Friday, April 11, 2014

Weekend trip to Malacca, Malaysia

ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က မထင္မွတ္ပဲ မေလးရွားႏုိင္ငံ မလကၠာ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ကို အလုပ္အားလပ္ရက္မွာ ၁ညအိပ္ခရီး အလည္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္… Singapore Flyer မွာ ရွိတဲ့ WTS ခရီးသြားပို႔ေဆာင္ေရးေရွ႕ကေန မနက္ ၈နာရီ ကားထြက္မယ္ေျပာထားေပမဲ့ ၈နာရီခဲြေလာက္မွ ထြက္ပါတယ္… စကာၤပူကေန ၃နာရီခဲြေလာက္ ကားေမာင္းရတယ္ဆိုပါတယ္… လမ္းမွာ ၂ၾကိမ္ေပးနားပါတယ္… ထင္ထားတာ ၁၁ခဲြေလာက္ေရာက္မယ္ဆိုေပမဲ့… ၁၂ခဲြမွ မာကိုတာ ေဟာ္တယ္ကိုေရာက္ပါတယ္… 

Mahkota Hotel Review
ေဟာ္တယ္ကအေတာ္ေလးေတာ့ၾကီးပါတယ္… ၾကာေတာ့ ၾကာေနပံုရပါတယ္… ခ်က္အင္၀င္တာကလဲ အေတာ္ေလးတန္းစီျပီး ေစာင့္ရပါတယ္… မေလးရွားဆိုေတာ့ စကာၤပူေလာက္ေတာ့ service မျမန္ဘူးေပါ့…

ေဟာ္တယ္က အေဆာင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္… Lobby ကေန ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ ေရကူးကန္တစ္ခုရွိပါတယ္… အဲဒိ ေရကူးကန္ကေန ေရပန္းေလးေတြလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ထြက္ေနတဲ့ ေရလမ္းေၾကာင္းေလးက အေဆာင္ေတြကို ျခားထားပါတယ္… သာသာယာယာနဲ႔ လွပါတယ္… landscape ကေတာ့ အထင္ၾကီးစရာပါ…



ေရကန္...
Lobby ကေန ထြက္ထြက္လာခ်င္း ရွိတဲ့ ေရကန္...


အေဆာင္ေတြကို အလယ္ကေန ျခားထားတဲ့ ေရပန္းနဲ႔ ေရကန္၊ လွတယ္လို႔ ထင္တယ္...
အခန္းကလည္း မေလးရွားထံုးစံအတိုင္း က်ယ္ပါတယ္… ဧည့္ခန္းသပ္သပ္၊ အိပ္ခန္း သပ္သပ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္ေလးလဲပါပါတယ္ (ၾကာရွည္ေနတဲ့သူမွလဲြျပီး ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ျခင္းမျပဳရလို႔ ေရးထားပါတယ္)… ၀ရံတာေလးလဲ ေတာ္ေတာ္က်ယ္က်ယ္ပါပါတယ္… ၀ရံတာနဲ႔ အခန္းျပတင္းေပါက္ေတြကေန ျမင္ရတဲ့ ရွဴခင္းကေတာ့ တစ္ဖက္က ျမစ္နဲ႔ ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းက Masjid Mosque ကို ျမင္ရပါတယ္… ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ စာရင္းထဲမွာ အဲဒါလဲပါပါတယ္… Trip advisor မွာ review ေတြက သိပ္မေကာင္းဘူးေရးထားလို႔ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္မိေပမဲ့ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီဟိုတယ္ကို ေပးတာနဲ႔ ရတာနဲ႔ တန္တယ္လို႔ပဲေျပာခ်င္ပါတယ္… ဟုတ္ပါတယ္… ေရခ်ိဳးခန္းကေတာ့ သိပ္မသားနားပါဘူး… ေရအားကလဲ နည္းေသးတယ္…. အိမ္သာေရဆို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေတာင္ ဆဲြခ်လို႔မရဘူး… တစ္ခါတစ္ေလ ရွိတဲ့ ေရခြက္နဲ႔ပါ ေလာင္းရေသးတယ္… ဆပ္ျပာနဲ႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ေရေပးေပမဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါေတာ့ မေပးပါဘူး… ေရခ်ိဳးဇလံုက အရမ္းမသန္႔ (အရမ္းေတာ့ ညစ္မပတ္ပါ) ေပမဲ့ က်န္တာေတာ့ မဆိုးပါဘူး… အိမ္သာ စကၠဴလိပ္ကလဲ အသစ္မေပးထားဘူး… တစ္၀က္ေလာက္ ကုန္ေနတာကိုပဲ ေပးထားတယ္… (ဒီေတာ့ ပံုမွန္ update မလုပ္တဲ့ သေဘာရွိတယ္)… ဒါေပမဲ့လဲ တစ္ရက္ကို တစ္ခန္းလံုး ၅၀၊ ၆၀ ေလာက္ပဲက်တယ္ဆိုေတာ့လဲ ဒီေလာက္ပဲရတာကို ေက်နပ္ရမလား မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး… ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့ေနာ္…


ဧည့္ခန္း...


မသံုးရတဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္... ေရေႏြးေတာ့ တည္လို႔ရတယ္...


ျပတင္းေပါက္က ျမင္ကြင္း
ဟိုတယ္ Lobby ကထြက္ျပီး ကားလမ္းကူး အဲဒိ လားရာအတိုင္း တည့္တည့္ပဲေလွ်ာက္ ၁ block ေလာက္ ဆင္း… ေနာက္ထပ္ ကားလမ္းတစ္ခုထပ္ကူး၊ shopping Mall ကုိျဖတ္ လိုက္တာနဲ႔ မလကာျမိဳ႕ရဲ႕ လာလည္သူအမ်ားဆံုး ေလ့လာစရာေတြ စုေနတဲ့ ေနရာကို ေရာက္ပါတယ္… လမ္းေလွ်ာက္ေႏွးရင္ မိနစ္ ၂၀၊ ျမန္ရင္ေတာ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲေလွ်ာက္ရမယ္ထင္ပါတယ္… Hatten Hotel တို႔ Equatorial hotel တို႔ကေတာ့ ဆင္းျပီး Shopping Mall ကို ျဖတ္လိုက္တာနဲ႔ အဲဒိ tourist attraction ေနရာေတြကို ေရာက္ပါတယ္…. ေနာက္တစ္ခါ မိဘေတြနဲ႔ သြားျဖစ္အံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒိဟိုတယ္ေတြမွာ တည္းၾကည့္အံုးမယ္… ဒီေတာ့ Mahkota Hotel ကလဲ မလကာရဲ႕ ဆဲြေဆာင္မွဳအရွိဆံုး ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦးေတြရွိတဲ့ ေနရာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားလို႔ရတဲ့ အေျခအေနမွာရွိပါတယ္… 

ဟိုတယ္အေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ တစ္ခါတည္းပဲ ထည့္ေျပာလိုက္ခ်င္တာကေတာ့ ဟိုတယ္ မနက္စာ ပါ… International buffet ပါ… အခန္းခထဲမွာ ပါျပီးသားပါ… ေတာ္ေတာ္ေလး စားေကာင္းျပီး ေရြးခ်ယ္စရာမ်ားတယ္လို႔ ကြ်န္မကေတာ့ ထင္ပါတယ္… မလကာက အစားအေသာက္ ေကာင္းကင္ဘံုလို႔ပဲဆိုရမလားဆိုေတာ့ ဒီဟိုတယ္ပဲ မနက္စာေကာင္းသလား တစ္ျခားဟိုတယ္ေတြလဲ ေကာင္းသလားဆိုတာေတာ့ ကြ်န္မလဲ အေသအခ်ာ ႏွဳိင္းယွဥ္လို႔မရပါဘူး…. ၾကက္သားဟင္း Redang နဲ႔ အမဲသားဟင္း Redang က ႏူးအိျပီး အေတာ္ေလးကို စားေကာင္းပါတယ္… Nasi Lemak အတြက္ ငရုတ္သီးအႏွစ္ကလဲ စကာၤပူမွာနဲ႔ မတူပဲ အရသာထူးကဲပါတယ္… စြပ္ျပဳတ္ cornerရွိသလို ႏြားႏုိ႔နဲ႔ အေအး corner လဲရွိပါတယ္… ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ေကာ္ဖီ၊ လဘက္ရည္ရွိသလို၊ ကြ်န္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ေပါင္မုန္႔ ပူတင္းလဲရွိပါတယ္… ၾကက္ဥေၾကာ္ေကာင္တာလဲရွိပါတယ္… ရွိသမွ် အကုန္စားခ်င္ေနေပမဲ့ ဗိုက္ကလဲ တစ္ဗိုက္ပဲရွိတာေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုၾကိဳက္တာေတြ အသားေပးစားျဖစ္ပါတယ္… ေရေသာက္ဖို႔လိုက္ရွာေတာ့ ေရကရားေတြက အဖံုးပိတ္မထားပဲ အဲဒိ ကရားေတြတင္ထားတဲ့ စပဲြေပၚမွာ စားျပီးသား ပန္းကန္အထပ္လိုက္ၾကီးကို ကရားနဲ႔ ကပ္ရက္ပဲတင္ထားလို႔ ေရကို အျပင္ေရာက္မွပဲ ၀ယ္ေသာက္မယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… (အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေပါ့ေပါ့တန္တန္လုပ္မွဳက ေဟာ္တယ္အဆင့္ကို က်ေစပါတယ္… အဲဒါကို မန္ေနဂ်ာေတြနဲ႔ ေသခ်ာျပန္ထိန္းရပါမယ္… ဒါက သူမ်ားဆီကေန သံုးသပ္သင္ယူတာေပါ့ေနာ္… ကိုယ္တစ္ေန႔ ေဟာ္တယ္မပိုင္ဘူးလို႔ မေျပာႏုိင္ဘူးေလ…. ခိခိ… :P)






သြားမယ္၊ လာမယ္၊ စားမယ္၊ ၾကည့္မယ္…

ဒီလိုနဲဲ႔ အခန္းထဲမွာ အထုတ္ေတြဘာေတြထားျပီးေတာ့ ေန႔လည္စာစားဖို႔ နာမည္ၾကီး Jonker street ကို ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္… ကိုယ္အင္တာနက္ကေန ရွာလာတဲ့ တစ္ေနကုန္ ခရီးစဥ္နဲ႔ လည္ပတ္စရာအခ်ိန္ဇယားေလးကို အလယ္ကေနေဖာက္ျပီး စသြားရေတာ့တာပါပဲ… ကိုယ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ေန႔၀က္က်ိဳးေနျပီကိုး… နာမည္ၾကီး ၾကက္သာနဲ႔ထမင္းလံုးဆိုင္ Chicken Rice Ball “Chung Wah” ကို သြားစားမလို႔ပါပဲ… အဲဒိဆိုင္က တံတားကူးလိုက္တာနဲ႔ ပထမဆံုးေတြ႔တဲ့ဆိုင္ပါပဲ… အားပါးပါး ေနပူပူမွာ တန္းစီေနၾကတာမနည္းမေနာပါပဲ… ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အခ်ိန္ရယ္ ကိုယ့္ဆာေနတဲ့ ဗိုက္ရယ္ေၾကာင့္ အဲဒိမွာ ၀င္တန္းစီဖို႔ မသင့္ဘူးဆံုးျဖတ္ျပီး ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္… Chicken Rice Ball ဆိုတာ မလကာမွာ မစားမျဖစ္ စားသင့္တဲ့အရာလို႔ လူတိုင္းကေျပာလို႔ ကိုယ္လဲစားရမဲ့ စာရင္း ထိပ္ဆံုးမွာတင္ထားတာပါ… အဲဒိ Jonker Street တစ္ေလွ်ာက္ စားေသာက္ဆိုင္တိုင္းလိုလို Chicken Rice Ball ရပါတယ္… စားေသာက္ဆိုင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ လူေတြ တန္းစီေနၾကပါတယ္… 



Chicken Rice ball and Chendol (Signature Malacca dish and dessert)

မလကာက Chendol က အရမ္းနာမည္ၾကီးေပမဲ့ ဒီဆိုင္က Chendol ပဲ သိပ္မေကာင္းလို႔လား မသိ... အဲေလာက္ၾကီးလဲ မဟုတ္ပါဘူး...

