Thursday, October 09, 2014

Free & Easy Korea Trip Day 4 - Petite France -> Nami Island -> Sauna Experience

အရင္ဆံုး အားလံုးပဲ မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ျပည့္စံုေသာ သီတင္းကြ်တ္ပဲြေတာ္ၾကီးကို ဆင္ႏႊဲနုိင္ခဲ့မယ္လို႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္...

သီတင္းကြ်တ္ပဲြေတာ္ၾကီးျပီးရင္ေတာ့ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ လတန္ေဆာင္တိုင္ပဲြေတာ္ၾကီး လာေတာ့မွာပါ...

ဒါနဲ႔ အရင္ပိုစ့္တုန္းက BPP Challenge မေခၚျဖစ္ခဲ့တဲ့သူေတြကို ထပ္ေခၚပါမယ္။ ၂ပတ္အတြင္း ၾကိဳက္ရာပိုစ့္တစ္ပုဒ္ ေရးၾကပါကုန္...
၁။ ဘလာေဂါက္ ကိုေဇာ္ေဇာ္မ်ိဳးလြင္ (http://www.zawzaw.com/)
၂။ မဒီဂြ်န္ (http://madyjune.wordpress.com/)
၃။ ျမတ္ၾကည္ (http://thanakharmay.blogspot.sg/)
၄။ Ahthu (http://www.areal-myworld.blogspot.sg/)

၁၂ရက္ ဇူလိုင္လ ၂၀၁၄ (Saturday)


မနက္အိပ္ယာႏုိးေတာ့ မနက္စာစားဖို႔ကို မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး.. အျပင္မွာ စားဖို႔ပဲ စိတ္ကူးလိုက္တယ္… ဒါနဲ႔ စကာၤပူတုန္းက ခင္ခဲ့တဲ့ အစ္မၾကီးက မေဗဒါတို႔ တည္းခိုခန္းကို လာေတြ႔မယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္… သူကလဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္… ေစာေစာလာခဲ့မယ္တဲ့…

ဒီအခန္းကေန ဒိထက္ ေသးတဲ့အခန္းကို ေျပာင္းဖို႔ ပစၥည္းသိမ္းေနၾကတာပါ...

အဲ့ဒိေန႔မွာ မထင္မွတ္ထားခဲ့တဲ့ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္စရာတစ္ခုကို ေဟာ္တယ္၀န္ထမ္းေကာင္မေလးဆီက ၾကားရတယ္… အားလံုးသိျပီးရင္လဲ သိျပီးမွာေပါ့… မေဗဒါတို႔ကို အခန္းေျပာင္းခိုင္းတာပါ… ခ်က္အင္၀င္တဲ့ေန႔က ၃ည ခုအခန္းမွာေန… ေနာက္ဆံုး ၁ရက္က်မွ ဟိုဘက္က က်ဥ္းတဲ့အခန္းကို ေျပာင္းဖို႔ သေဘာတူထားတာပါ.. ဒါေပမဲ့ မေဗဒါတို႔ကို ဒီေန႔ခုပဲ ေျပာင္းခိုင္းပါတယ္… မေဗဒါတို႔ ခ်က္အင္၀င္တုန္းက ဘိုမက သူမသိသလို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနပါတယ္ (အမွန္ေတာ့ သူမွားေျပာခဲ့တာလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္)… အစကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ဆိုးျပီး သူတို႔နဲ႔ စကားမ်ားရင္ မ်ားပါေစ ျပန္ေျပာမလို႔ပဲ… ဒါေပမဲ့ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ နဲ႔ ျပႆနာျဖစ္လဲ ဒီေဟာ္တယ္မွာ ေနရမဲ့ က်န္ ၂ရက္က သာယာေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး… ျပီးေတာ့ မေျပာင္းေပးရမွာလဲ မဟုတ္ဘူး… ေျပာင္းေပးရမွာပဲ… ဒီေတာ့ မတတ္ႏုိင္ဘူးေလ… ျပန္ေရာက္မွ Tripadvisor မွာ ေကာင္းေကာင္းၾကီး review ေရးတာေပါ့ေနာ္… (ေရးလဲ ေရးျပီးျပီ)… ဒါနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္လံုး ဘာမွ မေျပာပဲ မ်က္ႏွာေတြကေတာ့ နည္းနည္းထန္ေနတာေပါ့… အထုတ္ေတြကိုပဲ ေဒါသပံုျပီး သူတို႔ကို ignore လုပ္ျပီး အခန္းေျပာင္းေပးလိုက္တာေပါ့… ကိုယ့္ဆီလာလည္တဲ့ အစ္မၾကီးနဲ႔ သူ႔အမ်ိဳးသားေတာင္ ကိုယ္ေတြမ်က္ႏွာေတြဆူပုတ္ေနတာ အားခပ္နာနာ… ကိုယ္ေတြက အဲ့လို ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ပဲ တည္းခိုခန္း၀န္ထမ္းေတြကိုလဲ စကားတစ္လံုးမွ မေျပာပဲ ေျပာင္းေပးလိုက္ေတာ့ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြကေတာ့ အျပစ္ရွိသလိုခံစားရတဲ့ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနၾကတယ္… ကြ်န္မတို႔ကိုလဲ ေနာက္ပိုင္း မ်က္ႏွာခ်ိဳတေသြးေသြးေပါ့… ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ သူတို႔ကို တစ္စက္မွ ရီျပ ျပံဳးျပမလုပ္ေတာ့ဘူး… 


Brunch at Myeong Dong with Chicken (Jjimdak)


ေနာက္မွ ကိုယ္ေတြကို လာေတြ႔တဲ့ အစ္မၾကီးတို႔ စံုတဲြနဲ႔ မနက္စာစားဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္… မနက္စာစားမယ္သာေျပာတာ… မနက္ ၁၀နာရီေလာက္ထိုးေနျပီဆိုေတာ့ ေန႔လည္စာပဲ ေစာေစာစားျပီး အခ်ိန္ကို စုလိုက္တာေကာင္းပါတယ္ေတြးမိတယ္… သူတို႔ကလဲ ကိုယ့္ကို meal ေကာင္းေကာင္းေကြ်းခ်င္တာဆိုေတာ့… ဟီး.. (ကိုရီးယားေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြ အရမ္းသေဘာေကာင္း အားလံုးက ထမင္းလိုက္ေကြ်းမယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ…) 


အဲဒိေန႔မွာေတာ့ ခါတိုင္းသြားေနက် ေဟာ္တယ္က ထြက္ရင္ ညာဘက္မခ်ိဳးပဲ ဘယ္ဘက္က ထြက္ျပီး ေတာင္ကုန္းဆင္းလိုက္ေတာ့ လမ္းသြယ္တစ္ခုကိုေရာက္သြားတယ္… လာလည္တဲ့ အစ္မၾကီး လင္မယားကအဲ့လမ္းဘက္ကလာတာ… အဲ့လမ္းအတိုင္း ညာဘက္ကို ထက္ခ်ိဳးျပီး လမ္းမဘက္ေလွ်ာက္သြားတာနဲ႔ ျမံဳဒံုး ဘူတာရုံ ေျမေအာက္ဆင္းတဲ့ အေပါက္ကို တန္းေရာက္ေရာ… အဲဒါမွ မဟုတ္ပဲ ဟိုဘက္ကားလမ္းကူးလိုက္ရင္ေတာ့ နာမည္ၾကီး ေစ်းတန္း ျမံဳဒုံးနဲ႔ နီးနီးေလ… ကြ်န္မတို႔မွာ ျမံဳဒံုးနားနီးနီးေလးေနျပီး ပထမေန႔က တစ္ေတာင္တက္ တစ္ေတာင္ဆင့္နဲ႔ ဘူတာရုံကို ေကြ႔ပတ္သြားေနခဲ့တာ…

ဒါနဲ႔ ေျမေအာက္ကေနလမ္းကူးျပီး အက်ီၤဆိုင္ေတြ ဖိနပ္ဆိုင္ေတြကို ငမ္းရင္း ျမံဳဒံုးဘက္ကိုေရာက္သြားေရာ… ျမံဳဒံုးဆိုတာ တကယ္ေတာ့ လမ္းသြယ္ေလးထဲမွာ ေစ်းဆိုင္ေတြအမ်ားၾကီးရွိသလို လမ္းေဘးဆိုင္ေတြလဲ အစံုရွိတဲ့ ေနရာေလးေပါ့… အလွကုန္၊ အက်ီၤအ၀တ္အစား၊ လက္ကိုင္အိတ္၊ Accessories ၊ စားေသာက္ဆိုင္ အကုန္အစံု ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ေနရာလမ္းသြယ္ေလးေပါ့… လမ္းသြယ္ေလးဆိုေပမဲ့ လမ္းက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ရွည္ပါတယ္… လူေတြကလဲ ရွဳပ္ရွပ္ခပ္ေနတာပဲ… ေရွာ့ပင္းေမာၾကီးလိုမဟုတ္ေတာ့ အဲ့ဒိထဲက ေစ်းဆိုင္ေလးေတြကေတာ့ ေစ်း၀ယ္လို႔ေကာင္းျပီး ေစ်းဆစ္လို႔လဲ ရမယ္ထင္ပါတယ္… မေဗဒါ ေနာက္ဆံုးရက္ ေရွာ့ပင္းထြက္မွ ၀ယ္အံုးမယ္ဆိုတဲ့ အက်ီၤေလး ၃၊ ၄ထည္ေလာက္ေတြ႔ခဲ့တယ္… (ဒါေပမဲ့ တကယ့္ ေရွာ့ပင္းထြက္တဲ့ေန႔က်ေတာ့ အခ်ိန္မရခဲ့ပါဘူး)…
Jjimdak ၾကက္သားေပါင္း... ျမန္မာပါးစပ္နဲ႔ ကိုက္တယ္...

