အလုပ္ျပီးရင္ တစ္ခါတစ္ေလ အလုပ္က Gym မွာ အားကစားသြားလုပ္ေလ့ရွိပါတယ္... အဲလိုလုပ္မယ္ဆို အိမ္ျပန္ေနာက္က်တတ္ေတာ့ အိမ္ကို အလုပ္မသြားခင္ၾကိဳေျပာသြားပါတယ္... ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မက "အလုပ္ျပီးရင္ အားကစားလုပ္မလို႔ ေနာက္က်မယ္" လို႔ပဲ ေျပာေလ့ရွိလား... "အလုပ္ျပီးရင္ Gym သြားကစားမယ္" လို႔ပဲ ေျပာေလ့ရွိလား ကြ်န္မလဲ သတိမထားမိပါဘူး... မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေမေမ့ကိုပဲ ေျပာသြားေလ့ရွိတယ္ထင္ပါတယ္...

၁ရက္ေတာ့ ကြ်န္မက အလုပ္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ရင္း ေဖေဖက ဧည့္ခန္းမွာထမင္းစားေနတာေတြ႔ေတာ့ "သမီး အလုပ္ျပီးရင္ အလုပ္ကလူေတြနဲ႔ ဂ်င္သြားကစားမယ္" လို႔ ခါတိုင္းလိုပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္...

အဲဒါကိုလဲ ၾကားေရာ ကြ်န္မေဖေဖက ေဒါသအျမတ္ထြက္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေလသံကလဲ မာျပီး ကြ်န္မကို ျပန္ေျပာတယ္... "ဘာေျပာတယ္! ဘာသြားကစားမယ္?!"
ကြ်န္မကလဲ အစထဲက အသံက က်ယ္က်ယ္ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အေဖက ကိုယ္လဲ ဘာမွအမွားမလုပ္ပဲနဲ႔ အသားလြတ္ၾကီး လာေအာ္ေတာ့ နည္းနည္းေလးတင္းသြားျပီး...
"ဂ်င္သြားကစားမယ္ ေျပာတာေလ... ဘာျဖစ္လို႔လဲ" လို႔ခပ္စပ္စပ္ေမးမိတာေပါ့... ကြ်န္မစိတ္ထဲ ေဖေဖ ဘယ္ကိစၥနဲ႔ ကြ်န္မကို အျမင္မၾကည္ျဖစ္ေနလဲလို႔ပဲထင္တာေပါ့...
ေဖေဖက ပိုေဒါသထြက္လာျပီး ထမင္းပန္းကန္ေတြပါေတြ စားပဲြေပၚတင္ျပီး "ဘာေျပာတယ္?!" ဆိုျပီး အေျခတင္ျဖစ္ခါနည္း ဆဲဆဲမွ ေမေမက ေနာက္ေဖးကထြက္လာျပီး ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ျပႆနာအလံုးစံုကို ေျဖရွင္းေပးလုိက္ပါေတာ့တယ္...

"မဟုတ္ဘူး... သူက အလုပ္ျပီးရင္ အားကစားသြားလုပ္မယ္ေျပာတာ... ေလာင္းကစား ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ သြားကစားမွာ မဟုတ္ဘူး..."
ကြ်န္မဘက္ကိုလွည့္ကာ "နင့္အေဖက Gym ဆိုတာကို ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ စတဲ့ ေလာင္းကစားသြား ကစားမယ္ထင္ေနတာ" လို႔ ေျဖရွင္းလိုက္မွပဲ ကြ်န္မလဲ ရယ္မိပါေတာ့တယ္... ေနာက္မို႔ဆို Gym ကစားမယ္ေျပာမိလို႔ အရိုက္ခံရမဲ့ အေပါက္ လဲြခ်က္က...

ဒိထက္ရီရတာရွိေသးတယ္... ေဖေဖက ေမေမ့ကို မင္းက ဘယ္လိုသိလဲလို႔ေမးေတာ့... ကြ်န္မေမေမက သူ႔ရဲ႕ Story ကို ေျပာျပေတာ့ ပို၍ပင္ ရီခ်င္စရာေကာင္းေနပါေတာ့တယ္...

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က ကြ်န္မတို႔ အိမ္မွာ ေက်ာင္းသူ အိမ္ငွားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္... ေမေမတို႔က မိဘနဲ႔ေ၀းျပီး ေက်ာင္းလာတက္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို သနားတတ္ေတာ့ အိမ္မွာေနတဲ့သူလဲ ကိုယ့္သားသမီးလိုပဲ ကိုယ္ခ်က္တဲ့ ထမင္းေကြ်းပါတယ္...

တစ္ရက္ အဲဒိေကာင္မေလးက ညေနပိုင္း အျပင္ထြက္ဖို႔ ဖိနပ္စီးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေမေမက...

"သမီး ဘယ္သြားမလို႔လဲ... ထမင္းစားသြားအံုးေလ" လို႔ေျပာေတာ့

သူက "သမီး ေက်ာင္းမွာ ဂ်င္ "Gym" သြားေဆာ့မလို႔ " လို႔ေျဖေတာ့...

ေမေမက ထမင္းေတာင္မစားႏုိင္ပဲ ေလာင္းကစားသြားလုပ္မဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ပူျပီး ဆံုးမပါေတာ့တယ္...
"ကေလးရယ္ ေလာင္းကစားဆိုတာ မေကာင္းပါဘူး... သမီးတို႔ေက်ာင္းမွာ ေလာင္းကစားလုပ္လုိ႔ရတယ္ဟုတ္လား? ဒုကၡပါပဲ... "

အဲဒိေတာ့မွ အိမ္ငွားေကာင္မေလးလဲ ေခါင္းထဲက Question mark မ်ိဳးစံုထြက္သြားပံုရတယ္...

"အန္တီ သမီးေျပာတာ အားကစားသြားလုပ္မလို႔... Gymnasium ကိုေျပာတာ" ဆိုေတာ့မွ

ကြ်န္မေမေမလဲ... "ေအာ္ သိပါဘူးကြယ္... ေလးေကာင္ဂ်င္တို႔ဘာတို႔ ေလာင္းကစားသြားလုပ္မယ္ထင္လို႔ပါ" ဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရဖူးေတာ့ Gym ဆုိတာ ေလာင္းကစားမဟုတ္မွန္း အဲဒိကတည္းက ေကာင္းေကာင္းၾကီးသိသလို ကြ်န္မနဲ႔ ကြ်န္မေဖေဖၾကားက နားလည္မွဳ လဲြမွားျခင္းကိုလဲ ဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သေဘာေပါက္ခဲ့သကိုး...

စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ား အပိုင္း ၁ကေန ၁၀ ကိုေတာ့ ဒီမွာ ႏွိပ္ျပီး ဖတ္လို႔ရပါတယ္...

David Archuleta ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္

2011-10-28T10:07:00.000+08:00

American Idol runner-up David Archuleta တစ္ေယာက္ ေနာက္လထဲမွာ ဆန္တိုဇာ Resorts world မွာရွိတဲ့ Hard Rock hotel မွာ လာေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖမယ္လို႔ သိရပါတယ္...

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အေမရိကန္အိုင္ဒိုးမွာ ဒုတိယေနရာနဲ႔ နာမည္ၾကီးလူၾကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ အသံအားေကာင္းေကာင္း ေကာင္ေလးဟာ ႏုိ၀င္ဘာ ၁၉ရက္ေန႔မွာ Hotel ရဲ႕ "The Coliseum" စင္ျမင့္ေပၚမွာ ေဖ်ာ္ေျဖမွာျဖစ္ပါတယ္....

အေမရိကန္ အိုင္ဒိုးျပိဳင္ပဲြအျပီး ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ သူနာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ Crush သီခ်င္းဟာ ေခြေပါင္း ၂,၀၀၀,၀၀၀ (၂သန္း) နီးပါးေရာင္းရခဲ့ပါတယ္...

၂၀၁၀ခုႏွစ္ သူ႔ေနာက္ဆံုးထြက္ စီးရီး "The Other Side of Down" မွာ သူ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေရး အေရအခ်င္းကို စီးရီးတစ္၀က္စာေလာက္ ပူးေပါင္းေရးျပီး ျပသခဲ့ပါတယ္...

ခု သူ႔ရွဳိးပဲြလက္မွတ္ တန္ဖိုးေတြကေတာ့ ရုိးရုိးတန္း $၁၀၈ နဲ႔ VIP $၁၄၈ (ပထမ အေစာင္ ၂၀၀ သာ၊ အနီးကပ္ ႏွဳတ္ဆက္ခြင့္ရမည္) တို႔ျဖစ္ပါတယ္...

၀ယ္ယူခ်င္ရင္ေတာ့ www.gatecrash.com.sg, TicketCube နဲဲ႔ စကာၤပူစာတိုက္မ်ား... SAM စက္မ်ားမွ ၀ယ္ယူႏုိင္ပါတယ္... မေန႔က ေဖ့ဘြတ္မွာေတြ႔တဲ့အထိေတာ့ VIP ticket အနည္းငယ္က်န္ေသးတယ္လို႔ေတြ႔ပါတယ္...

ကဲ David Archuleta ရဲ႕ ပရိတ္သတ္ေတြ မသိလိုက္ရ မရွိရေလေအာင္ ဒီကေန ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...

Source from AsiaOne Sunday, Oct 23, 2011.

ရုံး cubical ေလးကို Jang Keun Suk calender နဲ႔ အလွဆင္မယ္...

2011-10-27T13:34:00.001+08:00

ရုံးမွာ meeting အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္... ကိုယ္မွာထားတဲ့ ပစၥည္းေရာက္မဲ့ေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္... သူေ႒းရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားပဲျဖစ္ျဖစ္... ကိုယ့္ေက်ာင္း စာေမးပဲြ၊ assignment dead line ေန႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မွတ္ဖို႔လိုေနပါတယ္... ရုံးသံုး ျပကၡဒိန္ရွိပင္မဲ့ ကိုယ္ထိုင္တဲ့ cubical ေလးကို ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ေလးလဲ ျပင္ဆင္ခ်င္ပါတယ္... ဒါမွလဲ အလုပ္မွာ စိတ္သက္ေတာင့္သက္သာရွိမွာပါ... ကြ်န္မတို႔ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အိမ္မွာေနရတဲ့ အခ်ိန္ထက္ ရုံးမွာေနရတဲ့အခ်ိန္က ပိုမ်ားေနတတ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ထိုင္တဲ့ ေနရာကို ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ရႊင္လန္းေစမယ့္ အျပင္အဆင္မ်ိဳးထားသင့္ပါတယ္... ရာသီခ်ိန္အလိုက္ decoration ေျပာင္းေပးျခင္းမ်ိဳးလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္လည္း ကိုယ္နဲ႔ ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြၾကား ေျပာစရာစကားပိုမိုမ်ားျပားလာျပီး ရင္းႏွီးမွဳကို ပိုေစပါတယ္... (မွတ္ခ်က္ ကိုယ့္ရုံးရဲ႕ စည္းကမ္းခ်က္ေတြမွာ အတိုင္းအတာဘယ္ေလာက္ထိ ခြင့္ျပဳလဲဆိုတာ ၾကိဳတင္ေလ့လာရန္ လိုအပ္ပါတယ္)...

မေဗဒါရဲ႕ ခုရုံးအသစ္မွာ ကိုယ္ပိုင္ Cubicalေလး ပထမဆံုးအၾကိမ္ရဖူးေတာ့ လွလွေလးျပင္ခ်င္ပင္မဲ့ ဘယ္လိုျပင္ရမလဲ စဥ္းစားမရေသးပါဘူး... ခုေတာ့ အိမ္က မေဗဒါေမြးေန႔အတြက္ အစ္မအလတ္ လုပ္ေပးထားတဲ့ scrapbook ေလးကို တင္ထားပါတယ္... ဓာတ္ပံုေတြအဲဒိထဲ ကပ္ရအံုးမယ္...

ဒီေန႔ေတာ့ ကိုယ့္စာေမးပဲြအခ်ိန္ဇယားေတြ ေမ့တတ္တာတစ္ေၾကာင္း... သူေ႒းက ဟိုကိစၥ ဒီကိစၥ ေမးရင္ ဘယ္ေန႔လဲဆိုတာကို ေမးလ္ထဲမွာ ျပန္ျပန္စစ္ေနရတာ ရွဳပ္တာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ေန႔ေတြကို အျမဲေမ့့တတ္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ အျမဲၾကည့္ဖို႔ မွတ္ဖို႔ ျပကၡဒိန္ေလးလိုလာပါတယ္... ကုမၺဏီကေပးတဲ့ ျပကၡဒိန္က ရုံးပိတ္ရက္ public holiday ေတြပါေပမဲ့ ရိုးရုိးၾကီး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ျပကၡဒိန္လွလွေလး လိုခ်င္လာပါတယ္... ဒါေပမဲ့လဲ ႏွစ္က ကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ အသစ္လဲ မ၀ယ္ခ်င္ျပန္ပါဘူး... ဘာပံုေလး ယူရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစားေတာ့ ေခါင္းထဲကို ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ အရင္ဆံုး သူက ေရာက္လာပါတယ္... ဒါနဲ႔ ရိုက္ရွုာလိုက္ေတာ့ ပထမ ၂၀၁၁ အတြက္ သူ႔ပံုနဲ႔ ၁ႏွစ္စာ ျပကၡဒိန္ ၃ခုထြက္လာပါတယ္... သူအရင္က ဆံပင္တိုနဲ႔ပံုရယ္... ခုတစ္ေလာက ဆံပင္ရွည္နဲ႔ပံုရယ္... ေနာက္တစ္ပံုက မ်က္မွန္နဲ႔ ကေလးလိုလို မ်က္လံုးကို ပြတ္ေနတဲ့ ပံုရယ္ပါ... မေဗဒါ အၾကိဳက္ဆံုး အလယ္ပံုကို ေရြးျပီး colour printer နဲ႔ စာမ်က္ႏွာ ၁မ်က္ႏွာေလာက္ အလဲြသံုးစားလုပ္လိုက္တယ္... (အမွန္ေတာ့လဲ လိုအပ္လို႔ထုတ္တာပါ... ျပကၡဒိန္က ကိုယ္အျမဲၾကည့္ျပီး မွတ္မိေနဖို႔ ကိုယ္ၾကည့္ခ်င္မဲ့ ဆဲြေဆာင္မွဳတစ္ခုရွိဖို႔ အေရးၾကီးတယ္မွတ္လား... ဟတ္... ဟတ္)...

ေဟာဒီမွာ မေဗဒါထုတ္လိုက္တဲ့ ျပကၡဒိန္ေလးကို ဒီလို ခ်ိတ္ထားတယ္... ဒီျပကၡဒိန္က ၁၂လလံုးပါတယ္... (ခ်ိတ္ျပီးတာနဲ႔ ရုံးက မန္ေနဂ်ာက လာေမးတယ္... အဲဒါ ေယာက်ာၤးလား မိန္းမလားတဲ့.... ျဗဲ.... JKS ေလးကို ေလွာင္တယ္... အဟင့္... ေအာ္ မိန္းမနဲ႔ တူလဲ ကိစၥမရွိပါဘူး... ကိုယ္ၾကိဳက္ရင္ျပီးတာပါပဲ... သူတုိ႔အတြက္လဲ ေကာင္မေလးလို႔ သေဘာထားျပီးၾကည့္လို႔ရတာေပါ့...)