အရမ္း အရမ္းေကာင္းေသာ ၀က္သားကင္ ကြ်တ္ရြရြ...

တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ တရုတ္ရုိးရာအိမ္ပံုစံလို အေဆာက္အဦးေရွ႕မွာ တန္းစီေနတာ ၃ အုပ္စုေလာက္ပဲရွိတာနဲ႔ ၀င္စီလိုက္ပါတယ္… Menu ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ မစားမျဖစ္စားသင့္တဲ့ Chicken Rice Ball ေရာ၊ အခ်ိဳပဲြ Chendol (ထန္းညက္ မုန္႔လက္ေဆာင္း) ေရာရွိေနပါတယ္… ဘယ္ေလာက္ေတြလဲေတာင္ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး… မွတ္မိတာေတာ့ ထမင္းလံုး တစ္လံုးကို RM0.80 ဆိုတာပါပဲ… လူတစ္ဦးကို ပံုမွန္ ေလးလံုးကေန ၅လံုးေလာက္ စားရတယ္ေျပာပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ ၀က္ေခါက္ေၾကာ္ အလယ္အလတ္တစ္ပဲြ၊ ၾကက္ကင္ အၾကီးတစ္ပဲြ၊ ကိုက္လံေၾကာ္ အေသးတစ္ပဲြ၊ ထမင္းလံုး ၁၅ လံုး၊ Chendol ၃ခြက္ မွာတာ စုစုေပါင္း RM 60 (စလံုး ၂၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ပဲက်တယ္ ထင္ပါတယ္)…

Rice Ball Making in progress

Red Square (Dutch Square)၊ 

၀မ္းစာျဖည့္ျပီးျပီဆိုေတာ့မွ တျခားလည္စရာေတြ ေခါင္းထဲေရာက္ပါတယ္… အလာတုန္းက Red Square ကို ျဖတ္လာခဲ့ေတာ့ အဲဒိေနရာကိုပဲ အရင္ဆံုးျပန္သြားမယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… လာလမ္းအတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္ တံတားေလးကိုျဖတ္၊ ကားလမ္းကူးလိုက္တာနဲ႔ Red Square ေခၚ Dutch Square ကိုေရာက္ပါျပီ… အဲဒိမွာ Victoria fountain၊ နာရီစင္ နဲ႔ Christ Church ရွိပါတယ္… ၁၇ ရာစုကတည္းက စတင္ခဲ့တဲ့ ဒီေနရာေလးမွာ မလကာရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ Dutch ေတြရဲ႕ ကိုလိုနီအရိပ္ေယာင္ေတြကိုေတြ႔နုိင္ပါတယ္… လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့သူေတြမ်ားျပားျပီး လူအေတာ္ေလးရွဳပ္ပါတယ္… ေစ်းဆိုင္ေတြလဲရွိသလို၊ မေဗဒါကို ဒုတိယဆဲြေဆာင္ႏုိင္ဆံုးကေတာ့ အလြန္အက်ဴး အလွဆင္ထားတဲ့ ဆိုက္ကားေတြပါ… ရီလဲရီခ်င္တယ္၊ စီးလဲ စီးၾကည့္ခ်င္တယ္… ဒါေပမဲ့ စီးျပန္ရင္ေတာင္ ဦးေက်ာ္သူကားစီးေနတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ တူမလားမသိဘူး… ပန္းေတြ အရုပ္ေတြ မီးလံုးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ေ၀ေ၀ဆာဆာ အလွဆင္ထားတာ… သီခ်င္းေတာင္ ဖြင့္ေပးေသးတာ…



Clock Tower at Red Square


Queen Victoria fountain

လူေတြအရမ္းမ်ားတယ္...
ဒီေရပန္း ေက်ာက္တိုင္ကို ၁၉၀၄ ခုႏွစ္ ျဗိတိန္ ဘုရင္မ ၀ိတိုရိယကို အမွတ္တရအေနနဲ႔ စိုက္ထူခဲ့တာပါ… Christ Church ရဲ႕ ေရွ႕နားေလးမွာပဲရွိလို႔ မေရာက္ပဲ က်န္ခဲ့မွာ မပူရပါဘူး… ေရွးေဟာင္း မွတ္တုိင္ တစ္ခုအေနနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ထိမ္းသိမ္းထားသလို ခုထက္ထိလဲ အလုပ္လုပ္တုန္းပါပဲ… အဲဒိျမိဳ႕မွာ ဓာတ္ပံု အရုိက္ခံရဆံုး ေရပန္းေပါ့ေနာ္…


Christ Church

၁၇၅၃ ခုႏွစ္မွာ ေဆာက္လုပ္ျပီးစီးခဲ့တဲ့ ဘုရားေက်ာင္းျဖစ္ျပီး အဲဒိေက်ာင္းကို ေဆာက္တဲ့ အုတ္ေတြက ေဟာ္လန္ကေန ယူေဆာင္လာခဲ့တာတဲ့… ဒီေက်ာင္းကို Dutch ေတြ လက္ထပ္မွာ တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ… ဘုရားေက်ာင္းက အနီေရာင္ဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုရုိက္လို႔လွသလို အေနာက္တိုင္း ဥေရာပ ပံုစံ ခံစားခ်က္မ်ိဳးလဲရေစတာ အမွန္ပါပဲ… ကြ်န္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က ေန႔လည္ဆိုေတာ့ ေနကလဲ အေတာ္ေလးပူပါတယ္… လူေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္ရွဳတ္ပါတယ္… ဓာတ္ပံုရုိက္အျပီး ဘုရားေက်ာင္းထဲ ၀င္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္… ကြ်န္မရွာထားတဲ့ research မွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းထဲ ဓာတ္ပံုရုိက္ခြင့္မရွိဘူးေရးထားေပမဲ့… ကြ်န္မ ရုိက္ေတာ့ ဘယ္သူမွလဲ ဘာမွ လာမေျပာပါဘူး… ဓာတ္ပံုမရုိက္ရ စာတမ္းလဲ မေတြ႔ပါဘူး… ဘုရားေက်ာင္းထဲမွာ ေနပူေရွာင္ ခဏထိုင္ျပီး ခရီးဆက္ျပန္ပါတယ္…


Christ Church အတြင္းဘက္



St.Paul Hill and Church

ဒီဘုရားေက်ာင္းကေတာ့ သမိုင္း၀င္ အစိုးရ သံုးဆက္အတြက္ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးအသံုးျပဳခဲ့တဲ့ေက်ာင္းေပါ့… ေပၚတူဂီလက္ထပ္ ၁၅၂၁ ခုႏွစ္မွာ Virgin Mary ကို ရည္စူးျပီး သာမာန္ ဘုရား၀တ္ျပဳရာေနရာအျဖစ္ စတင္တည္ေဆာက္ခဲ့တယ္… ၁၅၄၈ ခုႏွစ္မွာ St. Francis Xavier ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အေပါင္းအပါေတြဟာ ဘုရားေက်ာင္း၀န္းအတြင္းမွာပဲ St.Paul College ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းအေသးစားေလးကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့တယ္… အဲဒိေက်ာင္းဟာ မေလးတစ္ခုလံုးမွာ ပထမဆံုးေသာ ေခတ္ပညာကိုသင္ၾကားေပးတဲ့ ေက်ာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္… ၁၅၅၆ နဲ႔ ၁၅၉၀ မွာ ဘုရားေက်ာင္းကို တိုးခ်ဲ႕ေဆာက္လုပ္ခဲ့ျပီး Church of the Mother of God လို႔ အမည္ေျပာင္းလဲေပးအပ္ခဲ့တယ္… 




၁၆၄၁ မွာ မလကာကို Dutch (ဒက္ရွ္) ေတြ သိမ္းပိုက္အျပီး ဘုရားေက်ာင္းကို St.Paul ေက်ာင္း ေခၚ High Church လို႔ နာမည္ျပန္လည္ေပးအပ္ကာ ၁၇၅၃ Christ Church မတည္ေဆာက္ျပီးခင္အထိ အသံုးျပဳခဲ့တယ္။ St.Paul ဘုရားေက်ာင္းကိုေတာ့ ခံတပ္အေနနဲ႔ တပ္စခန္းခ်ဖို႔ အသံုးျပဳခဲ့တယ္… ဘုရားေက်ာင္းအလည္ဗဟိုကိုေတာ့ အေလာင္းျမဳပ္ႏွံဖို႔ churchyard အေနနဲ႔ အသံုးျပဳခဲ့တယ္…
၁၈၂၄ ခုႏွစ္မွာ ျဗိတိန္က သိမ္းပိုက္လိုက္တဲ့ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လက္ႏွက္သိုေလွာင္ရာေနရာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲအသံုးျပဳခဲ့ျပန္တယ္… 

(Source from: http://en.wikipedia.org/wiki/St._Paul's_Church,_Malacca )





သမိုင္းေတြေျပာလို႔ ပ်င္းေနေတာ့မလားမသိဘူး… အဲဒိေတာင္ကုန္းက Christ Church ရဲ႕ေဘးက ေတာင္ကုန္းပဲ… Christ Church ဘက္ကေနတက္ရင္ ေတာင္ကုန္းေပၚေဖာက္ထားတဲ့ ကားလမ္းအတိုင္းတက္ရျပီးေတာ့ အဲဒိလမ္းရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္အျခမ္းေတာင္က ဆိုရင္ေတာ့ ေလွကားေလးနဲ႔ တိုက္ရုိက္တက္လို႔ရပါတယ္… (အဆင္းမွ အဲဒိ ေလွကားကိုေတြ႔လို႔ အတက္ကို ေတာင္ေပၚပဲတက္လိုက္ပါတယ္)… ေတာင္က သိပ္မၾကီးပါဘူး… မလကာျမိဳ႕ကို အေပၚစီးကေန ျမင္ႏုိင္ပါတယ္… အဲဒိေတာင္ကုန္းက မတက္ပဲ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေလွကားရဲ႕ အဆံုး ေတာင္ေအာက္ေျခမွာေတာ့ ေရွးေဟာင္း A Famosa ခံတပ္အ၀ ရွိပါတယ္…

St.Paul Church နားမွာနဲ႔ ေလွကားတစ္ေလွ်ာက္မွာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးေတြရွိပါတယ္… ဘုရာေက်ာင္းရဲ႕ အတြင္းဘက္မွာေတာ့ ေပၚတူဂီဘာသာနဲ႔ ေက်ာက္စာျပားေတြကို နံရံမွာမွီျပီးတည္ေဆာက္ထားပါတယ္… အတြင္းဘက္ဆိုေပမဲ့ အမိုးမရွိေတာ့တဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေဟာင္းၾကီးပါ… လူေတြလဲ မ်ားလို႔ ဓာတ္ပံုေတာင္ သိပ္မရုိက္ျဖစ္လိုက္ပါဘူး… ဗီြဒီယိုေတာ့ ရုိက္လာတာရွိပါတယ္…

A Famosa Fortress (ခံတပ္ေဟာင္း)