ဒီလိုနဲ႔ ဘာစားရင္ေကာင္းမလဲ ဘာေကြ်းရင္ေကာင္းမလဲဆိုျပီး အစက မနက္စာခပ္နည္းနည္းပဲစားမဲ့အစား ေန႔လည္စာ ခပ္မ်ားမ်ား ေစာ စားဖို႔ျဖစ္သြားတယ္… သူတို႔က ကိုယ့္ပါးစပ္နဲ႔လဲ ကိုက္မယ္ထင္တဲ့ ၾကက္သားေပါင္းလိုလိုေရာင္းတဲ့ဆိုင္ကို တက္သြားတယ္… အဲဒိအစားအစာကို Jjimdak လို႔ေခၚတယ္တဲ့… သူက ၾကက္သားေပါင္းကို ပဲငံပါရည္နဲ႔ တျခား ပဲၾကာဇံေတြ၊ အာလူးေတြ၊ ၾကက္သြန္မိတ္ေတြနဲ႔ ႏူးအိေနေအာင္ ခ်က္ထားတာေလ… သူ႔ကို ပန္းကန္အၾကီးၾကီးနဲ႔ တည္ခင္းဧည့္ခံေလ့ရွိတယ္… အုပ္စုလိုက္စားရတဲ့ အစားအစာေပါ့… မေဗဒါတို႔ အသိအစ္မၾကီးရ႕ဲ အမ်ိဳးသားက အဲဒိမွာၾကာျပီဆိုေတာ့ သူပဲ မွာေပးတာပဲ… ကိုယ္က Spicy beef and Leek soup ဆိုတာေလးေတြ႔ေတာ့ စလံုးနဲ႔ တူမတူသိခ်င္မိတာနဲ႔ မွာမိေသးတယ္…. (ဒါေပမဲ့ တကယ္ေရာက္လာေတာ့ သူ႔အမဲသားက အေတာ္ေလး ညီွတယ္ပဲေျပာရမလား…. လပ္တယ္ပဲေျပာရမလားေတာ့ မသိဘူး… စားလို႔မရတဲ့အဆင့္ထိေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… စားလို႔ေတာ့ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စလံုးက Spicy Beef Soup ကို ေတာ့ပိုၾကိဳက္တယ္… စားလိုက္ၾက စကားေျပာလိုက္ၾကနဲ႔ ဗိုက္ကို ျပည့္တင္းသြားတာပဲ…. ၁၀နာရီ ၄၅ ေလာက္က်မွ စကားေျပာေကာင္းေနေပမဲ့ ျဖတ္ျပီး အဲဒိေန႔အတြက္ ခရီးစဖို႔ျပင္လိုက္တယ္…
သြားခ်င္တဲ့ ေနရာေတြက ခပ္ေ၀းေ၀းေတြေလ… Petite France နဲ႔ Nami Island နဲ႔ကိုေပါ့…


Korean beek and leek soup

Petite France နဲ႔ NamiSeom Island ကိုသြားဖို႔စိတ္ကူးရွိရင္ေတာ့ အဲဒိ ၂ေနရာကို တစ္ရက္ထဲသြားဖို႔ အၾကံျပဳလိုပါတယ္… သူတို႔ ၂ေနရာက ဆိုးလ္နဲ႔ေတာ္ေတာ္ေလးေ၀းျပီး သူတို႔ခ်င္းက်ေတာ့ လမ္းၾကံဳတယ္လို႔ေျပာလို႔ရတယ္… သူတို႔ ၂ေနရာကိုသြားတဲ့ Shuttle bus ရွိတယ္…


ဘယ္လိုသြားရသလဲဆိုရင္ေတာ့…


မေဗဒါရွာသြားတဲ့ Research မွာေတာ့ သူက Nami Island ကိုအရင္သြားျပီးမွ Petite France ကိုသြားတယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက Insadong ကေန Nami Island သေဘာၤဆိပ္ကိုတိုက္ရုိက္ေရာက္တဲ့ Shuttle Bus ကို အသြားမွာစီးသြားျပီး အျပန္က်မွ Gapyeong shuttle bus ကိုစီးျပီး Petite France ကိုသြားတာ…

မေဗဒါတို႔ကေတာ့ ရထားစီးသြားျပီး CheongPyeong ဘူတာကေနမွ Gapyeong Shuttle Bus ကို စီးေတာ့ Petite France ကိုအရင္ေရာက္လို႔ အဲ့ဒိကို အရင္၀င္လိုက္တာ… ဒီေတာ့ ေစာေစာကေျပာတဲ့အတိုင္းပဲ GyeongChun လိုင္းေပၚမွာရွိတဲ့ CheongPyeong ဘူတာကိုစီးရမယ္… ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာၾကာစီးရတယ္… MyeongDong ကေန ၂နာရီေလာက္ကို ရထားစီးရတယ္… (ျပီးေတာ့ေျပာခ်င္တာက အဲဒိေနရာေတြသြားမယ္ဆို ၾကားရက္ကို ဦးစားေပးျပီးသြား… မေဗဒါတို႔သြားတာ စေနေန႔ဆိုေတာ့ သူတို႔ လိုကယ္ေတြက Nami Island ကို ညအိပ္ခရီးသြားေလ့ရွိေတာ့ ရထားၾကပ္သလို အဲဒိေနရာေတြမွာလဲ လူရွဳပ္တယ္။ By the way, ခုျပေနတဲ့ Discovery of Romance မွာေတာင္ ပိတ္ရက္မွာ အဲဒိကို ခရီးထြက္ၾကတဲ့အခန္းပါေသး)… 



ဘူတာရုံ


CheongPyeong ဘူတာကိုေရာက္ရင္ေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထြက္တဲ့ဘက္ကို လိုက္ထြက္ေပါ့… (ဒါနဲ႔ အဲဒိမွာ T-Money card ကို ၀မ္ ၅ေထာင္ ထပ္ထည့္ျဖစ္တယ္… အဲဒိေန႔က ထည့္တာေနာက္ဆံုးပဲ… ကိုရီးယားခရီးစဥ္အားလံုး စုစုေပါင္း T-Money Card ခ ၂ေသာင္းခဲြပဲကုန္တယ္… ၾကားမွာ တိုက္စီစီးတာေတြ မပါ)… ထြက္ေပါက္က ဘယ္နဲ႔ညာ ၂ေပါက္ပဲရွိပါတယ္… ကိုယ္ထြက္တဲ့ဘက္မွန္တယ္ဆိုရင္ အဲဒိအျပင္ဘက္မွာ Gapyeong Tourist Information Center ေလးရယ္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေလးရယ္ေတြ႔လိမ့္မယ္… 


CheongPyeong Shuttle bus stop က information board

MyeongDong ကေန CheongPyeong ကို ရထားစီးရင္ ရထားေပၚက အေၾကာင္းေျပာျပခ်င္ေသးတယ္… ရထားက က်ပ္လဲက်ပ္တယ္၊ ေနရာလဲ ထိုင္စရာမရဘူး… ဒီလိုပဲ မတ္တပ္စီးလာတာေပါ့… ၾကားမွာလဲ ဘူတာေျပာင္းရေသးတယ္… ဘူတာေျပာင္းစီးေတာ့လဲ သိတဲ့အတိုင္းပဲ…. သူတို႔ ဘူတာဆိုင္းဘုတ္ေတြက ရွဳပ္တယ္… ရထားလိုင္းရွဳပ္တာက ျဖည္းျဖည္းၾကည့္လို႔ရေသးတယ္… ဟိုပလက္ေဖာင္းမွာလဲ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ဘူတာနာမည္ေတြ႔တယ္၊ ဒီပလက္ေဖာင္းမွာလဲ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ ဘူတာနာမည္ေတြ႔ေနတယ္…. အဲဒါဆို ဘယ္ဟာကို ဘယ္လိုၾကည့္မွန္းကို မသိေတာ့ဘူး… ေနာက္ဆံုး မသိေတာ့လို႔ အဲဒိမွာ လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ လူငယ္ေကာင္ေလး ၂ေယာက္ကို “CheongPyeong?” လို႔ ေျပာေတာ့ သူက “Up, Left, cross” ဆိုျပီး အရမ္းကို အသံုး၀င္တဲ့ အဂၤလိပ္စာလံုး ၂လံုးရယ္၊ လက္ဟန္နဲ႔ လက္ညွိဳးရယ္နဲ႔ ျပေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေက်းဇူးတင္ရမယ္ ဒီေလာက္ေျပာတတ္တာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ပလက္ေဖာင္းက ဟိုဘက္ ပလက္ေဖာင္းေတာင္မဟုတ္ဘူး… အေပၚကို လံုး၀ျပန္တက္ျပီး တံတားျဖတ္ျပီး ျပန္ဆင္းရတယ္… ဒါေပမဲ့ အေပၚ Control Station နားျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္းဘုတ္ေရးထားတာ ကိုယ့္အတြက္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းပိုရွိလာတယ္… ဟိုဘက္ ပလက္ေဖာင္းေရာက္ေတာ့ ကိုရီးယားမ ခပ္ငယ္ငယ္ေလးေတြ အုပ္စု ရီလိုက္ ေမာလိုက္လုပ္ေနၾကတယ္… သူတို႔ကလဲြလို႔လဲ တျခားသူေမးစရာမရွိဘူး… ေသခ်ာေအာင္လို႔ သူတို႔ကို ေမးေတာ့ မိန္းကေလးေတြဆိုေတာ့ ေယာက်ာၤးေလးေတြကို ေမးရသလို သိပ္မေကာင္းဘူး… လူက သြားေခၚလိုက္ရင္ သူတို႔ပံုစံက “ဘာလဲ?” ဆိုတဲ့ ရန္ၾကည့္လိုလို…. အဂၤလိပ္လို မေျပာတတ္လို႔ပဲ ရွက္ျပီး ေၾကာက္ျပီး စကားမေျပာခ်င္သလိုလိုျဖစ္တယ္… ေစာေစာက ေကာင္ေလးဆိုလဲ သူတို႔နဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပါပဲ… ကိုယ္သြားခ်င္တာကို ေျပာလိုက္… သူတတ္ႏုိင္သေလာက္နဲ႔ ၾကိဳးစားေျပာတယ္… ရွိန္သြားတာမ်ိဳး ေၾကာက္သြားတာမ်ိဳး မရွိဘူး… ဒါေပမဲ့ စစခ်င္းပဲ အဲ့လိုျဖစ္ေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔က CheongPyeong? လို႔ေမးေတာ့ နည္းနည္းေလးေၾကာင္ေနျပီးေတာ့မွ ေခါင္းျပန္ညိမ့္ျပတယ္…


လမ္းမွာရထားေျပာငး္စီးရတဲ့ေနရာ...

ရထားေပၚေရာက္ေတာ့ ေနရာလဲမရဘူး တစ္လမ္းလံုးမတ္တတ္ ကြ်န္မတို႔က ေျမပံုထုတ္ၾကည့္လိုက္ ေရာက္ျပီးလား မေရာက္ေသးဘူးလား စကားေျပာလိုက္နဲ႔ဆုိေတာ့ ေဘးနားက အဂၤလိပ္လိုေျပာတတ္တဲ့ ကိုရီးယားတစ္ေယာက္က “May I help u? Where are you going?” ဆိုျပီး စေမးလာတယ္… သူကေတာ့ ကိုရီးယားအသံ၀ဲေပမဲ့ အဂၤလိပ္လို အေတာ္ေလးေျပာတတ္တယ္။ ကြ်န္မတို႔က CheongPyeong သြားမွာဆိုေတာ့ ေရာက္ရင္သူေျပာျပမယ္တဲ့… အဲဒိလူနဲ႔ စကားေျပာေနတာကို ကြ်န္မတို႔ ေရွ႕က ခံုမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ကၾကီး အသက္ခပ္ၾကီးၾကီး အဖိုးၾကီးကလဲ ကြ်န္မတို႔နဲ႔ စကားေျပာခ်င္တာနဲ႔ ကိုရီးယားလိုေတြ အတင္း၀င္ေျပာေတာ့တာပဲ… သူက အဂၤလိပ္လိုလဲ တစ္လံုးမွ မတတ္ ဒါေပမဲ့ သူေမးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ ကိုယ္သိသေလာက္ ကိုရီးယားစကားနဲ႔ ဆက္စပ္ေတြးျပီး မွန္လား မမွန္လားေတာ့မသိဘူး ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဘယ္ကလာတာလဲေမးတာေပါ့… ဘယ္သြားမလဲေမးတယ္… က်န္တာေတာ့ ဘာေတြေျပာမွန္းမသိ ကိုယ္လဲ သူနားလည္ေအာင္ ဘယ္လိုျပန္ေျပာရမလဲ မသိေတာ့ ဒီလိုပဲ ျပဴးၾကည့္ေနလိုက္တယ္… သူ႔ေဘးမွာ ေနရာတစ္ေနရာလြတ္သြားေတာ့လဲ ရထားက လူက်ပ္ေနတဲ့အထဲမွာမွ ကြ်န္မအစ္မကို အတင္းလာထိုင္ခိုင္းတယ္…