JKS ျပကၡဒိန္ နဲ႔ my scrapbook and mirror (mirror to watch who's coming from behind :P)

ဒါနဲ႔ ၂၀၁၂ အတြက္ ဟိုရွာဒီရွာထပ္ရွာေတာ့ ျပကၡဒိန္က မထြက္ေသးဘူး... ပိုက္ဆံနဲ႔ေရာင္းတာေတြပဲ ေတြ႔တယ္... ဒါေပမဲ့ ၂၀၁၁ အတြက္ လအလိုက္ သူ႔ပံုေလးေတြနဲ႔ ျပကၡဒိန္ကို ႏွစ္လဲကုန္ခါနီးျပီဆိုေတာ့ ေ၀ငွထားတာေလးေတြရွိတယ္... အဲဒိပံုေလးေတြလဲလွတယ္... ဒါနဲ႔ပဲ ေဒါင္းလုပ္လုပ္ျပီး laptop monitor wallpaper အျဖစ္ထားလိုက္တယ္.... ကြ်န္မလိုပဲ JKS fan ေတြအတြက္ ကြန္ျပဴတာဖြင့္လိုက္တာနဲ႔ အထီးက်န္မဆန္ရေအာင္ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ လုပ္စရာေတြကို မွတ္မိေနေအာင္ ေစာင့္ၾကပ္ေပးမဲ့ မင္းသားေလး JKS ျပကၡဒိန္ wallpaper Nov နဲ႔ Dec ကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္...

My Laptop wallpaper

November Calender

December Calender

တို႔ေဖေဖ

2011-10-23T02:17:00.001+08:00

တို႔ေဖေဖ
စားဝတ္ေနေရး ေငြရွာေပး
ေက်းဇူးၾကီးေပ တို႔ေဖေဖ။

ကိစၥမ်ားျဖင့္ ေပၚေပါက္လွ်င္
စီရင္တက္ေပ တို႔ေဖေဖ။

အိမ္ေထာင္အေရး စီမံေပး
ေလးစားေလာက္ေပ တို႔ေဖေဖ။

စဥ္းစားေျမာ္ျမင္ ဥာဏ္ႏွင့္ယွဥ္
ပဲ့ျပင္တတ္ေပ တို႔ေဖေဖ။

ႏိုင္ငံအက်ိဳး တို႔အက်ိဳး
သယ္ပိုးႏိုင္ေပ တို႔ေဖေဖ။

"ဟာ... ေန႔တိုင္း ထမင္းဗူးယူလာတယ္... ေခြ်တာလွခ်ည္းလား..." အိမ္မွ အလုပ္ကို ထမင္းဗူးယူေလ့ရွိေသာ ကြ်န္မကို အသိျမန္မာတစ္ေယာက္ကေကာက္ခ်က္ခ် ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္... ထိုသူကို ကြ်န္မ အျပဳံးတစ္ပြင့္သာေပးလိုက္သည္... ဘာမွေျဖရွင္းျပမေနခ်င္ေတာ့ပါ... တခ်ိဳ႕အရာမ်ားသည္ ေျဖရွင္းျပေနစရာပင္မလိုေတာ့ေပ... လူတစ္ဦး၏ခံယူခ်က္ေပၚတြင္သာ မူတည္ေပသည္...

အမွန္ေတာ့ ထိုသူမျမင္လိုက္သည္မွာ ထမင္းဗူးထဲတြင္ ေသသပ္စြာထည့္ေပးထားေသာ ကြ်န္မေဖေဖ၏ ေစတနာႏွင့္ ထိုထမင္းဗူးကို စားသံုးျခင္းျဖင့္ ကြ်န္မရရွိေသာ စိတ္ဓာတ္ခြန္အား ပီတိ လံုျခံဳမွဳတို႔ကို ထိုသူ မခံစားဖူးေသာေၾကာင့္ ထိုသို႔ေကာက္ခ်က္ခ်ျခင္း သာျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္မယူဆလို႔ရသည္... ကြ်န္မသည္ အိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္းကို ခုံမင္သူျဖစ္သည္... အျပင္စာကို ၁ပတ္ေလာက္ ဆက္တိုက္စားေနရလွ်င္ပင္ ေနာက္ေန႔ အဲဒိ food court တို႔ hawker center တို႔ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ပတ္ေသာ္လည္း စားခ်င္တာ ရွာမေတြ႔တတ္ေသာ သူျဖစ္သည္... အလြန္တရာမွ အစားဂ်ီးမ်ားေသာ ကြ်န္မအတြက္ အိမ္မွ ကြ်န္မအၾကိဳက္ ေမေမစီစဥ္ကာ ေဖေဖ ခ်က္ျပဳတ္ေပးတတ္ေသာအိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္းက အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္သည္...

ထိုထမင္းဗူးကိုစားတိုင္း ကြ်န္မေဖေဖ၏ ကြ်န္မတို႔ အေပၚထားေသာ ေမတၱာႏွင့္ ေစတနာကို ခံစားလို႔ရသည္...
ထိုထမင္းစားတိုင္း ကြ်န္မတို႔ မိသားစုဘ၀ေလး မျပိဳကြဲမပ်က္စီးပဲ သိုိက္သိုက္၀န္း၀န္းရွိေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖန္တီးေပးခဲ့ေသာ ေဖေဖ့ကို ေလးစားသည္...
ထိုထမင္းစားတိုင္း ကြ်န္မတို႔ သားသမီးေတြႏွင့္ ခင္ခင္မင္မင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနတတ္ကာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့့ မိသားစုေလးကို ထူေထာင္ေပးခဲ့ေသာ ေဖေဖ့ကို ေက်းဇူးတင္သည္...
ထိုထမင္းစားတိုင္း ကြ်န္မတို႔ငယ္စဥ္အခါမွ စ၍ ယခုအခ်ိန္အထိ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕တာ၀န္ကို ရရာေနရာကေန အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေက်ပြန္ေအာင္ လုပ္ေပးေနတဲ့ ေဖေဖ့ကို အားကိုးသည္...
ထိုထမင္းဗူးသည္ ကမာၻေပၚတြင္ မည္သူ႔အတြက္မွ ပိုက္ဆံမည္မွ်ႏွင့္မွ အဖိုးျဖတ္လို႔မရပဲ ကြ်န္မအတြက္သီးသန္႔ျဖင့္သာ စီမံထားေသာ အထူးစပၸါယ္ရွယ္ ထမင္းဗူးျဖစ္သည္...
အထူးသျဖင့္ ထိုထမင္းဗူးကို စားတိုင္း ကြ်န္မ၏ မိဘႏွစ္ပါးလံုး က်န္းက်န္းမာမာျဖင့္ သက္ရွိထင္ရွား မိသားစု တသိုက္တ၀န္းထဲရွိေနတဲ့ အျဖစ္ကို သိရတိုင္း ကြ်န္မစိတ္ေအးရသည္...
ယခုအခ်ိန္အထိ ကြ်န္မဘာသာ မည္မွ်ပင္ ရပ္တည္ရွာေဖြႏုိင္ပါေစ ကြ်န္မ မိဘမ်ားမရွိေတာ့လွ်င္ဆိုသည့္အေတြးသည္ ကြ်န္မကို တစ္ထိုင္တည္း မ်က္ရည္က် ေခ်ာက္ခ်ားကာ အားအငယ္ဆံုးခံစားခ်က္ကို ေပးႏုိင္စြမ္းရွိသည္... ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုးျဖစ္သည္...

ကြ်န္မစာဖတ္ပ်င္းေသာ္လည္း ယခုကဲ့သုိ႔ စာေတြ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေရးႏုိင္ေနျခင္းသည္ ကြ်န္မ ေဖေဖ ဖတ္ေသာစာမ်ားကို ျပန္လည္ ေ၀ငွေျပာျပတတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္...
သူငယ္ခ်င္းမ်ားအလည္တြင္ အရင္ေခတ္က သမိုင္းေၾကာင္းမ်ား အထၱဳပတၱိမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အသိရွိကာေျပာႏုိင္ေနျခင္းမွာလဲ ေဖေဖစာဖတ္ကာ ျပန္ေျပာျပေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္...
ျမန္မာျပည္အတြင္း ေနရာေဒသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ခရီးသြားႏွင့္ပတ္သတ္၍ ကြ်န္မတြင္ ေ၀ငွစရာမ်ားရွိေနျခင္းမွာလဲ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔ လိုက္ပို႔ေပးခဲ့ၾက၍ျဖစ္သည္...
ကြ်န္မ ေရွးသီခ်င္းေတြ (တြံေတးသိန္းတန္၊ ျပည္လွေဖ၊ ေမရွင္၊ မျမရင္၊ သုေမာင္၊ ကိုျမၾကီး၊ စႏၵရားခ်စ္ေဆြ၊ စသည္ျဖင့္)သီခ်င္းေတြကို ထန္ကတိုင္းက်က် သီဆိုတတ္ျခင္းသည္လည္း ကြ်န္မေဖေဖ၏ အလြန္အက်ဴး သီခ်င္းၾကိဳက္တတ္ကာ တေနကုန္ဖြင့္ထားေသာ (တနည္းအားျဖင့္) ကြ်န္မတို႔အား နားဒုကၡေပးတတ္ေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာၾကားေနရျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္...

ကြ်န္မရံဖန္ရံခါ ေဖေဖႏွင့္ သေဘာထားကြဲလြဲေသာ အခ်ိန္မ်ားရွိေသာ္လည္း ကြ်န္မဘ၀ရဲ႕ အဓိက အေရးၾကီးဆံုး ေန႔စဥ္လည္ပတ္မွဳမ်ားတြင္ ကြ်န္မ ေဖေဖႏွင့္ ေမေမက မရွိမျဖစ္သာျဖစ္သည္... သူတို႔ ျမန္မာျပည္ ေခတၱျပန္သြားလွ်င္ပင္ အိမ္ျပန္လာတိုင္း ၾကိဳသူမရွိေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ တံခါးဖြင့္၀င္ရကာ တိတ္ဆိတ္ ေမွာင္မဲေနေသာ အိမ္ထဲကို ၀င္ရတာပင္ ကြ်န္မအတြက္ လစ္ဟာခ်က္တစ္ခုပင္... ေန႔တိုင္း နားဒုကၡမခံႏိုင္၍ ျငဴစူျဖစ္ေသာ ေဖေဖ့၏ သီခ်င္းၾကီး သီခ်င္းခံ အသံမ်ားမၾကားေတာ့လဲ အိမ္ၾကီးက ေျခာက္ေသြ႔လြန္းလွသည္... ေန႔တိုင္း ျမန္မာျပည္ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ သတင္းမ်ားကို ဖြင့္မည့္သူမရွိေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ျမန္မာျပည္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ သတင္းမ်ား အဆက္ပ်က္ရသည္...

ဒီေန႔ဟာ ကြ်န္မခ်စ္လွစြာေသာ ေဖေဖရဲ႕ ေမြးေန႔ျဖစ္တယ္... ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳနဲ႔ အားကစားသိပ္မရွိတဲ့ ကြ်န္မ ေဖေဖအတြက္ က်န္းမာေရးကို အနည္းနဲ႔ အမ်ားလိုက္စားျဖစ္ေအာင္ သူ႔အတြက္ Wii game စက္ေလး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္၀ယ္ေပးလိုက္တယ္... စက္ပစၥည္းအသစ္အဆန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ဂိမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ါသနာပါတတ္တဲ့ ေဖေဖ့အတြက္ က်န္းမာေရးအရလဲ လွဳပ္ရွားျဖစ္ေအာင္တစ္ေၾကာင္း စကၤာပူေရာက္ကာ ပ်င္းေနေသာ ေဖေဖအတြက္ အပ်င္းေျပစရာ အသစ္တစ္ခုရသြားေစရန္ ကြ်န္မ စီစဥ္၀ယ္ေပးခဲ့တာျဖစ္တယ္... ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ အလုပ္က ျပန္လာတာနဲ႔ အခန္းထဲ၀င္ ရတဲ့အခ်ိန္ကို ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္တတ္တဲ့ ကြ်န္မတို႔ေတြလဲ ေဖေဖနဲ႔ အနည္းနဲ႔ အမ်ားအခ်ိန္တူတူသံုးကာ မိသားစုၾကိဳးပိုမိုခိုင္ျမဲေစရန္ျဖစ္သည္... ဒါေပမဲ့ ခု၀ယ္လာတဲ့ ဂိမ္းေခြက Mario sport Mix ထဲမွာ ကြ်န္မထင္သေလာက္ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွားစရာသိပ္မလိုဘူးျဖစ္ေနတယ္... လက္ထဲက wii remote ေလး နည္းနည္းလွဳပ္ရုံနဲ႔တင္လံုေလာက္ေနတယ္... အဲဒါ ဘာဂိမ္းက ေကာင္းလဲ သိရင္ အၾကံေပးသြားၾကပါအံုး...

ဂိမ္းေတြကို အရမ္း စိတ္မ၀င္စားခဲ့တဲ့ ကြ်န္မ ဒီေန႔၀ယ္လာျပီးမွ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ေတာ့ Wii က Function

အေတာ္ေလးစံုသဗ်ိဳ႕.... လတ္တေလာ Wii Channels ပါျပီးသားေတြက Wii နဲ႔ Nintendo GameCube games ေတြ ကစားလို႔ရတယ္... Mii channel ဆိုတာမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အေကာင္ကို Customize လုပ္လို႔ရတယ္... Photo Channel ဆိုတာမွာ SD card က ဓာတ္ပံုနဲ႔ ဗီြဒီယိုေတြကို တီဗီြမွာ တခါတည္းၾကည့္လို႔ရတယ္... အင္တာနက္နဲ႔ ဆက္လိုက္ရင္ Wii Shop Channel မွာ channel အသစ္ေတြနဲ႔ တျခားဟာေတြ Download လုပ္လုပ္ ေရွာ့ပင္းပဲလုပ္လုပ္ရတယ္... Forecast Channel မွာ ကမာၻအႏွံ႔က ရာသီဥတု အေျခအေနေတြကို ၾကည့္လို႔ရတယ္... News channel မွာ ကမာၻအႏွံ႔က သတင္းေတြၾကည့္လို႔ရတယ္... function ေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ ဒါေပမဲ့ အကုန္ေတာ့လုပ္မၾကည့္ရေသးဘူး... သိပ္မလုပ္တတ္ေသးတာလဲပါတယ္... သိတဲ့သူမ်ား အၾကံေပးသြားၾကပါအံုး...

ဒါနဲ႔ လိုရင္းကိုျပန္သြားရရင္... ဒီႏွစ္ ေဖေဖ့ေမြးေန႔အတြက္ သမီးစိတ္ထဲက လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးခ်င္တာကေတာ့ ေဖေဖ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ ခ်စ္ေမေမရယ္ သမီးေတြရယ္နဲ႔အတူ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနထိုင္ႏုိင္ပါေစလို႔...

Interview with Real Steel Child star Dakota Goyo

2011-10-20T17:49:00.004+08:00

လက္ရွိ ရုံတင္ျပသေနတဲ့ Real Steel ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားရဲ႕ ႏွလံုးအိမ္ျဖစ္တဲ့ သရုပ္ေဆာင္ Dakota Goyo နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းထားတာေလးေတြကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္... ဒီဇာတ္ကားရဲ႕ မင္းသားဟာ နာမည္ေက်ာ္ သရုပ္ေဆာင္ Hugh Jackman ဆိုေသာ္ညား ဒီဇာတ္ကားမွာ ကေလးငယ္ရဲ႕ အေဖကို ရင့္က်က္လာေအာင္ တြန္းအားေပးရတဲ့ အဓိကအခန္းက ပါ၀င္ေနရတာပါ... သူဟာ အရင္က အသံသရုပ္ေဆာင္အျဖစ္ ကေလးအစီအစဥ္ "Arthur"... ဟိုတစ္ေလာက ရုံတင္သြားတဲ့ "Thor" ဇာတ္ကားမွာ Thor ငယ္ငယ္က ကေလးသရုပ္ေဆာင္အေနနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္သြားခဲ့ပါတယ္... သူ၈ႏွစ္သားမွာ Resurrecting the Champ (၂၀၀၇)ဆိုတဲ့ဇာတ္ကားမွာ Young Artist Award for Best Performance in a Feature Film - Young Actor Age Ten or Younger ဆုကို Nominated စာရင္းထဲပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္... သို႔ေသာ္ ယခု Real Steel ကားမွာ အဧိက သရုပ္ေဆာင္ ေနရာကို ပထမဆံုး ခုန္တက္သြားႏုိင္ခဲ့တာပါ...