အေပၚမွာေျပာခဲ့သလိုပဲ ေဘးကေလွကားအတိုင္းဆင္းသြားရင္ ေအာက္က A Famosa ခံတပ္၀ ေဟာင္းကိုေရာက္ပါတယ္… အဲဒိခံတပ္ကလဲ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေပၚတူဂီက စတင္ေဆာက္၊ ဒက္ရွ္အလွည့္မွာ နည္းနည္းျပန္ျပင္ သူတို႔နာမည္နဲ႔ စာတမ္းထိုး၊ အဂၤလိပ္လက္ထပ္အေရာက္မွာေတာ့ အားလံုးကို ဖ်က္ျပစ္ဖို႔ အမိန္႔ခ်ျပီးကာမွ ေရွးေဟာင္းအေမြအႏွစ္ေတြကို ျမတ္ႏုိးတဲ့ အဂၤလိပ္ Sir Stamford Raffles ရဲ႕ ၾကိဳးပမ္းမွဳေၾကာင့္ ဒီ ခံတပ္၀ကုိေတာ့ ခ်န္ထားခံခဲ့ရပါတယ္… ဒါနဲ႔ အဲဒိ Sir Stamford Raffles ဆိုတာ စကာၤပူျမိဳ႕ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူလို႔လဲေျပာလို႔ရပါတယ္တဲ့… သူက စကာၤပူကို ေတြ႔ရွိျပီး ခု Raffles city ျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာကို စတင္ျပီး စာသင္ေက်ာင္းေတြ ဘုရားေက်ာင္းေတြကို ေဒသခံဘာသာစကားနဲ႔ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တယ္ဆိုပဲ… သိခ်င္ရင္ေတာ့ဆက္ Google လိုက္ေနာ္…







အဲဒိနားမွာေတာ့ ေနပူတာေရာ၊ ခ်ီးေစာ္နံတာေရာ၊ ကုိယ္ျမန္မာျပည္မွာေနတဲ့အိမ္ကိုက ကိုလိုနီေခတ္ေဟာင္းက ေဆာက္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ထဲတိုက္ေတြဆိုေတာ့ ၾကာၾကာမေနပဲထြက္လာျဖစ္တယ္… လူေတြလဲ ေနပူလို႔ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနျပီ… အင္တာနက္မွာရွာတုန္းက ထီးယူဖို႔ မွာထားလို႔ စကာၤပူကေန ထီးယူလာေပမဲ့… ေန႔လည္ထြက္လာတုန္းက ကင္မရာေတြယူလာတာေရာေၾကာင့္ ထီးမသယ္ခ်င္လို႔ အခန္းထဲထားခဲ့တာ မွားတာပဲ… ဒါေပမဲ့လဲ အခ်ိန္က ညေန ၄နာရီေလာက္ပဲရွိေသးတာဆိုေတာ့ ေရာက္မွေတာ့ ဘယ္ေနရာေတြ က်န္ေသးလဲ ေဟာ္တယ္ကေပးလိုက္တဲ့ ေျမပံုၾကည့္ျပီးေတာ့ မေဗဒါ ယူလာတဲ့ research ခရီးစဥ္က Stadthuys ဆိုတဲ့ ေနရာသြားမယ္ဆိုျပီး ျပန္ေလွ်ာက္ရျပန္ပါတယ္… အဲဒါက ေျမပံုထဲမွာ St.Paul Hill နဲ႔ Christ Church ၾကားမွာပါ… ျပန္ေလွ်ာက္လို႔ Christ Church ေရာက္သြားေတာ့… ဘယ္မလဲ Stadthuys ဆိုျပီး မနည္းျပန္ရွာရပါတယ္… အမွန္ေတာ့ Christ Church ေဘးက ေစ်းတန္းေလးေနာက္က အနီေရာင္ တံတိုင္းၾကီးထဲမွာပါ… ဒါေပမဲ့ အဲဒိေနရာကျပင္ေနလို႔ ပိတ္ထားပါတယ္… မ၀င္ခဲ့ပါဘူး…

အဲဒါျပီးေတာ့ အဲဒိေနရာေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္မွာရွိတဲ့ အနီေရာင္အိမ္တန္းေလးေတြရွိတဲ့ လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါတယ္… အဲဒိလမ္းမွာ Church အျဖဴေရာင္ၾကီးတစ္ခုကိုေတြ႔ပါတယ္… မ၀င္ခဲ့တဲ့အတြက္ သမိုင္းမေရးေတာ့ပါဘူး… ျမန္မာျပည္က စိန္ေမရီတို႔ ၀န္ၾကီးမ်ားရုံးနားက ဘုရားေက်ာင္းၾကီးေတြလဲ သူ႔ေလာက္ေတာ့ လွပါတယ္…





Scents & Senses Thai Massage

အဲဒိေနာက္မွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔လဲ ပင္ပန္းလာတာနဲ႔ ေဟာ္တယ္ျပန္ ခဏနားျပီးမွ ညစာထြက္စားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ေညာင္းေနတဲ့ ေျခေထာက္အတြက္ အႏွိပ္ခံခ်င္လို႔ အြန္လိုင္းမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေကာင္းတယ္ေျပာတဲ့ Scents & Senses ထိုင္းအႏွိပ္ဆိုင္ကို ရွာၾကပါတယ္… ေဟာ္တယ္ Hatten နားမွာရွိတယ္ဆိုလို႔ အဲဒိဘက္ကိုျပန္သြားရင္း ေတြ႔တဲ့လူေတြကို တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ေမးရပါတယ္… ေဟာ္တယ္ Hatten ကို အေက်ာ္ျပီး လမ္းစံု ကားလမ္းတစ္ခုကို ထပ္ျဖတ္ရပါတယ္.. အဲဒိမွာေတာ့ လမ္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္ ပလက္ေဖာင္းဘက္မွာရွိတာပါ… ဆိုင္ေရွ႕မွာ လူေတြေတြ႔လို႔ လူမ်ားမယ္ဆိုတာေတာ့ ခံစားမိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ခ်က္ခ်င္းမရလဲညအတြက္ ဘြတ္ခဲ့မယ္ဆိုျပီး၀င္လိုက္ပါတယ္… ထင္ထားတဲ့အတိုင္းပဲ ခ်က္ခ်င္းမရပါဘူး… ဒါနဲ႔ ည ၉နာရီေလာက္ဆိုေတာ့ ၂ေယာက္ပဲရမယ္ ေနာက္ ၂ေယာက္က ေနာက္ အခ်ိန္မွရမယ္ဆိုလို႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၁၁နာရီအခ်ိန္ကို ယူလိုက္ပါတယ္… အႏွိပ္ခံခ်ိန္ ၁နာရီ၊ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ ည၁၂နာရီဆိုေတာ့ ေအးေဆးမွ လာလို႔ရတာေပါ့… ၁နာရီ Full Body Oil Massage ကို မေလးရွားေငြ ၇၈ RM ေပးရပါတယ္… စလံုးထက္ေတာ့ တန္ပါတယ္… ႏွိပ္ေပးတဲ့သူေတြက ယိုးဒယား အမ်ိဳးသမီး စစ္စစ္ေတြပါပဲ…

ဒီအေၾကာင္းေရးရင္း ႏွိပ္တာကိုပါေျပာလိုက္ပါေတာ့မယ္... ဆိုင္ ဆက္ဆံေရးက ေကာင္းပါတယ္… အျပင္အဆင္ကလဲ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ရွိပါတယ္… အႏွိပ္သည္ေတြကလဲ ကိုယ့္ကို စကားလိုတာထက္ ပိုမေျပာပါဘူး… ႏွိပ္တာမွာေတာ့ ေက်ာကိုပဲ ဦးစားေပးႏွိပ္တာပိုမ်ားပါတယ္… ကိုယ္က ညက် အႏွိပ္ခံမယ္ဟဲ့ဆိုျပီး လမ္းေတြ တစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္ထားတာ ေျခေတြေညာင္းေနတာ ေျခေထာက္ေတြကို သိပ္မႏွိပ္လို႔ အေညာင္းမေျပပါဘူး… ဒါေပမဲ့လဲ သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ ေအးေဆးေတာ့ ဇိမ္ခံလို႔ရပါတယ္… အမွန္ေတာ့ မႏွိပ္ခင္ကတည္းက ကိုယ္က ေတာင္းဆိုထားရင္ေတာ့ ရမယ္ထင္ပါတယ္…

လိပ္စာကေတာ့

106, 106A, Jalan Melaka Raya,
75000 Melaka.
Telephone:+606 - 286 1186
E-mail:info@scentsnsenses.com

ႏွိပ္ဖို႔ အခ်ိန္ၾကိဳတင္ယူျပီးမွ ေဟာ္တယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၅နာရီေလာက္ရွိပါျပီ။ ခဏနားျပီး ညေန ၆နာရီခဲြေလာက္မွ ျပန္ထြက္ဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္ပါတယ္… အခန္းမွာ ခဏနားျပီးေတာ့ ေဟာ္တယ္ရဲ႕ ေရကူးကန္ၾကီးကို စမ္းၾကည့္ခ်င္မိတာနဲ႔ ေနနည္းနည္းေအးသြားေတာ့ Lobby နားက မဟုတ္တဲ့ အေနာက္ဘက္က ေရကူးကန္မွာ ေရဆင္းကူးျဖစ္ပါတယ္… ေရကူးတဲ့သူမ်ားပါတယ္… ေရကူးကန္နားမွာ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါေတာင္းလို႔ရပါတယ္… သြားေတာင္းလို႔ေပးေတာ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါက ေလွ်ာ္ထားဖန္မ်ားလို႔ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ေဟာင္းေနတဲ့ပံုပါ… သံုးခ်င္စိတ္ေတာင္ မရွိလို႔ ေရကူးျပီးကိုယ္ပတ္ရုံေလာက္ပဲ သံုးျပီး ပါလာတဲ့ သဘက္နဲ႔ပဲ သုတ္ျဖစ္ပါတယ္… ေရကူးကန္ကလဲ အရမ္းၾကီး မညစ္ပတ္ေပမဲ့ ဒါေပါ့ စလံုး ေရကူးကန္ေတြေလာက္ေတာ့ ဘယ္သန္႔မလဲ… ၾကမ္းျပင္မွာ အမွိဳက္နည္းနည္းေတြ႔ရတယ္… ကေလးေတြဘက္ပိုင္း ေရနိမ့္ပိုင္းမွာဆို ပိုညစ္ပတ္တယ္လို႔ခံစားရတယ္… အရမ္းအဆိုးရြားၾကီးေတာ့ ညစ္မပတ္ပါဘူး… နာရီ၀က္ေလာက္ပဲကူးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္…