အဲဒိမွာ ရီစရာတစ္ခုျဖစ္တာက ဘာလဲဆိုေတာ့… တစ္ဘူတာအေရာက္ သိပ္စိတ္မႏွံ႔တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္တက္လာတယ္… အဲဒိအဖိုးၾကီးရဲ႕ တစ္ဘက္မွာထိုင္ေနတဲ့ ကိုရီးယားမေလးကို တို႔ျပီး ေနရာဖယ္ခိုင္းတယ္… သူကလဲ ကြ်န္မတို႔ ရပ္ေနတဲ့ ေရွ႕ခံုေပါ့ေနာ္… ဟိုေကာင္မေလးကလဲ ျပႆနာမတက္ခ်င္လို႔ ဖယ္ေပးလိုက္တယ္… အဲဒိ စိတ္မႏွံ႔တဲ့ မိန္းမၾကီးက ေစာေစာက စကားမ်ားတဲ့ အဖိုးၾကီးနဲ႔ တစ္ဖက္က နည္းနည္း ၾကီးက်ယ္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးရွိတဲ့ သားသားနားနား အျဖစ္သည္း ကိုရီးယားအတဲြ ၂ေယာက္ရဲ႕ ၾကားေနရာမွာ ၀င္ထိုင္တာေပါ့… သူ႔မွာ သၾကားလံုးေတြအမ်ားၾကီးပါလာတယ္… သၾကားလံုး Packing ၾကီးကို ေဖာက္ျပီး ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ထဲေလာင္းထည့္တယ္… ေဘးက အျဖစ္သည္းအတဲြကလဲ သူ႔ေကာင္မကို အဲ့မိန္းမၾကီး လာလာထိရင္ သူ႔ေကာင္မေလးကလဲ ႏြဲ႕ျပ အဲ့ေကာင္ကလဲ သူ႔ေကာင္မေလးကို သူ႔ဘက္ဆဲြေပါ့… ျပီးေတာ့ အဲ့အဖြားၾကီးက သူ႔သၾကားလံုးေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလးလဲ အျဖစ္သည္းတယ္… လူေတြကို သူ႔သၾကားလံုးလုစားမွာစိုးတဲ့ပံုစံနဲ႔ အားလံုးကို ျဂိဳလ္ၾကည့္ၾကည့္တာ… ဒါေပမဲ့ ေစာေစာက ကြ်န္မတို႔ကို စကားေတြမ်ားေနတဲ့ အဖိုးၾကီးကိုက်ေတာ့ သူ႔သၾကားလံုးေတြ ထုတ္ေပးတယ္… အဖိုးၾကီးက စိတ္ေတြတို… ေခါင္းခါျပတာလဲ အဲ့မိန္းမၾကီးက သူ႔က်ေတာ့ အတင္းေပး… အဖိုးၾကီးက အျမင္ေတြကပ္ေနတဲ့ပံုစံနဲ႔… အဖိုးၾကီးက ကြ်န္မတို႔ ႏုိင္ငံျခားသားေတြေရွ႕ဆုိေတာ့ ရွက္လဲရွက္ပံုရတယ္… စိတ္မႏွံ႔တဲ့ အဖြားၾကီးကေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ ဂရုမစိုက္ Fighter ပံုနဲ႔ အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ သူ႔မုန္႔ေတြ ေပးေနတာ… အဖိုးၾကီးလဲ ကြ်န္မတို႔ကို လာစကားမမ်ားႏုိင္ေတာ့ဘူး…. (အဲသလို ဆမ္းပြင့္တာ… ခြိ)…

ဒါနဲ႔ ေန႔လည္ ၁နာရီ ၁၅ မိနစ္ေလာက္မွာ CheongPyeong ဘူတာ (Gapyeong ဘတ္စ္ကားဂိတ္) ေရာက္ေတာ့ ထြက္ေပါက္မွားထြက္လို႔ ေနာက္တစ္ေပါက္ကိုျပန္သြားရတယ္… ဘူတာထဲကထြက္ျပီး ေတြ႔ေနရတဲ့ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဘက္ကို ေလွ်ာက္ရင္းမွ ဟိုဘက္နားက Tourist Information Centers အေဆာင္ေလးကိုေတြ႔လို႔ သြားေမးၾကတယ္… အဲဒိမွာ Petite France နဲ႔ Nami Island နဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ စာေစာင္ေတြယူလို႔ရတယ္… Hop-on bus ဆိုေတာ့ ၾကိဳက္သေလာက္စီးလုိ႔ရတယ္… သူက ၁မွတ္တိုင္ ၁၀ခုကို သြားတယ္…


CheongPyeong shuttle bus stop ေရွ႕က ရွဴခင္း

၁၀ မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္ျပီး ဘတ္ကားလာမွ Driver ကို ၀မ္ ၅ေထာင္ေပးရတယ္… တိုးရစ္ဂိုက္လိုမ်ိဳး ၀တ္စံု၀တ္ထားတဲ့ စပယ္ယာလိုမိန္းမတစ္ေယာက္လဲပါတယ္… သူကေတာ့ တိုးဂိုက္ေတြလိုပဲ ကားေပၚမွာ မိုက္နဲ႔ ရွင္းတယ္… ကိုရီးယားလိုအရင္ရွင္းတယ္… ျပီးမွ ကြ်န္မတို႔လို ႏုိင္ငံျခားသားေတြပါလာမွန္းသိလို႔ အဂၤလိပ္လို ၾကိဳးစားျပီးေျပာတယ္… သူအဂၤလိပ္လိုမေျပာလဲ ကြ်န္မတို႔အတြက္ ကိစၥမရွိေပမဲ့ သူ႔အလုပ္ကို အေလးထားျပီး customer ေတြအေပၚ ႏုိင္ငံျခားသားအေပၚ သူ႔ႏုိင္ငံအေၾကာင္းေျပာျပခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္… အဂၤလိပ္လိုသိပ္မေျပာတတ္ေပမဲ့ လူနားလည္ႏုိင္တဲ့အထိေတာ့ ေျပာတတ္ပါတယ္… CheongPyeong Station ကေန Petite France ကို ၃ဂိတ္ပဲစီးရတယ္… ၃ဂိတ္ဆိုေပမဲ့ အထင္မေသးနဲ႔ မိနစ္ ၂၀-၃၀ေလာက္ စီးရတယ္…. လမ္းေတြက ေကြ႔လိုက္ ေကာက္လိုက္နဲ႔မို႔ မူးတတ္တယ္လို႔ေတာင္ သတိေပးထားတယ္… ဟုတ္တယ္… မေဗဒါတို႔လဲ မူးျပီး ကားေပၚ အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္ ႏိုးလိုက္ပဲ… ဟီး….

အစကေတာ့ Research ရွာထားတဲ့သူေတြလိုပဲ Nami Island ကိုအရင္သြားမယ္။ ျပီးမွ Petite France သြားမယ္စိတ္ကူးထားတာ… ဒါေပမဲ့ ဂိုက္မိန္းမက ခု Petite France ေရာက္ပါျပီဆိုျပီးေျပာေတာ့ ကြ်န္မတို႔လဲ ေရာက္ေနမွေတာ့ ဒီပဲအရင္၀င္လိုက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ဆင္းျဖစ္သြားတာ…


Experiencing Petite France

Petite France ဂိတ္၀ေရာက္ျပီ

၀င္၀င္ျခင္းေတြ႔ရတဲ့ေနရာ.. ပံုထဲက ေကာင္မေလးရပ္ေနတဲ့ Transparent ဗံုးၾကီးက My love from another stars ထဲက မင္းသမီးေလေပၚေျမာက္သြားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ရုိက္လို႔ရေအာင္ လုပ္ထားတာ...


Petite France က Secret Garden မွာ ဟရြန္ဘင္း ဟာဂ်ီ၀န္းကို ရုိက္ကြင္းမွာ သိုင္းခ်ေလ့က်င့္ေနတာေတြ႔ျပီး ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သြားတဲ့ အခန္းရုိက္ခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ေနာက္ျပီး Running Man episode 40 ရုိက္ခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ေနာက္ျပီး ခုေနာက္ဆံုးမွာမွ အရမ္းကို နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ဇာတ္ကား “My love from another star (aka) You who come from stars” မွာ မင္းသားက မင္းသမီးကို ေလထဲေျမာက္ေအာင္လုပ္လိုက္ျပီးမွ နမ္းလိုက္တဲ့ ေနရာ၊ စတဲ့ တျခားကားေတြလဲ အမ်ားအျပားရုိက္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနရာေလးေပါ့… အဲဒိေနရာေလးက ရုပ္ရွင္ေတြရုိက္ဖူးတဲ့ ရုိက္ကြင္းမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ မေဗဒါအတြက္ေတာ့ သြားခ်င္မိမဲ့ေနရာေလးပါပဲ… ၀င္ေၾကး ပံုမွန္အားျဖင့္ ၀မ္ ၈ေထာင္ ပါ… ကြ်န္မတို႔က Discount coupon သံုးေတာ့ ၀မ္ ၆ေထာင္ပဲ ေပးရပါတယ္… သူက French cultural village ေလးျဖစ္ျပီး French style အေဆာက္အဦး ၁၆လံုးနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ရြာငယ္ေလးသေဘာေပါ့… အဲဒိကိုလာလည္တဲ့သူေတြက အဲဒိမွာ ေနလို႔လဲရတယ္ ျပင္သစ္အစားအစာေတြနဲ႔ ရုိးရာ၀တ္စံုေတြ ၀တ္ျပီး အေတြ႔အၾကံဳခံစားလို႔ရတယ္.. အဲဒိရြာေလးထဲမွာ Le Petit Prince (1943) ကိုေရးခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ Saint-Exupery အတြက္ အမွတ္တရ ေဟာခန္းလဲထားရွိထားတယ္… အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒိေနရာကို Little Prince theme park လို႔လဲေခၚၾကတယ္… အဲဒိမွာ ရုပ္ထုေတြ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ ျပထားသလို အေမႊးနံ႔သာေတြနဲ႔ အားေဆးေတြနဲ႔ တျခား လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြလဲရွိတယ္… ရုပ္ေသးကျပေဖ်ာ္ေျဖေရးေတြလဲ အခ်ိန္နဲ႔အလိုက္ရွိတယ္တဲ့…


အီဖယ္ေမွ်ာ္စင္ အေသးစား


Prince ေလးနဲ႔ အတူ...


ဒီ၀တ္စံုကို မွတ္မိၾကလား? ဘယ္ကားမွာ ဘယ္သူ၀တ္တာလဲဆိုတာ... ဟီး...