ေမး။ ။ သားမွာ တီဗီြ အစီအစဥ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရုပ္ရွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုထက္ထိ သရုပ္ေဆာင္လာသမွ်ထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုး ဇာတ္ေကာင္ရွိလား?

Goyo။ ။တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကြ်န္ေတာ္ သရုပ္ေဆာင္လာသမွ် ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္လာသမွ် ဇာတ္ေကာင္ေတြအားလံုးကို ၾကိဳက္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ခုကားမွာ Max က သူ႔အေဖ ခ်ားလီး(စ္) ကို ခပ္ရုိင္းရုိင္း စကားေျပာတယ္... ဒါေပမဲ့ အဲဒါက တမ်ိဳးေတာ္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္... အျပင္မွာ ကြ်န္ေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမကို အဲလို ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူးေလ...

ေမး။ ။ ခ်ားလီး(စ္)က လူအရိပ္အေျခ နဲ႔ အလိုက္မသိတတ္ဘူး... အဲလိုမ်ိဳး ဇာတ္ေကာင္မ်ိဳးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ျပီးအလုပ္လုပ္ရတာ ဘယ္လို ခံစားရလဲ?

Goyo။ ။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ relationship မွာ Max ကေတာင္ အုပ္ထိန္းသူ (မိဘ) လိုျဖစ္ေနတယ္... ခ်ားလီး(စ္) က Max ကို ကေလးေနရာကေန အေဖပံုစံေရာက္ေအာင္ လုပ္လိုက္တာ... သူ႔အေမက ေသသြားျပီ သူဟာ အရမ္း၀မ္းနည္းျပီး စိတ္ဓာတ္က်ေနမွာ အသိသာၾကီး ဒါေပမဲ့ သူ႔ အေဖကို သူျပန္ရလိုက္တယ္... အရင္က အေဖမပီသတဲ့ သူ႔အေဖကို အေဖတစ္ေယာက္လို ျပဳမူႏုိင္ေအာင္ သူလုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္...

ေမး။ ။ သားမွာေရာ Max လို personality ရွိလား?

Goyo။ ။ လံုး၀ပဲ... ကြန္ျပဴတာနဲ႔ စက္ပစၥည္းေတြ စိတ္၀င္စားတာကလဲြလို႔ သူနဲ႔တူတာ ဘာမွမရွိဘူး... ကြ်န္ေတာ္က PS3 ကစားရတာ အရမ္း ၾကိဳက္တယ္... UFC တို႔ Call of Duty တို႔ ကစားရတာ ၾကိဳက္တယ္...

ေမး။ ။ စက္ရုပ္ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ရေတာ့ ဘယ္လိုေနလဲ?

Gayo။ ။ စက္ရုပ္ေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ၾကာလာရင္ သူတို႔ဟာ တကယ့္လူေတြျဖစ္သြားတယ္... သူတို႔မွာ personality ရွိတယ္... ခံစားခ်က္ရွိတယ္ ဒီေတာ့ သူတို႔နဲ႔ အၾကာၾကီး အလုပ္လုပ္လိုက္ရင္ သူတို႔ဟာ တကယ္ျဖစ္သြားတယ္... ေနာက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္က စက္ရုပ္ေတြကို ခ်စ္တယ္... သူတို႔နဲ႔ အလုပ္တူတူလုပ္ရဖုိ႔ဆိုတာ အရင္က တခါမွ မစဥ္းစားမိခဲ့ဖူးဘူး...

ေမး။ ။ Rise of the Guardians ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားမွာ အသံ သရုပ္ေဆာင္အေနနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တာ ဘယ္လိုေနလဲ?

Goyo။ ။ အဲဒါက တကယ္ၾကီးတဲ့ action ဇာတ္ကားပဲ Ewan McGreger နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတာ ေကာင္းတယ္... သူက အေတာ္ေလး ရီရတယ္...

ေမး။ ။ ဒါဆို အဲဒိ ေနာက္ခံစကားေျပာတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တုန္းက စတီဒီယိုထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းလား တျခားသူေတြနဲ႔လား?

Goyo။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ၾကဳံဖူးသမွ် အသံဖမ္း စတီဒီယိုေတြမွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ေယာက္ပဲေျပာရတာပါ... ဇာတ္ကားအားလံုးျပီးသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္းေျပာထားတာေတြကို ေပါင္းလိုက္တာ ၾကည့္ရေတာ့ အရမ္းမိုက္တယ္...

ေမး။ ။ Real Steel ဇာတ္ကား ေအာင္ျမင္လာမယ္လို ထင္လား?

Goyo။ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒိကားမွာ အားလံုးအတြက္ တစ္ခုခုေတာ့ ေပးခဲ့ဖို႔ ပါတယ္... အဲဒိကားက ၾကည္ႏူးေစတယ္... ဒိအျပင္ action - ထိုးႏွက္မွဳ၊ ေအာ္ဟစ္မွဳ၊ အငိုခန္း၊ ေပ်ာ္စရာအခန္း စတဲ့ စိတ္ခံစားမွဳေတြ ျပည့္ေနတဲ့ ဇာတ္ကားျဖစ္တယ္... သင္တို႔ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ခံစားခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ လက္ေ၀ွ႔ထိုးေနရလိမ့္မယ္...

ေမး။ ။ သားဒီကားကို ၾကည့္ေတာ့ ေနာက္ဘာလာမယ္ဆိုတာ သိေနတာေတာင္ စိတ္ထဲမွာ ခံစားျပီး ၀မ္းနည္းတာေတြ ရွိလား..?

Goyo။ ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စာေရးဆရာ John Gaden ေရးထားတာ ဒီထက္ေကာင္းတာ မရွိေလာက္ေတာ့ပါဘူး... ကြ်န္ေတာ္ ဒီကားကို ၅ ခါၾကည့္ျပီးျပီ... ၾကည့္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္ အားမေပးတဲ့ မငိုတဲ့ မရီတဲ့ အခါမရွိပါဘူး... ဒီဇာတ္ကားရဲ႕ မိနစ္တိုင္းကို ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္... ကြ်န္ေတာ့ ေသြး၊ ေခြ်း၊ မ်က္ရည္ေတြက ဒီကားထဲမွာပါ... ကြ်န္ေတာ့အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ ၾကီးမားတဲ့ ရလာဒ္တစ္ခုျဖစ္ျပီး ကြ်န္ေတာ့ကိုယ္ကြ်န္ေတာ္လဲ ဂုဏ္ယူပါတယ္...

ေမး။ ။ အနာဂတ္မွာ ဘယ္လို ဇာတ္ေကာင္စရုိက္မ်ိဳးေတြ သရုပ္ေဆာင္ခ်င္လဲ?

Goyo။ ။ ကြ်န္ေတာ္က 3:10 To Yuma လိုကားမ်ိဳးကို ၾကိဳက္တယ္ ျပီးေတာ့ Western Movies ကားမ်ိဳးကို သရုပ္ေဆာင္ခ်င္ပါတယ္... Western movies ေတြသရုပ္ေဆာင္ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္ထင္တယ္... ဒါေပမဲ့ super hero ကားမ်ိဳးေတြဆိုရင္လဲ မိုက္တာပဲ...

ေမး။ ။ ဘယ္ superhero ကို အၾကိဳက္ဆံုးလဲ?

Goyo။ ။ Marvel characters ေတြ အကုန္လံုးကို ၾကိဳက္တယ္... အၾကိဳက္ဆံုးက ၂ေယာက္ရွိတယ္... ဘယ္သူ႔ကို ပိုၾကိဳက္လဲ ေရြးလို႔မရဘူး... The Hulk ကို အရမ္းၾကိဳက္တယ္... အရမ္းေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ကားပဲ... The Hulk ကားေတြ အကုန္ၾကည့္ျပီးျပီ... ျပီးေတာ့ Iron man, Iron man ကို အျမဲၾကိဳက္ခဲ့တာ...

ေမး။ ။ ဒါဆို Jon Favreau (director of IRON MAN) နဲ႔ အလုပ္တူတူလုပ္ခ်င္လား ?

Goyo။ ။ Iron Man! ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းၾကိဳက္တယ္... သူ ဒီကားကို ျပဳလုပ္ရာမွာ အရမ္းေတာ္ခဲ့တယ္... ေနာက္ျပီး Cowboys and Aliens လဲ အရမ္းေကာင္းတယ္... အဲဒိကားထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြလို သရုပ္ေဆာင္ျပီး အရူးလိုလိုက္ေျပာေနတာ အေမ့ကိုေတာင္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္တယ္... တစ္ခ်ိန္လံုး အဲကားပဲ ၾကည့္ေနတာ...

ေမး။ ။ တီဗီြအစီအစဥ္မွာေရာ ရုပ္ရွင္ေရာ လုပ္ဖူးသြားျပီဆိုေတာ့ ခု ရုပ္ရွင္မွာပဲ ေနဖို႔ စိတ္ကူးရွိလား?

Goyo။ ။ ရုပ္ရွင္ေတြရုိက္ရတာကို ခုေပ်ာ္ေနတယ္... ရုပ္ရွင္ေတြဆက္ရုိက္တာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္...

ေမး။ ။ တစ္ေန႔မွာ ဘယ္သူနဲ႔ အလုပ္လုပ္ခ်င္ဆံုးလဲ?

Goyo။ ။ ကြ်န္ေတာ္ Spielberg နဲ႔ အလုပ္တူတူလုပ္ခ်င္တယ္ သူ႔ကိုတစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးပင္မဲ့လဲ သူ႔ေကာင္းေၾကာင္းေတြၾကားတယ္... မဟုတ္ပဲေတာ့ လူေတြက ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး... သူက သေဘာေကာင္းတယ္လို႔ၾကားတယ္... သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္...

Real Steel ရုပ္ရွင္ကားဟာ ခုရုံတင္ျပသေနျပီး Goyo ဟာ Personality ေကာင္းျပီး Hollywood ခရီးကို ေအာင္ျမင္စြာလွမ္းေလွ်ာက္ေနပါတယ္...

Source GeekTyrant
http://www.mcgeeks.com/exclusive-interview-real-steel-child-star-dakota-goyo

Real Steel - Movie review

2011-10-18T16:35:00.000+08:00

ဒီ႐ုပ္႐ွင္ကားကုိ ေၾကာ္ျငာေတြ႔ကတည္းက ၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာပါ... ၾကည့္ခ်င္ရတဲ့ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ၂ ခ်က္ရွိပါတယ္... ၁ ခ်က္က Hugh Jackman က မင္းသားျဖစ္တာ တစ္ေၾကာင္း... ေနာက္ ၁ခ်က္ကေတာ့ ရုပ္ရွင္ကားေတြမွာ အဓိက ကေလးသရုပ္ေဆာင္ေလးေတြပါရင္ ကြ်န္မက သေဘာက်ပါတယ္... အထူးသျဖင့္ သရုပ္ေဆာင္ကေလးက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းရင္ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္...

ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ေၾကာ္ျငာၾကည့္ကတည္းက ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္... သို႔ေသာ္ တကယ္သြားၾကည့္လွ်င္လဲ ပရိတ္သတ္ကို စိတ္မပ်က္ေစပါဘူး... ကြ်န္မကေတာ့ သေဘာက်ပါတယ္... ေနာက္ဆံုးခန္းမွာဆို ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ ကိုယ္ပါလိုက္ငိုေနမိေသးတယ္... (အသည္းငယ္တတ္လို႔ပါ)...

ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းကေတာ့...
၂၀၂၀ ခုႏွစ္မွာ စက္ရုပ္ေတြကို လူေတြအစား boxing ကစားခိုင္းျပီး ေလာင္းကစားလုပ္ၾကတာ ေခတ္စားလာခဲ့ပါတယ္... ခ်ားလီး(စ္) ဟာ ယခင္က လက္ေ၀ွ႔သမားေဟာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ျပီး ခုအခါမွာေတာ့ တရားမ၀င္ စက္ရုပ္လက္ေ၀ွ႕ပဲြမွာ ယွဥ္ျပိဳင္ရင္း အရွဳံးေတြမ်ားကာ အေၾကြးေတြ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္... သူပိုင္တဲ့ Ambush ဆိုတဲ့ စက္ရုပ္ၾကီးဟာ Ricky ဆိုတဲ့လူပိုင္တဲ့ Black Thunder ကြ်ဲနဲ႔ ျပိဳင္တိုက္ခိုက္ရင္ ရွဳံးခဲ့လို႔ အေၾကြးေတြတင္တဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ သူ႔ဆီကို သူ႔ အရင္ ရည္းစား ဆံုးပါးသြားေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားျခင္းခံရတဲ့အျပင္ သူ႔မွာ သူမထားခဲ့တဲ့ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ သားတစ္ေယာက္အတြက္ အုပ္ထိန္းခြင့္ရွိေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္... ထိုကေလးငယ္ကို သူ႔အရင္ရည္းစားရဲ႕ အစ္မျဖစ္သူ (ကေလးရဲ႕ အေဒၚျဖစ္သူ)က ေမြးစားခ်င္သျဖင့္ အုပ္ထိန္းခြင့္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ လာေရာက္ အေၾကာင္းၾကားတာျဖစ္ပါတယ္...

ေရဆာတုန္း ေရတြင္းထဲက်သလိုျဖစ္သြားတဲ့ ခ်ားလီး(စ္)ဟာ... သူ႔ သားကို ၾကည့္ေတာင္ မၾကည့္ပဲ ေဒၚလာ $100,000 ေပးရင္ ေပးမယ္ဟု အေဒၚရဲ႕ ခင္ပြန္းျဖစ္သူနဲ႔ ညွိလိုက္ပါတယ္... သို႔ေသာ္ ၾသဂုတ္လေရာက္တဲ့အထိေတာ့ ကေလးကို သူက ခဏၾကည့္ေပးရမယ္ျဖစ္ပါတယ္...

ထိုသို႔ျဖင့္ သူ၏သား Max နဲ႔ စတင္ေတြ႔ရွိခဲ့ပါတယ္... သူ႔သားကလဲ သူ႔ထက္ပင္ ဂ်စ္ကန္ကန္ ေခါင္းမာတတ္ကာ ထက္ျမတ္ေသာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္... သူ႔အေဖ သူ႔ကို ေငြျဖင့္ေရာင္းစားသည္ကိုလဲ ေကာင္းစြာနားလည္သူျဖစ္ပါတယ္... သို႔ေသာ္ အေဖတူသားပီပီ သူကလဲ ကြန္ျပဴတာဂိမ္းနဲ႔ စက္ရုပ္မ်ားကို ၀ါသနာထံုသူျဖစ္ပါတယ္... ခ်ားလီး(စ္) ဟာ သူ႔သား ေရာင္းစားလို႔ ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ တစ္ခ်ိန္က နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ စက္ရုပ္ Noisy Boy ကို ၀ယ္ယူကာ ထပ္မံယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့ေသာ္လည္း ထိန္းခ်ဳပ္မွဳ မကြ်မ္းက်င္ေသာေၾကာင့္ ထပ္မံျဖတ္ဆီးခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္...