တစ္ဆက္တည္း ေဆာင္နာ (ေရေႏြးေငြ႔လွဳံ အခန္း) ရွိတယ္ဆိုလို႔ စပ္စုခ်င္မိတာနဲ႔ အဲဒိဘက္သြားေတာ့ ဟိုတယ္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ေပၚလာျပီး ေဆာင္နာသံုးခ်င္ရင္ စာရင္းေပးရမယ္တဲ့… ဒါေပမဲ့ ေယာက်ာၤးေဆာင္နာေတာ့ မရဘူး မိန္းမေဆာင္နာပဲရမယ္တဲ့… ဒါနဲ႔ စာရင္းေပးလိုက္ပါတယ္… ေနာက္ေတာ့ အမ်ိဳးသမီး အ၀တ္လဲခန္းထဲက ေဆာင္နာခန္းကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခလုပ္ဖြင့္ခိုင္းပါတယ္… ခလုပ္ဖြင့္ေပမဲ့ အခန္းက ေမွာင္မဲေနတုန္းပါပဲ… အဲ့နားေယာင္လည္လည္လုပ္ေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းတစ္ဦးျဖတ္အေလွ်ာက္မွာမွ ကြ်န္မကို ေမးျပီး ေဆာင္နာထဲက မီးဖိုကို ခလုပ္ေတြထပ္ဖြင့္ေနပါတယ္… ခက္ခဲလိုက္တဲ့ျဖစ္ခ်င္း… အဲဒါေတြခုမွဖြင့္ေတာ့ ပူဖို႔ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ကြ်န္မက ထပ္ေစာင့္ရအံုးမွာလဲ… ညေနျပန္ထြက္ဖို႔ရွိေသးတယ္ေလ… ကိုယ္ကလဲ ေဆာင္နာ၀င္ခ်င္တာထက္ ေပးထားတဲ့ ၀န္ေဆာင္မွဳကို စပ္စုခ်င္တာဆိုေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔တင္ လံုေလာက္သြားျပီ… ဒါနဲ႔ အဲ့မိန္းမကို ေတာ္ပါျပီ… မလုပ္နဲ႔ေတာ့ မ၀င္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္…

Jonker Street (ညေစ်းတန္း)


Jonker Street Night Market
ညစာစားဖို႔ မနက္က စားခဲ့တဲ့ Jonker Street ဘက္ကိုပဲ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္… ညဘက္ေရာက္ေတာ့ လမ္းပိတ္ျပီးေတာ့ ညေစ်းတန္းျဖစ္သြားေရာ… မနက္က Restaurant ေတြကလဲ မဖြင့္တဲ့ဆိုင္ မဖြင့္ေတာ့ေပမဲ့ လမ္းေဘးေစ်းတန္းမွာေတာ့ ၀ယ္စားလို႔ရတဲ့ သေရစာမုန္႔ေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ… ကြ်န္မက ျဖစ္ႏုိင္ရင္ Nyonya စားေသာက္ဆိုင္၀င္ျပီး Nyonya အစားအစာေတြစားခ်င္တာပါ… ဒါေပမဲ့ စားခ်င္စရာေကာင္းေလာက္တဲ့ဆိုင္မေတြ႔ပါဘူး…. လမ္းဆံုးခါနီးမွာ တစ္ဆိုင္ေတြ႔လို႔ ၀င္စားဖို႔လုပ္ျပီးကာမွ အဲဆိုင္ေရွ႕နားက လမ္းေဘး ခ်ာေကြ႔ေတ်ာက္ (တရုတ္ကပ္ေၾကးကိုက္) ဆိုင္က အန႔ံလဲ ေမႊးေန၊ ေစ်းလဲခ်ိဳေနတဲ့အျပင္ လမ္းေပၚမွာ စားပဲြေလးေတြခ်ထားေတာ့ ထိုင္ခ်င္စရာေလးပါ… အဲ့ဒိနားက လမ္းစံုမွာ စင္အၾကီးၾကီးေဆာက္ျပီး ၀ါသနာရွင္ေတြေဖ်ာ္ေျဖပဲြရွိပါတယ္… အဖြားၾကီးေတြအုပ္စု Wonder Girls သီခ်င္းနဲ႔ကသြားတာေတာင္ ဗီြဒီယိုရုိက္ထားလိုက္ေသးတယ္… တစ္ဖက္က အေအးဆိုင္ တစ္ဖက္က ေကြ႔ေတ်ာက္ဆိုင္ ေရွ႕မွာက ဆာေတး ဆိုင္ စင္တင္ေဖ်ာ္ေျဖမွဳကိုလဲ ျမင္ရတယ္… ဒီေတာ့ အေကာင္းဆံုးေနရာလို႔ထင္ပါတယ္… ေကြ႔ေတ်ာက္က အသားမပါလို႔ ဆာေတးမွာစားပါတယ္… ဆာေတး အေခ်ာင္း ၂၀ ကို RM16၊ ေကြ႔ေတ်ာက္ အလတ္စား တစ္ပဲြ RM5၊ သဘာ၀သရက္သီးေဖ်ာ္ရည္စစ္စစ္ကိုမွ RM4 … ေကာင္းမွေကာင္း ဗိုက္တင္းကားသြားတာပဲ… လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ အျပန္က်ရင္ စားမယ္ဆိုတဲ့ မုန႔္ေတြထပ္ထည့္ဖို႔ေတာင္ ေနရာမက်န္ေတာ့ဘူး… လမ္းမွာလဲ အသားလံုးေတြ ေပါက္စီေတြ၊ ထိုင္၀မ္ဘိန္းမုန္႔ေတြ၊ ျပီးေတာ့ တိုလီမုတ္စ လူသံုးကုန္ အလွကုန္၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္း… အို… စံုလို႔စံုလို႔… ေျပာရင္းနဲ႔ မေက်ပဲြထပ္သြားႏႊဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…







လမ္းထိပ္နားက Lok Lok လို႔ေခၚတဲ့ အသားေတြ၊ အသီးအႏွံေတြကို တုတ္နဲ႔ထိုးထားျပီး ျမန္မာျပည္က ၀က္သားဒုတ္ထိုးဆိုင္ေတြလိုပဲ ထားေပးထားတဲ့ ဆာေတးေဆာ့ေတြနဲ႔ ေပးထားတဲ့ ဟင္းပူေတြထဲ ႏွစ္ျပီးစားရတာကို စားခ်င္တာ၊ ကိုယ္လဲ ဗိုက္ျပည့္ေနတာေရာ (ဗိုက္ျပည့္ေပမဲ့ ထည့္မယ္ဆို ထည့္ႏုိင္တယ္)၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္နဲ႔အတူသြားတဲ့သူေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျပည့္ေနတဲ့ပံုေပါက္လို႔ ထပ္မစားျဖစ္ေတာ့ဘူး…

အခ်ိန္က ၉နာရီေလာက္ပဲရွိေသးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေစာေနေသးတာနဲ႔ Jonker Street လမ္းထိပ္က San Shu Gong တရုတ္မုန္႔ေတြေရာင္းတဲ့ Shopping Mall ကုိ၀င္ၾကည့္ခဲ့ေသးတယ္… ဘာမွေထြေထြထူးထူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… မုန္႔ေတြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေပါ့ေနာ္… မေဗဒါက လမ္းထဲက ဆိုင္မွာ လက္ေဆာင္နဲ႔ အိမ္မွာစားဖို႔မုန္႔ေတြ ၀ယ္လာျပီးျပီဆိုေတာ့ ထပ္မ၀ယ္ေတာ့ဘူး… ဒီလိုနဲ႔ အႏွိပ္ဆိုင္နားက Starbuck မွာပဲ ထိုင္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ထြက္လာျဖစ္တယ္… ဒါေပမဲ့ လမ္းမွာ St.Paul Hill ေအာက္က Bamboo Hut Bistro ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေလးမွာ ေဘာလံုးပဲြလဲျပေန၊ wifi လဲရွိတယ္၊ Live band ေဖ်ာ္ေျဖေနတာနဲ႔ ၀င္ထိုင္ျဖစ္တယ္… ေအာ္ဒါလာယူတဲ့ေကာင္ေလးက ျမန္မာျဖစ္ေနလို႔ သူကကိုယ္ေတြကို မသိပဲ အဂၤလိပ္လိုေျပာေနတာ… ေနာက္မွ အခ်င္းခ်င္း ျမန္မာလိုေျပာတာၾကားျပီး သူထရီေတာ့တယ္… သူေျပာတဲ့ အသံကိုေတာ့ ျမန္မာလို႔ သံသယျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ မေသခ်ာလို႔ အဂၤလိပ္လိုပဲဆက္ေျပာေနခဲ့တာ…

Jonker Street ကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူ

ကြ်န္မ ေမေမက မေလးရွားသြားလို႔ စိတ္ပူေနတာ… မေလးရွားမွာ ျမန္မာေတြကို သတ္ေနတယ္ဆိုျပီးေတာ့… အဲဒါေၾကာင့္ ျမန္မာလို႔ မေျပာဖို႔နဲ႔ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ျမန္မာစကားမေျပာဖို႔ မွာထားတာ… အဲ့ဒိဆိုင္က ေကာင္ေလးေမးၾကည့္ေတာ့ မလကာမွာေတာ့ ေအးေဆးပါပဲတဲ့… ကြာလာလမ္ပူမွာပဲ ဆိုးတာတဲ့… သူကေတာ့ ျမန္မာဧည့္သည္ေတြေတြ႔ရတာ ေပ်ာ္ေနပံုပဲ… စကားလဲ ေျပာခ်င္ပံုရတယ္… Haagen daz ေရခဲမုန္႔ ၁ဇြန္းမွာတာ ၂ဇြန္းထည့္လာေပးတယ္…. ကိုယ္ကလဲ မစားႏုိင္ေတာ့လို႔ ထိုင္ခ်င္ရုံသက္သက္ ၁ဇြန္းပဲမွာတာကို… (မွတ္ခ်က္၊ ေရခဲမုန္႔က Haagen Daz မစစ္ဘူးလို႔ ထင္တာပဲ… စလံုးကနဲ႔ အရသာ မတူဘူး)
အဲဒိမွာထိုင္ျပီး ၁၀ခဲြေလာက္မွ Scents and Senses ဆိုင္ကိုထြက္ၾကတယ္… ဟိုေရာက္ေတာ့ ခဏေစာင့္ျပီး ၁နာရီအႏွိပ္ခံ ျပီးေတာ့ ေဟာ္တယ္ကို ျပန္လာၾကရင္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းကို အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တာပဲ…


Masjid Mosque


Shot with my beloved gopro hero3+

ေနာက္ေန႔မနက္ေတာ့ မနက္စာစားျပီး မေဗဒါတို႔ အခန္းကေန ျမင္ေနရတဲ့ မေဗဒါသြားခ်င္တဲ့ Masjid Mosque ကို သြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္… သူက ညေနေစာင္းသြားရင္ မီးထြန္းေတာ့ ပိုလွေပမဲ့ ကိုယ္က အခ်ိန္မရွိေတာ့လဲ ရွိတဲ့အခ်ိန္သြားရတာေပါ့… သူက ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကမွ ဖြင့္လိုက္တဲ့ ဗလီအသစ္ေပါ့… ေရတက္ခ်ိန္ဆိုရင္ ေရေပၚမွာေပါေလာေပၚေနသလိုမ်ိဳး ဒီဇိုင္းေပါ့… အဲဒိကို ဘယ္လိုသြားရလဲ ေဟာ္တယ္ေမးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ေတာ့ ေ၀းတယ္တဲ့ ကားငွားမွရမယ္ဆိုေတာ့ ကားသမားကလဲ အဆင္သင့္ရွိေနတယ္… ေမးလိုက္ေတာ့ RM15 ပဲ… စလံုးေငြေျပာင္းေတာ့ တစ္ေယာက္မွ စလံုး $1 ေလာက္ပဲက်မွာဆိုေတာ့ သြားမယ္ေျပာလိုက္တယ္… အဲဒိဘက္က လူရွင္း ကားရွင္းပဲ… ပင္လယ္ဘက္ မ်က္ႏွာမူထားတယ္… ဘယ္သူမွ မေနေသးတဲ့ ျမိဳ႕သစ္လိုပံုစံ တိုက္ေတြရွိတယ္…