သူတို႔ ၂ေယာက္ကေတာ့ ခုေလာေလာဆယ္ ကိုရီးယားမွာ ေနရာတကာေတြ႔ေနရတာေပါ့...

ဒါေပမဲ့ ရြာေလးက တကယ္ေတာ့ ေသးေသးေလးပါ… ေသးေသးေလးကိုပဲ ဒီဇိုင္းေကာင္းေကာင္း အေဆာက္အဦးေလးေတြ ေလွကားထစ္လွလွေလးေတြနဲ႔ ေနရာ အေလအလြင့္မရွိေဆာက္ထားတာပါ… အဲဒိထဲက တည္းခိုခန္းကေတာ့ ေနထိုင္သူ အေယာက္ ၂၀၀ေလာက္ တည္းခိုလို႔ရမဲ့ အခန္း ၃၄ ခန္းပဲရွိပါတယ္တဲ့… အခန္းေတြကေတာ့ ၄ေယာက္ခန္းကေန ၁၀ေယာက္ခန္းအထိရွိပါတယ္တဲ့… ျပင္သစ္သီခ်င္းသံသဲ့သဲ့ ရြာလံုးျပန္႔ေနတဲ့ ျပင္သစ္ရြာငယ္ေလးက မေဗဒါအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို ဓာတ္ပံုရုိက္လို႔လဲ အေတာ္ေကာင္းခဲ့ပါတယ္… လူေတာ့ ရွဳပ္တဲ့အတြက္ စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းရွဳပ္ရသလို၊ ဓာတ္ပံုရုိက္မယ္ဆိုရင္လဲ အျမန္ရုိက္ရတာေလးတစ္ခုပဲ စိတ္ထဲဘ၀င္မက်ပါဘူး…

Petite France မွာ မေဗဒါတို႔ မိနစ္ ၅၀ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ယူျဖစ္တယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အားလံုးသတိထားသင့္တဲ့အခ်က္ေလးကေတာ့ အဲဒိ Shuttle Bus က ၁နာရီျခားတစ္ခါပဲ လာတယ္တဲ့… တကယ္လို႔ ၁နာရီမွာ တကားလြတ္သြားရင္ ေနာက္ထပ္ ၁နာရီထပ္ေစာင့္ေနရလို႔ရွိရင္ Nami Island အခ်ိန္မမွီမွာစိုးလို႔ပါ… အမွန္ေတာ့ Petite France က ေအးေဆးေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားဆံုး ၂နာရီေလာက္ေနရင္ လံုေလာက္ပါတယ္… ကိုယ္ကေတာ့ ၁နာရီေလာက္ပဲဆုိေတာ့ နည္းနည္းေလးေတာ့ Rush တာေပါ့ေနာ္… ကိုယ္က Seoul က ထြက္လာတာကိုးက နည္းနည္းေနာက္က်သြားတာကိုး…
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္ဆင္းခဲ့တဲ့ မွတ္တိုင္ရွိတဲ့ ကားလမ္းဘက္ပဲျပန္စီးရတာေပါ့.. ကိုယ္က ဆက္သြားခ်င္တာေလ… ျပန္မွာမွ မဟုတ္တာ.... Common sense, Right? … 


အဲ့ေလွကားေလးနဲ႔ အိမ္ေလးေတြ သိပ္အသည္းယားဖို႔ေကာင္းတာပဲ...

ပန္းအ၀ါေလးေတြ လွတယ္ေနာ္... (လူမပါ)...
Petite France ေရာက္ ပန္းသံုးပြင့္ (ခိခိ)

မီးကေတာ့ ဒီလိုပဲ ရုိက္တာပဲ...

Gopro Wide angle...


မွတ္တိုင္ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ တန္းမစီၾကသလို၊ နားလည္မွဳနဲ႔ အရင္ေရာက္ေနတဲ့သူကို အရင္ဆိုျပီး နားလည္ေပးမဲ့ သေဘာလဲမရွိဘူးဆိုတာ လူေတြၾကည့္တာနဲ႔ သေဘာေပါက္သြားတယ္… ကိုယ္ကလဲ ေနရာမရမွာစိုးတာေရာ ကားလြတ္မွာစိုးတာေရာေၾကာင့္ေတာင္ Petite France မွာေနခ်င္ရက္နဲ႔ အျမန္ျပန္ထြက္လာရတာ… တခ်ိဳ႕ေနာက္မွေရာက္လာတဲ့အတဲြေတြကလဲ ဘတ္ကားတိုးတက္မယ္ဆိုတာ သိသာတာမွ သူတို႔ရပ္ေနတာ လမ္းမေပၚေတာင္ ေရာက္ေတာ့မယ္… ဒီေတာ့ ကိုယ္ေတြလဲ အသင့္ျပင္ရေတာ့တာေပါ့… ကိုရီးယားက ေယာက်ာၤးေလးေတြကလဲ ကိုရီးယားကားလႊမ္းမိုးလို႔လား ဒါမွမဟုတ္ ကိုရီးယားကားကပဲ သူတို႔ႏုိင္ငံက အျပင္ကေယာက်ာၤးေတြကို အတုခိုးရုိက္တာလားေတာ့ မသိဘူး… သူတို႔ ေကာင္မေလးေတြကို အျဖစ္သည္းျပ…. ေကာင္မေလးေတြကလဲ Act Cute လုပ္ျပေနၾကနဲ႔… ဘတ္စ္ကားလာေတာ့လဲ သူတို႔ေကာင္မေတြကို တိုးမွာစိုးလို႔ ကာေပးတာကို အျပစ္မေျပာလိုေပမဲ့… သူတို႔အားၾကီးေတြနဲ႔ ကိုယ္ေတြကို တိုးတာကေတာ့ လံုး၀ လက္မခံႏုိင္ဘူး… ေအး… ငါကေတာ့ Act Cute လုပ္ေနမွာမဟုတ္ဘူး… သူတို႔ကလဲ ေနာက္မွေရာက္လာေသးတယ္… ကားလာေတာ့ ကိုယ့္ကို အတင္းလက္နဲ႔ပိတ္ကာထားျပီး သူ႔ေကာင္မတက္လို႔ရေအာင္ လုပ္တာကေတာ့ လြန္သြားျပီ… အစက ကိုယ္က တိုးဖို႔စိတ္ကူးမရွိပါဘူး… တိုးဖို႔စိတ္ကူးမရွိဘူးဆိုေပမဲ့ ကိုယ္လဲ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ေနရာကေန ေတာ့ အခ်ိန္တန္ ၀င္ရမွေပါ့… အဲလိုမဟုတ္ပဲ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ ေနရာဘက္ကို လက္နဲ႔ ကာထားျပီး ဟိုဘက္ကေန သူတို႔လူေတြကို တင္ေနတာကေတာ့ မလြန္ဘူးလား… ရတယ္ေလ… သူတို႔က ဒီလို တိုးတက္တဲ့ Game play ခ်င္တာလား… ျမန္မာျပည္က မရပ္တဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြ ေခ်ြးနံ႔ျပင္းျပင္း လူေတြနဲ႔ေတာင္ လုယက္တိုးတက္ လာတာ… စိန္လိုက္ေပါ့… ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလဲ အဲဒိ ကာထားတဲ့ေကာင္လက္ကို အတင္းတိုးျပီး သူ႔ေကာင္မေလးကိုပါ တိုက္ျပီးတက္သြားလိုက္ေရာ… အဲဒိေကာင္က (ဂ်င္းၾကာ…. ဂ်င္းၾကာ….. OMO) ဆိုတဲ့ ေလသံမ်ိဳးေအာ္က်န္ခဲ့တယ္… (တကယ္ပဲ… တကယ္ပဲ… အံ့ေရာ… အရွက္မရွိတဲ့ မိန္းမၾကီး) ဆိုတဲ့ အထာေပါ့… သူအတၱလာၾကီးေနတာက် မျမင္ဘူး… (တကယ္ပါပဲ… မေဗဒါလဲ အဘြားၾကီးျဖစ္လာလို႔လားမသိပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ခရီးသြားရင္ local ေတြနဲ႔ ျပႆနာမတက္တာအေကာင္းဆံုးပဲ… မေဗဒါလုပ္သလို လိုက္မလုပ္ၾကနဲ႔ေနာ္ :P )…


Running man episode 40 မွာ Kwan Soo နဲ႔ Joong Kook ပိတ္မိေနတဲ့အိမ္ေလ... ျပီးေတာ့ Kwan Soo ကို ဖမ္းမိသြားတယ္... 

အဲလို တိုးတက္တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ ေနရာရခဲ့ျပီး ေနာက္ထက္ ေတာင္တက္လမ္းေကြ႔ေတြကို ေအးေဆးထိုင္ျပီး စီးခဲ့ရပါတယ္… မဟုတ္ရင္ေတာ့ တစ္လမ္းလံုးေတာက္ေလွ်ာက္ရပ္ေပေတာ့ေပါ့… Petite France ကေန Nami Island သြားတဲ့ ဇက္ဆိပ္ကို မိနစ္ ၃၀ေလာက္ စီးရပါတယ္… ေတာင္ပတ္လမ္းေတြပါ…


Zip Wire experience and Nami Island


Nami Island ေရာက္ျပီ

Zip-Wire စီးၾကရေအာင္...

ညေန ၃နာရီ ၂၀ေလာက္မွာ ကြ်န္မတို႔ နာမီကြ်န္း စက္ဆိပ္ကိုေရာက္ပါတယ္… နာမီကြ်န္းဘက္ကို ကူးဖို႔ ၂ နည္းရွိပါတယ္… တစ္နည္းကေတာ့ ၁၀မိနစ္ခန္႔ရိုးရိုး သေဘာၤစီးျပီး ကူးျခင္ျဖစ္ျပီး… စိတ္လွဳပ္ရွား စြန္႔စားရတာကို ၾကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ ေနာက္တစ္နည္းကေတာ့ Zip wire စီးျပီး ေအာက္က ေရျပင္ေတြေပၚကေန ပ်ံသန္းသြားတဲ့အလား ၾကိဳးတန္းနဲ႔ ေျခလြတ္ လက္လြတ္ကူးတာပါ… (၂မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာပါတယ္)…
အားလံုးသိျပီးတဲ့အတိုင္းပါပဲ စြန္႔စားရတာ စီးရတာၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မတို႔ေတြ Zip-Wire နဲ႔ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… zip-wire စီးဖို႔ ၀မ္ ၃ေသာင္း ၈ေထာင္ေပးရပါတယ္… ရုိးရိုးသေဘာၤနဲ႔ကူးရင္ အသြားအျပန္ ၀မ္ ၁ေသာင္းလို႔ေျပာပါတယ္…


မိနစ္ ၄၀ေလာက္ေတာ့ေစာင့္ရတယ္... 

ေစာင့္ေနတုန္းက မိုးဖဲြဖဲြေလးေတြရြာလာလို႔ စိတ္ပူရေသးတယ္...

ကိုယ္တို႔ စီးကလွည့္ေရာက္ျပီ... ဒါေပမဲ့ ၂ေယာက္ပဲ အမ်ားဆံုးစီးလို႔ရတယ္... သူတို႔ ၂ေယာက္အရင္သြား ကိုယ္ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ေနာက္မွလိုက္...