ခ်ာလီး(စ္)ဟာ သူ႔သားနဲ႔ သတၱဳေတြပစ္တဲ့ ေနရာကို ခိုး၀င္ကာ အသံုးျပဳလို႔ရမဲ့ စက္ရုပ္အပိုင္းအစမ်ားကို ရွာေဖြဖို႔ သြားခဲ့ပါတယ္... အဲဒိမွာ သူ႔သား Max မေတာ္တဆ ေခ်ာက္ထဲျပဳတ္အက် ကမ္းပါးမွာ ထြက္ေနတဲ့ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ စက္ရုပ္ရဲ႕လက္နဲ႔ ျငိျပီး အသက္ခ်မ္းသာခဲ့ပါတယ္... Max ဟာ ေျမၾကီးေတြကိုဖယ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ATOM ဆိုတဲ့ စက္ရုပ္ကို ရွာေတြ႔ျပီး သူ႔အသက္ကို ကယ္တဲ့ စက္ရုပ္ကို ယူလာခ်င္ပါတယ္... ခ်ာလီး(စ္)က သေဘာမတူေသာ္လည္း သူ႔အားသူကိုးကာ ဇြတ္ယူလာခဲ့ပါတယ္... ဒီအခါမွာေတာ့ ခ်ာလီး(စ္) Max နဲ႔ စက္ရုပ္ ATOM တို႔ရဲ႕ ဂႏၵ၀င္ခရီးလမ္း ေအာင္ပဲြေတြစတင္လာတဲ့အျပင္.... အေဖနဲ႔ သားရဲ႕ သံေယာဇဥ္ နားလည္မွဳ ဂရုစိုက္မွဳ တူညီမွဳေတြလဲ စတင္လာပါေတာ့တယ္... ခ်ားလီး(စ္)တစ္ေယာက္ သူ႔သား Max ရဲ႕ လိုအင္ကို ျဖည့္စည္းေပးႏုိင္ပါ့မလား... Max ကေရာ သူ႔အေဖကို ခ်စ္သလား မုန္းသလား... ဖန္သားျပင္ေပၚမွာရွဴစားၾကပါရွင္... ေအာက္က ေ၀ဖန္ေရးမွာေတာ့ spoiler ေတြပါတဲ့အတြက္ spoiler alert ေအာက္ပိုင္းကို မၾကိဳက္လွ်င္ ဆက္မဖတ္ၾကေစရန္....

ေ၀ဖန္ေရး...

မေဗဒါ ေရးျပီဆိုကတည္းကေတာ့ မေဗဒါၾကိဳက္တဲ့ ကားမို႔ဆိုတာ သိသာပါတယ္... မေဗဒါၾကည့္ခ်င္တဲ့ Hugh Jackman ကို အပိုစာလား ၀တ္စံုေတြ မပါပဲ သာမာန္ပံု ၾကည့္ရတယ္... ကေလးေလးကလည္း မေဗဒါထင္တာထက္ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး စတိုင္မိုက္သလို သရုပ္ေဆာင္ကလည္း superb ပဲ... (အဲလို ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ သားေလးလိုခ်င္တယ္)... အစက Hugh Jackman ၾကည့္ခ်င္လို႔သြားတာ ျပန္လာေတာ့ အဲဒိကေလးကို အသဲစဲြသြားတယ္...

Animation ေတြကေကာင္းေတာ့ တကယ့္လူနဲ႔ စက္ရုပ္ေတြကို ရိုက္တဲ့အတိုင္းပဲ... ဘယ္လိုလုပ္လဲ အၾကမ္းဖ်င္း သိခ်င္လို႔ ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့... Animatronics ဆိုတဲ့ နည္းကို အသံုးျပဳျပီးရုိက္သတဲ့... ရွင္းျပရင္ လိုရင္းေပ်ာက္မွာဆိုးလို႔... ဒိထက္သိခ်င္ရင္ Google လုိက္ေနာ္... မေဗဒါလဲ ရွင္းျပရေလာက္ေအာင္ မသိလို႔... လူေတြ လက္ေ၀ွ႔ထိုးတဲ့ကားၾကည့္ရင္ ရင္ေမာရလြန္းလို႔ ခုေတာ့ စက္ရုပ္ေတြထိုးတာဆုိေတာ့ နည္းနည္းေျဖသာေသးတယ္... အဲဒိစနစ္အျပင္မွာထြင္လိုက္လဲေကာင္းတာပဲ...

ဒီလိုကားမ်ိဳးဟာ ေနာက္ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာကို မွန္းလို႔ရတဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးပါ... အဆံုးဘယ္လိုသတ္မလဲဆိုတာလဲ ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္... သို႔ေသာ္ ဒီကားဟာ သားအဖ ၂ေယာက္ၾကား သံေယာဇဥ္က ရင္ကိုေအးျမေစျပီး အၾကမ္း အလြမ္း ဟာသ လွဳပ္ရွားမွဳ စိတ္ခံစားမွဳ စတာေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ဇာတ္ကားေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္....

Spoiler
ဒီကားမွာ Hugh Jackman ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ ခ်ားလီး(စ္)ဟာ တာ၀န္မယူတတ္တဲ့ တဇြတ္ထိုးသမား သူ႔အတြက္ပဲ သူၾကည့္ကာ ဖခင္ေကာင္းမပီသသူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္... သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုအနားမွာ နားလည္ေပးတဲ့သူေတြရွိတယ္... သူ႔သားေလးဟာ သူ႔ထက္ငယ္ပင္မဲ့ သူ႔ထက္ရင့္က်က္တယ္လို႔ ကြ်န္မျမင္တယ္... ဘယ္ဟာ လုပ္သင့္တယ္ မလုပ္သင့္ဖူးဆိုတာကို အေျခအေနၾကည့္တတ္တယ္... ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္စြမ္းရွိတယ္...သူ႔အေဖက သူနဲ႔ေနရင္ ဘ၀အတြက္မေကာင္းလို႔ သူ႔အေဒၚေတြေနာက္ထည့္ေတာ့ သူ႔မွာ စက္ရုပ္ ခ်န္ပီယံ Zeus နဲ႔ စိန္ေခၚထားတဲ့ ပဲြကို ျပိဳင္ခ်င္လို႔ မလိုက္ခ်င္ပင္မဲ့ သူလိုက္သြားခဲ့တယ္... ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ သူဟာ သူ႔အေဖကို ခြင့္လႊတ္ျပီး သူ႔အေဖ ထူးခြ်န္ထက္ျမတ္တာကို ဂုဏ္ယူတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္...
ေနာက္ဆံုးခန္းမွာ သူ႔အေဖက စက္ရုပ္ကို Shadow detection mode ကို ေျပာင္းျပီး သူထိုးတဲ့ပံုအတိုင္းလိုက္ထိုးတဲ့ အခန္းမွာ... သူ႔သားေလးက သူ႔အေဖကိုၾကည့္ျပီး ဂုဏ္ယူ ၀မ္းသာတဲ့ မ်က္ရည္က်တဲ့ အခန္းမွာ ကြ်န္မေတာ္ေတာ္ေလး heart ထိလို႔ လိုက္ငိုမိေသးတယ္... သူ႔သားဟာ သူ႔အေဖကို နားလည္ေပးတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေဖာ္ျပပါတယ္... ဒီဇာတ္လမ္းအသိမ္းမွာ သားအဖ ၂ေယာက္ အတူတူေနမလား... သူ႔ကို ေမြးစားထားတဲ့ အေဒၚလင္မယားနဲ႔ပဲေနမလားဆိုတာကေတာ့ ဒိြဟပြားစရာပါ... ရုပ္ရွင္သေဘာအရ သားအဖ ၂ေယာက္တူတူေနတယ္ဆိုျပီးျဖစ္သြားႏုိင္သလို (အရင္ေခတ္က ရုပ္ရွင္ကားမ်ား ပံုစံ)... reality အတိုင္း သူ႔သားက သူ႔ေမြးစားမိဘ သူ႔အေဒၚေတြနဲ႔ပဲေနတယ္ဆိုျပီး ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္.... spoiler ေျပာရရင္ေတာ့ ကေလးက သူ႔အေဒၚေတြနဲ႔ပဲေနရမွာပါ... ဒါဟာလဲ ကြ်န္မစိတ္ထင္ေတာ့ ကေလးအတြက္ပိုေကာင္းတဲ့ ေရြးခ်ယ္မွဳပါ... အေဖနဲ႔တူတူမေနရလို႔ စိတ္မေကာင္းသလိုျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏုိင္ေပမဲ့... သူ႔အေဒၚကလဲ ကေလးကို ခ်စ္ရွာပါတယ္... တိုးတက္ဖို႔လမ္းရွိပါတယ္...

ဒါနဲ႔ အဲဒိကားထဲက Max အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္သြားတဲ့ ကေလးေလးရဲ႕ နာမည္ကေတာ့ Dakota Goyo လို႔ေခၚပါတယ္... (Dakota Funning ရဲ႕ေမာင္မဟုတ္ပါဘူး) သူ႔ကို စက္ရုပ္နဲ႔ တူတူ ကတဲ့ အခန္းေတြမွာ ဒီကေလးေလး ေတာ္ေတာ္ cool ျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးမိတယ္... ၾကီးလာရင္ေတာ့ ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ထင္တာပဲ... ၾကီးလာရင္လဲ မင္းသားျဖစ္ဖို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္... ဒီကေလးဟာ သူ၈ႏွစ္သားမွာ Resurrecting the Champ (၂၀၀၇)ဆိုတဲ့ဇာတ္ကားမွာ Young Artist Award for Best Performance in a Feature Film - Young Actor Age Ten or Younger ဆုကို Nominated စာရင္းထဲပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္... အဲဒိကားရွာၾကည့္အံုးမယ္...

Hugh Jackman နဲ႔ Dakota Goyo ကို ဒီကားနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး အင္တာဗ်ဴးထားတာကို ေနာက္ပိုစ့္နဲ႔ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါအံုးမယ္...

Shooting Starေလး လက္သည္းေပၚ ဆိုးၾကရေအာင္

2011-10-06T17:32:00.002+08:00

ကိုယ့္လက္သည္းေလးေပၚမွာ shooting Star ပံုလွလွေလး ဆိုးၾကရေအာင္...

ပထမဆံုး လက္သည္းမပ်က္စီးေအာင္ နဲ႔ လက္သည္းနီၾကာရွည္ခံေစရန္ Base coat ေအာက္ခံ လက္သည္းဆိုးေဆးကို ဆိုးပါ....

ဒုတိယအေနနဲ့... ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ေအာက္ခံ အေရာင္ကို ဆိုးပါ... အျဖဴ သို႔မဟုတ္ အမဲ သို႔မဟုတ္ ေကာင္းကင္ျပာေရာင္ေလးေတြဆိုရင္ လိုက္ဖက္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္... ကြ်န္မကေတာ့ အေပၚမွာ ေရႊေရာင္ဆိုးမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ အနက္ေရာက္ကို ေအာက္ခံထားလိုက္ပါတယ္... ေျခာက္တဲ့အထိ ေခတၱေစာင့္ပါ...

ျပီးလွ်င္ အေပၚမွ ေရႊေရာင္အလက္ သို႔မဟုတ္ ေငြေရာင္ အလက္ ကို လက္သည္းကို ျဖတ္ျပီး ၾကယ္ေၾကြေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းပံုအတိုင္းဆိုးပါ... အျဖဴအခံဆိုးထားတဲ့သူမ်ားအတြက္ အျပာေရာင္ သို႔ ပန္းေရာင္စတဲ့ ထင္ေပၚမဲ့အေရာင္မ်ားကို သံုးႏုိင္ပါတယ္... ၾကယ္ေၾကြလမ္းေၾကာင္းကို အျပင္ဘက္ (outward) သို႔မဟုတ္ အတြင္းဘက္ (inward) ကုိယ္ လြယ္ကူမယ္ထင္သလို ဆိုးလို႔ရပါတယ္... မေဗဒါက အျပင္ဘက္ထြက္တာကို လက္သန္လို႔ အဲလိုပဲဆိုးလိုက္ပါတယ္...

မွတ္ခ်က္။ ။ ထိုသို႔ ဆိုးဖို႔အတြက္ အထူးထုတ္လုပ္ထားတဲ့ ဆိုးတံေသးေသးေလးပါတဲ့ stripper nail art polish ကိုသံုးရပါတယ္... အဲဒိ stripper ေတြက ရုိးရုိးလက္သည္းနီေတြထက္ ေစ်းအနည္းငယ္ၾကီးပင္မဲ့ nail art ကို စိတ္၀င္စားတဲ့ ပ်ိဳပ်ိဳေမတို႔အတြက္ အလြန္ အသံုး၀င္တဲ့အတြက္ အေျခခံ ကိုယ္လိုအပ္မဲ့ထင္တဲ့အေရာင္ကို ယ္ကာတျခားအေရာင္မ်ားေအာက္ခံထားျပီးဆိုးႏုိင္ပါတယ္...ကြ်န္မကေတာ့ ေရႊေရာင္၊ ေငြေရာင္နဲ႔ အစိမ္းေရာင္ေလးကို ၀ယ္ထားပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ အေျခခံေရာင္ျဖစ္တဲ့ အျဖဴနဲ႔အနက္ကိုလဲ ထပ္၀ယ္ဖို႔လိုေနျပီထင္ပါတယ္... မေဗဒါဆိုးထားတာ ၾကယ္ေၾကြတဲ့ လမ္းေၾကာင္းက အရမ္းၾကီးျပီး သိပ္မလွဖူးျဖစ္ေနပါတယ္... ေလာဘၾကီးျပီး မေပၚမွာစိုးလို႔ ဆိုးလိုက္တာ အရမ္းမ်ားသြားပါတယ္.. ထိုသို႔မျဖစ္ေအာင္ သင္ခန္းစာယူပါေလ... :P

ေဟာဒီလို brush ေသးေသးေလးပါတဲ့ လက္သည္းနီနဲ႔ ေဟာဒီလို ၾကယ္ေၾကြလမ္းေၾကာင္းကို ဆဲြပါ.. မေဗဒါဆဲြသလို လမ္းေၾကာင္း သိပ္မၾကီးသြားေစရန္ သတိျပဳပါ...

ေနာက္ဆံုး အဆင့္အေနနဲ႔ မေဗဒါမွာ အသင့္ရွိျပီးသား ၾကယ္ေလးေတြပါတဲ့ လက္သည္းနီကေန သြားၾကားထိုးတံေလးနဲ႔ ၾကယ္တစ္လံုးစီကို ယူျပီး ၾကယ္ေၾကြလမ္းေၾကာင္းရဲ႕ ထိပ္နားေလးမွာ တင္လိုက္ပါတယ္...

ၾကယ္ေလးတင္ျပီးသြားျပီ သိပ္ေတာ့ မျမင္ရသလိုပဲ...

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အားလံုးေျခာက္သြားျပီဆိုလွ်င္ ေျပာင္လက္သြားေစရန္၊ ၃မ်ိဳးလံုး ပူေပါင္းသြားေ၀ရန္ႏွင့္ ဆိုးထားေသာလက္သည္းမ်ား ၾကာရွည္ခံေစရန္၊ ပဲ့ထြက္ျခင္းေလ်ာ့နည္းေစရန္ ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ Top Coat ကို ထပ္ဆိုးပါတယ္... ဒါဆိုရင္ေတာ့ Shooting Star လက္သည္းအႏုပညာျပီးဆံုးပါျပီ... အားလံုး လက္သည္းမွာ ၾကယ္ပြင့္ႏုိင္ၾကပါေစေနာ္....