ငါးလာဖမ္းေနတဲ့သူေတြရွိတယ္… ဒါပဲ… ကြ်န္မလဲ သံသယေတာ့ နည္းနည္းရွိေပမဲ့ ကားေတာ့ လာမွာပါဆိုျပီး… တိုက္စီဆရာကို ကားလာလားေမးေတာ့ သူက ဒီလိုပဲ ျပံဳးျပတယ္… ဒါေပမဲ့ ကိုယ္က အဲဒိမွာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာမယ္မွန္းမသိေတာ့ ကားဆရာကို မေစာင့္ခိုင္းေတာ့ဘူး… ဒီလိုနဲ႔ အဲဒိမွာ ဓာတ္ပံုေတြဘာေတြ လႊတ္ရုိက္… ျပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ကို အဲ့ ဗလီထဲေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္လဲ ေရာက္တုန္း ေလ့လာတဲ့အေနနဲ႔ ၀င္ၾကည့္လိုက္အံုးမယ္ဆိုျပီး ၀င္ျဖစ္ခဲ့တယ္… ကြ်န္မ၀င္မယ္ဆိုေတာ့ ဗလီေစာင့္ကလဲ မ်က္ကလူးဆန္ျပာနဲ႔ ေခါင္းစြပ္စြတ္ရမယ္လာေျပာတယ္… စိတ္ထဲေတာ့ မစြပ္ခ်င္ေပမဲ့လဲ… ေအာ္… သူမ်ားဘာသာေရးအေဆာက္အံု ထဲ၀င္မွေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ စည္းကမ္းကို လိုက္နာသင့္တာေပါ့ဆိုျပီး စြပ္လိုက္တယ္… တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္မွာ ဒါပထမဆံုး ဗလီထဲ၀င္ၾကည့္ဖူးျခင္းပဲ… ဘာမွလဲ ေထြေထြထူးထူးမရွိပါဘူး… ေဟာခန္းၾကီးပဲ… တစ္ခုပုိသာတာကေတာ့ ဗလီကေန ပင္လယ္ဘက္ထုတ္ထားတဲ့ ၀ရံတာပံုေလးက အာလာဒင္တို႔ေခတ္က အေဆာက္အဦးလိုလို ရွဳခင္းက ခံစားရတယ္… ရွဳခင္းေလးေတာ့ ၾကိဳက္တယ္… ဒါပါပဲ…



တစ္ေယာက္တည္းလား ေမးေတာ့ ငါေလ........... ပါ... :P
ျပႆနာက ျပန္မယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ စေတာ့တာပဲ… တိုက္စီမေျပာနဲ႔ ေခြးတစ္ေကာင္ ေၾကာင္တမီွးမွ လမ္းေပၚမွာမေတြ႔ဘူး… ေတြ႔လို႔ ေတြ႔ညား ဆက္ေလွ်ာက္တာလဲမေတြ႔ပါဘူး... သူက အဲဒိ ျမိဳ႕သစ္ဘက္နဲ႔ ျမိဳ႕ဘက္ကို ျခားထားတဲ့ ျမစ္ကို ျဖတ္ေဆာက္ထားတဲ့ တံတားက ေနေတာ္ေတာ္ေလးပူသလို လမ္းေလွ်ာက္စရာ လမ္းလဲမရွိပါဘူး... ကြ်န္မတို႔လဲ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိပဲ ငါးဖမ္းသမားေတြငါးဖမ္းေနတဲ့ေနရာမွာ ကားေစာင့္ေနပါတယ္... ကားမလာလို႔ အဲဒိ ငါးဖမ္းေနတဲ့သူေတြဆီက ဖုန္းငွားျပီး ဟိုတယ္ကိုဖုန္းဆက္ျပီး တိုက္စီလႊတ္ခိုင္းပါတယ္... လႊတ္မယ္လို႔သာေျပာတယ္ မေသခ်ာပါဘူး... ေတာ္ေတာ္နဲ႔လဲ ေရာက္မလာပါဘူး... တိုက္စီသမားဘက္က စဥ္းစားရင္လဲ သူလာလို႔မွ ကြ်န္မတို႔မရွိတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပိုက္ဆံေစ်းမတည့္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမကိုက္မွာ စိုးလို႔ထင္ပါတယ္... ေနာက္ဆံုး ငါးဖမ္းျပီး ျပန္ထြက္လာတဲ့ လူၾကီး ၂ေယာက္က သူတို႔ပါလာတဲ့ကားဘက္ေလွ်ာက္ေနတာျမင္ေတာ့ ကြ်န္မလဲ သြားေမးၾကည့္ရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဆိုျပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ကားၾကံဳလိုက္ခြင့္ျပဳပါတယ္... ေက်းဇူးအေတာ္ေလးတင္မိပါတယ္.. 



Nice view...

Inner Prayer Hall

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ခံုမွာ ေလးေယာက္ျပံဳထိုင္ျပီး လိုက္ခဲ့ပါတယ္... ျမိဳ႕ထဲျပန္ေရာက္ရင္ အဆင္ေျပတဲ့ေနရာခ်ဖို႔ေျပာေပမဲ့ သူတို႔ကလဲ အဂၤလိပ္လို အရမ္းနားအလည္ၾကီးမဟုတ္ပါဘူး... ဟိုတယ္နာမည္ေမးေတာ့ မာကိုတာလို႔ေျပာေတာ့ ေဟာ္တယ္ကိုလိုက္ပို႔မယ့္ပံုရွိပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ စီစဥ္ထားတာက Baba-Nyonya Museum ကိုသြားခ်င္တာဆိုေတာ့ အဲဒါနဲ႔ အနီးဆံုးမွာ ခ်ေပးခဲ့လို႔လဲရတယ္လို႔ဆိုေတာ့ သူတို႔က အဲဒိ ျပတိုက္ကိုလိုက္ပို႔ပါတယ္... သူတို႔ငါးမွ်ားတာ ငါးတစ္ေကာင္မွ မရပဲ၊ ႏုိင္ငံျခားသား ၄ေယာက္ပဲ ပါလာတယ္ဆိုျပီး ရီေနၾကပါတယ္... အဲလို ကူညီတတ္တဲ့သူေတြေတြ႔ေတာ့ အဲဒိႏိုင္ငံကို ခ်ီးက်ဴးမိသလို... ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရေလးေတြလဲရပါတယ္... Malacca မွာလဲ လူေကာင္းေတြခ်ည္းရွိေနသလို စိတ္ထဲခံစားမိပါတယ္... အဲလိုဆိုေတာ့ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာလဲ နယ္ခံ ျမန္မာေတြက လာလည္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ကူညီၾကတာ စဥ္းစားမိျပီး အဲဒိ ဓေလ့ေလးေနာက္ပိုင္း ေပ်ာက္သြားျပီး ယိုးဒယားလို အလည္လာသူေတြကို ရရင္ ရသလို ႏႊာမဲ့ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္လာမွာ စိုးရိမ္မိပါတယ္...

Baba-Nyonya Museum




အဲဒိေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၁နာရီထိုးေနျပီး ေနာက္ထပ္ tour session က ၁၁နာရီ ၁၅မွ စမယ္ဆိုလို႔ ေစာင့္ေနရတယ္...  သူက လူၾကီးဆို RM15ေပးရတယ္... အတြင္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုရုိက္ခြင့္မရွိပါဘူး... ျပတိုက္သာေျပာပါတယ္... အမွန္ေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ရာေလာက္က ေနခဲ့တဲ့ တရုတ္သူေ႒းအိမ္ ၃ခန္းတဲြကို အရင္ေခတ္က အသံုးအေဆာင္ေတြ ေသေသခ်ာခ်ာခင္းက်င္းျပသထားတာေပါ့ေနာ္... သူတို႔ရွင္းျပတဲ့အထဲမွာ သူတို႔အိမ္က အဖိုးရဲ႕အေဖ အဘိုးကပဲ ပထမဆံုး တရုတ္ျပည္ကေန မလကာကို စေရာက္ျပီး Baba Nyonya ယဥ္ေက်းမွဳကို စခဲ့သလိုလိုနဲ႔ ၀ီကီမွာက်ေတာ့ ဒိထက္အရင္ကတည္းက Baba Nyonya ယဥ္ေက်းမွဳက ထြန္းကားခဲ့တာပါ... အခု ျပတိုက္လုပ္ထားတဲ့အိမ္က ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္... ခုမွ မ်ိဳးစက္ ၄ဆက္အထိပဲရွိပါေသးတယ္... အိမ္ထဲမွာေတာ့ သာမာန္ဧည့္သည္ ဧည့္ခံခန္း၊ ေဆြမ်ိဳးေတြဆို ဧည့္ခံတဲ့အခန္းက တစ္ခန္း... အတြင္းဘက္မွာဆိုလဲ အမိုးက အေပါက္နဲ႔ ေနေရာင္ရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ထားတဲ့အေၾကာင္း... အေပၚထပ္တက္တဲ့ေလွကားဆိုလဲ သစ္သားတံခါးနဲ႔ ပိတ္ထားရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ... ေနာက္ေဖးမီးဖိုးေခ်ာင္မွာဆိုလဲ ငရုတ္ဆံု ငါးရုတ္က်ည္ေပြ႔ေတြ ေရခဲဗံုးေတြ၊ မီးေသြးမီးပူေတြကို အထူးတလည္ျပသထားတာေပါ့ေလ... အဲဒိထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြဆို ျမန္မာျပည္မွာ ခုလက္ရွိအခ်ိန္ထိ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြသံုးေနရတုန္းပါပဲ... အဲဒါေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္က စကားထဲမွာ စာဖတ္သူေတြ ေျပာေလ့ရွိမရွိမသိေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔အမ်ိဳးထဲမွာဆိုရင္ေတာ့ အိုေဟာင္းလြန္းလို႔ ျပတိုက္ပို႔ထားလို႔ရျပီလို ေနာက္ေျပာတတ္တဲ့ စကားရွိပါတယ္... အဲဒိစကားကို ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ Baba-Nyonya ျပတိုက္မွာ ျပံဳးမိပါေသးတယ္... ေအာ္... ဒါနဲ႔ Baba Nyonya ဆိုတာကေတာ့ မေလးရွားနဲ႔ အေရွ႔ေတာင္အာရွကို ျပည္ၾကီးက တရုတ္ေတြလာေရာက္အေျခခ်တုန္း နယ္ခံအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တရုတ္မဟုတ္တဲ့ တျခားႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းပါ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အဲဒိနယ္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳတ၀က္ သူတို႔ တရုတ္ယဥ္ေက်းမွဳတစ္၀က္ ဆက္ခံတဲ့သူေတြပါ... အဲလို လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ကို ေယာက်ာၤးေလးဆို Baba ၊ မိန္းကေလးဆို Nyonya လို႔ ေခၚၾကပါသတဲ့... အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ေတာ့ ၀ီကီမွာ ဖတ္ၾကည့္ေနာ္....


