Wednesday, January 29, 2014

ေျပာျပရအံုးမယ္ (၁)


မေဗဒါ ဘေလာ့လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္တြန္းအားေပးတဲ့အေနနဲ႔ ေၾကာ္ျငာေလးေတြထည့္ျပီး တစ္ပတ္ ၁ပုဒ္ေတာ့ တင္မယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ျပီးကာမွ ဒီဇင္ဘာတစ္လလံုး ဘာမွကို မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး… မေရးျဖစ္ဆို ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္သြားတယ္ေလ… ဒီတစ္ေခါက္ျပန္တာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာၾကာျပန္ျဖစ္တယ္… ၂၀၁၃ ကျပန္လိုက္တာ ၂၀၁၄ က်မွပဲ ဒီကိုျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္… ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ တန္းစီ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြကို တစ္ခုခ်င္းရွင္းေနရေသးတယ္… ကိုယ္ကလဲ အိမ္မွာဆို ဘယ္လိုမွ ဘေလာ့ေရးဖို႔ စိတ္မပါဘူး (တျခားလုပ္ခ်င္တာေတြက ခပ္မ်ားမ်ားေလ)… ဘေလာ့ေရးခ်င္စိတ္က အလုပ္မွာ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီး လုပ္စရာသိပ္မမ်ားေတာ့ဘူးဆိုရင္ေပၚေပၚလာတယ္… ဒါေပမဲ့ အလုပ္က လူေတြအလစ္ေခ်ာင္းရေသးသကိုး… ဘေလာ့ေတြကိုလဲ ရုံးမွာက ပိတ္ထားေတာ့ အရင္လိုေရးရတာ သိပ္မလြယ္လွေတာ့ဘူး… ကဲ… ဒါေတြထားပါ… ရန္ကုန္ကိုျပန္တယ္ဆုိေတာ့ ရန္ကုန္အေၾကာင္းေလးေတြပဲ အရင္ေျပာျပတာေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္…

ရန္ကုန္ ေလဆိပ္မွ ၾကိဳဆိုပါ၏

ဟိုးအရင္က ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ဘက္က တရား၀င္ စာရြက္စာတမ္းျပည့္စံုေနရင္ ဘယ္ႏုိင္ငံ လူ၀န္မွဳၾကည့္ၾကပ္ေရးေကာင္တာကိုမွ ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ မရွိခဲ့ပါ… ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုယ္ျပန္မွ ကိုယ္က မွန္ေနတာေတာင္ ေခ်ာေခ်ာခ်ဴခ်ဴျဖစ္ပါ့မလား စိုးရိမ္ပူပန္ေနရတတ္ပါတယ္… အဲဒိလိုထူးျခားတဲ့ ကြ်န္မတို႔ႏုိင္ငံၾကီးကို အေျပာင္းအလဲေတြၾကားမွာ လူ၀န္မွဳၾကည့္ၾကပ္ေရးေတြ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို တိုးတက္ေျပာင္းလဲဖို႔ ကြ်န္မေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္… ခုေတာ့ ကြ်န္မကို ရင္ခုန္မွဳေတြအမ်ားဆံုးေပးတဲ့ေကာင္တာက လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့မယ္… မေတြ႔ရတဲ့ ၁ႏွစ္တာကာလမွာ သူတို႔ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းလဲသြားလဲဆိုတာက ေလယာဥ္ေပၚမွာ စဥ္းစားေနမိတဲ့ အေၾကာင္းရယ္ပါ…