ကုန္ေပါက္ျဖစ္ေနတဲ့ မေဗဒါရဲ႕ လက္သည္းနီ collection ပါ... I like it

Lee Min Ho and Park Min Young တကယ္ စံုတဲြ ျဖစ္မျဖစ္?

2011-10-04T16:44:00.008+08:00

"City Hunter" ရုပ္ရွင္ကားထဲမွာ တဲြဖက္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ မင္းသားေခ်ာ လီမင္ဟိုနဲ႔ မင္းသမီးေခ်ာ ပတ္(ခ္)မင္ေယာင္း တို႔ ၂ဦးဟာ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားအျပီး ဆက္လက္ေတြ႔ဆံုလည္ပတ္ေနၾကတာကို ေတြ႔ရွိတဲ့ ပရိတ္သတ္အခ်ိဳ႕နဲ႔ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ ေမးျမန္းခ်က္မ်ား အင္တာနက္မွာဓာတ္ပံုႏွင့္တကြ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာျပီးေနာက္ ၾသဂုတ္လ ၂၂ ရက္ေန႔မွာ သူတို႔ ၂ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခုလို ရင္းႏွီးေနတာ (တနည္းအားျဖင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနတာ) ၁ လေလာက္ရွိျပီျဖစ္ေၾကာင္း သူတို႔ ေအးဂ်င့္ေတြက ခုလို ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္...

လီမင္ဟိုရဲ႕ ေအဂ်င္စီ StarHaus Entertainment Agency က ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူက "သူတို႔ ၂ေယာက္ အလုပ္အတူတူလုပ္စဥ္ အခ်ိန္အတြင္း၊ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္၀င္မွဳကို ခံစားလို႔ ရခဲ့ပံုရပါတယ္... ခုဆိုရင္ သူတို႔ဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပိုနားလည္လာႏုိင္တဲ့ အဆင့္ေရာက္ေအာင္ ေလ့လာေနၾကပါတယ္"Park Min Young ရဲ႕ King Kong Entertainment Agency ကေတာ့ "သူတို႔ ၂ေယာက္ ဒီရုပ္ရွင္ကားမွာ အတူတူ သူရုပ္ေဆာင္တုန္းက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေပးအယူ အေတာ္ေလး မွ်ပါတယ္.. ၾကည့္ရတာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ရုိက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ သံေယာဇဥ္တြယ္ျပီး ဇာတ္ကား ရုိက္အျပီးမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္၀င္စားခဲ့ပံုရပါတယ္"
Source: www.allkpop.com

၂ဦး လံုးရဲ႕ ေအးဂ်င့္ေတြက "သူတို႔ ၂ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စတင္စိတ္၀င္စားလာတာ ၁လေလာက္ေတာ့ ရွိပါျပီ... က်န္တာကေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ႕ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဒီထက္ပိုျပီးေတာ့ မေျပာၾကားႏုိင္ပါဘူး" လို႔ ေျဖၾကားခဲ့ပါတယ္...

ထိုအေျဖကို အင္တာနက္မွ ပရိတ္သတ္မ်ားႏွင့္ သတင္းေထာက္မ်ားက သူတုိ႔ ၂ေယာက္ ခ်စ္သူျဖစ္ေနၾကျပီဟု ယူဆပါတယ္... (ကြ်န္မဆိုလဲ ယူဆမွာပဲ.. ဒါေပမဲ့လဲ relationship ဆိုတာ ရွဳပ္ေထြးပါတယ္... ဒီေတာ့လဲ အျပစ္မေျပာပါဘူး)... တခ်ိဳ႕ကလဲ ၀မ္းသာၾကသလို မင္းသားပရိတ္သတ္တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စိတ္မေကာင္းၾကပါဘူး... (မင္းသားရည္းစားရတာနဲ႔ သူတို႔ စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ နားမလည္ႏုိင္ပါဘူး... ဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ မၾကိဳက္လဲ သူတို႔ရမွာက်ေနတာပါပဲ... ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့မင္းသား ေပ်ာ္ရင္ျပီးတာပါပဲ... ေတာ္ပါေသးရဲ႕ Boys over flower ထဲက မင္းသမီးၾကီးနဲ႔ မဟုတ္တာကိုပဲ ကြ်န္မက ေက်နပ္လွျပီ... ဒီမင္းသမီးေလးနဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္လို႔ ထင္တယ္)...

သို႔ေသာ္ ၾသဂုတ္လ ၂၃ရက္ေန႔မွာ လီမင္ဟိုရဲ႕ ေအဂ်င္စီက သူတို႔ ၂ေယာက္ ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ေသးပါဘူးဆိုတာကို သတိရွိရွိ ျပန္လည္ ျငင္းဆန္လိုက္ပါတယ္... ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူက "သူတို႔၂ေယာက္ သိတာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာျပီျဖစ္တဲ့အတြက္ ခုဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ေနၾကပါျပီ... City Hunter ဇာတ္ကားအျပီးမွာ သူတို႔ ၂ေယာက္ အျပင္မွာ ေတြ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္... ဒါကို ခ်ိန္းေတြ႔တယ္လို႔ ေျပာဖို႔ ခက္ပါတယ္... သူတို႔၂ေယာက္ ခုမွ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စိတ္၀င္စားရုံပဲရွိပါေသးတယ္... တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ပိုသိတဲ့အခ်ိန္က်မွ သူတို႔ေတြ ခ်စ္သူျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္... ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ေနျပီဆိုတာကို ေျပာဖို႔ ေစာပါေသးတယ္... သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒီထက္ပိုျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး..." လို႔ ေျပာၾကား ျငင္းဆိုခဲ့ပါတယ္...

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ဘယ္မင္းသား၊ မင္းသမီး ရည္းစားရသြားျပီ ၾကိဳက္ေနၾကျပီဆိုတာက သတင္းအခ်က္အလက္တစ္ခု အေနနဲ႔ စိတ္၀င္စားလို႔ ဖတ္တာေလာက္ပဲရွိပါတယ္... မင္းသားရည္းစားရလုိ႔ အသဲကဲြတာတို႔ မင္းသမီးကို မုန္းတဲ့ ပရိတ္သတ္မ်ားလာတာတို႔ မျဖစ္သင့္ပါဘူး... အဲဒိမင္းသမီးနဲ႔ မၾကိဳက္လဲ သူက ကိုယ့္လာၾကိဳက္မွာမွ မဟုတ္တာ... ၂ဦး ၂ဖက္ေက်နပ္ေနရင္ျပီးတာပါပဲ... အဓိကက ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသား မင္းသမီး ေပ်ာ္ရင္ျပီးတာပါပဲ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ ၂ေယာက္က ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသား မင္းသမီးျဖစ္တာတစ္ေၾကာင္း .. အသက္အရြယ္မတိမ္းမရိမ္းနဲ႔ ၂ေယာက္လံုးကို လိုက္ဖက္တာတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ ကြ်န္မကေတာ့ သူတို႔ တစ္ကယ္ၾကိဳက္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ ၀မ္းသာပါတယ္လို႔.... သတင္းကို သိတာ ၁လေက်ာ္ေနပင္မဲ့ မအားလို႔ မတင္ျဖစ္တာ... ခုမွ တင္ျဖစ္ေတာ့ သိတဲ့သူေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနေလာက္ျပီ...

Source: www.allkpop.com

Changes VS Thinking VS My LIFE

2011-09-30T17:51:00.003+08:00

ဘ၀မွာ ေသခ်ာတဲ့ အရာကို ျပပါလို႔ဆိုရင္ ေျပာင္းလဲျခင္းသေဘာတရားကိုပဲ လက္ညွဳိးထိုးျပရမွာျဖစ္ပါတယ္... လူ႔ဘ၀ဟာ တစ္သက္မတ္တည္းသြားေနတဲ့ လမ္းေျဖာင့္တစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး... အေျခအေနေတြ အခ်ိန္အခါေတြအလိုက္ ကြ်န္မတို႔ေတြ ေရြးခ်ယ္ရတယ္... ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ရတယ္... လိုအပ္တဲ့ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ ျပဳလုပ္ရပါတယ္... အေျပာင္းအလဲဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမွဳေတြကေန ကြ်န္မတို႔ေတြဟာ သင္ယူၾကတယ္ ညွဳိႏွဳိင္းၾကတယ္ ေတြးေခၚနားလည္ၾကပါတယ္...
ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ ေျပာင္းလဲမွဳ
ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အေနအထိုင္ ေျပာင္းလဲမွဳ
ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ဘ၀အေပၚထားတဲ့ အျမင္နဲ႔ ယံုၾကည္မွဳေတြေျပာင္းလဲမွဳ
အဲဒိ အျမင္ေပၚမူတည္ျပီး ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ အမူအက်င့္တံု႔ျပန္မွဳေတြ ေျပာင္းလဲမွဳ ေတြျဖစ္ေပၚေနတာပါ...

ယေန႔ ကြ်န္မေရာက္ေနတဲ့ ကြ်န္မရပ္တည္ေနတဲ့ ေနရာ အေတြးအေခၚ ယံုၾကည္မွဳဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ကနဲ႔ တူခ်င္မွတူေတာ့မယ္... ေကာင္းလာတာလဲ ရွိမယ္... ဆိုးသြားတာလဲရွိမယ္.... ဒါေပမဲ့ ေကာင္းတယ္ဆိုးတယ္ဆိုတာေတြကို ဘာေပတံနဲ႔မွ အေသအခ်ာတိုင္းလို႔မရဘူး... အားလံုးက တစ္ေယာက္စီရဲ႕ အျမင္ေပၚမွာမူတည္တယ္... (စာၾကြင္း... မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုတယ္ဆိုတာကို အမ်ားက လက္ခံထားတဲ့ စံနဲ႔တိုင္းတတ္ၾကတယ္... ဒါေပမဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ထဲက သူ႔ေရြးခ်ယ္မွဳဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မထိခိုက္ဖူးဆိုရင္ေတာ့ သူ႔စံနဲ႔ပဲ တိုင္းသင့္တယ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္... )...

လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ဘာေတြေျပာင္းလဲသြားလဲ အဲဒိေျပာင္းလဲမွဳေတြက ကိုယ့္ကို ဘယ္လို သက္ေရာက္မွဳရွိလဲဆိုတာကို သတိထားဆင္ျခင္ေနသင့္တယ္... ဒီလိုမွ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပိုနားလည္လာေစႏုိင္တယ္... ကြ်န္မဘ၀ရဲ႕ ေျပာင္းလဲမွဳေတြ အေတြးအေခၚေတြကို ကြ်န္မအေတြ႔အၾကဳံေပၚမူတည္ျပီး ဒီဘေလာ့ေပၚမွာ ခ်ေရးျခင္းျဖင့္ မေတြ႔ၾကံဳဖူးေသးတဲ့သူေတြကိုလဲ ကြ်န္မ အေတြးေတြကို မွ်ေ၀သလို စာဖတ္သူေတြရဲ႕ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳ အေျပာင္းအလဲေတြကိုလဲ သတိထားဆင္ျခင္ျဖစ္ေအာင္ အားေပးဖို႔ ရည္ရြယ္တယ္...

နိဒါန္းေတြကို ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေရးေနတာ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး... ကြ်န္မဘ၀အတြက္ အထိုက္အေလွ်ာက္ၾကီးမားတဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြကို ကြ်န္မ ဒီႏွစ္ထဲမွာ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္... ၁ ခုက ကြ်န္မယခင္က တက္ခဲ့တဲ့ အင္ဂ်င္းနီးယားရင္းေမဂ်ာကေန ယခု ကြ်န္မ စိတ္ပါ၀င္စားတဲ့ Multimedia Technologies and Design ဆိုတဲ့ ေမဂ်ာကို ကြ်န္မရဲ႕ ေရွ႕ဆက္ပညာေရးအတြက္ ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္... ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္မ ၄ႏွစ္နီးပါး အလုပ္လုပ္လာတဲ့ အလုပ္ကေနျပီး ေနာက္အလုပ္တစ္ခုေျပာင္းလိုက္တယ္...ဒီလို အေျပာင္းအလဲတစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ဖို႔ ကြ်န္မအတြက္ မလြယ္ကူတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါ... ယခင္က စိတ္နဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအေျပာင္းအလဲကို လုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး... ခုလို လုပ္ျဖစ္သြားဖို႔ ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေျပာင္းလဲမွဳ အေတြးအေခၚနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ေျပာင္းလဲမွဳ ေတြအမ်ားၾကီးမူတည္ပါတယ္...

၁) ပညာေရးလမ္းေၾကာင္း အေျပာင္းအလဲ

ဒါဆို ဘယ္လို အေတြးအေခၚေတြ ေျပာင္းလဲမွဳက ကြ်န္မကို ဒီလိုင္းကို ေရြးေစခဲ့တာလဲ... လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မွဳကို သူတို႔ရဲ႕ အုပ္ထိန္းသူေတြ ပတ္၀န္းက်င္ေတြ လူေတြသတ္မွတ္ထားတဲ့ ေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူးဆိုတာေတြက ေဘာင္ခတ္ထားေလ့ရွိတယ္... ဒါကလဲ လံုးလံုးမွားတယ္လို မဆိုႏုိင္ပါဘူး... ကိုယ္ဘာလုပ္ခ်င္မွန္း ေရေရရာရာ ဘာကို စိတ္၀င္စားမွန္း မသိေသးခင္မွာ လူၾကီးေတြရဲ႕ လမ္းျပမွဳနဲ႔ လမ္းမွန္ေပၚေရာက္သြားတဲ့သူေတြလဲ အမ်ားၾကီးပါပဲ... ကြ်န္မလဲ လူၾကီးေတြရဲ႕ စီမံလမ္းျပမွဳေၾကာင့္ ယေန႔ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို ေရာက္လာတဲ့အတြက္ အင္ဂ်င္နီးယားရင္းေရြးခ်ယ္ခဲ့ရမွဳကို ေနာင္တေတာ့ မရပါဘူး... (အဲဒိအခ်ိန္က အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါက ဒီလမ္းက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနတာတစ္ေၾကာင္း ကြ်န္မကိုယ္တိုင္လဲ ဘာကို စိတ္၀င္စားမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိတာကတစ္ေၾကာင္း ေၾကာင့္ပါ)...

အင္ဂ်င္နီးယားရင္းကို မမုန္းဘူးဆိုေပမဲ့ ကြ်န္မ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ အားတက္သေရာ ျဖစ္လွတယ္ေတာ့ မဟုတ္လွပါဘူး... (personally... ဆရာ၀န္ထက္စာရင္ေတာ္ပါေသးတယ္... ကြ်န္မအတြက္ကိုေျပာတာေနာ္)... အခ်ိန္တန္စာေမးပဲြေအာင္ လူတန္းေစ့ အလုပ္ရ၊ ပိုက္ဆံရွာ ဒါေတြအားလံုးကို သူမ်ားတန္းတူ ကြ်န္မလိုက္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မဘာကို သြားသတိထားမိလဲဆိုေတာ့ ကြ်န္မ အလုပ္လုပ္ေနတာ ပိုက္ဆံရရုံသက္သက္ပါပဲ... အလုပ္အတြက္ ဘာခံစားခ်က္မွမရွိပါဘူး... ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ စိတ္၀င္စားမွဳလဲမရွိဘူး... ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္လဲမရွိဘူး... ငါ့ ရာထူးနဲ႔ ဒီေလာက္လခနဲ႔ ေက်နပ္တယ္... ပိုခိုင္းရင္လဲမၾကိဳက္ဘူး... အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ ေဒါင္ဆိုတာနဲ႔ ျပန္ခ်င္တယ္... အလုပ္ထဲက လူေတြကိုလဲ ခင္လွတယ္မရွိပါဘူး... ဒါေတြက ကြ်န္မေက်ာင္းျပီးစ အသက္ ၂၁ အရြယ္က ခံယူခ်က္ေတြပါ...