ေဟာသလို စီးခဲ့တာေပါ့... စီးရတာ မ၀ဘူး...
Photo source from (http://english.visitkorea.or.kr/enu/SI/SI_EN_3_1_1_1.jsp?cid=264244&nearBy=site)

Zip-wire Package မွာ Nami Island ၀င္ေၾကးရယ္၊ အသြား zip-wire တစ္ေၾကာင္းေၾကးနဲ႔ အျပန္ သေဘာၤေၾကးပါျပီးသားျဖစ္ပါတယ္… Nami Island ဆိုတာကေတာ့ နာမည္ၾကီး ဇာတ္လမ္းတဲြ Winter Sonata ရုိက္ကူးအျပီးအမွား ၀က္၀က္ကဲြ လာလည္သူမ်ားလာတဲ့ ကြ်န္းေလးပါ… သစ္ပင္ေတြ ညီေနေအာင္ စီတန္းထားတဲ့လမ္းေလးကိုက မ်က္လံုးအျမင္ ပသာဓေကာင္းလွပါတယ္… နာမီကြ်န္းဟာ ရာသီတိုင္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ အျမဲလွေနပါတယ္… ေဆာင္ရာသီ သစ္ပင္ရုိးေတြနဲ႔ ႏွင္းေတြ၊ ေႏြဦးရာသီမွာ ခ်ယ္ရီပန္းေတြလွဳိင္လွဳိင္ပြင့္တဲ့ ေနရာ… ကြ်န္မတို႔ ခုေရာက္ခဲ့တဲ့ ေႏြရာသီမွာေတာင္ သစ္ပင္ေတြ အုပ္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ သာယာေနဆဲပါပဲ… ကိုရီးယားခရီးစဥ္ထဲမွာ နာမီကြ်န္းဟာ စိတ္ကို ခ်မ္းေျမ႕ျပီး ရွဳခင္းလွတဲ့ ေနရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ကြ်န္မ အမွတ္ရေနမွာပါ… (အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ ခုျပေနတဲ့ ဇာတ္လမ္းတဲ့ Discovery of Romance episode 12 မွာလဲ နာမီကြ်န္းေပၚရုိက္တဲ့အခန္းေတြ ပါပါတယ္)…

သစ္ပင္တန္းလမ္းရဲ႕ အစ...


နာမီကြ်န္းအလည္မွာ သစ္ပင္တန္းၾကီးနဲ႔ လမ္းကအဓိကရွိသလို အဲဒိသစ္ပင္တန္းၾကီး ေဘးဘက္ကို ေဖာက္ထြက္သြားမယ္ဆိုရင္လဲ ကြ်န္းအျပင္ပတ္လမ္းလို႔ေျပာလုိ႔ရမဲ့ ေရကန္ေဘးက သစ္ပင္တန္းေနာက္တစ္ခုနဲ႔ လမ္းကိုေရာက္ပါမယ္… အဲဒိလမ္းေပၚမွာေတာ့ စံုတဲြစက္ဘီးေလးေတြ စီးၾကသူမ်ားပါတယ္… အဲဒိ သစ္ပင္တန္း ၂ခုကို အလည္က ျခားထားတဲ့ စတုရန္းကိုက္ 316,320 က်ယ္တဲ့ ျမက္ခင္ျပင္မွာ ငွက္ကုလားအုပ္ၾကီးေတြ ေမြးထားပါတယ္… အဲဒိကြ်န္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ေလ့လာေရးခရီးအစီအစဥ္၊ camping site၊ ေရကူးကန္နဲ႔ တျခား ေရေပၚကစားနည္း ၀န္ေဆာင္မွဳေတြလဲရွိတဲ့အျပင္ ညအိပ္ဖို႔အတြက္ Resort Villa နဲ႔ ဘန္ကလိုေတြလဲရွိပါတယ္…

ေဘးဘက္ သစ္ပင္တန္းေပၚမွာ ေဘာလံုးအျဖဴေလးေတြ အလွဆင္ထားတာလဲ တမ်ိဳးေလး လွပါတယ္...

လံုး၀ ေဘးကို ထြက္လိုက္ရင္ ေဟာဒီလို ျမက္ခင္းျပင္ရွိတယ္ (ေစာေစာက သစ္ပင္တန္းက ညာဘက္မွာေပါ့)

အလွေပါ့...

ငွက္ကုလားအုတ္ေတြလဲရွိတယ္...

Winter Sonata အဓိကဇာတ္၀န္ခန္းေနရာေတြျဖစ္တဲ့ မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး snowman ၾကီးေဆာက္ျပီး ပထမဆံုး နမ္းခဲ့တဲ့ အခန္းရုိက္တဲ့ေနရာမွာလဲ Snow man အၾကီးၾကီးရွိျပီး ရုပ္ရွင္ အဖဲြ႔သားေတြရဲ႕ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးရွိပါတယ္… မင္းသား၊မင္းသမီး ေက်ာ္ရုပ္ထုၾကီးလဲ ကြ်န္းေပၚမွာရွိပါတယ္ (ကြ်န္မကေတာ့ အဲ့ကားလဲ မၾကည့္ရေသး(မၾကိဳက္ဘူးထင္လို႔မၾကည့္တာ) ေတာ့ ေက်ာက္ရုပ္ထုေတြဆီ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး)… ကြ်န္းေပၚလမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဗိုက္နည္းနည္းဆာတာနဲ႔ အဆာေျပ ဘိန္းမုန္႔လို႔ ဟာမ်ိဳး ၀ယ္စားျဖစ္တယ္… ၀မ္ ၄ေထာင္၅ရာက်တယ္… ေစ်းၾကီးတယ္… ေရခဲမုန္႔စားခ်င္တာ ေရခဲမုန္႔ဆိုင္က လူမ်ားလြန္းလို႔ မေစာင့္ခ်င္လို႔ ေဘးဆိုင္က ေ၀ဖာလိုလို ဘိန္းမုန္႔လိုလိုဟာကို စားတာ…ကြ်န္းေပၚမွာ ေရဗူးက ၀မ္ ၁ေထာင္… အစားအေသာက္က အျပင္ထက္ ေစ်းနည္းနည္းၾကီးတယ္… ဒါေပမဲ့ အဆာေျပ၀ယ္စားျဖစ္တယ္… အဲဒိကြ်န္းကိုလဲ အဆံုးထိမေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး… ညေနေစာင္းလာေတာ့ ဆိုလ္းကိုျပန္ျပီး ညစာစားဖို႔အခ်ိန္ခ်န္ရအံုးမယ္ေလ… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္းေပၚမွာ ၂နာရီေလာက္ေနျပီး ညေန ၆နာရီခဲြေလာက္က် သေဘာၤျပန္စီးခဲ့ၾကတယ္… ၂နာရီပဲေနခဲ့ေတာ့ Rush တာေပါ့… အနည္းဆံုး ေန႔၀က္ေလာက္ ေအးေဆးေနသင့္တယ္ထင္ပါတယ္…

Winter Sonata ရုိက္ခဲ့တဲ့ ေနရာက Snowman ၾကီး...

ဒါကေတာ့ မင္းသား မင္းသမီး first kiss scene ရုိက္ခဲ့တဲ့ေနရာပါတဲ့...


Photoception... not Inception...

ဒါက ျမက္ခင္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္က ကန္ေရျပင္ေဘးက စက္ဘီးစီးၾကတဲ့ လမ္းမွာ...

Winter Sonata Director

Decoration at the side of bridge.

Nami Island declared Cultural independent on 2006 

Unicef hall ဆိုပဲ

သတိေတာ့ထား... ၀က္၀ံေတြရွိတယ္...

ဗိုက္ဆာ ေရငတ္တယ္... ေရခဲမုန္႔ေတာ့ စားခ်င္သား...

ေရခဲမုန္႔ဆိုင္ လူမ်ားလို႔ ေ၀ဖာပဲစားေတာ့မယ္... (စားလို႔ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူး)


သစ္တံုးေပၚလမ္းေလွ်ာက္မလို႔ ဖိနပ္ခြ်တ္ရတယ္...

ကိုရီးယားကို Tour package ၀ယ္ရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ Nami Island မပါတတ္ပါဘူး… ပါတယ္ဆိုရင္လဲ သူ႔ကို အဓိကထားသြားျပီး က်န္တဲ့ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လြတ္တဲ့ Package မ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲမို႔ Tour Package နဲ႔လာတဲ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက Nami Island ကို မေရာက္ျဖစ္ၾကပါဘူး… အဲဒိေတာ့ ကိုရီးယားကို Free & Easy Back packing သြားတဲ့သူေတြအတြက္ ဒီအခြင့္အေရးကိုယူျပီး နာမီကြ်န္းရဲ႕ အလွကို တ၀ၾကီးခံစားၾကဖို႔ မေဗဒါက တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္…

ကြ်န္းေပၚက အိမ္သာက အဆင့္ျမင့္တယ္ေနာ္... အိမ္သာတက္ရင္ စာဖတ္လို႔ရတယ္...


Namiseom ဘက္ကေန ဒီဘက္ကို သေဘာၤျပန္စီးလာတာ... ေပ်ာ္စရာၾကီး... ၁၀မိနစ္ပဲစီးရတာ မ၀ဘူး...


Delicious Dinner with DakGalbi

Dakgalbi စားၾကမယ္...
မေဗဒါတို႔ ဒီဘက္ကမ္းကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ သတိထားမိတာက Shuttle bus မရွိေလာက္ေတာ့ဘူးဆိုတာကိုပါ… ကိုယ္က Shuttle bus မွတ္တိုင္ကို ျပန္လာေပမဲ့ မွတ္တိုင္မွာ လူသိပ္မရွိေတာ့ပဲ ရွိတဲ့သူေတြကလဲ တိုက္စီပဲစီးသြားၾကတာေတြ႔ေတာ့ ဘတ္စ္ကားမရွိေလာက္ေတာ့ဘူးယူဆရပါတယ္… ကားဂိတ္ကို အသြား လမ္းမွာ EXO သီခ်င္း အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ထား လို႔ နားေထာင္လုိ႔ေကာင္းျပီး ေခါင္းလိုက္လွဳပ္မိတာကို အျပင္မွာ လူေတြေခၚေနတဲ့လူၾကီးက သူတို႔ဆိုင္ ၀င္စားဖို႔ ေခၚပါတယ္… ေခၚတဲ့လူၾကီးက ေပ်ာ္တတ္ျပီး ရီးလဲရီရပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ ႏုိင္ငံျခားသားဆိုတာသိေတာ့ မေတာက္တေခါက္ အဂၤလိပ္နဲ႔ ေခၚေတာ့တာပါ… DakGalbi … Very Delicious… come… အဲ့ဒိတုန္းကေတာ့ ကိုယ္က ဘတ္စ္ကားဂိတ္သြားလိုေဇာနဲ႔ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး… ဟိုေရာက္လို႔ကားမရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ တိုက္စီငွားစီးျပီး ရထားဂိတ္ျပန္ရမွာရယ္၊ ဆိုလ္းကို ျပန္ေရာက္ရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေနာက္က်ေနမဲ့တူတူ ဒီမွာပဲစားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… အမွန္ေတာ့ ဆိုင္ျပင္က ျဖတ္ေလွ်ာက္လာကတည္းက သူတို႔အထဲမွာ ဒယ္အိုးအၾကီးၾကီးေတြနဲ႔ ေၾကာ္စားေနကတည္းက စိတ္၀င္စားခဲ့တာပါ… ေရွ႕ရက္ေတြမွာ ၀က္သားေတြ အမဲသားေတြခ်ည္းစားလာေတာ့ အဲဒါေတြ မစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး… ဒါနဲ႔ အဲ့ဆိုင္ကို ျပန္ေလွ်ာက္ျပီး ေစာေစာက လူၾကီးကို အဲဒါ ဘာလဲေမးေတာ့ Chicken လုိ႔ သူေျပာျပီး ဆိုင္ထဲ ဆဲြေခၚသြားပါတယ္… ကိုယ္ေတြကို ရိုးရိုး ထိုင္ခံုနဲ႔ စားပြဲေပးပါတယ္… သူတို႔ ကိုရီးယားစတိုင္ ကြတ္ျပစ္ေပၚ တင္မလႅင္ေခြထိုင္စားလို႔ရတဲ့ ေနရာလဲရွိပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ကို အဲလို မထိုင္ႏုိင္ဘူးထင္လို႔ international table design မ်ိဳးကို ေပးတာထင္ပါတယ္… ကြ်န္မတို႔က ဟိုဘက္မွာ ထိုင္လို႔ရမလားဆိုေတာ့ ရပါတယ္တဲ့… အဲ့ေပၚတက္ဖို႔ ဖိနပ္ေတာ့ ခြ်တ္ရပါတယ္… 