For your info
ဒီလိုနဲ႔ အျပီးမွာ ေဟာ္တယ္ခ်က္ေအာက္လုပ္ဖို႔ တိုက္စီနဲ႔ အျမန္ျပန္ၾကပါတယ္... တိုက္စီကလဲ RM 15 ပဲေပးရပါတယ္... ဟိုတယ္ Lobby မွာ ခဏထိုင္ရင္း ဗိုက္ဆာေတာ့မွ ေဟာ္တယ္မွာပဲ ေန႔လည္စာစားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... ကိုယ့္အထုတ္က နည္းေပမဲ့ ေနပူထဲလဲ သယ္မသြားႏုိင္ ေဟာ္တယ္မွာထားခဲ့ရမွာလဲ စိတ္မခ်ပါဘူး... ပစၥည္းေပ်ာက္မွာထက္ ကိုယ္အိပ္ထဲကို မဟုတ္တရုတ္ေတြ ထည့္ေပးလိုက္မွာကို စိုးရိမ္တာပါ... ေဟာ္တယ္မွာ buffet lunch ရွိေပမဲ့ သိပ္လဲ စားႏုိင္မွာမဟုတ္တာနဲ႔ တစ္ပဲြစီမွာစားတာပဲ မွာျဖစ္ပါတယ္...
ကြ်န္မကေတာ့ Nyonya Laksa စားခ်င္ေပမဲ့ အဲဒိမွာ မရွိပါဘူး... အဲဒါေၾကာင့္ မလကာမွာ ဘာကာကိုလဲ ေျပာၾကလြန္းလို႔ Mahkota homemade burger ကို မွာျဖစ္ပါတယ္... အေဖာ္ေတြကေတာ့ ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ Ayam Pandang ဆိုလားဘာလား အသီးသီးမွာစားၾကပါတယ္... စားလို႔ေကာင္းမဲ့ပံုပါပဲ...
အျပန္က်ေတာ့မွ ေဟာ္တယ္က ျမန္မာအလုပ္သမားတစ္ေယာက္က ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လွမ္းေျပာေတာ့မွ ျမန္မာမွန္းသိပါတယ္... 


Mahkota Homemade burger

Ayam Pandang
ဒီလိုနဲ႔ စကာၤပူကို ျပန္ဖို႔ ကားလာၾကိဳ တာနဲ႔ အေတာ္ပဲျဖစ္ျပီးႏွစ္ရက္တာ အလုပ္ပိတ္ရက္ေလးကို ကုန္ဆံုးခဲ့ပါေတာ့တယ္...

လွမ္းေခၚလို႔ ၀င္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျပတိုက္က မလကာခံတပ္ သမိုင္းေၾကာင္း...







(မေဗဒါရွာေဖြျပဳစုခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ မွတ္စုေလးကို မေဗဒါရဲ႕Facebook Page ေလးကို Like ျပီး Note ေလးမွာ အေသးစိတ္ သြားေရာက္ၾကည့္နုိင္ပါတယ္)….

Thursday, April 03, 2014

ေျပာျပရအံုးမယ္ (၃) - ကုသိုလ္


ဒီပိုစ့္နဲ႔ ဦးရဲထြဋ္လုပ္တယ္ေတာ့ မထင္ေစခ်င္ပါ… ဦးရဲထြဋ္လိုလဲ ဓာတ္ပံုသက္ေသနဲ႔တကြ ေကာင္းမွဳျပဳခဲ့တာကို ျပစရာမရွိပါ… ယံုသည္ မယံုသည္ကိုအပထား ကြ်န္မခံစားခ်က္ေလးကို မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးပဲရွိပါတယ္… ကိုယ္ေကာင္းတာလုပ္တယ္ဆိုျပီးလဲ ၾကြားျခင္းမဟုတ္ရပါ…


ျမန္မာျပည္က Ramsay


ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ကြ်န္မ မစားမေနစားျဖစ္တဲ့အရာကေတာ့ ေၾကးအိုးပါ… အလွဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ရွိလို႔ စလံုးမွာကတည္းက အစားေလ်ာ့စားလာေပမဲ့ ေရႊေတာင္တန္းလမ္းက ေၾကးအိုးဆိုင္ကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ စားရမွကို ေက်နပ္ႏုိင္မွာပါ… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မနဲ႔ သူ စကား၀ါေၾကးအိုးဆိုင္အျပင္ဘက္မွာ စားပဲြရလို႔ ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္… ေၾကးအိုးဆိုင္စားခ်င္လြန္းလို႔သာ လာရတယ္… ေလ်ာ့ထားတဲ့ ၀ိတ္ေလးေတြ ျပန္တက္လာမွာကို စိတ္ထဲက ေၾကာက္ေနလို႔ စားရမွာ အျပစ္ရွိေနသလိုပါပဲ… ဒါေပမဲ့လဲ ၾကာဇံေလ်ာ့စားျပီး အသားေတြမ်ားမ်ားစားမယ္ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဆင္ေျခလုပ္ အားေပးမိပါတယ္…

ျမန္မာျပည္က ေၾကးအိုးေတြက စကၤာပူက ေစတနာမပါ အႆျပာသာၾကည့္တဲ့ Low Quality ေၾကးအိုးေတြနဲ႔ ယွဥ္ေတာ့ အသားေတြ အရြက္ေတြက တကယ့္ကို အားရစရာပါပဲ… အသားေတြမ်ားလို႔ အုပ္ေနတာ ေအာက္က ၾကာဇံဖတ္ေတာင္ မျမင္ရပါဘူး… အန႔ံအရသာနဲ႔ ျပီးျပည့္စံုတဲ့ အရာပါပဲ… သူနဲ႔ ကြ်န္မ တစ္ေယာက္တစ္ပဲြမွာစားပါတယ္… မႏွစ္က စားတုန္းက သူေၾကးအိုးတစ္ပဲြကို မကုန္လို႔ ကြ်န္မက ကြ်န္မပဲြေရာ သူ႔ပဲြက်န္တာေတြေရာ အကုန္စားျဖစ္ခဲ့တာကိုသတိရျပီး သူ႔ကို ဒီတစ္ခါမကုန္လို႔ မရဘူးေနာ္လို႔ေျပာမိပါေသးတယ္… သူမကုန္လို႔ ကိုယ္ ႏွေျမာျပီး ပိုစားမိမွာစိုးလို႔ပါ… ကိုယ္ကေတာ့ ေၾကးအိုးတစ္ပဲြ မကုန္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ခဲပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကိုယ္သတိမထားမိလိုက္တာက ၃လေလာက္ ညစာမစားပဲေနလာတာဆိုေတာ့ ဗိုက္ကက်င့္သားမရတာကိုပါ…



ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ စားေနရင္း တျဖည္းျဖည္း လက္ေႏွးလာပါျပီ… ေၾကးအိုးတစ္ပဲြကို အားလံုးကုန္ေအာင္စားဖို႔မေျပာနဲ႔ အသားေတြေတာင္ ကုန္ေအာင္မစားႏုိင္ေတာ့တဲ့ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ အားမလိုအားမရျဖစ္ရမလို ၀မ္းပဲသာရမလိုပါပဲ… စိတ္ထဲကေတာ့ က်န္ေနေသးတဲ့ အသားလံုးေတြနဲ႔ တမင္မစားပဲခ်န္ထားတဲ့ ငံုဥေတြကို ႏွေျမာေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ… ဒါကိုေတာင္ ႏွေျမာစိတ္နဲ႔ ဇြတ္ ဖိျပီးကြ်န္မစားေနမိပါတယ္… ဗိုက္ျပည့္ေနတာကလဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိတယ္… ျပည့္ေနတာကို ထပ္ထည့္ေနတာလဲ ၀ိတ္ေလ်ာ့တဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ အၾကီးမားဆံုးအျပစ္ဆိုတာလဲ နားလည္တယ္… စိတ္ထဲက မေဗဒါေနာက္တစ္ေယာက္ကလဲ “နင္ေလ်ာ့ထားတာေတြ အလကားျဖစ္ေတာ့မယ္” လို႔ သတိေပးေနတယ္… ေႏွးေႏွးပဲ သြင္းေနရတဲ့ကြ်န္မအတြက္ စစထိုင္ခ်င္းကလို ေၾကးအိုးပဲြမွာပဲ အာရုံမရွိေတာ့ပါဘူး… ေဘးဘီက ၀ိုင္းေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားလိုက္ပဲလုပ္ေနပါေတာ့တယ္..

ျမန္မာျပည္ထံုးစံအတုိင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚခင္းထားတဲ့ စားပဲြေတြဆီကုိ အလွဴခံေတြ ခဏခဏလာတတ္ပါတယ္… တစ္ေယာက္ကိုထည့္မိတာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ ကတီးကတီးလာေတာ့တာပါပဲ… ကိုယ့္မွာလဲ အလွဴခံကို ထည့္စရာ ပိုက္ဆံက အတန္ေသးမပါလာပါဘူး… ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေတာ့ အလွဴခံပုဂိၢဳလ္ေတြကို ပိုက္ဆံထက္ သူတို႔လုိအပ္တာကိုပိုလွဴခ်င္ပါတယ္… ဥပမာ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးဖိုးေလးေပးပါဆိုရင္ အဆင္ေျပတယ္ အခ်ိန္ရွိတယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ေဆးဆိုင္ထိ ေဆးလိုက္၀ယ္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္… ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရင္ အလကားအစားရေခ်ာင္တယ္ဆိုျပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိပဲ အက်င့္ပ်က္မွာစိုးလို႔ပါ… ၾကားဖူးတာက ေမြးကင္းစကေလးေတြကိုေတာင္ အခ်ိန္ပိုင္း ငွားစားျပီး လုပ္စားတဲ့ ေစ်းကြက္ရွိတယ္ဆိုလို႔ပါ…

ကုသိုလ္ဆိုတာ ပိုက္ဆံေပးလိုက္ရုံ အကုန္က်ခံလိုက္ရုံနဲ႔ ရတယ္လို႔မထင္ပါဘူး… ငါဟဲ့ ကုသိုလ္ရေအာင္… ငါလူျမင္ေကာင္းေအာင္ လုပ္လိုက္မယ္ဟဲ့ ေကာင္းမွဳကုသိုလ္ စတဲ့ အမ်ိဳးစံုေသာ ျပန္လည္ရလိုမွဳကို ရည္စူးတဲ့ ကုသိုလ္မ်ိဳးကိုလဲ သိပ္မလုပ္ခ်င္ပါဘူး… အဲဒါေၾကာင့္လဲ ေညာင္ေစ့ေလာက္ လွဴရုံနဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ ကုသိုလ္ရတယ္… ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ လွဴရုံနဲ႔ ေညာင္ေစ့ေလာက္ပဲ ကုသိုလ္ရတယ္ စသည္ျဖင့္ စကားပံုေတြထြက္လာတာပါ… (အလွဴလုပ္တယ္ဆိုတာ ေလာကီေလာကုတၱရာအေရးေတြအတြက္ ရံဖန္ရံခါ ခန္းမေတြဘာေတြနဲ႔ လုပ္ရတာမ်ိဳးေတြရွိတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ပါတယ္… ခု ကြ်န္မေျပာခ်င္တာက ဘယ္အလွဴမဆို စိတ္ကေလးထားတတ္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးတယ္ လို႔ဆိုလိုခ်င္တာပါ… စိတ္ျပတ္မွ လွဴပါ… ဇႏုိးဇေနာင့္စိတ္နဲ႔ လူျမင္ေကာင္းေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔…)…

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ကုသိုလ္ အက်ိဳးထူးတယ္ဆိုတာ ထီသိန္းေပါင္းမ်ားစြားထေပါက္တာတို႔၊ ပိုက္ဆံေတြအလကားရလိုက္တာတို႔ မဟုတ္ပါဘူး… ကြ်န္မအတြက္ ကုသိုလ္အက်ိဳးေပးတယ္ဆိုတာ အဲဒိေကာင္းမွဳကိုလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ခံစားရတဲ့ ၾကည္ႏူးမွဳ… အဲဒိေကာင္းမွဳအေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္းမွာ ေက်နပ္ရတဲ့ စိတ္ႏွလံုး… အဲဒိေကာင္းမွဳေၾကာင့္ ကြ်န္မစိတ္ဓာတ္ၾကည္ရႊင္မွဳကေနတဆင့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္အဆင့္အတန္းျမင့္မားတည္ၾကည္လာမွဳ၊ ေကာင္းမွဳလုပ္ျပီး သူမ်ားကိုေပးလွဴတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ခံစားရတဲ့အခါ ေကာင္းမွဳေတြပိုပိုလုပ္ခ်င္လာသလို ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတဲ့အခါမွာလဲ ကိုယ့္စိတ္ အၾကည္ဓာတ္ေကာင္းမြန္ေနတဲ့အတြက္ အစစ အရာရာ အဆင္ေျပလာမွာပါပဲ… အဲဒါဟာ က်ိဳးေၾကာင္း ဆက္စပ္ျပီးကြ်န္မ ထင္တဲ့ ကုသိုလ္ အက်ိဳးေပးဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္လို႔ပဲ ဆိုခ်င္ပါတယ္…