အခ်ိန္နဲ႔ ဒီေရဟာလူကို မေစာင့္ဆိုတဲ့အတိုင္းပဲ အဲဒိစီးေၾကာင္းထဲ ေမ်ာေနလိုက္တာ ၁ႏွစ္ျပီး ၁ႏွစ္ သတိမထားမိလိုက္ခင္မွာပဲ ကုန္ဆံုးသြားတယ္... ဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ ပတ္၀န္းက်င္က သူငယ္ခ်င္းေတြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြက ပညာေရးေတြ ေရွ႕ဆက္ရင္း ေက်ာင္းျပီးတဲ့သူကျပီး ကိုယ့္ေနာက္မွ စကာၤပူမွာ ေက်ာင္းတက္တဲ့သူက ခုဆို ဆက္လုပ္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းျပီးခါနီးေတြျဖစ္လာ... ဒီေတာ့ ကြ်န္မ ေရွ႕ဆက္ဖို႔ စစဥ္းစားရျပီ... ဒီတစ္ခါေတာ့ ကြ်န္မအခ်ိန္ေပးျပီး စဥ္းစားတယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကြ်န္မ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္းနဲ႔ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတာေတြကို ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္တယ္... ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားမရဘူး.... ဟိုေယာင္၀ါး၀ါး ဒီေယာင္၀ါး၀ါး... ဘယ္အရာမွ အညံ့စာရင္းထဲ မပါခဲ့ပင္မဲ့ ထူးခြ်န္တဲ့ စာရင္းထဲလဲ မပါခဲ့ဘူး... သူမ်ားေတြ ေရြးလို႔ သူမ်ားေတြလုပ္လို႔... ဒါကေတာ့ ေက်ာင္းျပီးရင္ အလုပ္ေပါလို႔ လခေကာင္းလို႔... ဆိုတဲ့ သူမ်ားေတြတိုင္းတဲ့ စံနဲ႔ ကြ်န္မဘ၀ကိုလိုက္တိုင္းတယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ အမ်ားပဲေလ... အားလံုး ဒီလိုလုပ္မွေတာ့ ကိုယ္လိုက္မလုပ္ရင္ က်န္ခဲ့မွာေပါ့ဆိုတဲ့ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ ပဲ ဘ၀ကို ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တယ္...

သူမ်ားစံနဲ႔ ကိုယ္ေရြးတဲ့လမ္း...

ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ အလုပ္ရွာေတာ့လဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းပဲ... လခေကာင္းသလား မေကာင္းဘူးလားဆိုေတာ့လဲ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ရတဲ့ အလုပ္ေပၚပဲ မူတည္တာပဲ... ကိုယ္ယူခဲ့တဲ့ ေမဂ်ာနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းက်တဲ့ အလုပ္ မရလဲ ၀င္လုပ္ရတာပဲ... လုပ္ငန္းခြင္၀င္ေတာ့ ထိေတြ႔ရတာလဲ ကိုယ္ပဲ... လုပ္ငန္းမွာ ကိုယ္ေပ်ာ္လား မေပ်ာ္လားဆိုတာလဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ပဲ... ျပသနာျဖစ္လဲ ကိုယ္ပဲရွင္းရတာပဲ... ဘယ္အရာမဆို ဘ၀ဆိုတဲ့ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ သူမ်ားသတ္မွတ္ခဲ့တဲ့ စံေတြနဲ႔ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ခါးစည္းခံရတာပဲ.... သူမ်ားေတြ စံေနာက္လိုက္လဲ ကိုယ္က ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့သူမို႔ ဒီတာ၀န္ဟာ ကိုယ့္ေပၚမွာပဲရွိတယ္... မိဘေတြက ဒါေကာင္းတယ္ဆိုျပီး ဒါလိုက္လုပ္ပင္မဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ္ပဲ ရင္ဆိုင္ရမွာပဲ... တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ မိဘေတြ အေပါင္းအသင္းေတြဆိုတာ ေဘးကေန စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားေပးေဖာ္ပဲရွိတာ... ကိုယ္ကသာ ကိုယ့္ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ေနရတာ... အဲဒိအခါမွာ သူမ်ားစံနဲ႔ ကိုယ္ေရြးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို ကြ်န္မ ေနာင္တရတယ္... ေနာင္တဆိုတာ ေနာင္မွရတယ္ဆိုေပမဲ့ ေနာက္ျဖစ္မဲ့အတြက္ေတာ့ ျပင္ဆင္ဖို႔ အခ်ိန္ရွိေသးတယ္... ေျပာင္းလဲဖို႔ဆိုတာ ေနာက္က်တယ္မရွိဘူး....

စိတ္၀င္စားမွဳကို ရွာေဖြျခင္း...

လူတစ္ေယာက္ဟာ သူစိတ္၀င္စားတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္တဲ့အခါမွာ ပိုျပီး ထိထိေရာက္ေရာက္ အက်ိဳးရွိရွိလုပ္ေဆာင္ႏုိင္တယ္... ကြ်န္မ၀ါသနာပါတာ... ကြ်န္မၾကိဳက္တာ ငယ္ငယ္က ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘူး... ဒါေပမဲ့ အိမ္မွာ တီဗီြေစာင့္နတ္လို႔ နာမည္္ရေလာက္ေအာင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ၾကည့္တယ္... စကာၤပူစေရာက္ျပီး ေက်ာင္းတက္ေတာ့လဲ စာက်က္ရင္ေတာင္ တီဗီြဖြင့္ျပီး တီဗီြေရွ႕ထိုင္က်က္လို႔ အိမ္မွာအတူေနတဲ့ အခန္းေဖာ္ေတြက စာေမးပဲြမရွိဘူးလားလို႔ ေမးခံရတဲ့ အထိပဲ... ရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ရင္း Behind the scene ေတြျပရင္ "ေအာ္ ဒီလိုရုိက္တာပါလား... လုပ္တာပါလား" ဆိုျပီး ကြ်န္မစိတ္၀င္စားတယ္ သေဘာက်တယ္... အဲဒိထိလဲ ကြ်န္မဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုတာကို ထုတ္ေျပာရမွာ ရွက္တယ္... မျဖစ္ႏုိင္တာကို ေျပာတယ္ဆိုျပီး ၀ိုင္းေလွာင္ၾကမွာ ၀ုိင္းရီၾကမွာကို ေၾကာက္တယ္...

ဒါေပမဲ့ ကမာၻေပၚမွာ ဒါရုိက္တာ အလုပ္က မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးလို႔ လူေတြကထင္ေနရင္ ခု ဒါရုိက္တာျဖစ္ေနတဲ့ သူေတြက ေမြးကတည္းက တံဆိပ္တပ္ခံထားလို႔လား... ဥပမာ ကိုရီးယားက အဆိုေတာ္ မင္းသား Rain ဟာ စစခ်င္းမွာ ရုပ္ဆိုးလို႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးဆိုျပီး ဘယ္ Entertainment agency ကမွ လက္မခံခဲ့ပင္မဲ့ ခုေတာ့ ကမာၻအဆင့္ထိတက္ႏုိင္တဲ့ ကိုရီးယား ဂုဏ္ေဆာင္မင္းသားျဖစ္ေနတာပဲ... ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ၀ါသနာပါတာကို လုပ္ဖို႔ေတာ့ ျပင္းျပတဲ့ စိတ္ဆႏၵနဲ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွဳေတာ့လိုတယ္...

ေၾကာက္စိတ္...

ဒီအခါက်ျပန္ေတာ့ ကြ်န္မမွာ ေနာက္ထပ္ေၾကာက္စိတ္တစ္ခု၀င္လာတယ္... ငါ့မွာ အဲေလာက္ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခ်င္စိတ္ရွိရဲ႕လား... အလုပ္တစ္ခုကို စျပီးရင္ အဆံုးမသတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးတစ္ခု ကြ်န္မမွာရွိေနတာကိုလဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေသခ်ာသိပါတယ္... (ဒါေပမဲ့ ျပင္ႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါတယ္...) ကိုယ္တစ္ခါမွ မလုပ္ၾကည့္ဖူးေတာ့ ဒီလိုင္းဟာ ကိုယ္နဲ႔ ကိုက္လား မကိုက္လား... ကိုယ့္အတြက္ တကယ္ အဆင္ေျပတဲ့ အလုပ္ျဖစ္ပါ့မလား... ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီလိုင္းကို လုပ္မယ္ဆိုရင္ အရင္ဆံုး ရင္ဆိုင္ရမွာက ကိုယ့္မိဘေတြကို... ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းကို... ျပီးေတာ့ မျမင္ေတြ႔ရေသးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္း... အျပိဳင္အဆိုင္မ်ားတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အျမဲနီးပါး အေလာတၾကီးလုပ္ကိုင္ရတဲ့ လုပ္ငန္း သဘာ၀... အခ်ိန္အတိအက် သတ္မွတ္မွဳမရွိတဲ့ လုပ္ငန္းသဘာ၀... စစခ်င္း ၀င္လာသူအတြက္ လခလုပ္စားနည္းျပီး အလုပ္အခြင့္အလန္းနည္းတဲ့ သေဘာသဘာ၀ရွိတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ ကြ်န္မေၾကာက္မိျပန္တယ္...

"နင္လုပ္ႏုိင္ပါ့မလား" လို႔ ဘယ္သူမွမေမးခင္ "ငါလုပ္ႏုိင္ပါ့မလား" လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ျပန္ေမးၾကည့္ရင္ေတာင္ ေက်ာထဲ ခ်မ္းစိမ့္သြားတယ္... ဒီလိုင္းကို ယူျပီး ျဖစ္သမွ် အက်ိဳးအျပစ္အတြက္ တစ္ေယာက္တည္း ေခါင္းညိမ့္တာ၀န္ယူဖို႔ အသင့္ျဖစ္ျပီလား... ဘာမွ ျဖစ္မလာတဲ့အခါ မိဘေတြက အျပစ္တင္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္... ပတ္၀န္းက်င္က လက္ညွဳိးထိုး ေလွာင္ေျပာင္တာတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကြ်န္မခံႏုိင္မွာလား... ကြ်န္မ မခ်င့္မရဲပါပဲ...

စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ အခ်ိန္ေတြကလဲ ကုန္ေနတယ္... ေနရမဲ့ လူ႔သက္တန္းပ်မ္းမွ် ၇၀-၈၀ ေလာက္မွာ သူမ်ားတိုင္းတဲ့ စံနဲ႔ပဲ ကြ်န္မဘ၀ကိုဖတ္ေနတာ တစ္စိတ္ၾကိဳးသြားျပီ... မၾကိဳးစားၾကည့္ပဲနဲ႔ "ငါလုပ္ခဲ့လိုက္ရင္ ျဖစ္မွာ" "လုပ္ၾကည့္ခဲ့ရင္ေကာင္းသား" ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဒိြဟပြား လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနမဲ့အစား ၾကိဳးစားၾကည့္လိုက္တာက ပိုျပီး အဓိပၸါယ္ရွိရွိ စိတ္ေက်နပ္နပ္ေနရမယ္လို႔ ကြ်န္မထင္တယ္... ျဖစ္မလာခဲ့ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး ကိုယ္ၾကိဳးစားခဲ့ျပီးျပီပဲဆိုျပီး စိတ္ဒံုးဒံုးခ်လိုက္ႏုိင္တယ္...

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး ေက်ာင္းေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္... Entrance project ေတြ လုပ္ဖို႔လိုေတာ့ လုပ္ျပီးတင္တယ္... ပန္းခ်ီေတြ ဒီဇိုင္းေတြ ၀တၱဳေတြေရးခိုင္း ဆဲြခိုင္းျပီးတင္ရတယ္... ဒါေပမဲ့ reject ေတြထိတယ္... ကိုယ္တက္ခ်င္တဲ့ ေမဂ်ာကို ေခၚတဲ့ အခ်ိန္ေစာင့္ရ... တင္ျပီး reject ထိလို႔ ထပ္ေစာင့္ရနဲ႔ အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းေနသလိုမ်ားျဖစ္ေနလားလို႔ ေတြးမိသလို... reject ထိလိုက္တိုင္းမွာ ငါဟာ ဒီလိုင္းနဲ႔ သင့္ေတာ္ရဲ႕လား ငါ့မွာ ဒီလိုင္းနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ပါရမီေရာရွိရဲ႕လားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ၀င္မိတယ္... မိဘေတြက ေက်ာင္းတက္ခိုင္းေနတာေရာ၊ သူမ်ားေတြေက်ာင္းဆက္တက္ေနၾကျပီ ကိုယ္ကေတာ့ က်န္ခဲ့ျပီဆို တဲ့ဖိအားေတြရွိေနပင္မဲ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က "ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ တစ္ခုကို ေစာင့္ေနတာဟာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတယ္လို႔ မေခၚဘူး" ဆိုတဲ့ အားေပးစကားေၾကာင့္ စိတ္ေျဖသာခဲ့တယ္... ကြ်န္မ မိဘေတြကလဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြ်န္မကို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အားေပး ပံ့ပိုးခဲ့တယ္... အဲဒိအတြက္လဲ ကြ်န္မ အမ်ားၾကီး စိတ္သက္သာရာရသြားတယ္...

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ရင္ဆိုင္ခ်ိန္...

ခုဆိုရင္ ကြ်န္မ စိတ္၀င္စားတဲ့ ပညာရပ္ကို သင္ယူဖို႔ ေက်ာင္းစတင္တက္ေနျပီ... ပထမဆံုးပဲ ကြ်န္မရင္ဆိုင္ရတာက ကြ်န္မ သိပ္ညံ့တဲ့ ပန္းခ်ီပညာ... ပန္းခ်ီဆိုတာ Multimedia ရဲ႕ အေျခခံပဲ... ဂိမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္.... ေၾကာ္ျငာပဲျဖစ္ျဖစ္... ရုပ္ရွင္ပဲျဖစ္ျဖစ္... Storyboarding လို႔ေခၚတဲ့ တကယ္ပံုမေပၚခင္ အားလံုးကို ျမင္ေအာင္ ဆဲြျပရတဲ့ အၾကမ္းပန္းခ်ီဆိုတာ မရွိမျဖစ္ပဲ... အဲဒိမွာတင္ ကြ်န္မ စတင္ျပီး ရုန္းကန္ရျပီ... ခဲတံေတြ ေရာင္စံုခဲတံေတြနဲ႔ လက္မွာလဲ ခဲေတြေပပြျပီး... အတန္းထဲမွာ ဆဲြဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္က ဘယ္က စဆဲြရမွန္းမသိ... ဘယ္လိုဆဲြရမွန္းမသိ... တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ့လဲ ဘယ္တုန္းကတည္းက တတ္ထားလဲမသိ ေတာ္လိုက္တာ... ဒါေပမဲ့ အတန္းထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ေနရတာ မဟုတ္ပါဘူး... တျခားလူေတြလဲ မေျပာရင္သာရွိမယ္ သူ႔ဟာနဲ႔ သူ ရုန္းကန္ေနၾကတာေတြရွိပါတယ္... ဆဲြတတ္တဲ့သူဆိုတာ အနည္းအက်ဥ္းပါ... အတန္းထဲမွာ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ အနည္းစုကိုလဲေတြ႔ရေတာ့"ေအာ္ သူတို႔လဲ သူတို႔လုိခ်င္တာ လုပ္ခ်င္တာကို ခုလုပ္တာပဲ ... ေနာက္က်တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး" ဆိုတဲ့ ကြ်န္မအေတြးလိုပဲ သူတို႔ေတြးၾကလို႔ ေနမယ္... ကြ်န္မကေတာ့ အဲဒိအေတြးကို သူတို႔ အရြယ္မေရာက္ခင္မွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့လို႔ အားပိုရွိသြားပါတယ္...