ေလယာဥ္မယ္ေလးက ျမန္မာျပည္ျပန္မဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကိုလဲ white card ျဖည့္ခိုင္းေသးေတာ့ ေအာ္ ငါတို႔ႏုိင္ငံကိုက သူမ်ားနဲ႔မတူတာလို႔ ၾကိတ္မွိတ္ ဂုဏ္ယူရေသးျပန္တာေပါ့… ဒါေပမဲ့ အဲဒိ White card ကေတာ့ “Customs Department” က ျဖည့္ခိုင္းတ့ဲကဒ္ပါ… စကာၤပူလာရင္ ကြ်န္မတို႔လို ႏုိင္ငံသားမဟုတ္တဲ့သူေတြေတာင္ ျဖည့္စရာမလိုပါ… လူကို ဟယ္ကနဲ စကားလံုးေတြေပ်ာက္ဆံုးသြားေအာင္ေတာင္ အ့ံၾသမွဳေတြေပးႏုိင္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖၾကားခဲ့ရေသးတယ္… ဘာေျဖရမွန္းေတာင္ မသိလို႔ စကားၾကီး ၁၀ခြန္းထဲက နည္းလမ္းေတြမ်ား သံုးလို႔ရမလားလို႔ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိေသးတာ… ႏုိင္ငံျခားသားေတြကေတာ့ ေဒၚလာေငြ ၁၀၀၀၀ အထက္သယ္ယူမွ ေၾကျငာစရာလိုတယ္တဲ့… ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္သယ္သယ္ ေျပာကိုေျပာျပသင့္တာ(Should declare) ဆိုပဲ… ဘာလို႔မ်ားလဲလို႔ အဲဒိေမးခြန္းကို ႏုိင္ငံသားေတြကိုေျဖခိုင္းတာက ဘယ္ခိုင္လံုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္လဲဆိုတာ ဟိုးေရွ႕နားက ျမန္မာဦးေလးၾကီးေရာ ေတြးမိရဲ႕လား… ေနာက္ခံုက ျမန္မာအစ္မၾကီးေတာ့ လက္တို႔ျပီး ဘာကို အမွန္ျခစ္လဲလို လူကို အားကိုးတၾကီးလာေမးရွာတယ္… အိုး.... အစ္မႏွယ္ ပါလာရင္ ပါတယ္ျခစ္… မပါလာရင္ မပါဘူးျခစ္ေပါ့လို႔ (အဲလိုေျဖတာ… မယံုပံုျပင္မွတ္ :P ) … ေျပာမယ္ရွိေသး မေဗဒါ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ကပ္ပါလာတဲ့ ၁ေဒၚလာ အေၾကြေစ့ေလး လိမ့္က်လာလို႔… ေဟာေတာ့ ငါ့ႏွယ္ဘယ္က ပိုက္ဆံက ပါလာတာတုန္းဆိုျပီး ေရွ႕ခံုက စလံုးကေလးေလးကို မုန္႔ဖိုးေပးပစ္လိုက္တာေပါ့… ျပီးမွ ဒီလိုဒီလို NO ကို ျခစ္ခဲ့တာရယ္ပါ… သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရာ ဒီကဒ္ေလးျဖည့္စဥ္က ကိုယ့္လို အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ျဖစ္ၾကေသးလားဟင္?


ကိုယ္ရင္ခုန္ေစာင့္စားခဲ့ရတဲ့ လူ၀န္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို တန္းစီေနတုန္းက ရင္ေတြခုန္တာ မထိန္းႏုိင္လို႔ေနာက္ဆံုး အိမ္သာေျပးျပီး အေပါ့သြားခဲ့ရေသး… ဒါေပမဲ့ အမွန္တကယ္ၾကီးေျပာင္းလဲသြားတာေတာ့ တုိ႔ကိုေလ သူမ်က္လံုးေလးေတာင္ လန္မၾကည့္ဘူးသိလား… ဟိုးအရင္ကဆိုရင္ မၾကားတၾကားေလး “ဘာမွမပါဘူးလား” လို႔ေျပာေနၾကအသံေလး မၾကားရေတာ့တာ ျမန္မာျပည္ေလဆိပ္က လူ၀န္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးကိုျဖတ္ခဲ့သမွ်ထဲမွာ ဒီတစ္ေခါက္က တို႔အတြက္ first time ရယ္ပါ… တို႔မွာေတာ့ သူဒီလိုေျပာရင္ မ်က္ႏွာေလးအခ်ိဳဆံုးထားျပီး ဘယ္လိုေလးျငင္းပစ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာင္ စဥ္းစားထားခဲ့မိတာ… ရင္ထဲက ၾကိတ္ျပီး “ခ်စ္သြားျပီ… လူေတာ္ေလး” ဆိုျပီး ခ်ီးမႊမ္းခဲ့ပါတယ္… “ငါတို႔ႏုိင္ငံၾကီး ေျပာင္းလဲျပီေဟ့” လို Over အက္တင္ေတြလုပ္ခ်င္ေသးတာ… ခြိ….

