Friday, September 27, 2013

We're The Millers (Movie) - Review


Movie Name: We’re the Millers
Genre: American Comedy film
Language : English
My rating : 3.5/5


Main Cast :
Jason Sudeikis as David Clark, a drug dealer who forms the Millers.
Jennifer Aniston as Rose, a stripper hired by David to pose as his wife.
Emma Roberts as Casey Mathis, a runaway teenage girl and thief hired by David to pose as his daughter.
Will Poulter as Kenny Rossmore, a virgin 18-year-old neighbor hired by David to pose as his son.


ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း

အေသးစား မူးယစ္ေဆးေရာင္းတဲ့ David Clark ဟာ သူ႔ပိုက္ဆံေတြ ဓားျပတိုက္ခံရျပီးေနာက္မွာ ဘိန္းကုန္သည္ Brad Gurdlinger ရဲ႕ မက္စီကိုႏုိင္ငံဘက္ကေန မူးယစ္ေဆး ကုန္ကူးဖို႔ အတင္းအက်ပ္ခိုင္းေစျခင္းကိုခံရပါေတာ့တယ္။ David ဟာ သူတစ္ေယာက္တည္း နယ္စပ္ကိုျဖတ္လွ်င္ စစ္ေဆးခံရျပီး custom တြင္အဖမ္းခံရမည္ကိုစိုးသျဖင့္ အေပ်ာ္ခရီးထြက္မိသားစုသဖြယ္ ဟန္ေဆာင္ကာ မူးယစ္ေဆးကို သယ္ယူဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… ႏုိက္ကလပ္က Rose လို႔ အမည္ရတဲ့ တိုင္ပတ္အကမယ္ကို သူ႔မိန္းမ အျဖစ္ရယ္၊ အိမ္ကေန ထြက္ေျပးလာတဲ့ Casey လို႔ အမည္ရတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ေကာင္မေလးကို သမီးအျဖစ္ရယ္၊ သူနဲ႔ တစ္တိုက္တည္းမွာေနတဲ့ အသက္၁၈ႏွစ္ လူပ်ိဳ (virgin) စစ္စစ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ Kenny ကို သူ႔သားအျဖစ္ရယ္နဲ႔ မိသားစု အတုလုပ္ဖို႔ ငွားရမ္းခဲ့ပါတယ္… သူတို႔ မိသားစုမ်ိဳးရုိးနာမည္ကိုေတာ့ Millers လို႔ ေပးခဲ့ပါတယ္… 


တကယ္ေတာ့ Brad ယူခိုင္းတဲ့ မူးယစ္ေဆးေတြဟာလဲ သူနဲ႔ တကယ္ စီး၀ါးရုိက္ထားတဲ့သူမဟုတ္ပဲ သူမ်ားနာမည္သံုးျပီး ညာယူခိုင္းတဲ့သေဘာျဖစ္ပါတယ္… ဒီေတာ့ လူဆိုးေတြကလဲ သူတို႔ကိုလိုက္သလို နယ္စပ္ျဖတ္ရာမွာလဲ ရဲဖမ္းမိမွာကို ေၾကာက္ရျပန္ပါတယ္… သူတို႔ေတြဟာလမ္းသြားရင္ တျခားခရီးသြားေဖာ္ စပ္စုတတ္တဲ့ မိသားတစ္စုနဲ႔လဲ ရင္းႏွီးခဲ့ျပန္ပါတယ္… တကယ္ေတာ့ အဲဒိမိသားစုက ဖခင္က မူးယစ္အထူးႏွိမ္နင္းေရးတပ္ဖဲြ႔က အရာရွိတစ္ေယာက္ျဖစ္မွန္း လမ္းသြားရင္း သိရွိခဲ့ရပါေသးတယ္… ဒီလိုအခက္အခဲေတြၾကားမွာ… Millers မဟုတ္တဲ့ Millers ေတြ… မိသားစုမဟုတ္တဲ့ မိသားစုအေယာင္ေဆာင္ တစိမ္းေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္လို သံေယာဇဥ္တြယ္ခဲ့တယ္… သူတို႔ ကုန္ကူးလာတဲ့ မူးယစ္ေဆးေတြ ဘယ္လိုအဆံုးသတ္မလဲဆိုတာကို ဇာတ္ကားတစ္ကားလံုး တစ္ဟားဟားရယ္ရင္း ခံစားၾကည့္လိုက္ၾကပါေနာ္…


ေ၀ဖန္ေရး


ဒီကားက စကားေျပာေတြဟာ အေတာ္ေလးရီရပါတယ္… မိသားစုမဟုတ္တဲ့ မိသားစုေတြ တျဖည္းျဖည္းသံေယာဇဥ္ျဖစ္လာပံု… လူေကာင္းမဟုတ္တဲ့ လူေတြတျဖည္းျဖည္းေကာင္းလာပံု ကို ေသခ်ာေလး ထိထိမိမိ ရုိက္ျပခဲ့ပါတယ္…. ဇာတ္ေကာင္ ဖန္တီးမွဳကလဲ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းပါတယ္… ကားက ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းထဲမွာ ေျပာသေလာက္ဆိုေပမဲ့ လမ္းမွာ သူတို႔ၾကံဳေတြ႔ရတာေတြက ဟာသျဖစ္ေစတာပါ… ဒီေတာ့ ေျပာျပမဲ့အစား ၾကည့္လိုက္တာကပိုေကာင္းပါတယ္… သူက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ အခန္းတိုင္းနီးပါး ရီရပါတယ္…


ကြ်န္မၾကိဳက္တဲ့ အခန္းေတြကေတာ့… မင္းသား ခရီးမထြက္ခင္ ဆံပင္သြားညွပ္ေတာ့ ဆံပင္ပံုေဖာ္တဲ့ စကားေျပာက အရမ္းရီရတယ္… ျပီးေတာ့ မင္းသမီး Jennifer Aniston ရဲ႕ လူဆိုးေတြ မိသြားတဲ့အခ်ိန္ တိုင္ပတ္ကျပတဲ့ ကကြက္ကေတာ့ Bonus ေပါ့ေနာ္… နည္းနည္းေလး အိုေနေပမဲ့ ၾကည့္ေကာင္းဆဲပါပဲ… ေနာက္ျပီး လမ္းမွာ ဟိုမိသားစုနဲ႔ တစ္ညအိပ္ရေတာ့ ယာယီတဲထဲမွာ အထင္မွားတဲ့ကိစၥကလဲ ဟာသက ညစ္ပတ္ေပမဲ့ ရီေတာ့ရီေနရတာပါပဲ… 