အေပၚက ေၾကးအိုးဆိုင္အေၾကာင္းဆက္ရရင္ျဖင့္ အဲဒိ ဆိုင္နားမွာ ပိုက္ဆံေတာင္းတဲ့ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္ေတြရွိသလို ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ေလးနဲ႔ လိုက္ေတာင္းေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္လဲ ရွိပါတယ္… သူ႔အသက္က ၈ႏွစ္ ၉ႏွစ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါတယ္… ညစ္ပတ္ေပေရျပီး ႏြမ္းပါးေနေပမဲ့ သြပ္လပ္ျပီး မ်က္လံုးအစံုကေတာ့ ေတာက္ပေနပါတယ္… မနက္ျဖန္အတြက္ စဥ္းစားျပီး ဘာမွပူပန္မေနပဲ လက္ရွိအတြက္ပဲရသမွ်ကို ေပ်ာ္ေနပံုရပါတယ္… သူက စားပဲြ၀ိုင္းေတြနားကပ္လာရင္ စားေသာက္ေနတဲ့သူတခ်ိဳ႕ကလဲ မၾကိဳက္တဲ့ပံုျပတာေတြလဲရွိပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ သူစားပဲြ၀ိုင္းေတြနားေတာ့ အရမ္းမကပ္ပါဘူး… (စာၾကြင္း။ ၁၉လမ္းက ဘာဘီးက်ဴးဆိုင္ေတြမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စားတုန္းက မိန္းကေလးဆိုျပီး ရွက္ေအာင္လား စိတ္ပ်က္ေအာင္လား အန႔ံကလဲ အေတာ္ေလးနံနံေစာ္ေစာ္နဲ႔ လူအသားကို အတင္းၾကီးကပ္ျပီး မေပးေပးေအာင္လုပ္တဲ့သူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကြ်န္မကလဲ အလြန္တရာမွ ေခါင္းမာတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ… ကြ်န္မဆီက တစ္ျပားမွ ရမွာမဟုတ္ပါဘူး)… ခုဒီေကာင္ေလးကေတာ့ လူေတြနားသိပ္မကပ္ပဲ လူေတြဆီကလဲ ဇြတ္အတင္းလိုက္မေတာင္းေနပဲ ရပ္ထားတဲ့ကားတစ္စီးကိုမွီျပီ ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ခပ္ၾကီးၾကီးရဲ႕ ေအာက္နားမွာသာရွိတဲ့ သူမ်ားစားျပီးသားစားပဲြေတြက ပိုတာေတြကို ထည့္ထားတဲ့ ၾကာဇံဖတ္ ေတြကိုပဲ ညာဖက္လက္က ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ကို ခ်ိတ္ထားျပီး ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ မမွီတမွီႏွဳိက္ႏွဳိက္စားေနပါတယ္… အေရေတြ စက္လက္နဲ႔ လက္ထဲပါလာတဲ့ ၾကာဇံဖတ္ေတြကိုစားေနရတာကိုပဲ Master Chef က Ramsay အရသာရွိတဲ့ ဟင္းခြက္တစ္ခုကို ျမည္းေနတဲ့အလား အရသာအျပည့္အ၀ခံျပီး သူစားေနပါတယ္… (Ramsay ေတာင္ သူ႔ေလာက္ အစားအစာကို Appreciate ျဖစ္ျဖစ္ အရသာခံတတ္ပါ့မလားမသိဘူး… :P )

ကြ်န္မကေတာ့ အသားတုန္းေတြကို ဗိုက္ျပည့္ရက္စားေနရတာ အျပစ္ၾကီးရွိသလိုခံစားေနရပါတယ္… သူကေတာ့ မကုန္လဲ မစားနဲ႔ေတာ့ဆိုျပီး ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ ေခၚလိုက္ပါျပီ… ပိုက္ဆံရွင္းျပီးရင္ ဒီအသားေတြက အမွဳိက္ပံုးထဲပဲေရာက္ျပီး အစားအစာ ျဖဳန္းတီးသလိုျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာကိုလဲ စိတ္ထဲ ဇႏုိးဇေနာင့္ပါပဲ… အဲဒိအခ်ိန္မွာ Win-Win situation (၂ဦး ၂ဘက္လံုးအက်ိဳးရွိတဲ့ အေျခအေနတစ္ခု) ကို ကြ်န္မ အၾကံရလိုက္ပါတယ္… ေကာင္ေလးက ကြ်န္မတို႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္း ၂ ၀ိုင္းေက်ာ္ေလာက္က ရပ္ထားတဲ့ကားနားမွာပါ… ကြ်န္မ သူ႔ကိုလွမ္းေခၚပါတယ္… သူကလဲ မၾကား… ကြ်န္မတို႔ထြက္သြားျပီး ဆိုင္ကလူေတြသိမ္းသြားရင္ သူ မရလိုက္မွာ စိုးရိမ္မိပါတယ္… သူဒီဘက္လွည့္လာတဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္… သူလွည့္လာတာနဲ႔ ကြ်န္မလဲ လက္ရက္ျပီးေခၚလိုက္ပါတယ္… အနားေရာက္လာေတာ့မွ အသားေတြလဲ က်န္ေသးတယ္ ယူမလား လို႔ေမးေတာ့ ယူမယ္တဲ့… (သူ႔ၾကည့္ရတာ ထိုင္စားခ်င္ပံုေတာ့မရပါဘူး… သူ႔အိမ္မွာ သူညစာနဲ႔အတူျပန္အလာကို ေစာင့္ေနမဲ့ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိမလဲမွ မသိတာ)… ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မ ၀မ္းပန္းတသာပဲ သူ႔ကို ေပးလိုက္ပါတယ္… သူထြက္သြားျပီး နဂိုကားနားမွာ ျပန္ရပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပိုက္ဆံျပန္အမ္းတာရလို႔ ထြက္လာဖို႔လုပ္ေနတုန္း ကြ်န္မသူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၀က္သားလံုးကို လက္နဲ႔ ႏွိဳက္ျပီး အားပါးတရစားေနပါတယ္… ကြ်န္မစိတ္ထဲက သူ႔ကိုေပးလိုက္ရတာ တန္တယ္လို႔ခံစားျပီး ၀မ္းသာမဆံုးျဖစ္ရပါတယ္… သူ႔နားက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေတာ့ ကြ်န္မသူ႔ကို “စားလို႔ ေကာင္းလား” လို႔ေမးေတာ့… မုန္႔၀ါးေနရင္း ျပံဳးျပ ေခါင္းညိမ့္ျပလိုက္ပါတယ္…

ဟုတ္ပါတယ္… ဒါဟာ တကယ္ကိုပဲ ၾကြားေျပာစရာ အလွဴတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး… တခ်ိဳ႕အျမင္မွာ အၾကံေကြ်းတာမ်ား ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနတယ္လို႔ေတာင္ ျမင္ခ်င္ျမင္မွာပါ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသူ႔ကိုေပးလိုက္တာ ပုတ္သိုးေနတဲ့ စားစရာေတြမဟုတ္ပါဘူး… ျပီးေတာ့ သူ႔ကိုေပးလိုက္ျပီး သူေပ်ာ္သြားတာကိုေတြ႔ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ၊ က်ိဳက္ထီးရုိးေပၚက လူကို အလွဴမထည့္ရင္ၾကိမ္ဆဲေနတဲ့ အလွဴခံေတြကို မခံခ်ိမခံသာထည့္ခဲ့ရတဲ့ အလွဴေငြေတြထက္ ခုေၾကးအိုးေပးခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေလးကို ကိုေတြးလိုက္တိုင္း ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မဂုဏ္ယူမိသလို… ကိုယ္ေပးခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လိုအပ္တဲ့ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကိုေပးလိုက္ရတဲ့ ပီတိကို ေ၀မွ်ခ်င္ယံုသက္သက္ပါပဲ… ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ပိုက္ဆံအပိုမကုန္လိုက္တဲ့ ေကာင္းမွဳတစ္ခုဟာ ကြ်န္မ အဆင္မေျပတဲ့အခါတိုင္း အဲဒါမ်ိဳးအေၾကာင္းေလးေတြေတြးမိရင္ စိတ္ၾကည္လင္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မွဳေတြ ျပန္ရေစႏုိင္တဲ့ ကုသိုလ္အက်ိဳးေပးတစ္ခုပါပဲ…


FT တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒါန


စကာၤပူႏုိင္ငံသားေတြက သူတို႔ႏုိင္ငံမွာ ပညာနဲ႔လာအလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြကို FT လို႔ေခၚပါတယ္… စလံုးအစိုးရအတြက္ေတာ့ FT ဆိုတာ Foreign Talent လို႔အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုေပမဲ့ သူတို႔ ႏုိင္ငံသားတခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူတို႔အလုပ္အခြင့္အေရးေတြ လာလုတယ္ ဘာညာနဲ႔ FT ကို Foreign Trash လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ပါတယ္…


ဒီ Vending Machine ေလးမွာေပါ့... ခုပဲ အလုပ္က ျပန္လာလို႔ ရုိက္လာတာ...

ကြ်န္မ အလုပ္နဲ႔ အိမ္က နီးေတာ့ ရက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိမ္ျပန္ျပီး ေန႔လည္စာ စားျဖစ္တာမ်ားပါတယ္… အိမ္ျပန္ရင္လဲ Handphone နဲ႔ ထီးကလဲြလို႔ ပိုက္ဆံတျပားမွ သယ္မလာတတ္ပါဘူး… ခုလပိုင္း ေနကလဲ ေသေလာက္ေအာင္ပူတာ အားလံုးသိၾကတဲ့အတုိင္းပါပဲ… ေမေမ့ကိုေတာင္ ေနျမင့္ေနတုန္း ေစ်းသြားရင္ စိုးရိမ္မိပါတယ္… ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္ တစ္ရက္မွာ ကြ်န္မအိမ္နားေရာက္ခါနီး ဘေလာက္တစ္ခုအလိုမွာ တရုတ္အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္က “ ေရွာင္မိန္႔… ေရွာင္မိန္႔… ပန္းမန္ေ၀ၚ” ဆိုျပီး လွန္းေခၚပါတယ္… 