ကိုယ္သိခ်င္တဲ့ လိုင္းကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့လို႔ ေက်ာင္းသြားရမွာ အတန္းတက္ရမွာကို ကြ်န္မ မပ်င္းပါဘူး... အတန္းထဲမွာလဲ ကြ်န္မ အိပ္မငိုက္တာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ထူးထူျခားျခား သတိထားမိပါတယ္... အတန္းထဲမွာ ငိုက္တတ္တယ္ဆိုတာ အျမဲတမ္း အမွန္တရားလို႔ အရင္က ထင္ခဲ့တာပါ... ခုမွ အတန္းထဲမွာ အိပ္ငိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္စိတ္၀င္စားမွဳ နည္းလို႔ဆိုတာ သေဘာေပါက္သြားပါတယ္... အဲဒိေက်ာင္းက ဆရာေတြ ဆရာမေတြေျပာသလို ပညာရပ္တစ္ခုမွာ ပါရမီရွိရင္ အဲဒိလူက သင္ယူရလြယ္ကူျပီး ထူးခြ်န္တယ္... ဒါေပမဲ့ ပါရမီမရွိတဲ့သူက မျဖစ္ေျမာက္ဖူးဆိုတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့... ပါရမီဆိုတာမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ေလ့က်င့္မွဳဆိုတာလဲ ပါပါတယ္တဲ့... အဲဒိအတြက္ အားလံုးဟာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္တဲ့...

ခု ေက်ာင္းမွာလဲ ကြ်န္မဟာ အေတာ္ၾကီးထဲမပါပါဘူး... တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ တတ္ျပီးသား တစ္ခ်ိဳ႕ကလဲ ပါရမီရွိျပီးသားေတြ ကိုယ့္ေရွ႕မွာတစ္ပံုၾကီးပါ... ေက်ာင္း result မွာ ကြ်န္မဟာ ေကာင္းခ်င္မွေကာင္းမယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မ အဓိပၸါယ္ရွိရွိျဖတ္သန္းေနတယ္လို႔ ထင္တယ္... ကြ်န္မရဲ႕စံဟာ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြရဲ႕ စံမွာ တိုးတက္မွဳမရွိတဲ့ လမ္းကို တိုးေနသလိုျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္... ဒီအသက္ေရာက္မွ ရူးရူးမိုက္မိုက္ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနတယ္တယ္လို႔ ျမင္ေကာင္းျမင္မယ္... ဒါေပမဲ့ သူမ်ားစံနဲ႔ ေရြးတဲ့လမ္းေလွ်ာက္ျပီး တစ္ခုခုျဖစ္ေတာ့လဲ ကိုယ္ပဲ ရင္ဆိုင္ရမဲ့အတူတူ ကိုယ္ေရြးတဲ့လမ္းကို ကိုယ္ပဲရင္ဆိုင္ျပီး တာ၀န္ယူ ရင္ဆိုင္ရတာက ပိုျပီး အဓိပၸါယ္နဲ႔ ျပည့္စံုတယ္လို႔ ကြ်န္မအေတြးေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့ပါတယ္...

၂) အလုပ္အကိုင္အေပၚ အျမင္ အေျပာင္းအလဲ

လုပ္ငန္းခြင္ဟာ အိမ္မဟုတ္ဘူး...
ကြ်န္မ အေပၚမွာေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း လုပ္ငန္းခြင္ကို စတင္၀င္ခ်ိန္က ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ဟာ သူမ်ားေတြတန္းတူ အလုပ္အကိုင္ေလးရျပီး လခေလးယူေနဖို႔ပါပဲ... ရာထူးတိုးဖို႔လဲ မေတာင့္တသလို ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္လဲမရွိပါဘူး... အဓိက ကြ်န္မရဲ႕ ျပႆနာေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အိမ္မွာ အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ အတိုင္း လုပ္ငန္းခြင္စ၀င္တုန္းကလဲ အလုပ္ထဲမွာ အငယ္ဆံုး ျဖစ္တာေၾကာင့္ အိမ္က မိသားစုေတြလိုပဲ ကိုယ့္ကို ငဲွ႔ညွာမယ္လို႔ ထင္တဲ့ စိတ္က အမွားၾကီးမွားတာပါပဲ... လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသက္ငယ္တယ္ ၾကီးတယ္ မရွိပါဘူး... အားလံုးက လခစားအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူၾကီးေတြလို႔ပဲ သတ္မွတ္ပါတယ္...

လုပ္ငန္းခြင္မွာ အသစ္ေတြကို အထားမက်ေသးခင္ အေဟာင္းေတြ လွည့္သမွ် ခံရတတ္တာလဲ အလုပ္လုပ္ဖူးတဲ့ လူတိုင္း ေတြ႔ၾကံဳခံစားဖူးမွာပါ... လုပ္ငန္းခြင္မွာ လူတိုင္းက စိတ္ေကာင္းရွိ သေဘာေကာင္း ခြင့္လႊတ္နားလည္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး... စိတ္ေကာင္းရွိ နားလည္တဲ့သူရွိအံုး သူကလဲ သူ႔အလုပ္နဲ႔ သူပါ... ကိုယ္တကယ္ ျပႆနာျဖစ္ျပီဆိုရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ဘက္က ရပ္တည္ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး... အလြန္ဆံုး သူတို႔ ကူညီႏုိင္ရင္ ထမင္းတူတူထြက္စားတံုး "နင့္အတြက္ ငါစိတ္မေကာင္းပါဘူး" ဆိုျပီး အားေပးစကားေျပာႏုိင္ရုံပါ... တစ္ခုခုျဖစ္လို႔ ကိုယ္မတရားအေျပာအဆို ခံရတာပဲျဖစ္ျဖစ္ စြပ္စဲြခံရတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘက္ကဘာမွ အျဖဴအမဲ သက္ေသမရွိပဲ သူကေတာ့ သိေနတယ္ဆိုျပီး... သူ႔ကို ကိုယ့္ဘက္ပါမယ္ထင္ျပီး ေရွ႕ေနသြားငွားလို႔မရပါဘူး... အားလံုးက ႏွာေစးေနၾကတာပါ...

အသစ္ျဖစ္ရျခင္း... အငယ္ဆံုးျဖစ္ရျခင္း အတြက္ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ညွာတာျခင္းမခံရေပမဲ့... အေဟာင္းသမားေတြရဲ႕ အေသးအဖဲြ သူတို႔အတြက္ မိတၱဳကူးေပးရျခင္း သူတို႔ အၾကိဳက္လိုက္ စကားေျပာရျခင္း... သူ႔တို႔အလုပ္ကို ကိုယ့္အလုပ္လိုလိုနဲ႔ ေဘာလီေဘာပုတ္ခံရျခင္း... စတာေတြကို သိသိၾကီးနဲ႔ ခံေနရတဲ့့အခါမွာ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ကိုယ္က အမူအယာအားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ႏွဳတ္အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ျပမိလို႔သူတို႔နဲ႔ လူမွဳေရး အဆင္မေျပေတြျဖစ္ျခင္း... တိုင္းတပါးမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားမွဳ ဘက္လိုက္မွဳေတြကိုလဲ ရင္ဆိုင္ရပါေတာ့တယ္... (ကြ်န္မအေတြ႔အၾကံဳအရ လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားသူဆိုရာ၀ယ္ စလံုးမ်ားကို ေျပာျခင္းမဟုတ္ပါ... မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘက္လိုက္ လူမ်ိဳးေရးခဲြျခားသူမ်ားမွာ တျခားႏုိင္ငံမွ စကာၤပူမွာ လာေရာက္လုပ္ကိုင္တဲ့ အထက္လူၾကီးနဲ႔ လူမ်ိဳးခ်င္းတူတဲ့သူက ဦးစားေပးခံရတာပါ... သူတို႔ခ်င္းျပန္ၾကည့္တဲ့သေဘာေပါ့... )...

အဆင္မေျပမွဳေတြရွိရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အရင္သံုးသပ္ၾကည့္သင့္တယ္...
ခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကည့္မိေတာ့... သူမ်ားဘက္ကခ်ည္းမွားျပီး ကိုယ့္ဘက္ကခ်ည္း မွန္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ပါ... ကိုယ့္မွာ စပ္စပ္ထိမခံတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိေနတာကိုေတာ့ သတိထားမိပါသည္... က်န္တဲ့သူေတြအားလံုးက သည္းခံႏုိင္ျပီး ကြ်န္မကဘာေၾကာင့္ သည္းမခံႏုိင္ပဲ အဆင္မေျပျဖစ္သနည္း... ထိုအခါတြင္ လူေတြမွာ သူတို႔အက်င့္ သူတို႔စရုိက္ရွိၾကျပီး အလုပ္လုပ္ရာတြင္ အထိုက္အေလ်ာက္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တန္ေဆာင္ လ်စ္လွ်ဴရွဴတန္ရွဴျဖင့္ေနသင့္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့သည္...

Work Smart နဲ႔ Interpersonal Skills ဆိုတဲ့အထဲမွာ သူေ႒းေရွ႕ပဲ အလုပ္လုပ္ျပတာ ပါလား...

ကြ်န္မမွာ အက်င့္တစ္ခုရွိတာက အလုပ္တစ္ခုကို ကြ်န္မအတတ္ႏုိင္ဆံုး သူေ႒းေရွ႕ေရာ ေနာက္ကြယ္ပါ ပံုစံတူလုပ္ပါတယ္... အဓိကက ကြ်န္မလုပ္ရတဲ့ တာ၀န္ျပီးဖို႔ပါ... ဆိုလိုတာက သူေ႒းေရွ႕မို႔ ပိုမၾကိဳးစားျပသလို ေနာက္ကြယ္မို႔ အေခ်ာင္ခိုမေနပါဘူး... အလုပ္ရွိရင္ ရွိသလိုလုပ္ပါတယ္... သို႔ေသာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သူေ႒းေရွ႕တြင္ အလုပ္လုပ္ျပၾကျပီး သူေ႒းေနာက္ကြယ္တြင္ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ကာ ခိုေနၾကသူေတြလဲ ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ပါတယ္... အလုပ္လုပ္လွ်င္ အလုပ္လုပ္တဲ့သူကို ပိုခိုင္းသည္... လုပ္ေနက်အတိုင္း မလုပ္ေတာ့လွ်င္ ထိုသူအမွား... အစထဲက ခိုေသာသူကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္သည္... စနစ္က်ေသာ ၾကီးက်ပ္အုပ္ခ်ဳပ္မွဳမ်ိဳးမရွိေသာ အလုပ္မ်ိဳးကို ေရာက္လွ်င္ ကိုယ္ၾကိဳးစားသမွ်အရာမထင္သလို... အထက္ဖား ေအာက္ဖိပတ္၀န္းက်င္တြင္ အလုပ္လုပ္ေနရသူမ်ားအတြက္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းဟာလဲ အေရးမပါလွေသာ္လည္း လိုက္ေလ်ာညီေထြေနတတ္ျခင္း တနည္းအားျဖင့္ ဖားတတ္ျခင္းဟာလဲ Interpersonal Skill လို႔ သတ္မွတ္လို႔ ရသလိုလို ကြ်န္မသေဘာေပါက္ခဲ့ပါတယ္...

ရီေမာေနသူတိုင္း လူေကာင္းမဟုတ္...

အလုပ္တစ္ခုတြင္ ရီေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနသူတိုင္း စိတ္ေကာင္းမရွိပါ... ခင္ဖို႔မေကာင္းပါ... အစက ကိုယ္ကေကာင္းတယ္ထင္ျပီး ကိုယ့္စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း အားကိုးေလာက္မည္ထင္၍ အဆင္မေျပမွဳမ်ားကို တင္ျပလွ်င္ အိုေက အိုေက ငါၾကည့္လုပ္ေပးမယ္ဟု ေျပာကာ ဘာမွမလုပ္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္သူ... သူတို႔ပါးစပ္ထဲမွာပင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနေသာ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားႏွင့္ ခြင့္လႊတ္ျခင္းခံထားရေသာ စည္းကမ္းေဖာက္ဖ်က္သူမ်ား... မေက်နပ္လွ်င္လာေရာက္ ေျပာၾကားႏုိင္သည္ဟုဆိုကာ တကယ္တမ္းလာေရာက္ေျပာၾကားသူကို အတိုင္အေတာထူသူဟု သတ္မွတ္ခံခဲ့ရျခင္မ်ား... စတာေတြကို ေတြ႔ၾကံဳလာတဲ့အခါမွာ ကြ်န္မ သင္ခန္းစာရခဲ့သည္... လူေတြသည္ အေပၚယံခ်ည္းမ်ားသည္... သူတို႔ အက်ိဳးမရွိပဲ သူတို႔တာ၀န္ျဖစ္ေစကာမူ ကိုယ့္အတြက္ျဖင့္ တဖက္လူအမုန္းမခံ... ကိုယ့္ဘက္က မည္မွ်မွန္မွန္ မွားေသာသူမ်ားေသာေနရာေရာက္ေနေသာအခါ ကိုယ္လိုက္မမွားခ်င္လွ်င္ေတာင္ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ ပါးစပ္ပိတ္ကာ တတ္ႏုိင္သမွ် သည္းခံ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ သူမ်ားက သူတို႔အလုပ္လာေပးလဲ ပါးစပ္ေလး ခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္ "လုပ္ေပးမယ္ လုပ္ေပးမယ္... " ဟုဆိုကာ ေနာက္မွ "ငါလဲ ဒါေလးနဲ႔ အလုပ္မ်ားေနလို႔ မလုပ္ေပးႏုိင္ဘူးဟယ္" ဟု အသာေလး အခ်ိဳေသြးျပန္ျငင္းထုတ္ျခင္းမ်ား စတဲ့ အေျခခံလူမွဳေရးမ်ိဳး အရင္က ကြ်န္မမွာ မရွိခဲ့ေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ က်င့္ယူခဲ့ရသည္...

ကြ်န္မအရင္က အေတြးကေတာ့ လာေပးလို႔ ကိုယ္လက္ခံလိုက္လွ်င္ ကိုယ့္တာ၀န္ျဖစ္သြားသည့္အျပင္ ကိုယ္လုပ္မေပးႏုိင္ပဲ လုပ္ေပးမယ္ဆိုျပီး သူမ်ားရဲ႕အခ်ိန္ေတြကို မယူခ်င္တာေၾကာင့္ျဖစ္သည္... အစပိုင္းတြင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ေသးတဲ့အတြက္ လူမွဳေရးအခက္ခဲေလးေတြရွိေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ မပတ္သတ္လို႔ရရင္ မပတ္သတ္ဘူး (ခုထက္ထိေတာ့ ကိုယ္ မႏွစ္မ်ိဳ႕သူမ်ားကို ရီေမာျပီး ေလာကြတ္မေခ်ာ္တတ္ေသးပါ)... ပတ္သတ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ပံုမွန္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ခ်ိဳသာတန္သေလာက္ခ်ိဳသာျပီး အေပၚယံသံုးတတ္လာတဲ့အခါ ဘ၀က အေတာ္ေခ်ာင္လည္ခဲ့ပါတယ္...