ကဲ ဆက္ေျပာရင္ မၾကည့္ရေသးသူေတြအတြက္ spoiler ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္… Heroine Computer Graphic ကားေတြခ်ည္း ေနာက္ပိုင္းၾကည့္ရတာမ်ားလာေတာ့ ဒီလို သာမာန္ေပါ့ပါးတဲ့ ဟာသကားေလးဟာလဲ အေျပာင္းအလဲေလးတစ္ခုအေနနဲ႔ ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းပါတယ္… မၾကည့္ရေသးရင္ ၾကည့္လိုက္ပါ…


ဒီဇာတ္ကားကို ေအာက္က လင့္ခ္မွာ ၾကည့္လို႔ရပါတယ္...
http://watch32.com/movies-online/were-the-millers-2872


Friday, September 20, 2013

ျပန္လာအံုးမည္ ၾသစီ ဆီ - Sydney Last Day

ခရီးစဥ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ အစီအစဥ္တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ Finale ေတြလို ၀က္၀က္ကဲြေသာင္းက်န္းေတာ့တာပါပဲ… အဲဒိေန႔က ၁၅ရက္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၃၊ ေသာၾကၤာေန႔ဆိုေတာ့ ဆစ္ဒနီျမိဳ႕ခံသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္ လဲ မိုးလင္းေပါက္ကဲလို႔ရတဲ့ အေျခအေန၊ ေဟာ… ၀ူလံုကုန္းကေန အလုပ္ကို ၁ရက္တိတိခြင့္ယူျပီး တစ္ေနကုန္ တူတူေလွ်ာက္သြားခဲ့တဲ့အျပင္ ဆစ္ဒနီ Fish Market ကို ေသေလာက္ေအာင္ ရွာေဖြလမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သႏာၱကိုေတာ့ ေလးစားပါတယ္ (ေက်ာ္ဟိန္းအသံ ေက်ာ္ဟိန္းဟန္ျဖင့္ ေျပာသည္) လို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္…

မနက္ပိုင္းမွာ ညီအစ္မ ၂ေယာက္ မနက္ ၈နာရီေလာက္မွာ ဟိုတယ္ကထြက္လာျပီး သႏာၱနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲမွာေတြ႔ပါတယ္… အဲဒိရက္မွာ မေဗဒါအစ္မက လမ္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းသိေနျပီျဖစ္လို႔ ဟိုတယ္ကေန ျမိဳ႕ထဲကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီး သြားတတ္ေနပါျပီ… ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲေလွ်ာက္ရပါတယ္… သႏာၱနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မနက္စာအရင္စားမယ္ဆံုးျဖတ္ျပီး… ဆစ္ဒနီေရာက္မွ ဓာတ္က်ေနတဲ့ Subway (သူက ဘယ္ႏုိင္ငံေရာက္ေရာက္ အရသာက မေျပာင္းေတာ့ စားရတာေကာင္းတယ္) ကိုပဲ ၀င္စားျဖစ္ပါတယ္… အဲဒိေန႔မွာေတာ့ မေဗဒါဆီမွာ Cash လံုး၀မရွိေတာ့ပါဘူး… သႏာၱဆီက လိုရမယ္ရ Cash AUD 50 ေလာက္ေခ်းထားေပမဲ့ ကဒ္နဲ႔ေပးလို႔ရတဲ့ေနရာမွန္သမွ် ကဒ္နဲ႔ပဲေပးျဖစ္ပါတယ္… ေကာင္းတဲ့အခ်က္က ဆစ္ဒနီမွာ ေနရာတိုင္း Vending Machine က အစ ကဒ္နဲ႔ေပးျပီး၀ယ္လို႔ရပါတယ္… ဒိအတြက္ သူမဆီက ေခ်းထားတဲ့ Cash AUD 50 ကို လံုး၀သံုးစရာမလိုပဲ ဆစ္ဒနီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ခရက္ဒစ္ကဒ္ခ်ည္းပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးသံုးျပီး အသက္ဆက္ခဲ့ပါတယ္…

Sydney Wildlife Park အေတြ႔အၾကံဳ

ကြ်န္မတို႔က ညကတည္းက အြန္လိုင္းကေန Combo ticket ျဖစ္တဲ့ ( Wildlife park + Sydney Aquarium = AUD 54 ) ကို ၀ယ္ထားေတာ့ တစ္ခုခ်င္းစီ အ၀င္၀မွာ၀ယ္တာထက္သက္သာပါတယ္… ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာရွိလို႔ Wildlife park ကို ဘယ္လိုျမိဳ႕လယ္မွာ ခံစားလို႔ရမလဲလို႔ အစကေတြးထားေပမဲ့… သူတို႔က တိရိစာၦန္ေတြအတြက္ဆို ကိုယ့္ထက္ေတာင္ပိုေတြးေပးပါေသးတယ္ (ရန္ကုန္တိရိစာၱန္ရုံက က်ားမေလးကို က်န္းမာေရးအရ Fasting လုပ္တယ္ဆိုျပီး ေသာၾကၤာတစ္ရက္ ဘာမွမေကြ်းဘူးဆိုတာမ်ိဳးရွိမယ္မထင္ပါဘူး)… လူေတြက အဲယားကြန္းပတ္လမ္းထဲကေန မွန္ကာျပီးၾကည့္လို႔ရသလို သားဗိုက္ေကာင္ထားတဲ့ေနရာမွာဆို အဲဒိ သားဗိုက္ေကာင္ေတြထားတဲ့ သဘာ၀ပံုဖန္တီးထား Kangaroo Walk-about ဆိုတဲ့ ေနရာေလးထဲကို ၀င္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္… ကိုယ္ျငိမ္ျငိမ္ေနျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အနားကပ္ရင္ သားဗိုက္ေကာင္ေတြနားဓာတ္ပံုကပ္ရုိက္လို႔ေတာင္ရပါတယ္… အဲဒိမွာ အခ်ိန္နဲ႔အလိုက္ Talk Show ေတြရွိပါတယ္… 