စားရခ်ည္ေသးရဲ႕...

Menu ေပးေတာ့လဲ ကိုယ္လဲ မဖတ္တတ္… သူမ်ားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားစားေနတဲ့ဟာပဲ စားခ်င္ေတာ့ လက္ညွိဳးထိုးျပျပီးေတာ့ ၂ပဲြစာမွာလိုက္ပါတယ္… ဆိုင္ထဲမွာေတာ့ စားပဲြထိုးေနတာ လူငယ္ေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြပါ… သူတို႔ႏုိင္ငံသားမဟုတ္တဲ့သူဆိုလို႔ ကိုယ္ေတြ ၃ေယာက္ပဲရွိမယ္ထင္တယ္… ခဏေနေတာ့ ဒယ္အိုးၾကီးေပၚမ်ာ ၾကက္သားကို အတံုးေလးေတြတုံးထားျပီး ကိုရီးယား ငရုတ္သီးႏွစ္ကို အဓိက အရသာအေျခခံထားကာ အရြက္ေတြ အားလူး ကန္စြန္းဥေတြ rick cake ေတြ စံုေနေအာင္ေရာထားတာၾကီး ကြ်န္မတို႔ေရွ႕ေရာက္လာပါတယ္… ေအာက္က ဂက္စ္မီးဖိုနဲ႔ ပူပူေႏြးေႏြးစားရတာေပါ့… ထံုးစံအတိုင္း Side dish kimchi ေတြနဲ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴဘာညာေတြလဲ အမ်ားၾကီးပါ… ထမင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေရာက္မလာပါဘူး… အဲဒါေတြ အရင္စားရမွာလားေတာ့ မသိပါ… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔လဲ ကြ်တ္ကြ်တ္ အသံၾကားေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေပးထားတဲ့ ဟင္းေမႊတဲ့ ေဂၚနဲ႔ ေရာေမႊတာေပါ့… (ေနာက္မွ ေဘးခံုမွာ ကၾကီး ၂ေယာက္ လာစားတာၾကည့္ေတာ့ သူတို႔က မေမႊေသးပဲ အဲ့အတိုင္းထားျပီး ဆိုင္ကလူေတြ လာေမႊတာကို ေစာင့္တယ္) သိဘူးေလ…

တခ်ိဳ႕ကလဲ ကုန္ခါနီးက်ရင္ ထမင္းေတြပါ ေရာထည့္ျပီး ေၾကာ္ၾကပါတယ္… ထမင္းထည့္ျပီးေၾကာ္တာလဲ စားေကာင္းမဲ့ပံုပါပဲ… ၈နာရီေလာက္က်မွ တိုက္စီငွားျပီး အနီးဆံုး ရထားဘူတာျဖစ္တဲ့ Gapyeong ကိုျပန္လာျဖစ္ပါတယ္… တိုက္စီခ ၀မ္ ၃ေထာင္ပဲ က်ပါတယ္…


ေမႊထားကြာ...

အေပၚက မုန္႔ေတြ စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီေဘလ္ေလးလဲ ေပးခ်င္တယ္ေတာ့ ေျပာေနာ္... :P


Korea Sauna Experience in the middle of the Night at Myeong Dong


ကြ်န္မတို႔ ေဟာ္တယ္ကို ည ၁၀နာရီခဲြေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ပါတယ္… ကြ်န္မရဲ႕ Must Do list ထဲမွာ ကုိရီးယား ေရေႏြးခန္း သြားခ်င္တာလဲပါပါတယ္… ေရွ႕ရက္ေတြကလဲ သြားမယ္ သြားမယ္နဲ႔ မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… ခုဆို မနက္ျဖန္တစ္ရက္ရယ္၊ သဘက္ခါ ေန႔၀က္ရယ္ပဲက်န္ပါေတာ့မယ္… ဒီေန႔မွ မသြားရင္ မနက္ျဖန္လဲ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့မွာ စုိးတာနဲ႔ အဲ့ဒိေန႔ညပဲ သြားဖို႔ တိုက္တြန္းမိပါတယ္။၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ကိုရီးယားကို အေမနဲ႔ လာလည္တုန္းက ကိုယ္လံုးတီး Sauna ၀င္ရမွာကို ရွက္ျပီး အေကာင္းဆံုး Sauna ရွိတဲ့ Resort မွာ အလကားလုပ္ဖို႔ Package ထဲပါရက္နဲ႔ မလုပ္ခဲ့လို႔ ေနာင္တရမိခဲ့ပါတယ္… ၂၀၀၉ ဂ်ပန္မွာလဲ အဲ့ဒါကိုပဲ စိုးရြံ႕ျပီး ငယ္သူငယ္ခ်င္းကလဲ မသြားပါနဲ႔ေျပာတာနဲ႔ Onsen ကို မသြားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… အဲဒိ ကြ်န္မရဲ႕ ေနာင္တေတြကို Sauna သြားဖို႔ နည္းနည္းတြန္႔ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပ ျမဴဆြယ္ရတာေပါ့… … မေဗဒါ အစ္မကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနတဲ့ပံုေပါက္ေနပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ခါက်ေတာ့ မေဗဒါက မျဖစ္မေနသြားရမွ ျဖစ္မယ္လို request တာေရာ သူငယ္ခ်င္းကလဲ သြားခ်င္လဲ ရတယ္၊ မသြားခ်င္လဲရတယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမွာရွိတာေၾကာင့္ေရာ သြားျဖစ္သြားပါတယ္…

ညလယ္ေခါင္ဆိုေတာ့ ဆိုင္ေတြဖြင့္ပါအံုးမလားလို႔ အစ္မကေတာ့ ေမးပါတယ္… တခ်ိဳ႕Sauna ေတြမွာ ညေတာင္အိပ္လို႔ရတာ ဖြင့္မွာပါလို႔ ကြ်န္မထင္ပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ေနတဲ့နားမွာ ဘယ္နားရွိမွန္းမသိတာတစ္ခုပဲ… ဒါနဲ႔ တည္းခိုခန္း reception က ေကာင္မေလးကို ဒီနားမွာ ၂၄နာရီ Sauna ရွိလား ေမးေတာ့ သူသိသေလာက္ေတာ့ ၁ခုပဲရွိတယ္တဲ့… ေနာက္တစ္ခုက ၂၄ နာရီမဟုတ္ဘူးတဲ့… သိပ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူးတဲ့… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ေတြ သူေျပာတဲ့ Myeong Dong ထဲက Sauna ဘက္ကို ထြက္လာၾကပါတယ္… ျမံဳဒံုးက ေန႔ဘက္မွာ လူေတြရွဳပ္ရွက္ခပ္ေနတာပဲျမင္ဖူးျပီး ညလယ္ေခါင္တည့္တည့္က်ေတာ့ လူေျခတိတ္ေနပါတယ္… လူတစ္ေယာက္စ ၂ေယာက္စေတြ႔ေပမဲ့ လူေကာင္းလား လူဆိုးလားသိတာဟုတ္ဘူးေလ…

Sauna နဲ႔ တူတာလဲ တစ္ခုမွ မေတြ႔ပါဘူး… ေျမပံုထဲက ေနရာကို အျပင္မွာလိုက္ရွာေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာ Sauna ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒိနားမွာ လူ အနည္းနဲ႔ အမ်ားေတာ့ရွိမယ္ထင္တာပါ… ဒါေပမဲ့ လူလဲ မရွိပါဘူး… ဒါေပမဲ့ ေနာက္မွ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ႔ပါတယ္… အဲဒိပလာဇာထဲမွာ Sauna ရွိတယ္လို႔ ၂၄ နာရီဖြင့္တယ္ေရးထားေပမဲ့ ေနာက္က plaza ၾကီးက ေမွာင္မဲျပီး ပိတ္ထားပါတယ္… အဲဒါနဲ႔ ရြာခဏလည္ေနေသးတယ္…. ေနာက္မွ ပလာဇာေရွ႕က ေအာက္ထပ္ဆင္းတဲ့ေလွကားေတြ႔မွ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဆင္းလိုက္ေတာ့ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုထပ္ေတြ႔ေတာ့မွ ဆက္ဆင္းသြားေတာ့ အဆံုးမွာ Sauna ကိုေရာက္ပါတယ္…