ေမာင္ႏွမလို ခင္တာပါတဲ့..

ရိုးသားေသာ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ ေယာက်ာၤး မိန္းမ ၂ေယာက္၏ခင္မင္မွဳတြင္ Minimum distance (personal space) ရွိရွိ ဆက္ဆံၾကသည္... စကားေျပာတိုင္း ခါးတို႔လိုက္ ပခံုးေပၚလက္ကာ သားေျပာမယားေျပာ ဟာသမ်ားေျပာဆိုေနျခင္းသည္ ေမာင္ႏွမလို႔ခင္မင္၍ျဖစ္သည္ဆိုျခင္းကို လိုက္ေလ်ာေသာ မိန္းကေလးမ်ားက လိုက္ေလ်ာေနေသာ္လည္း ကြ်န္မမည္သို႔မွ် လက္မခံႏုိင္ေသးပါ... အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္သည္ေယာက်ာၤးမ်ားႏွင့္ ပို၍ပင္ ဆင္ျခင္သင့္သည္... (ေမာင္ႏွမအစစ္မ်ား တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ပုခံုးေပၚလက္တင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ခါးဖက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း စကားမေျပာၾကဟု ကြ်န္မကေတာ့ယံုၾကည္သည္)

မနာလိုျခင္း = အတိုင္းထက္အလြန္ အားက်ျခင္း

ကိုယ့္အေပၚ မနာလိုသူမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔လွ်င္ေတာ့ အရင္ကလို ရန္ျပိဳင္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ပါ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အပင္ပန္းမခံပါ... ထိုသူအတြက္သာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသလို သနားမိသည္... ကြ်န္မအလြန္မွ စိတ္ပ်က္ေသာသူကို ဥပေကၡာနည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းတတ္သည္... သနားမိျခင္းဆိုတာကေတာ့ မနာလိုျဖစ္ျခင္းဆိုသည္မွာ ကြ်န္မနားလည္သေလာက္ "ကိုယ့္မွာမရွိတာ... သို႔မဟုတ္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အရာကို သူတစ္ပါးကရရွိေနသျဖင့္ မသိစိတ္မွ အားက်ကာ သိစိတ္မွမလိုမုန္းထားခံစားရေသာ စိတ္ျဖစ္သည္" ဟုအဓိပၸါယ္ျပန္သည္... မနာလိုျဖစ္ခံရျပီဆိုပင္လွ်င္ သူ႔တို႔ကို ရန္ျပိဳင္မလုပ္ပဲ "ေအာ္... ငါ့မွာ သူမ်ား အားက် လိုခ်င္စရာအခ်က္ေတြရွိေနတာပဲ" ဆိုျပီးသာ ေက်နပ္ေနလိုက္တာ ကိုယ့္အတြက္ ယံုၾကည့္မွဳလဲတိုးသလို သက္လဲသက္သာပါတယ္...

ေျပာင္းလဲမွဳကို မေၾကာက္သင့္...
သို႔ေသာ္ ကြ်န္မ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ အလုပ္ကိုေက်ာင္းတက္ခြင့္ေလွ်ာက္သည္... အလုပ္ထဲတြင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေက်ာင္းတက္ေနၾကသည္... ထို႔ေၾကာင့္ quater မက်န္ေတာ့ဟုဆိုေသာေၾကာင့္ ၁ႏွစ္တိတိ ေနာက္ေရႊ႕ခဲ့သည္... သို႔ေသာ္ ၁ ႏွစ္ျပည့္ျပီးလို႔ ထပ္ေျပာေသာအခါတြင္လည္း ေနာက္ထပ္ ၆လေလာက္ထပ္ေစာင့္ခိုင္းသည္... ၂၀၁၂ ဇန္န၀ါရီက်လွ်င္ေပးတတ္မည္ဟုဆိုသည္...

ဒီအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္မေတြးမိသည္က ထိုအလုပ္သည္ သက္သာသည္... stress နည္းသည္... ဘေလာ့ေရးေနလို႔ရသည္... youtube ၾကည့္ေနလို႔ရသည္... Fb game ကစားေနလို႔ရသည္... အရင္အေတြးႏွင့္ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးလုပ္ေနအံုးမည္ ျဖစ္သည္... သို႔ေသာ္ ကြ်န္မရဲ႕အေတြးအေခၚေတြ အခ်ိန္နဲ႔အလိုက္ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္... ထိုအလုပ္တြင္ အနာဂါတ္အတြက္ တိုးတက္မွဳမရွိသည့္အျပင္ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရလဲ လူဖ်င္းလူညံ့ျဖစ္လာႏုိင္သည္... ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္မရွိျဖစ္ကာ ဘယ္လို အေခ်ာင္ခိုရလွ်င္ေကာင္းမလဲကိုသာ စဥ္းစားေနမိမည္... ထိုသို႔ေသာ စိတ္ထားမ်ိဳး တစ္စတစ္စျဖစ္လာေနေသာ personality ကို ကြ်န္မသေဘာမက်... stress မ်ားေသာျငား လူမွဳပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းကာ အနာဂတ္အတြက္ ပညာရပ္မ်ား သို႔မဟုတ္ အေတြ႔အၾကဳံေကာင္းမ်ား သို႔မဟုတ္ ကြ်န္မစိတ္၀င္စားေသာ အလုပ္ျဖစ္ျခင္း စတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ကိုက္ညီလွ်င္ ကြ်န္မလုပ္ခ်င္သည္...

ေက်ာင္းတက္မည္ျဖစ္သျဖင့္ သာမာန္ရုံးခ်ိန္ႏွင့္ အိမ္ႏွင့္နီးေသာ အလုပ္ကိုသာ ကြ်န္မရွာသည္... ေျပာင္းလဲမွဳကိုလဲ ကြ်န္မေၾကာက္သည္... ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ လူအသစ္ အလုပ္အသစ္မ်ားႏွင့္ေရာ ကြ်န္မ အဆင္ေျပ ၀င္ဆံ့ပါ့မလားဆိုတာကလဲ ၅၀-၅၀ရာခိုင္ႏွဳန္းသာျဖစ္သည္... "တရြာမေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္" ဆိုတဲ့ စကားပံုရွိသလို "ေသခ်င္တဲ့ က်ားေတာေျပာင္း" ဆိုတာလဲရွိသည္... လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာလုပ္လာေသာ အလုပ္တစ္ခုမွ အလုပ္ေျပာင္းရမည္ဆိုလွ်င္ တြန္႔ဆုတ္တတ္ၾကသည္... ကြ်န္မလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္းျဖစ္ခဲ့သည္... အရင္က ရုံးအလုပ္ကို အရွဳံးေပး ထြက္ေျပးခဲ့သျဖင့္ အရွဳံးသမားကဲ့သို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခံစားေနရေသာ စိတ္ကိုလဲ ျပန္လည္ စိန္ေခၚခ်င္သည္... ခုေတာ့ ကြ်န္မအလုပ္သစ္မွာ ၁ လျပည့္ပါျပီ... ကြ်န္မေၾကာက္ရြံ႕စိုးရိမ္ခဲ့တာေတြကို ယခုထက္ထိေတာ့ မၾကံဳေတြ႔ရေသးပါ... အလုပ္ေျပာင္းမည္ဆိုတုန္းက ေဘးက အၾကံေပးခဲ့ၾကေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အၾကံမ်ားက ကြ်န္မကို ဒိြဟျဖစ္ေစခဲ့သည္... တေယာက္ကအားေပးသလို တစ္ေယာက္က "ဟုတ္မွလဲလုပ္ေနာ္" ဟုေျပာသည္... မည္သို႔ပင္ဆိုေစ အားလံုးက ကြ်န္မအတြက္ ေစတနာထားသူမ်ားဟု သတ္မွတ္သည္...

ထို႔အတြက္ ကြ်န္မေပးျခင္းတဲ့ အၾကံေလးကေတာ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္မည္ဆိုလွ်င္ information နဲ႔ consequences အတြက္သာ ကိုယ့္ပတ္၀န္က်င္က အေရးပါသူေတြနဲ႔တိုင္ပင္ျပီး... ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္ခံယူခ်က္ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ကိုယ့္အေတြး ကိုယ့္စိန္ေခၚမွဳနဲ႔ သာ ျပဳလုပ္သင့္ေပသည္... အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမ်ားေရြးေပးေသာ လမ္းကို ကိုယ္ေလွ်ာက္လို႔ လဲက်လွ်င္လဲ မည္သူမွ်လာထူေပး ႏုိင္မည္မဟုတ္... ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္လမ္းကို ကိုယ္ေရြးေလွ်ာက္ေသာ္ မွားခဲ့ရင္ေတာင္ ေနာင္တမရ အခ်ိန္မေရြး ျပန္လည္စတင္ဖို႔ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားမ်ား ရွိေနေသးေပသည္...

မွတ္ခ်က္။ ။ မေဗဒါ အေတြးႏွင့္ တိုက္ဆိုင္မွဳမရွိပါက ၾကိဳက္သလို သေဘာထားကြဲလြဲႏုိင္ပါတယ္ရွင္...

Kim Hyun Joong in town again

2011-08-16T10:24:00.000+08:00

Boy over flower, Playful Kiss နဲ႔ ယခင္က SS501 အဖဲြ႔ေခါင္းေဆာင္ မင္းသားေခ်ာ Kim Hyunjoong The Face Shop promotion နဲ႔ သူ႔ Album အသစ္ အေရာင္းျမွင့္တင္ေရးအတြက္ စကာၤပူကို ထပ္မံေရာက္ရွိလာျပန္ပါျပီ... ဒီတစ္ခါေတာ့ ၁၇ ရက္ေန႔ကေန ၁၉ ရက္ေန႔အထိ စကာၤပူမွာေနမွာျဖစ္ျပီး ၁၉ ရက္ေန႔မွာ သူ႔ fan meeting ကို ေအာက္ပါ ေနရာ နဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်င္းပမွာျဖစ္ပါတယ္...

Fan Meeting
Venue: The Coliseum, Hard Rock Hotel Singapore, Resorts World Singapore
Date: 19th August
Time: 3.30pm
Colour Theme: Green
Aarangement: Free standing

သူ႔ fan meeting အတြက္ လက္မွတ္ကို သီးသန္႔မေရာင္းပဲ The face shop ေန S$160 ဖိုး ၀ယ္ယူရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ S$160 တန္ ေဘာက္ခ်ာကို ေနာက္သံုးဖို႔အတြက္ ၀ယ္ယူရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၀ယ္ယူသည့္အျပင္ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္ Breakdowm Album ကို The Faceshop ကေန S$15.90 ျဖင့္ ၀ယ္ယူလွ်င္ သူ႔ fan meeting pass ကို ရရွိမွာျဖစ္ပါတယ္... လက္မွတ္ေပါင္း ၁၇၀၀ ေရာင္းခ်မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ယခု post ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္အထိ လက္မွတ္ေတြက်န္ရွိေနပါေသးတယ္လို႔ သတင္းရရွိပါတယ္... ေသခ်ာခ်င္ရင္ေတာ့ မ၀ယ္ခင္ ဆိုင္သမားေတြကို အရင္ေမးျမန္းျပီမွ ၀ယ္ပါ...

ထို၀ယ္ယူသူအတြင္းမွ scratch and win ကို ေပါက္တဲ့ကံထူးရွင္ကေတာ့ မင္းသားနဲ႔ ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္ခြင့္ေသာ္လည္းေကာင္း မင္းသားလက္မွတ္ထိုးေပးေသာ session ကိုလည္းေကာင္း တက္ေရာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္...

၁၁ရက္ေန႔ကမွ ထပ္မံျဖည့္စြက္လိုက္တဲ့ အစီအစဥ္ေလးကေတာ့ ကံစမ္းမဲ့မေပါက္တဲ့ပရိတ္သတ္မ်ားအတြက္လဲ သူ႔ CD ေလးကို ယူလာဖို႔ျဖစ္ျပီး အဲဒိ ေန႔မွာ TFS က ကံထူးရင္ အေယာက္ ၂၀ကို လက္မွတ္ထိုးပဲြအတြက္ ေရြးခ်ယ္မွာျဖစ္ပါတယ္...

မင္းသားေရာက္ရွိမဲ့ ေလယာဥ္နဲ႔ ထြက္ခြာမဲ့ ေလယာဥ္ ခ်ိန္ကေတာ့ ေအာက္ပါအတိုင္းပါပဲ... အျပန္မွာ CIP လမ္းက ျပန္မလား ရုိးရုိးလမ္းက ျပန္မလားဆိုတာကေတာ့ မေသခ်ာပါဘူး...

Arr via SQ877, 6.40pm (1708),
Dep via MH604, 9.50am (2008). (မေဗဒါကေတာ့ သူလာတဲ့ေန႔မွာ အလုပ္ရွိတာတစ္ေၾကာင္း သူ႔ကုိ အရင္တစ္ေခါက္က ျမင္ဖူးျပီးတာတစ္ေၾကာင္း သူက မေဗဒါရဲ႕ favorite မင္းသား မဟုတ္တာလဲတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ သြားမၾကိဳေတာ့ပါဘူး....)

အစက သူ ဒီၾကားထဲမွာ The Faceshop ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို သြားမယ္ဆိုတာ ဘယ္ဆိုင္ကို သြားမယ္မွန္း သတင္းမလႊင့္ပါဘူး... ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ သတင္းထြက္လာပါျပီ... ေအာက္ပါ ဆုိင္ခဲြကို လာမွာပါ...

THEFACESHOP @ SG Causeway Point at 2.15PM for the shop's opening ceremony. (ဘယ္ရက္လဲေတာ့ ေရးမထားပါဘူး... ၁၈ ရက္ ဒါမွမဟုတ္ ၁၉ ရက္ျဖစ္မွာပါ)... ကြ်န္မစိတ္ထင္ေတာ့ ၁၈ ရက္ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္...

ဒီအစီအစဥ္မွာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးကေတာ့ သူ႔ fan meeting အတြက္ သီးသန္႔ပိုက္ဆံအကုန္ခံစရာမလိုပဲ The Faceshop ကေန ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ၀ယ္ယူျပီး သူ႔ CD ၀ယ္ယူရုံနဲ႔ ၾကည့္ခြင့္ရမွာျဖစ္ပါတယ္... သူက အဆိုေတာ္လဲအဆိုေတာ္ မင္းသားလဲမင္းသားဆိုေတာ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမွာလဲ ပိုျပီး အားသာပါတယ္...

ကဲ Kim Hyunjoong ကို ခ်စ္တဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္ ဒီသတင္းေကာင္းေလးကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္...လိုခ်င္တဲ့သူ အားလံုး အခ်ိန္မွီ ၀ယ္ယူႏုိင္ၾကမယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္... Facebook က The face shop စာမ်က္ႏွာမွာေတာ့ Black Market ေစ်းကြက္စတင္ေပၚေနပါျပီ... ဒါေပမဲ့ မေဗဒါရဲ႕ အက်င့္အတိုင္း မရရင္ေနပါေစ Black Market ကိုေတာ့ အားမေပးသင့္ဘူးလို႔ထင္ပါတယ္.... Hope u enjoy flower pretty boy Kim Hyunjoong

ေအာက္က Kim Hyunjoong နဲ႔ မင္းသမီးေခ်ာ Park Min Young တို႔ရဲ႕ TFS BB Cream ေၾကာ္ျငာေလးကို NG နဲ႔တကြၾကည့္လို႔ရပါတယ္...