ကြ်န္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ သားဗိုက္ေကာင္အေၾကာင္းေျပာဖို႔ရွိတာေၾကာင့္ Kangaroo Walk-about ကို တန္းသြားျဖစ္ပါတယ္… ကိုယ္၀င္၀င္ခ်င္း အထဲမွာ ၀န္ထမ္း ပသိုင္းေမႊးေလးနဲ႔ အျဖဴေကာင္ ခန္႔ေခ်ာေလးတစ္ေယာက္တည္းရွိပါတယ္… သားဗိုက္ေကာင္ေလးေတြကလဲ အရမ္းအနီးၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့ ကိုယ့္နားမွာရွိပါတယ္… အဲဒိ ေကာင္းေနတဲ့ အေျခအေနေလးကို ၀င္ေရာက္ဖ်က္စီးသူေတြကေတာ့ မေဗဒါရဲ႕ ခရီးသြားပိုစ့္တစ္ေလွ်ာက္ လူဆိုးအေနနဲ႔ အျမဲထိပ္ဆံုးက ေနရာယူထားတဲ့ ျပည္ၾကီးတရုတ္မိသားစုပါပဲ…. မေဗဒါကေတာင္ သားဗိုက္ေကာင္နဲ႔ နဲနဲဓာတ္ပံုရုိက္လိုက္ရေသးတယ္… အစ္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆို လံုး၀မရလိုက္ပါဘူး… မေဗဒါကေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္ကို ထိဖို႔မေျပာနဲ႔ အနားေတာင္ သိပ္မကပ္ရဲပါဘူး… သူတို႔ေျခေထာက္ၾကီးေတြနဲ႔ ရင္၀ကိုကန္ရင္ေသႏုိင္တယ္လို႔ေတာင္ၾကားဖူးလို႔ပါ… (ဟုတ္မဟုတ္မသိ တိရိစာၦန္ဆိုတာ အစိုးရတာမဟုတ္)… သားဗိုက္ေကာင္ေတြက အဲဒိ လူ႔ငႏြားတရုတ္ကေလးေရာက္လာျပီး သူတို႔ကို စျပီး Abused လုပ္ေတာ့ လန္႔ျပီး အေ၀းၾကီးကိုေျပးသြားသလို ၀န္ထမ္းခန္႔ေခ်ာေလးကလဲ မၾကိဳက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးစျပရင္း က်န္တဲ့လူေတြအကုန္လုံးကိုပါ ေနာက္ဆုတ္ခိုင္းပါေတာ့တယ္… သူ႔ၾကည့္ရတာ သားဗိုက္ေကာင္ေတြကို အေတာ္ေလးခ်စ္ပံုရပါတယ္…

သားဗိုက္ေကာင္က ကိုယ့္နားတျဖည္းျဖည္းတိုးလာေနျပီ... အဲဒိအခ်ိန္မွာ 

အလိုက္မသိတဲ့ ဒီျပည္ၾကီးတရုတ္ကေလး ၀င္လာျပီး အေကာင္ကိုကိုင္လိုက္ ေအာ္လိုက္နဲ႔ အေကာင္ကလန္႔ေျပးေရာ...

ခန္႔ေခ်ာေလးလဲ သူ႔အေကာင္ေတြကို သူ႔ဘက္ေခၚျပီး သူ႔ Talk Show ကိုစေတာ့တာေပါ့....

ေနာက္ေတာ့ အေကာင္ေတြကို အစာေကြ်းရင္း သားဗိုက္ေကာင္ေတြအေၾကာင္းရွင္းျပပါတယ္… အဲဒိထဲမွာ ကြ်န္မမွတ္မိသေလာက္ကေတာ့ ခုကြ်န္မတို႔ေတြ႔ခဲ့ရတာကေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္ အစ္မေလးေတြခ်ည္းပါပဲတဲ့… သူတို႔ကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကံထူးရွင္ အထီးတစ္ေကာင္ကို ေဟာဒီအမေတြထဲ လႊတ္ေပးပါတယ္တဲ့… အထီးေတြထဲ အမကိုလႊတ္ေပးရင္ အဲဒိအမ မစားသာတဲ့အျပင္ အထီးခ်င္းခ်င္းလဲ ေဘာက္ဆင္ပေလးၾကျပီး မလိုအပ္တာေတြျဖစ္လို႔ပါတဲ့… အထီး ၁ေကာင္ထက္ပိုထည့္ေပးတာနဲ႔ အမေတြၾကား boxing play ၾကျပန္သတဲ့… ဒီေတာ့ ငမိုက္သားေတြကို ကံထူးရွင္စနစ္နဲ႔ ၁ၾကိမ္မွာ တစ္ေကာင္ပဲ အမေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ စည္းစိမ္ခံရသတဲ့…
ေနာက္တစ္ခ်က္မွတ္မိတာကေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္မေတြရဲ႕ ေရွ႕ကအိတ္ထဲမွာ သားဗိုက္ေကာင္ငယ္ ၂ေကာင္ဆန္႔တယ္တဲ့… သူတို႔ရဲ႕ေျခေထာက္အၾကီးၾကီးေတြေပၚမွာလဲ ကေလးကိုတင္ျပီးခုန္လို႔ရသတဲ့… တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ အမ်ားဆံုး ၄ေကာင္လားမသိဘူး ခ်ီျပီးေျပးႏုိင္တယ္တဲ့ (သိပ္ေတာ မမွတ္မိ… ၾကားမိသလိုပဲ)… ဒါေပမဲ့ သားဗိုက္ေကာင္မေတြက ပံုမွန္ တစ္ခါေမြးရင္ တစ္ေကာင္ပဲေမြးတာပါ… အဲဒိအတြက္ေၾကာင့္ ကေလးေတြက အရြယ္ေတာ့ မတူဘူးေပါ့… ျပီးေတာ့ သားဗိုက္ေကာင္အမေတြက ကေလးငယ္ကို ဗိုက္ကအိတ္ထဲထည့္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာလဲ ခ်စ္တင္းေႏွာလို႔ရပါသတဲ့… အဲဒိအတြက္ေၾကာင့္ ၾသစေတးလ်မွာ သားဗိုက္ေကာင္ေတြအမ်ားၾကီးရွိပါသတဲ့…

ခ်စ္စရာ သားဗိုက္ေကာင္မေလး...

စားမယ္ စားမယ္...