အဲဒိတိုက္ေအာက္နားမွာ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္တဲ့ အလုပ္သမားေတြ ေန႔လည္ ၀ိုင္းဖဲြ႔ထမင္းစား၊ တေရးတေမာ တိုက္ေအာက္မွာပဲ အိပ္ၾကတဲ့သူေတြလဲရွိပါတယ္… အဲဒိေန႔ကေတာ့ သူတို႔ေတြက အဲဒိအဖြားၾကီးရွိတဲ့ တိုက္ေအာက္က စားပဲြမွာပဲ ၀ုိင္းဖဲြ႔ထိုင္ေနၾကပါတယ္… (အလုပ္သမားေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘဂၤလီေတြျဖစ္ျပီး၊ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြလဲေတြ႔တတ္ပါတယ္၊ တရုတ္လို မတတ္ၾကပါဘူး)… တရုတ္အဘြားအိုက Vending Machine ကို သူမလုပ္တတ္လို႔ သူ႔ကို ကူလုပ္ေပးဖို႔ တရုတ္လိုေျပာပါတယ္… ကြ်န္မ တရုတ္လို သိပ္မေျပာတတ္ေသးေပမဲ့ သူေျပာတာေတာ့ နားလည္ပါတယ္… ဒါနဲ႔ အဘြားအိုကို ကူဖို႔ အဲ့ဒိနားကိုသြားလိုက္ပါတယ္… အလုပ္သမားေတြကလဲ ဘာျဖစ္မလဲဆိုျပီး ၀ိုင္းၾကည့္ေနပါတယ္… စက္နားေရာက္ေတာ့ အဖြားအိုကို ဘာေသာက္ခ်င္လဲလို႔ ကြ်န္မက အဂၤလိပ္လိုေမးပါတယ္… ကြ်န္မရုပ္က တရုတ္ပံုလဲ ခပ္ေပါက္ေပါက္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကေတာ့ ဘယ္လိုထင္မလဲမသိပါ… မကူညီခ်င္လို႔ တမင္သက္သက္ အဂၤလိပ္လိုေျပာတယ္ထင္မွာလဲစိုးမိပါတယ္… (ေနာက္တစ္ခ်က္က ကြ်န္မအသံက နဂိုကတည္းက မာပါတယ္… ျပင္လို႔လဲမရပါ…) အဘြားအိုက နားမလည္တဲ့ပံုမ်ိဳးလုပ္ေနေတာ့ ကြ်န္မလဲ ၾကိဳးစားျပီး တရုတ္လိုေျပာၾကည့္ပါတယ္…

ကိုကာကိုလာ လက္ညွိဳးေထာက္ျပီး “Coke”

Ice lemon Tea လက္ညွိဳးေထာက္ျပီး “ခ်ာ”

Green Tea လက္ညွိဳးေထာက္ျပီး “ခ်ာ” … ၂မ်ိဳးကဲြတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ဘူး… ညံ့ခ်က္…

ဘယ္ဘက္ေအာက္ေထာင့္က Green Tea

အဘြားအိုက Green Tea ယူမယ္ေျပာပါတယ္… ကြ်န္မမွာလဲ ပိုက္ဆံက တျပားမွပါမလာေတာ့ သူ႔ဆီကေတာင္းရေတာ့တာေပါ့… 

“ယိခြိဳင့္ ယိေမာင္း…… ခ်န္?” ဆိုျပီး ကြ်န္မေမးလိုက္ပါတယ္… 
ကိုယ္က တရုတ္လို မေျပာတတ္ေတာ့ ရုိင္းသလိုျဖစ္ေနသလားေတာ့ မသိပါ… အဘြားအိုက သူ႔လက္ထဲက အေၾကြေစ့ေတြျပပါတယ္… အားလံုးေပါင္းမွ 65 cents ပဲရွိပါတယ္… အေအးက ၁က်ပ္၁၀ျပား ဆိုေတာ့ မေလာက္ပါဘူး… ကြ်န္မမွာ ပိုက္ဆံပါလာရင္ေတာ့ သူ႔ကို ၀ယ္ေပးလိုက္ပါတယ္… အမွန္ေတာ့ အဘြားအိုပံုစံၾကည့္ရတာလဲ သူပိုက္ဆံမေလာက္တာကို သူသိပံုရပါတယ္… ပိုက္ဆံေတာင္းရမွာရွက္လို႔ စက္ကို လုပ္ေပးပါလို႔ စေျပာပံုရပါတယ္… တကယ္ပဲ အေအးေသာက္ခ်င္တာျဖစ္ျပီး ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ အၾကံအဖန္လုပ္တဲ့ပံံံုမ်ိဳးမဟုတ္ပါ… ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ အၾကံအဖန္လုပ္တဲ့သူကလဲ ဒိေလာက္ ပမာဏနည္းနည္းကို မေတာင္းပါဘူး (Little India မွာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ေနတုန္းက သားသားနားနား၀တ္ထားတဲ့ ကုလားမိသားစုတစ္စုက သူတို႔ စလံုးကို အလည္လာရင္း ပိုက္ဆံျပတ္သြားလို႔ လမ္းစားရိတ္ေပးပါဆိုျပီး အၾကံအဖန္လာေတာင္းတာခံရဖူးပါတယ္… အၾကံအဖန္လို႔ထင္တာပါပဲ… တကယ့္ခရီးသြားက ပိုက္ဆံျပတ္ရင္ သူစိမ္းဆီက လိုက္မေတာင္းပါဘူး… ဘဏ္ကဒ္မရွိရင္ေတာင္ ပါလာတာ ေပါင္ႏွံေရာင္းစားျပီး Survived လုပ္မွာပါ)…

ကြ်န္မလဲ အဘြားအိုကို “ပုကုန္႔ ခ်န္” (ပိုက္ဆံမေလာက္ဘူး) ေျပာေတာ့… 

သူက “မိန္းယိုခ်န္” တဲ့ (သူ႔မွာလဲ ပိုက္ဆံမရွိဘူးတဲ့)… ကြ်န္မလဲ ပိုက္ဆံယူမလာမိလို႔ ဘာလုိလုပ္ရမွန္းမသိပါဘူး… 
ဒါနဲ႔ပဲ “ေ၀ၚရယ္ မိန္းယိုခ်န္” ဆိုျပီးထြက္လာခဲ့ပါတယ္… 
အဘြားအိုကုိလဲ လူေရြးမွားေလျခင္း… ငါ့လို ပိုက္ဆံမပါတဲ့သူကိုမွ ေရြးရေလျခင္း… ငါ့ကို ပိုက္ဆံမေပးခ်င္ဘူးမ်ားထင္သြားမလားဟု စိုးရိမ္ရင္း သူပိုက္ဆံပါတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ေတြ႔ျပီး ကူညီသြားပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္… ဒါေပမဲ့ အဲလိုေျဖေတြးေနလဲ ကြ်န္မစိတ္ထဲက ေအာင့္သက္သက္ျဖစ္ေနတယ္… ဒီ ေနေအာက္မွာ ေရဆာေနတဲ့ စလံုးအဘြားအိုတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံပါတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို မေတြ႔ရင္ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္ေတာ့ ကြ်န္မအိမ္ကို အျမန္သုတ္ေျခတင္ျပန္လိုက္တယ္… အိမ္ေပါက္ေရာက္တာနဲ႔ အေဖ့ဆီက ပိုက္ဆံ ၁က်ပ္၁၀ျပား အျမန္ေတာင္းျပီး ျပန္ေျပးဆင္းလာမိတယ္… စိတ္ထဲမွာ အဘြားအိုမွ ရွိပါအံုးမလား… ျပန္မွေတြ႔ပါ့မလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္…

ကြ်န္မ အဲဒိတိုက္ေအာက္နားျပန္ေရာက္ေတာ့ အဘြားအိုက ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနတာ ဟိုဘက္တိုက္နားေလာက္ေရာက္ေနတာ လွမ္းျမင္လိုက္ပါတယ္… သူ႔ကို တစ္ခါေျပးေခၚျပီး Vending Machine ဘက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာတာထက္စာရင္ ကြ်န္မပဲ အျမန္၀ယ္ျပီး သူ႔ေနာက္ေျပးလိုက္ရင္ မွီအံုးမယ္ထင္တာနဲ႔ စက္မွာအရင္ အေအး၀ယ္လိုက္ပါတယ္… ျပီးမွ အျမန္သူ႔ေနာက္ေျပးလိုက္ေတာ့ အဘြားအိုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး… စိတ္ထဲ “ဟာ… သြားပါျပီ… ေစာေစာကမွေတြ႔လိုက္ေသးတယ္” ဆိုျပီး ေနာက္ဆံုးေတြ႔လိုက္တဲ့ဘက္ကိုပဲ ဆက္ေျပးလိုက္ပါတယ္… အဲဒိနားေရာက္ေတာ့မွ အဘြားအိုက ဟိုဘက္တိုက္ဘက္ကို ေလွ်ာက္ေနတာေတြ႔ပါတယ္… ကြ်န္မလဲ သူ႔ကို ဘယ္လိုလွမ္းေခၚရမွန္းမသိပါဘူး… တရုတ္ကားေတြထဲမွာေတာ့ “ႏုိင္းနိုင္း” လို႔ပဲေခၚရမလား… ဒါနဲ႔ပဲ ဆက္ေျပးရင္း ခပ္တိုးတိုး “အမ္းမ… အမ္းမ” လို႔ေခၚလိုက္ပါတယ္… မွန္မမွန္ေတာ့ မသိပါ… ပါးစပ္က ထြက္သြားတာကို အသံေပးလိုက္တာပါ…

အဘြားအိုလွည့္ၾကည့္ေတာ့မွ သူ႔ကို ကြ်န္မက အေအးဗူးလွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္… အဘြားအိုလဲအေတာ္ေလး ၀မ္းသာသြားတဲ့ပံုရျပီး တရုတ္လိုေတြ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္… “က်ဳနီ ခိြဳင့္လာ့… ေရွာင္မိန္႔” ဆိုျပီးေျပာတာေတာ့ နားလည္ပါတယ္… သူ႔အသက္ ၈၀ ရွိျပီလို႔ေျပာတာလဲ ၾကားလိုက္ပါတယ္… အဲလိုၾကီး ဆုေတာင္းေပးေတာ့ ကြ်န္မလဲ မေနတတ္ေတာ့ပါဘူး… ရုံးက Breaktime အခ်ိန္အမွီျပန္ရမွာမို႔ အဘြားအိုကို လက္ျပျပီး အိမ္ဘက္ကိုပဲ လွည့္ထြက္လာလိုက္ပါတယ္… အဘြားအိုရဲ႕ တရုတ္လို ဆုေတာင္းသံေတြကေတာ့ ကြ်န္မလွည့္ထြက္လိုက္တဲ့အထိၾကားေနရတုန္းပါပဲ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ အေအးေပးလိုက္တုန္းက ျဖစ္သြားတဲ့ အဘြားအိုရဲ႕ မ်က္ႏွာကတင္ လံုေလာက္သြားပါျပီ…

အိမ္ကို ျပန္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးျပီး စလံုးေတြကို စိတ္ထဲက ေျပာမိတာက… နင္တို႔ စလံုးလူငယ္ေတြ ကိုယ့္မိဘေတာင္ ကိုယ္ျပန္မၾကည့္လို႔ အေအးေတာင္ ၀ယ္မေသာက္ႏုိင္တဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ ငါတို႔လို FT ေတြ ရွိေနလို႔ ခံသာေနတယ္မွတ္ပါ ဆိုျပီး… သူမ်ားပိုက္ဆံနဲ႔ လွဴလိုက္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေညာင္ေစ့ေလာက္အလွဴကို ေညာင္ပင္ၾကီးေလာက္ ဂုဏ္ယူရင္း ေခြ်းသံရဲရဲနဲ႔ အိမ္ကို ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္…

မေဗဒါရဲ႕ စာဖတ္သူအေပါင္းလဲ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ကိုယ့္မ်က္ႏွာေပၚအျပံဳးတစ္ခုတင္ေပးတဲ့… ကိုယ္ဂုဏ္ယူတဲ့ အလွဴအတန္းမ်ိဳးနဲ႔ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို လက္ငင္းခံစားႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း…..

(မွတ္ခ်က္.... ဦးရဲထြဋ္လိုေတာ့ ကေလးေတြကားေပၚတင္ျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ သက္ေသနဲ႔တကြ ျပလို႔မရပါ)....