ဒါေပမဲ့ေလ စကာၤပူျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ မ်က္ႏွာစုပ္ခြ်န္းခြ်န္း ပိန္ပိန္နဲ႔ ၾကြက္ကတိုးရုပ္လူကေတာ့ မၾကားတၾကားေလးေျပာေသးတယ္လို႔ေျပာတယ္… ၾကြက္ကတိုးေလးက အာဟာရမျပည့္လို႔ေနမွာပါ… ေနာက္တစ္ခါ ခ်ိဳင္းနားမိတ္ ႏုိ႔မွဳန္႔ထုတ္ေလးသူ႔က်န္းမာေရးအတြက္ လက္ေဆာင္ယူသြားေနာ္… ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းေတြမဟုတ္လား…

Custom ကိုေတာ့ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ပဲျဖတ္ျဖစ္ပါတယ္… ေလယာဥ္ေပၚက စာရြက္ေလး သူတို႔ပဲေရးခိုင္းျပီးေတာ့ မယူပဲသြားခိုင္းေနလို႔ ၁ေဒၚလာ အလွဴလုပ္ျပီးေရးခဲ့တဲ့ ျဖတ္ပိုင္းေလးကို အေျပးအလႊားေလး တကူးတက သြားေပးခဲ့တဲ့ ႏုိင္ငံသားေကာင္းရယ္ပါ…
အဲဒိဖန္အေပါက္က ထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကြ်န္မဟာ Resident Evil ထဲက မင္းသမီးလိုလို Walking Dead ထဲက ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္လိုလို ကြ်န္မခံစားလိုက္ရတယ္…

“ဘယ္သြားမလဲ… ကားငွားမလား” “ကြ်န္ေတာ္သယ္ေပးမယ္… သယ္ေပးမယ္…”


ဒီလို ေဖာ္ေရြမွဳေတြကို ေလယာဥ္ကြင္း Departure ကထြက္လာသူတိုင္း ၾကံဳဖူးမွာပါ… ဘယ္ႏုိင္ငံအဲလိုရွိသလဲ ဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါ… ကားေပၚပစၥည္းတင္လဲ သူတို႔ကလဲ ကိုယ္ပင္ပန္းမွာစိုး ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတာပဲၾကိဳက္တဲ့သူ… အိတ္ေတြကို လူေတြမ်ား ကားေတြရွဳပ္တဲ့အထဲက အလုအယက္ကို တင္ရတာ… ႏုိင္ငံျခားကျပန္လာတာလဲ အထင္ၾကီးစရာမရွိပါ… အလုပ္ကို အဲလို အိေျႏၵပ်က္ေအာင္ကို လုလုပ္ခ်င္မိတာ… မခိုင္းရက္ဖူးေလ… ကိုယ့္အိတ္ေလး ေသးေသးကို သူတို႔က ၃၊ ၄ေယာက္ သယ္ရရွာတာ… ျပီးရင္လဲ “အစ္မ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ၂ေယာက္…” ဆိုတာနဲ႔…. ၁၀၀၀ တန္ေလာက္ထုတ္ေပးရင္ေတာင္ ကိုယ့္ျပန္အမ္းသြားတာ ဟိုးးးးး အရင္ ႏွစ္ေတြတုန္းက ခံခဲ့ရဖူးတာ…. လူဆိုတာလဲ ကိုယ့္မာနနဲ႔ကိုယ္ေလ… ဒီအခ်ိန္က မာနျပိဳင္တဲ့ပဲြပဲ… ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္မာန နဲ႔ကိုယ္… သူတို႔ကလဲ အုပ္လိုက္ သင္းလိုက္ ရုိင္းပင္းခ်င္တာ…. ဒီေတာ့လဲ Resident evil ရုပ္ရွင္ကားထဲကလို အုံးအံုးၾကြပ္ၾကြပ္ေပါ့…