အြန္လိုင္းေပၚမွာ သူမ်ားေျပာတာသိခဲ့တာေရာ၊ ကိုရီးယားကားေတြမွာေတြ႔ဖူးတာေရာေၾကာင့္ Sauna ဆိုတာ ဒီေလာက္ ေစ်းမၾကီးဘူးဆိုတာ သိခဲ့ပါတယ္… အြန္လိုင္းေပၚက ကိုရီးယားမွာေနေနတဲ့ ဘိုအတဲြရဲ႕ Vlog မွာဆိုရင္ US$ 3 – 5 ေလာက္ပဲ က်တဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက Sauna ေတြေတာင္ရွိတယ္ဆိုပါတယ္… ဒါေပမဲ့လဲ ကြ်န္မတို႔ ခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာက Tourist Attraction ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ Myeong Dong ျဖစ္တာရယ္၊ အခ်ိန္ကလဲ ညလယ္ေခါင္ အခ်ိန္မေတာ္ျဖစ္ေနေတာ့ တျခားေရြးစရာဆိုင္မရွိတာရယ္ေၾကာင့္ ေစ်းၾကီးျပီး ဒီေလာက္ မေကာင္းဘူးဆိုတာသိေပမဲ့ ေခ်းမ်ားဖို႔ အေျခအေနမေပးတာနဲ႔ အဲဒိကိုပဲ ၀င္ခဲ့ပါတယ္… အဲဒိတုန္းက ေစ်းကို ေရးမွတ္မထားလိုက္မိေတာ့ သိပ္ေတာ့မမွတ္မိဘူး… တစ္ေယာက္ကို ရိုးရိုး အေျခခံ Package ၄နာရီစာလားမသိဘူး ၀ယ္တာ ၀မ္ ၂ေသာင္းလား ၂ေသာင္းခဲြလားက်တယ္…
ဆိုင္ကိုဆင္းသြားေတာ့ ဆိုင္ကလူေတြက ဂ်ပန္လိုေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္တဲ့သူရွိတယ္၊ တရုတ္လိုေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္တဲ့သူရွိတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဂၤလိပ္လိုက်ေတာ့ သိပ္မေျပာတတ္ၾကဘူး… ဂဏန္းေပါင္းစပ္နဲ႔ပဲ အလုပ္ျဖစ္ရတာပဲ… ကြ်န္မတို႔ကို ေစ်းစကားေျပာေနတုန္း Sauna ထဲက ဂ်ပန္မ တစ္ေယာက္ ျဗဳန္းဆို ျဖဴျဖဴၾကီး ေရေတြရႊဲျပီး မိေမြးတိုင္း ေျပးထြက္လာလို႔ ဆိုင္က မိန္းမေတြလဲ သူ႔ကို လွမ္းဆဲြ၊ ကြ်န္မတို႔လဲ မ်က္လံုးျပဴး (ငါတို႔လဲ အဲလိုၾကီး ထြက္လာရမလားဆိုတဲ့အေတြးေပါ့) (၂၀၁၀ တုန္းက နာမည္ၾကီး resort က Sauna မွာလဲ အဲလိုမ်ိဳး ျဖဴျဖဴၾကီးေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔တာကိုး)… ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ ဒီ ဂ်ပန္မ မွားတာပါ… ၾကည့္ရတာ သူေရေႏြးခန္းထဲ၀င္တာၾကာျပီ ဘယ္သူမွ ျပန္လာမေခၚတာေရာ ၀တ္စရာမရွိတာေရာေၾကာင့္ ၾကံရာမရျဖစ္သြားသလားေတာ့ မသိဘူး…
ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္လဲ မ်က္ခံုးခပ္လွဳပ္လွဳပ္ေပါ့… ကြ်န္မကေတာ့ ကိုယ္ေခၚလာတာဆိုေတာ့ မ်က္ခံုးလွဳပ္ေပမဲ့ ဘာမွ မျဖစ္သလိုေနရတာေပါ့… ခိခိ… (ျပီးမွ ေနာင္တမရခ်င္ဘူးေလ)… ေနာက္ေတာ့ အ၀တ္လဲခန္းမွာ ဂါ၀န္လိုဟာမ်ိဳးကို ေရရွား၀တ္ခိုင္းတယ္… ျပီးေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ေနက် နား နားမွာ အ၀ိုင္းေလးလုပ္ထားတဲ့ ေခါင္းမွာ ၀တ္ထားရတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါေလးလဲေပးတယ္… 



စာဥတို႔ စစခ်င္း မသံုးတတ္ခဲ့တဲ့ အမိုက္စား Cleansing Cream... Brand က ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မသိ... သံုးလို႔ေတာ့ ေကာင္းတာပဲ...
မ်က္ႏွာေပၚက မိတ္ကပ္ေတြကို သူတို႔ မွန္တင္ခုံေပၚက Cleansing Cream နဲ႔ ဖ်က္ခိုင္းတယ္… ဒီေနရာမွာ Cleansing Cream အေၾကာင္းေျပာျပခ်င္ေသး… တုန္းတယ္ပဲေျပာေျပာ Cleansing Cream ဆိုတာကို အဲ့ဒိေတာ့မွ စျမင္ဖူးတာ… သံုးေယာက္လံုး ဘယ္လိုသံုးရမွန္း သိပ္မသိဘူး… သူက သနပ္ခါးေသြးတဲ့ မွန္တင္ခုံလိုမ်ိဳး ေစာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ရတဲ့ မွန္တင္ခုံေရွ႕မွာ ေရမရွိ ဘာမရွိနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ကို မ်က္ႏွာ သန္႔စင္ခိုင္းေတာ့ ကြ်န္မတို႔က ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူးေပါ့… ေနာက္မွ သူက Cleansing Cream ကိုျပတယ္ ျပီးေတာ့ Tissue ဗံုးကို ျပတယ္… ေရမလိုဘူးတဲ့… မယံုတယံုပဲ ၃ေယာက္လုပ္ၾကည့္ၾကတာေပါ့… မ်က္ႏွာေပၚ Cleansing Cream ေတြ တင္လိုက္ျပီး တစ္ရွဴးနဲ႔ သုတ္ခ်လိုက္တာနဲ႔ မိတ္ကပ္ေတြပ်က္သြားျပီး မ်က္ႏွာသန္႔သြားတာ ခ်က္ခ်င္ခံစားလိုက္ရတယ္ ဗ်ာ….. ခါတိုင္း Makeup removal နဲ႔ ဖ်က္ရင္ေတာင္ ေရေတြ ရင္ဘတ္မွာ ရႊဲျပီး မ်က္လံုးမိတ္ကပ္ဆို Eye makeup removal နဲ႔ ဖ်က္တာေတာင္ သိပ္ပ်က္ခ်င္တာမဟုတ္ဘူး…. ခု အဲ့ဆိုင္က Cleansing Cream ဆိုတာကေတာ့ မ်က္ႏွာေပၚတင္လိမ္းလိုက္ျပီး တစ္ရွဳးနဲ႔ သုတ္ခ်လိုက္တာနဲ႔တင္ မိတ္ကပ္ပ်က္တာ လြယ္သလုိ သန္႔သြားတယ္လဲ ခံစားရတယ္… အဲလိုသံုးတာ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိဘူး… သူတို႔ေျပာတဲ့အတုိင္းသံုးတာပဲ… (ဒါနဲ႔ ေနာက္ေန႔ Shopping ထြက္ရင္ ၀ယ္မယ္ဆိုျပီးေတာ့ေတာ့ အဲဒိဘူးကို Sauna က ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဓာတ္ပံုရုိက္ယူထားလုိက္ေသးတယ္)…

ပထမဆံုး ကြ်န္မတို႔ကိုေခၚသြားတာက နံျပားဖိုၾကီးလို ေနရာေပါ့… ဂံုနီအိတ္ တစ္ေယာက္ တစ္အိတ္စီေပးျပီး အထဲမွာ ခင္းထိုင္ဖို႔ေျပာတယ္… နံျပားဖို၀င္ေပါက္ကလဲ အက္စကီးမိုးအိမ္ေတြလို ေလးဘက္ေထာက္၀င္ရတယ္… ပထမတစ္ေခါက္ ၀င္လိုက္တာနဲ႔ ငရဲအိုးထဲေရာက္သြားသလိုမို႔ ျပန္ထြက္လာမိေသးတယ္… ေနာက္ေတာ့ ပိုက္ဆံေပးျပီးမွေတာ့ ၀င္ဟာဆိုျပီး ေျပး၀င္လိုက္တယ္… အစ္မနဲ႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကေတာ့ မ်က္ကပ္မွန္ေတြ ၀တ္လာမိေတာ့ အဲဒိအပူခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ မ်က္ကပ္မွန္ေတြ အရည္ေပ်ာ္မွာမို႔ မ်က္ကပ္မွန္ေတြ အရင္ထုတ္ၾကရတယ္… အသင့္ ဗူးမယူလာမိေတာ့ သူတို႔ ၂ေယာက္လံုး အဲ့ေန႔က မ်က္ကပ္မွန္ ဆံုးသြားတယ္… (အျပန္ ကားလမ္းကူးရင္ေတာ့ ကြ်န္မ မ်က္လံုးကိုပဲ အားကိုးျပီး ၃ေယာက္သား လက္တဲြကူးရမဲ့ပံုရွိတယ္)… နံျပာဖိုထဲမွာ ၃ေယာက္သား ပူလြန္းတဲ့ အရွိန္ကို ပိုက္ဆံေပး ငရဲခံ… ေခြ်းဆိုတာ ၀င္ျပီး စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာေတာင္ ေတာက္ေတာက္က်လာတာ… ငရဲျပည္ပူတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္… ၅ မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ရေအာင္ ေနမယ္ဟယ္…. ကိုယ္ထဲက အညစ္အေၾကးေတြ ေခြ်းနဲ႔အတူ ပါျပီး အသားအရည္ေလးေတြ ေၾကြရုပ္လို လွပေနေတာ့မွာဆိုျပီး ဇြတ္ေတြးျပီး ထိုင္ေနတာပဲ…. ၅မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ရေတာ့ဘူး ေတာ္ျပီဟာ ၀ဋ္ရွိခဲ့ရင္ ဒီမွာေၾကျပီ ဆက္အပူမခံေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးျဖစ္သြားေရာ… ေတာ္ၾကာေနမွ သံုးေယာက္လံုး မူးလဲေနမယ္… (ကိုယ္မူးလဲရင္ ကိုရီးယားကားထဲကလို ဘယ္ Handsome Single CEO မွာ လာခ်ီေပြ႔ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး… ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရး ရမွာ)…