သားဗိုက္ေကာင္ေတြရဲ႕ ေျပးႏွဳန္းကိုလဲ ေျပာျပပါတယ္… မမွတ္မိေတာ့လို႔ ခု Wiki ကေနပဲ ဘာသာျပန္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္… သားဗိုက္ေကာင္ေတြရဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆး ခုန္ႏွဳန္းက ၁နာရီမွာ ၂၀ကေန၂၅ ကီလိုမီတာ (၁၃-၁၆ mph) (၁မိုင္ကို ၁.၆ကီလိုမီတာရွိတယ္ဆိုေတာ့ ၁နာရီ ၁၅.၆၂ မိုင္ ေအးေအးေဆးေဆးေျပးႏုိင္တာေပါ့) ျဖစ္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ သြားရမဲ့ေနရာတိုတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁နာရီ ၇၀ ကီလိုမီတာ (၄၄ mph) (၁နာရီ ၄၃.၇၅ မိုင္) အထိ ျမန္ျမန္ခုန္ႏုိင္ပါတယ္… ( ျမန္မာျပည္က ဘိုးေတာ္ဘုရားေလးဘက္ေထာက္ခါစက ေပၚတဲ့ ဘတ္စ္ကားအစိမ္းၾကီးေတြ တစ္နာရီ မိုင္ ၃၀ထက္ မပိုရကားေတြထက္ ျမန္ျမန္ေျပးႏုိင္တဲ့သေဘာေပါ့…) … သားဗိုက္ေကာင္တစ္ေကာင္ဟာ ၁နာရီ ၄၀ကီလိုမီတာ (25 mph) အရွိန္ႏွဳန္းအတိုင္း ၂ကီလိုမီတာ (၁.၂မိုင္) ကို မနားတမ္းခုန္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္… ကဲ… သားဗိုက္ေကာင္အေၾကာင္းေတာ့ ဂေလာက္ပဲေနာ္… ကိုယ္လဲ သားဗိုက္ေကာင္ေတြကိုခ်စ္တဲ့ Zoo Keeper ခန္႔ေခ်ာေလးကိုၾကည့္ရတာေရာ စိတ္ရွဳပ္စရာ ျပည္ၾကီးေတြကို ေ၀ါင္ေ၀ါင္ေရွး ေ၀းေ၀းေရွာင္ရတာနဲ႔ သူရွင္းတာကို အာရုံက လာတစ္ခ်က္ မလာတစ္ခ်က္ေပါ့.. ခိခိ….. 

ဒါနဲ႔ အဲဒိ သားဗိုက္ေကာင္၀န္းထဲမွာပဲ ယုန္အၾကီးစားမ်ိဳး Agile Wallabies ေတြနဲ႔ တျခားငွက္မ်ိဳးေတြလဲရွိတယ္… ဒီလိုနဲ႔ အဲယားကြန္းပတ္လမ္းထဲျပန္ထြက္ျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတာေပါ့… အေမွာင္ခန္းထဲမွာ မီးျပာေလးနဲ႔ပဲ ေနတဲ့ အေကာင္ေလးေတြလဲ ေတြ႔ခဲ့တယ္… မုန္းစရာ ဖြတ္လိုအေကာင္ေတြ (ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး ဖြတ္ၾကီးေတြကို ရြံမုန္းၾကီး)လဲေတြ႔တယ္… 


ဘာငွက္ေလးလဲမသိဘူး ေသးေသးေလး... သားဗိုက္ေကာင္ေတြထားတဲ့ ၀န္းထဲမွာပဲ...

ဖြတ္မင္း

ဒီေလာက္ၾကည္ၾကည္ရဖို႔ ၁၀ပံုေလာက္ရုိက္လိုက္ရတယ္... သူက အေမွာင္ခန္းထဲက ညမင္းသား...

မိေခ်ာင္းဘက္ကိုေလွ်ာက္တဲ့ အေကြ႔တစ္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္လိုဟာၾကီးက အစက ေရကန္ပံုပဲ လူျဖတ္ေလွ်ာက္မွ ေရကန္ထဲက မိေက်ာင္းၾကီးထြက္လာျပီး Speaker ေတြကလဲ မိေက်ာင္းေအာ္သံၾကီး ရုတ္တရက္ထြက္လာတာ လူကို လန္႔သြားတာပဲ… အဲဒိဆိုင္းဘုတ္ၾကီးေဘးက အေပါက္ကို၀င္လိုက္ရင္ျဖင့္ 


ဒီပိုစတာၾကီးေပါ့... လူလာမွ ထကိုက္တာ...

KAKADU GORGE ကိုေရာက္ပါျပီ…

KAKADU GORGE မွာ မင္းမူေနထိုင္သူကေတာ့ ေရငံတနင္းအပိုင္စိုးတဲ့ (ဦးရွင္ၾကီး မဟုတ္ဘူး)… ကမာၻ႔အၾကီးဆံုး ေရငံမိေက်ာင္းေတြထဲမွာ တစ္ေကာင္အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ့ အရွည္ ၅ေပ ရွိျပီး ၁၂၀၀ ကီလိုေလးတဲ့ REX လို႔ အမည္ရတဲ့ ေရငံမိေက်ာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္… ေရငံမိေခ်ာင္းေတြဟာ ေရငံမွာလဲ ေနႏုိင္သလို ေရခ်ိဳမွာလဲ သူတို႔ဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနႏုိင္ပါတယ္… မိေက်ာင္းေတြဟာ စိတ္ရွည္ျပီး ထူးခြ်န္တဲ့ အမဲလိုက္သမားေတြပါ… သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးနဲ႔ ႏွာေခါင္းေလးကိုသာေရေပၚေဖာ္ထားျပီး ကံဆိုးသူ သတၱ၀ါကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ေစာင့္တတ္ၾကပါတယ္… သူတို႔ေတြဟာ ၂နာရီၾကာ ေရေအာက္မွာ အသက္ေအာင့္ႏုိင္ၾကပါတယ္တဲ့… (အရင္က မိေခ်ာင္းကို ငါးေတြလိုပဲ ေရေအာက္မွာ အသက္ရွဳႏုိင္တယ္ထင္ထားတာ… ခုမွ သတိထားမိေတာ့ ဟုတ္သား မိေခ်ာင္းမွာ ဗဟတ္မွ မရွိတာ…)
အေပၚက အင္ဖိုေတြက Wildlife Sydney website ကေန မွီျငမ္းယူထားတာပါ…


REX ကို ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ၾကပါအံုး...


ေဟာဒီလိုကူးလားျပီး... ေဟာဒီလက္ၾကီးနဲ႔ဖမ္း... ေဟာဒီအမွီးၾကီးနဲ႔ရုိက္ခံရလို႔ကေတာ့...... 

ကဲကဲ… အဓိက ဒီလာတာ သားဗိုက္ေကာင္ရယ္ Koala ရယ္ကိုၾကည့္ခ်င္လို႔… ဒီေတာ့ Koala ဆီကိုသြားမွျဖစ္မယ္… လွပတဲ့ အေဆာက္အဦးအမိုးေပၚမွာ Koala ေတြနဲ႔အတူ မနက္စာစားလို႔ရပါတယ္လို႔ ေၾကာ္ျငာထားတယ္… သူတို႔ညာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္… ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လြန္တာ… Koala လဲသူ႔ဟာသူစား ကိုယ္လဲ အဲဒိ Rooftop မွာရွိတဲ့ Coffee ဆိုင္မွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္စား… တကယ့္အျဖစ္ကေတာ့  ဒါမ်ိဳးျဖစ္မွာ… ကိုယ္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္က မနက္စာစားခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့လဲ အဲဒါကို သိပ္ဂရုမစိုက္ပါဘူး… ဒါနဲ႔ အနီးကပ္ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္လို႔ရတယ္ေလ… 6x8 ဓာတ္ပံုတစ္ပံုနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြအားလံုးပါတဲ့ CD တစ္ခ်ပ္ကို AUD 35 က်တယ္… CD မယူရင္ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုတည္းနဲ႔ AUD 30… ဒီေတာ့ စီဒီယူတာပိုတန္တယ္… ျပီးေတာ့ ကိုယ့္မွာပါတဲ့ ကင္မရာနဲ႔လဲ ၾကိဳက္သေလာက္ရုိက္ခြင့္ေပးတယ္…. (အရမ္းေတာ့ မၾကာေစနဲ႔ေပါ့ေနာ္)…


ခင္၀င့္၀ါထက္ ကိုက္ေပးၾကမ္းတဲ့ ကြာလာ...