ကားေတြ လမ္းေတြ နဲ႔ လူေတြ…

ေလဆိပ္ကထြက္ ကားေတြကမ်ား… ကားေတြက သစ္… ကြန္ကရက္လမ္းမၾကီးေတြဆိုတာ ျဖဴးေနတာ ဘယ္နုိင္ငံ ငါတို႔ႏုိင္ငံေလာက္ ကြန္ကရက္လမ္းမ်ားသလဲေျပာ… ဒါေတာင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထလမ္းေတြမပါေသးဘူး… ကိုယ္ထူကိုယ္ထလမ္းအမ်ားဆံုးႏုိင္ငံဆိုျပီး ကရင္းနစ္ထဲ၀င္စာရင္းေပးရမွာ… လူေတြကလဲ လူမ်ားလာရင္ ကားလဲ ဂရုမစိုက္ႏုိင္ ကူးရတာပဲ… ကားကလဲ ဒီလိုပဲ တလွဳပ္လွဳပ္ေမာင္းေနတာဆိုေတာ့ေလ… ငယ္ငယ္ကသင္ရတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကေပးတဲ့ သင္ခန္းစာကို မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသျပေနတာ… အဖိုးၾကီးက သစ္တစ္ေခ်ာင္းထဲခ်ိဳးခိုင္းလိုက္… အစည္းလိုက္ခ်ိဳးခိုင္းလိုက္ ပံုျပင္ေလ… (နာမည္ေတာင္ေမ့ေနျပီ)… ျမန္မာျပည္က လမ္းစနစ္ကလဲ လူမ်ားလူႏုိင္ ကားမ်ားကားႏုိင္ေလ… တစ္ေယာက္တည္းကူးဖို႔လုပ္ေနရင္ ကားေတြကရပ္ေပးဖို႔ သိပ္မရွိ… လူေလး နည္းနည္းမ်ားရင္ ကင္ေကာ့ ခါးကုန္း အႏုပညာဆန္ဆန္ကူးသြားၾကတာ… ကားဆရာေတြလဲ သည္းခံႏုိင္စြမ္းကေတာ့ ဆရာတင္ေလာက္တယ္ေနာ္… သည္းမခံလဲ ကိုယ္ပဲ ေဒါသပြားရမွာေလ… အေျခအေနကမွ မေပးပဲ… ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ အတိုင္းအတာလြန္ေနျပီေလ… ဟိုးးးး ႏွစ္ေတြတုန္းက တိုက္စီငွားရင္ေတာ့ လမ္းမွာ ကားပိတ္ရင္ သူတို႔ကိုပိုက္ဆံပိုေပးေအာင္ ဘယ္လို အလုပ္မေကာင္းေၾကာင္း အရင္က ၂ေၾကာင္းဆဲြလို႔ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကားပိတ္လို႔ ၁ေၾကာင္းပဲဆဲြလို႔ရေၾကာင္း ဒါမ်ိဳးေတြ အေပ်ာ့နည္းနဲ႔တမ်ိဳး မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းဆိုရင္ေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက ခနဲ႔သလိုလိုရိသလိုလို ေလသံမ်ိဳးနဲ႔တစ္မ်ိဳး နားမဒိန္းက်င့္တတ္ၾကေသး… သူတို႔ရဲ႕ အေျခအေနကိုလဲ နားလည္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က အျမင္တစ္ခုတည္းရပ္တည္လို႔မရဘူးေလ… ကိုယ့္ရပ္တည္မွဳက သူနဲ႔မွမတူတာ… အဲလိုဆိုေတာ့ စကာၤပူက တိုက္စီေတြလို မီတာစနစ္ပဲသံုးၾကပါေရာ့လားလို႔ေတြးမိတယ္… လိုအပ္လာျပီေလ… သူတို႔အတြက္လဲတရားတယ္… စီးတဲ့သူလဲ က်သေလာက္ေပး…. မီတာကိုေတာ့ ကလိန္ကက်စ္မလုပ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္… ျမန္မာေတြက ရိုးသားျပီးသား… ဒါေပမဲ့ မီတာမရွိလို႔ ေကာင္းတဲ့အခ်က္က်ျပန္ေတာ့ ကားေမာင္းတဲ့သူက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ကိုယ့္ေနရာကို အေရာက္ ျမန္ျမန္ပို႔ေပးခ်င္ေသးတယ္… ေျပာေနစရာမလိုဘူး လိုအပ္ရင္ လက္ေလးျပျပီး တစ္စီးေလာက္ဆိုျပီး Self initiative ျဖစ္တယ္… စကာၤပူမွာလို ဟိုလမ္းဒီလမ္း ေလွ်ာက္ေမာင္းမေနဘူး… အဲဒိတုန္းက ျပည္လမ္းဘက္က ကားေတြက်ပ္ေနတာေသခ်ာလို႔… ေျမာက္ဥကၠလာ၊ သု၀ဏၰအားကစားကြင္းဘက္က သြားျဖစ္တယ္… SEA GAME ကိုလာတဲ့သူေတြေတာင္ ေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္… ဒါေတာင္ အဲ့နားေလးပဲ နည္းနည္းက်ပ္တာ… အဲ့ဘက္လမ္းက တျခားေနရာေတြက ျပည္လမ္းဘက္ကထက္ ရွင္းတယ္… ဘယ္အရာမဆိုေတာ့ အေကာင္းအဆိုးဒြန္တဲြေနတာပဲေလ… ကိစၥမရွိပါဘူး… ကိုယ့္အတြက္ ရန္ကုန္မွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္… ျမိဳ႕ၾကီးကိုၾကည့္လို႔ရတာေပါ့…

ကဲကဲ… ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ ေနာက္ေန႔မွ တို႔ေရႊႏုိင္ငံၾကီးက သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့ဆန္းက်ယ္ျခင္းေတြ ဆက္ေျပာျပေတာ့မယ္ေနာ္…