နံျပားဖိုထဲကေန ေပါက္စီသံုးလံုး (အဲေလ) ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ထြက္လာျပီး ဘယ္သြားဘာလုပ္ရမွန္းမသိ မတ္တပ္ေလးျဖစ္ေနတုန္း… Body Language ကလဲြျပီး ဘာမွ ဆက္သြယ္လို႔မရတဲ့ မိန္းမၾကီး ျပန္ေရာက္လာျပီး နံျပားဖိုေလာက္သိပ္မပူတဲ့ အခန္း တစ္ခုထဲ၀င္ခိုင္းတယ္… အဲဒိမွာ သစ္သားေခါင္းအံုးေလးေတြလဲေပးထားတယ္… ခပ္ေႏြးေႏြးေလးပဲ… ကြ်န္မအစ္မကေတာ့ ပင္ပန္းေနတဲ့သူဆိုေတာ့ ခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ… ကြ်န္မကေတာ့ ကိုယ့္ကို အိပ္ေပ်ာ္မွာစိုးလို႔ မအိပ္ေအာင္ မနည္းေနရတယ္… ၃ေယာက္လံုးအိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ… လူလဲေၾကာက္သလို၊ အေတြ႔အၾကံဳမရွိေသးတဲ့ အရာဆိုေတာ့ သတိရွိတာေကာင္းတယ္… ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလးလွဲေနျပီးေတာ့မွ ေတာ္ျပီ ငါေတာ့ အျပင္ျပန္ထြက္ျပီဆိုျပီး အျပင္က TV ရွိတဲ့ ၾကမ္းခင္းေလးေပၚမွာ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ထိုင္ေနလိုက္တယ္…
ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ Body Language ပဲ ေျပာလို႔ရတဲ့ မိန္းမၾကီးက သူတို႔ Sauna မွာ ေသာက္ေနက် Yakult လို အေအး သံုးဘူးနဲ႔ ၾကက္ဥျပဳတ္ အညိဳေရာင္ ၁လံုးေပးတယ္... လူ ၃ေယာက္လာတာကို အေအးက်ေတာ့ ၃ဗူးေပးျပီး ၾကက္ဥက် ၁လံုးပဲေပးတာ ဘာသေဘာလဲေတာ့မသိ… ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမ်ိဳးဆို ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းက ရတာမဟုတ္ဘူး… သူကဒါမ်ိဳးဆို ရန္မျဖစ္ပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ပံုနဲ႔ ရေအာင္ေျပာတတ္တယ္… (ခြိ… ) သူက ငါတို႔က ၃ေယာက္ဆိုျပီး ၾကက္ဥကို တစ္လံုးတည္းကို ေထာင္ျပေတာ့မွ ေနာက္ထပ္ ၂လံုးထပ္ထုတ္ေပးတယ္… ရွိေနရက္နဲ႔ အစကတည္းက မေပးတာ ဘာအထာလဲေတာ့မသိ… မေပးခ်င္လဲ ကြ်န္မတို႔ ဘာမွ မသိေအာင္ တစ္လံုးမွ မေပးပါနဲ႔လား.. အားနာပါးနာ ၁လံုးေတာ့ ထုတ္ေပးေသးတယ္… ခြိ… ေစာေစာက ေရဓာတ္ေတြကုန္ထားေတာ့ Yakult ေလးလို ဒိန္ခ်ဥ္ ေလးေသာက္လိုက္ရေတာ့ ေကာင္းလိုက္တာမေျပာနဲ႔ အားျပန္ရွိသြားသလိုပဲ… ၾကက္ဥေတာင္ ရုပ္ရွင္ေတြထဲကလို တစ္ေယာက္ေခါင္း တစ္ေယာက္ရုိက္ခဲြၾကည့္ၾကေသး… (ကိုယ့္ေခါင္းရိုက္ခံရေတာ့ နာတယ္ဗ်)… ၾကက္ဥလဲ စားရတာ အရသာရွိတယ္…

အဲဒါေလးေတြစားျပီး မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ခဏနားေနလိုက္ျပီးေတာ့မွ အေပၚထပ္ကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ျပန္ေခၚသြားတယ္… အဲဒိမွာမွာ ေရေႏြးကန္ေတြရွိတဲ့ေနရာကိုေရာက္တာ… ေစာေစာက ဟိုဂ်ပန္မွ ေျပးထြက္လာတဲ့ အခန္းေပါ့… ကြ်န္မတို႔လဲ သူ႔လိုျဖစ္မွာေၾကာက္ေတာ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမးျပီေပါ့… ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ေရလ်ားဂါ၀န္ၾကီးေတြ မလဲခင္ ဒီထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ေနရမွာလဲ? ဒီထဲက ထြက္လာရင္ ငါတို႔က ဘာ၀တ္ရမွာလဲ ဘာညာေပါ့… အဲဒါကို သူတို႔က နားမလည္… ကိုယ္ေတြကို ဇြတ္အတင္ အဲ့ဒိ ေရေႏြးကန္ေတြရွိတဲ့ အခန္းထဲ တြန္းပို႔… သိတဲ့အတုိင္း ကိုရီးယား အာဂ်ဴမာေတြက တကယ္ကို နာမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္ေအာင္ေနတာ… အျပဳအမူက ကြ်န္မတို႔အတြက္ေတာ့ရုိင္းတယ္လို႔ထင္တယ္… အဂၤလိပ္လိုကလဲ ဘယ္သူမွကို မေျပာတတ္တာ… ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ကလဲ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အေျဖမရေတာ့ ေပကပ္ေနတာေပါ့… ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ဆီက ပိုက္ဆံယူထားတဲ့ ေကာင္တာက မိန္းမကိုေတြ႔ေတာ့ သူ႔ကို တရုတ္လို တစ္လံုးစ ၂လံုးစနဲ႔ေမးေတာ့ သူက ကြ်န္မတို႔ကို တရုတ္လို ျပန္ေျပာတယ္… ေတာ္ေသးတာေပါ့ ကိုယ္ေတြက တရုတ္စကားေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ေပမဲ့ ကိုရီးယားစကားထက္စာရင္ေတာ့ ၈၀% ေလာက္ သူဘာေျပာလဲ နားလည္သြားတယ္… Body Language အာဂ်ဴမာကေတာ့ မ်က္ႏွာကို စူပုတ္ေနတာပဲ… (သူ႔အတြက္ကေတာ့ ျပႆနာမဟုတ္တာကို ကြ်န္မတို႔က ျပႆနာလုပ္တယ္ထင္ခ်င္ထင္မွာေပါ့)… သူတို႔အတြက္ ရုိးေနေပမ့ဲ ကြ်န္မတို႔အတြက္က မရုိးဘူးေလ… ေနာက္မွ တရုတ္လိုေျပာလို႔ နားလည္သြားတာက အဲဒိ ထြက္ေပါက္နားမွာ ကြ်န္မတို႔အတြက္ သပတ္ေတြ ခ်ေပးထားပါတယ္… ေစာေစာက ဂ်ပန္မက သပတ္မေတြ႔ပဲ သူတို႔ Onsen လိုမ်ိဳးမ်ားမွတ္လို႔ ေျပးထြက္လာသလား မသိပါဘူး…

အဲဒိေရေႏြးကန္ေတြထဲမွာ မီးေသြးနဲ႔ လုပ္တဲ့ Sauna ခန္းလဲရွိတယ္… Sauna ခန္းက သစ္သားထိုင္ခံုေတြက ပူက်စ္ေတာက္ေနတာမွ အဲ့ေပၚထိုင္လိုက္တာ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ထိုင္ခံုနဲ႔ ထိမိတဲ့ အသားေတြ BBQ ျဖစ္သြားသလား ကြ်မ္းသြားျပီလားေအာင့္ေမ့ရတယ္… ဒါနဲ႔ ခဏေလးပဲေနျပီး မ၀င္ေတာ့ဘူး… ေရေႏြးကန္ေတြ စိမ္ဖို႔ ထြက္ခဲ့တယ္… ေရေႏြးကန္ေတြကေတာ့ မတူညီတဲ့ ေရေႏြး ကန္ ၆ကန္ေလာက္ရွိတယ္… Herbal ေတြ၊ Tea ေတြ က်န္တာေတြကေတာ့ ဘာေတြမွန္းမသိပါဘူး.. စံုေနတာပဲ… ေရေတြကလဲ ဟိုဟာဒီဟာေတြေရာထားေတာ့ အဲ့ဒိေရက အဲလိုပဲ Herbal ေတြစိမ္ထားလို႔ ေနာက္ေနသလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ညစ္ပတ္ေနလို႔ ေနာက္ေနသလား ကိုယ္လဲ ေသခ်ာမသိ။

ညဘက္မိုးခ်ဳပ္သြားရတာတစ္ခုေတာ့ေကာင္းပါတယ္… အဲဒိ ေရေႏြးခန္းထဲမွာ ကြ်န္မတို႔ရယ္ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနတဲ့ ကိုရီးယားအာဂ်ဴမာ ၂ေယာက္ရယ္ကလဲြျပီး ဘယ္သူမွ သိပ္မရွိဘူး… ကြ်န္မတို႔ စစခ်င္း၀င္လာတုန္းကေတာ့ ဂ်ပန္မ ၂ေယာက္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏေနေတာ့ သူတို႔ထြက္သြားတယ္… ရွိတဲ့ ကန္ေတြ ဟိုေျပာင္းဒီေျပာင္းလုပ္ျပီးမွ ေနာက္ဆံုး ေခြ်းေပါက္ေတြျပန္က်ံဳ႕သြားေအာင္ ေရေအးကန္ကိုျပန္သြားစိမ္တယ္… လူက တစ္ေနကုန္ေလ်ာက္သြားျပီး ပင္ပန္းထားေပမဲ့ Sauna ရဲ႕ အစြမ္းေၾကာင့္လား ကိုယ့္စိတ္အစြမ္းေၾကာင့္လားမသိဘူး မအိပ္ခ်င္ဘူး… ျပီးမွ ျပန္ထြက္လာျပီး Locker ခန္းထဲ အက်ီၤျပန္လဲျပီး ျပန္လာျဖစ္တယ္… ကြ်န္မတို႔အျပင္ တျခား Customer ေတာင္ မေတြ႔ေတာ့ဘူး…

တည္းခိုခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၃နာရီထိုးေနျပီ… ကိစၥမရွိပါဘူး… ေနာက္ေန႔က ျမိဳ႕ထဲပိုင္းပဲသြားမွာပဲ… ျပီးေတာ့ ျမံဳဒံုးထဲမွာ Korean Costume နဲ႔ Free ဓာတ္ပံုသြားရုိက္မယ္။ ျပီးရင္ ေရွာ့ပင္းပတ္မယ္… ညေနပိုင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ရွာလာတဲ့ Research ထဲက ဘယ္ေနရာသြားလို႔ရေသးလဲ ၾကည့္ေတာ့ Chungmuro ဘူတာနားက Korean Hanok Village ဆိုတာက နီးေတာ့ အဲဒိသြားမယ္။ ျပီးက်ရင္ ကိုေဖစစ္ႏုိင္နဲ႔ ညေနပိုင္းခ်ိန္းထားျပီး သူက ဘုရင္ၾကီး ျမိဳ႕လည္ေခါင္မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတဲ့ ရုပ္ထုၾကီးရယ္၊ ရုပ္ရွင္ေတြထဲပါေနက် CheongGyeCheon ဆိုတဲ့ ျမိဳ႕လည္ေခါင္က ေခ်ာင္းလိုလို ေျမာင္းလိုလို ေနရာေလးရယ္ လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေျပာထားတယ္။ အခ်ိန္ေလာက္ရင္ေတာ့ တျခား ျမိဳ႕ထဲက ေရွာ့ပင္းပတ္လို႔ေကာင္းတဲ့ DongDaeMon တို႔ Insadong တို႔ဘက္ သြားမယ္စိတ္ကူးထားတယ္… ဒါေပမဲ့ ခုေတာင္ ေနရာမ်ားေနျပီဆိုေတာ့ အခ်ိန္မေလာက္ ေလာက္ဘူးေလ… ေအာ္ျပီးေတာ့ လမ္းေဘးတဲမွာ တုတ္ထိုးနဲ႔ မၾကိဳက္ေသာ္ျငား ျမည္းတဲ့အေနနဲ႔ Soju တစ္စက္ ၂စက္ေသာက္မယ္… လမ္းေဘးဆိုင္ဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္လို ေျပာတတ္ၾကမွာ ဟုတ္ဘူးေလ.. အဲဒါေၾကာင့္ နယ္ခံပါတဲ့အခ်ိန္ လိုက္မွာခိုင္းမလို႔…

ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အဲဒိေန႔က မနက္ ၃နာရီမွ အိပ္တယ္ဆိုေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညွာတာျပီး မနက္ ၁၀နာရီေလာက္မွ ထၾကတာေပါ့ေလ…