ကြာလာေတြကို ခ်ီျပီးဓာတ္ပံုရုိက္တာနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ၾသစေတးလ်အစိုးရက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္ကစျပီး တားျမစ္လိုက္တဲ့အတြက္ ခု New South Wales မွာရွိသမွ် ဘယ္ wildlife park မွာမွ ကြာလာကို ခ်ီခြင့္မေပးေတာ့ပါဘူး… သို႔ေသာ္ ဒီ Darling Harbour Wildlife Sydney Zoo မွာေတာ့ ကြာလာကို အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစပဲ ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးရင္း အနီးကပ္ဓာတ္ပံုရုိက္ခြင့္ေပးပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ယခုလို လုပ္ခြင့္ေပးထားေသာ္ညား လုိအပ္လွ်င္ လိုအပ္သလို ၾကိဳတင္ေၾကျငာျခင္းမရွိပဲ ကြာလာရဲ႕ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ပိတ္ပင္ခ်င္ပိတ္ပင္ပါမယ္တဲ့… (ျမန္မာျပည္က VIP လူၾကီးေတြထက္ ဆရာက်တယ္ေနာ္… :P )… အဲလိုစည္းကမ္းထားမွေပါ့ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့့ ကြာလာေတြဟာ တစ္ေန႔မွာ ၁၈နာရီကေန ၂၂နာရီ အိပ္ပါတယ္… သူတို႔ႏုိးတဲ့အခ်ိန္မွာ စားတယ္၊ ခ်စ္တင္းေႏွာတယ္.. ျပီးျပန္အိပ္တယ္… လူေတြက တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ခ်ီေနရင္ သူတို႔ဘယ္အိပ္ရမလဲ… ကိုယ္အိပ္ေရးပ်က္ရင္ေတာင္ ကိုယ့္က်န္းမာေရးထိခိုက္တာ… ကြာလာလဲ ဒီအတိုင္းပဲေပါ့… ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ခင္ေတာ့ ကြာလာက ကင္မရာဘက္ မ်က္ႏွာေပးျပီး Miss Universe အထွာမ်ိဳးနဲ႔ ဂိုက္ေပးၾကမ္းအိပ္ေနျပီး…. ကိုယ့္အလွည့္လဲက်ေရာ အပင္ေတြဘက္ကို မ်က္ႏွာထိုးအိပ္သြားပါေရာ… (ျမန္မာေတြမို႔ ႏွိမ္တာျဖစ္မယ္… ကေတာက္)… မိုးကလဲ ဖဲြဖဲြက်လာတယ္ သူက Outdoor Rooftop ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲေတာ့ စိုးရိမ္သြားမိတယ္… ဓာတ္ပံုဆရာကလဲ ထမင္းစားသြားခ်င္ေနတဲ့ပံုေပါက္တယ္… ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကြာလာရဲ႕ တင္ပါးကို လက္ေလး ၂ေခ်ာင္းနဲ႔ပဲ ဖြဖြေလး ပြတ္ေပးလို႔ရပါတယ္လို႔ ၀န္ထမ္းကေျပာေတာ့ AUD 35 တန္ ကြာလာ ဖင္ကိုပဲ လက္ေလး ၂ေခ်ာင္းနဲ႔ အသာထိရင္း ဓာတ္ပံုရုိက္ခဲ့ရတဲ့ဘ၀… ဘယ္ရမလဲ ကြာလာနဲ႔ မရုိက္ရေတာ့ ကြာလာထိန္း ပသိုင္းေမႊးေလးနဲ႔ အနီးကပ္ ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္ခဲ့တယ္… မွတ္ပလား…. ငြင္း ..ငြင္း….

အဲ့နားေလးကို လက္ေလး ၂ေခ်ာင္းနဲ႔ ျဖည္းျဖည္းေလးပြတ္ေပးပါတဲ့...

ကြာလာမ်က္ႏွာနဲ႔ မရုိက္ရမွေတာ့ ကြာလာထိန္း ေမာင္ပသိုင္း နဲ႔ ရုိက္မယ္ကြာ...

ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးတဲ့ ကြာလာထိမ္းကလဲ ရိုက္ထားတာ တစ္ပံုမွမေကာင္း… ၁ေယာက္မအိပ္ရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ကအိပ္… တစ္ေယာက္က ျပဴးျပဲေန… ဒါနဲ႔ ဘယ္ပံုေတာင္ Print out ထုတ္ရမယ္မသိဘူး… သူတို႔ကေတာ့ ျပန္ရိုက္မလားေျပာပါတယ္… ဒါေပမဲ့ ကြာလာထိမ္းကလဲ အိမ္သာတက္ခ်င္ေနလားမသိ မအီမသာနဲ႔မို႔ ေတာ္ျပီဆိုျပီး ရွိတာပဲယူလာလိုက္တယ္… သူတို႔ဆိုင္က ကြာလာ အရုပ္ေတြကိုင္ျပီးပဲ ရုိက္ခဲ့တယ္…


အရမ္း အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္း.... အေကာင္အစစ္ေတာ့ ကိုင္ရဲေပါင္...
Sydney Aquarium

Sydney Wildlife Zoo ကေန ထြက္ျပီး ဟိုဘက္အေဆာက္အံုးကူးျပီး ၀င္လိုက္တာနဲ႔ Sydney Aquarium ကိုေရာက္ပါေရာ… ငါးျပတိုက္ေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ တူတူေတြခ်ည္းပါပဲ… under water walk က်ေတာ့ အေပၚက ေရကန္က အမိုးပြင့္ဆိုေတာ့ အျပင္က ေနေရာင္ထိုးေတာ့ ေအာက္ကေလွ်ာက္တဲ့လမ္းက လင္းေနတယ္… အဲဒိထဲမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ကို ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး… ငါးေတြနဲ႔ ဓာတ္ပံုလိုက္ရုိက္ရင္း တခြိခြိကို ရီေနၾကတာ… ငါးေနာက္ကို ဟိုေျပးဒီေျပးနဲ႔ ကေလးေတြေတာင္ ကြ်န္မတို႔ေလာက္ ေဆာ့ပါ့မလားမသိဘူး… ဓာတ္ပံုရုိက္ေနတာနဲ႔တင္ အခ်ိန္ကုန္ျပီး လူလည္းနည္းနည္းပင္ပန္းလာတယ္… ပုဇြန္ထုတ္ေတြ ဂဏန္းေတြေတြ႔ေတာ့ ဗိုက္ကလဲဆာျပီး ပင္လယ္စာစားခ်င္လာတယ္… Sydney ရဲ႕ ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြသြားေနက် Fish Market ကို ဟိုရက္ကတည္းက သြားခ်င္ေပမဲ့ လမ္းမၾကံဳတာေရာ၊ နယ္ခံသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္ကလဲ ေစ်းၾကီးျပီး ဘာမွလဲ သိပ္မေကာင္းပါဘူးဆိုလို႔ မသြားျဖစ္ခဲ့ဘူး… ဒီေန႔ေတာ့ စားရမွျဖစ္မယ္ေပါ့… Tourist Attraction ေနရာဆိုေတာ့ ရိတ္မယ္ဆိုတာသိပါတယ္… ဒါေပမဲ့ စကာၤပူက Clark Quay ဆိုလဲ ရိတ္ေပမဲ့ စားလို႔ေကာင္းေသးတယ္ေလ… ကိုယ့္မ်က္လံုးထဲ စားခ်င္တဲ့ ပင္လယ္စာဟင္းေတြပဲ ေျပးျမင္ျပီး အလည္လာမွေတာ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေတြ ေရာက္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ သြားမယ္ကြာဆိုျပီး ခပ္မိုက္မိုက္ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…


သႏာၱနဲ႔ ကြ်န္မ

အေပၚက အေကာင္ၾကီးေတြေရွ႕က လႊသြားၾကီးလိုပဲ.... ဒါေပမဲ့ ပါးစပ္ေပါက္က ေအာက္မွာ... အဲဒိ လႊသြားက ဘာအတြက္သံုးလဲမသိ....

ေရဘ၀ဲ ေသြးက အျပာေရာင္ဆိုတာ သိလား? အဲဒိ စုတ္ခြက္ၾကီးေတြ အရမ္း အသည္းယားတယ္...

အဲဒါ ေ၀လငါးေလးလား? လူေတြကို ျပံဳးျပေနသလိုပဲ...

ေစာေစာက ကြ်န္မတို႔ ေအာက္က ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ ေရကန္ အေပၚဘက္...


Sydney Fish Market


သူတို႔လိုႏုိင္ငံမွာေတာင္ အရက္ေသာက္တာ ေနရာတိုင္းခြင့္မျပဳဘူး... ဒီမိုကေရစီစစ္ရင္ စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ ပိုေနရတယ္...

ဒီလိုနဲ႔ သံုးေယာက္သား လူေတြကိုေမးေတာ့ ေျမေအာက္ကားစီးရမယ္တဲ့… ေျမေအာက္ကားဆီေရာက္ဖို႔က ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာက္ရေသး… ေရာက္ေတာ့ ေျမပံုၾကည့္လိုက္ေတာ့ Fish Market က နီးေနျပီလို႔ထင္တာနဲ႔ မစီးေတာ့ပဲနဲ႔ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္… ဒါေပမဲ့ ေျမပံုထဲကအတိုင္း အျပင္ကလမ္းကမဟုတ္ဘူး… အဲဒိမွာ ကြ်န္မတို႔ လမ္းေပ်ာက္ျပီးလူေတြလဲ အေတာ္ျပိဳင္းလာတယ္… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္မကပဲ မွားခ်င္လဲမွား ေလွ်ာက္မယ္ဟာဆိုျပီး ေရွ႕ကိုဆက္သြားေတာ့မွ Sydney Fish Market သို႔ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုေတြ႔တယ္… ဒါနဲ႔ ေတြ႔ျပီမွတ္ေနတာ… ဟုတ္ဘူး သူမွ်ားျပတဲ့ လမ္းတဆံုးထပ္ေလွ်ာက္ အဆံုးမွာလဲ ဘာမွမေတြ႔ဘူး… ေနာက္ထပ္ဆိုင္းဘုတ္လဲမေတြ႔ဘူး… ကုန္းေက်ာ္တံတားနဲ႔ ကားလမ္မက်ယ္ၾကီးရဲ႕ တစ္ဖက္မွာ ဆိပ္ကမ္းလိုဟာမ်ိဳးပဲရွိေတာ့တယ္… ဆိုင္းဘုတ္လဲထပ္မေတြ႔ဘူး… တကယ္ လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ အေသအခ်ာထားေပးတာ စကာၤပူက အေကာင္းဆံုးပဲ… ၾသစီက ဆိုင္းဘုတ္ေတြက တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုေ၀းလြန္းေတာ့ ၾကားမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနေရာ… ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဂ်ပန္ခရီးသြား အဖဲြ႔တစ္ခုက ကိုယ့္ေရွ႕ကေန ကားလမ္းျဖတ္ကူးသြားေတာ့ သူတို႔ေနာက္ပဲ လိုက္ေဟ့ဆိုျပီး လိုက္ခဲ့ၾကတယ္.. မေဗဒါထင္ရင္ လဲြခဲပါတယ္… ဟတ္… ဟတ္… သူတို႔က ေရွ႕က ဆိပ္ကမ္းလို ၀န္းၾကီးထဲ ၀င္သြားတာကို လိုက္ေတာ့မွ Sydney Fish Market ဆိုျပီး အေဆာက္အအံုးအၾကီးၾကီးေတြ႔ေတာ့တယ္… (စိတ္ထဲမွာ အခက္အခဲေတြၾကားက ေနာက္ဆံုး တိုက္ပဲြေအာင္ႏုိင္သြားတဲ့ ျပကြက္ထဲက တီးလံုးမ်ိဳး အဲ့ဒိဆိုင္းဘုတ္ကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေနာက္ခံတီးေပးခ်င္လာတယ္…)  


ေတာ္ေသးတာေပါ့ ေရာက္သြားေသးလို႔...
ညေန ၃နာရီေလာက္ေရာက္သြားတာေတာင္ ဆိုင္ေတြမသိမ္းခင္ ကပ္သီးေလး မွီတာ… ထိုင္ဖို႔ေနရာေတာင္ မနည္းရွာရတယ္… ပံုေတြၾကည့္ေတာ့ စားေကာင္းမဲ့ပံုေတြေပါ့…. ဒါနဲ႔ သႏာၱနဲ႔ ကြ်န္မ အစ္မပဲ သြားမွာၾကတယ္… ထမင္းနဲ႔ ပင္လယ္စာေတြမွာလာတယ္…. ဒါေပမဲ့ ဟင္းေတြက ကိုယ္အားခဲထားသလိုအရသာမ်ိဳး လားလားမွမဟုတ္…. ေက်ာက္ပုဇြန္ၾကီးက ခ်ီးစ္ေတြနဲ႔အုတ္ထားတာေတာ့ သားေရယိုစရာ ဒါေပမဲ့ ထမင္းနဲ႔စားဖို႔ လံုး၀မလိုက္ဖက္… က်န္တာေတြအကုန္ကလဲ ခ်ီးစ္ေတြက အဓိကပဲ… ထမင္းခ်က္ထားတာက်ေတာ့ မာေတာင္ျပီး အေစ့လိုက္… အဆိုးဆံုးကေတာ့ ဘာဟင္းအႏွစ္မွမရွိတာပဲ…. ဒါနဲ႔ Ketchup တို႔ Chili တို႔ေတာင္းမယ္ဆိုေတာ့လဲ မေဗဒါတို႔လိုက္ရင္ ၂ခါစာေလာက္ပဲရွိတဲ့ ဗူးေသးေသးေလးကို AUD 0.50 နဲ႔၀ယ္ရတယ္ဗ်… ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေမာင္က အဲဒိေနရာသြားဖို႔ အားမေပးတာ… ကိုယ္ကလဲ Clark Quay လိုေလးမ်ားလားလို႔ပါ… သူက ေစ်းလိုရုံၾကီးထဲမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလး ၄၊ ၅ဆိုင္ရွိတာကို တုိးၾကိတ္စားရတာ… ပင္လယ္စာေတြကေတာ့ လတ္ဆပ္ေနတာပါပဲ… တကယ့္ကို Fish Market ေစ်းမွ ေစ်း စစ္စစ္.. တျခားေက်ာ္မေတြးမိေစနဲ႔…


ပံုကေတာ့ စားခ်င္စရာၾကီးေနာ္....

စားၾကပါအံုး...

ဒါက ဟိုဘက္ဆိုင္... သူက အစိမ္းပဲေရာင္းတာ... ပင္လယ္စာေတာ့ လပ္မွလပ္
စားေသာက္ျပီးအျပန္က်ေတာ့ သြားစရာေနရာလဲ သိပ္မရွိေတာ့သလို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညအတြက္ အားျပန္ျဖည့္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ ခဏနားျပီးမွ ညေနဘက္ ေမာင္ေမာင္လဲ အလုပ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ပထမရက္က ေရာက္ခဲ့တဲ့ Opera House နားက bar ေတြမွာပဲ စကားေအးေဆးေျပာ ေလညင္းခံဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္… ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၄နာရီခဲြေလာက္ရွိျပီေလ… ၁နာရီေလာက္ ခဏလွဲလိုက္ျပီး ေရမိုးခ်ိဳးျပင္ဆင္ျပီး ျပန္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္… သႏာၱလို မိတ္ကပ္သိပ္မလိမ္းတဲ့သူကို ေျမွာက္ေပးျပီး Smoky Eyes ခ်ယ္ေပးလိုက္တယ္… သူ႔မ်က္လံုးပိုညွိဳ႕အားျပင္းသြားေအာင္လို႔… သူကေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးကို ထည့္တာမ်ားေနျပီဆိုျပီး ေၾကာက္ေနတယ္…. ကြ်န္မအျမင္မွာေတာ့လွပါတယ္… သူကေတာ့ မိတ္ကပ္သိပ္မလိမ္းေတာ့ ေနရတာ မသက္မသာျဖစ္ေနတာေပါ့…

ဒီလိုနဲ႔ ကြ်န္မတို႔ ၃ေယာက္ျမိဳ႕ထဲဘက္ကို ထြက္လာၾကတယ္… သႏာၱက အက်ၤီအပိုမယူလာေတာ့ ဒီည ဆစ္ဒနီမွာကြ်န္မတို႔နဲ႔ အိပ္မယ္ဆိုရင္ ၀တ္ဖို႔ သက္ေတာင့္သက္သာရွိမဲ့ အက်ၤီတစ္ထည္ေလာက္၀ယ္မယ္ဆိုျပီး ျမိဳ႕ထဲက အက်ၤီဆိုင္မွာ၀င္ၾကည့္… ကြ်န္မတို႔ မိန္းမေတြ ေရွာ့ပင္းလုပ္ျပီဆိုသိတဲ့အတိုင္းပဲ… ၃ေယာက္သား တစ္ထည္ယူလိုက္ Changing room ထဲ ၀င္ ၀တ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ… ေမာင္ေမာင္နဲ႔ ျခိမ္းထားတာေတာင္ ေခါင္းထဲမေရာက္ေတာ့ဘူး… ဖုန္းလဲမၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး… ေနာက္မွ နင္ဘယ္ေရာက္ျပီလဲ… ငါတို႔က ေရာက္တာၾကာလွေပါ့…. နင္မလာေသးလို႔ ဒီမွာ အက်ီၤ၀င္၀ယ္ေနတာ ခုတန္းလန္းၾကီး ခဏေစာင့္အံုးေပါ့.. ခိခိ… ခဏေန သူနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ အားေတာ့ ခပ္နာနာပါ… ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလးသဘာ၀ပဲ ေမာင္ေမာင္ကလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ဆိုေတာ့ သည္းခံႏုိင္မွာပါ… ေနာက္ျပီး ကြ်န္မအစ္မ၀ယ္ခ်င္တဲ့ Nougat ကို လိုက္ရွာၾကတယ္… ကြ်န္မတို႔ကအဲဒိအခ်ိန္က Nougat ကို နာမည္ေမ့ေနေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းလဲ ဘာလိုခ်င္မွန္းေသခ်ာမသိတာနဲ႔ပဲ မေတြ႔ဘူး… Supermarket ေတြမွာ၀င္ရွာတာလဲ မေတြ႔ဘူး… ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္…

Star Bar – Review

ေမာင္ေမာင္က ဘာစားခ်င္လဲေမးေတာ့ သူအဆင္ေျပတာပဲေျပာလို႔… ဒီေတာ့ Steak စားခ်င္လာဆိုေတာ့ စားခ်င္စိတ္ေပၚသြားတယ္… ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ထိုင္းစာနဲ႔ ကိုရီးယားစာနဲ႔ ဂ်ပန္စာကို လွည့္ပတ္စားေနေတာ့ ဒီေန႔ေတာ့ အေနာက္တိုင္းစာစားသင့္ေနျပီ… :D … ဒီလိုနဲ႔ အဲဒိနားတစ္၀ိုက္က Star Bar ဆိုတာကို သူေခၚသြားတယ္… Star Bar က ဆစ္ဒနီ တရုတ္တန္းမွာရွိတာ… လိပ္စာက 600 George St  Sydney NSW 2000, Australia .. သူက ဘားဆိုေပမဲ့ Restaurant လဲရွိတယ္… အထဲကအျပင္အဆင္က အရမ္း Classy ၾကီးျဖစ္မေနေပမဲ့ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအးေဆး စားေသာက္ စကားထိုင္ေျပာလို႔ရတယ္… ကြ်န္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က လူသိပ္မမ်ားေသးဘူး.. ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ကလပ္လိုျဖစ္သြားတယ္လို႔ေျပာတယ္… သူငယ္ခ်င္းက Crispy Pork Belly ကို ညႊန္းတာနဲ႔ ကြ်န္မအဲဒါစားျဖစ္တယ္… ေစ်းလဲသိပ္မၾကီးဘူး တစ္ပဲြမွ AUD 15 to 18 ၾကားပဲရွိတယ္… တစ္ပဲြဆိုရင္လဲ အမ်ားၾကီးရပါတယ္… စားခဲ့သမွ် အေနာက္တိုင္းစာေတြထဲမွာ ကြ်န္မပါးစပ္ကို အေတာ္ေလး အရသာေတြ႔တာေတာ့ အဲဒိဆိုင္ပါပဲ… အဲဒိည ဒစ္နာကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔ ကြ်န္မပဲ ဒကာခံလိုက္တယ္… ခရက္ဒစ္ကဒ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ပိုက္ဆံထြက္တာက မသိသာဘူးေလ… ဟိ.. ဟိ… ဆစ္ဒနီေရာက္ရင္ အဲဒိဆိုင္မွာ ၀င္စားဖို႔ Recommend ေပးတယ္ေနာ္… ေအာက္က ဗီြဒီယိုမွာလဲ Food Review ေလးကို တစ္ဦးခ်င္းက ေသခ်ာေျပာျပထားတယ္… ၾကည့္ျပီးရင္ ခံစားခ်က္ေလးေတြမွ်ေ၀သြားပါအံုး…


အရမ္းေကာင္းတယ္.... Recommended by My friend... and Now I Recommend you... 

ဒါလဲ စားေကာင္းတယ္....

ငါးကင္ေလးကလဲ ရွယ္ပဲ...

ျမန္မာဆန္ဆန္ Well Done ပဲစားတယ္... မက်က္တက်က္ေတြမစားရဲဘူး...

အဲဒိဆိုင္မွာ မဲလဘုန္းကေနမလာႏုိင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း သီရိကို ဖုန္းေခၚျဖစ္ေသးတယ္… သူမအားတာနဲ႔ ေနာက္မွျပန္ဆက္မယ္ဆိုျပီး မဆက္ျဖစ္ဘူး…. ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္ ငယ္က်ိဳးငယ္နာ တစ္ေယာက္သိျဖစ္သလို သိပ္လဲ စိတ္မဆိုးတတ္ၾကေတာ့ အရည္မရ အဖတ္မရေတြေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္… တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ္ေျပာလိုက္ျပီးမွ ငါလြန္မ်ားသြားျပီလား စိတ္မ်ားဆိုးမလားလို႔ စိတ္ထဲျဖစ္မိေပမဲ့ စိတ္မဆိုးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ အဲလိုေတြးမိတာကိုပဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အရွက္ရပါတယ္… သူတို႔ေျပာလဲ ကိုယ္က အေသးအဖဲြနဲ႔ စိတ္မွမဆိုးပဲ… စိတ္ထဲမခံခ်င္ရင္လဲ ျမံဳမထားပဲ ပက္ကနဲျပန္ေျပာလို႔ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ခုေနာက္ပိုင္းမရွိသေလာက္ပဲေလ…

Custom House Library and it’s Heavenly viewing floor

အဲဒိမွာ ညစာစားျပီးေတာ့ Circular Quay ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း Circular Quay ဘူတာရုံေရွ႕က အေဆာက္အအံုးတစ္ခုထဲကို ေမာင္ေမာင္က ေခၚသြားမယ္… ဒါေပမဲ့ နင္မ်က္စိမွိတ္ျပီးလိုက္ခဲ့ရမယ္တဲ့… ဘာလို႔လဲ… ဘာလဲဆိုေတာ့ သူကမေျပာဘူး… မ်က္စိမွိတ္ျပီးသာလိုက္ခဲ့ပါတဲ့… ခပ္လန္႔လန္႔ပဲ… ကိုယ့္ဘာမ်ား ေျခာက္ခ်မလို႔လဲလို႔.. (ခစ္… ခစ္)… နည္းနည္းေလး ခိုးၾကည့္မိေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ ကြ်န္မ မသိပါဘူး… အဓိကက ေခ်ာ္လဲမွာေၾကာက္တာပါ… ေနာက္ေတာ့သူက ၾကည့္လို႔ရျပီ… ေအာက္ကိုငံုၾကည့္ဆိုေတာ့မွ ဆစ္ဒနီျမိဳ႕ထဲကို ေကာင္းကင္ေပၚက ၾကည့္ရသလိုမ်ိဳး Model ပံုစံငယ္ေသးေသးေလးေတြ ၾကမ္းျပင္ ဖန္သားေအာက္မွာျမင္ရတယ္… အဲလို ေသးေသးေလးေတြေတြ႔ရင္ သိပ္ကစားခ်င္တာ… ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္… ဒါေပမဲ့ မွန္ကာထားေတာ့ ကစားလို႔မရဘူး… ဒါေပမဲ့ အသည္းယားတယ္… အဲဒိမွာေတာ့ ဓာတ္ပံုကင္မရာထုတ္ရမွာပ်င္းတာနဲ႔ ဓာတ္ပံုမရုိက္ခဲ့ဘူး… ဗီြဒီယိုထဲမွာပဲ ၾကည့္လိုက္ေနာ္… အဲဒိေနရာက ခုမွ အင္တာနက္မွာရွာၾကည့္ေတာ့ Customs House Library တဲ့…

သႏာၱကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက အပင္ပန္းမခံႏုိင္တာ ခုထိလဲ တူတူပဲ… သူေတာ္ေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းေနျပီ ကြ်န္မရဲ႕ Smoky eye မိတ္ကပ္ကလဲ သူ႔ကို ပိုပင္ပန္းေစတယ္ထင္ပါတယ္… ကြ်န္မက ဖ်က္လိုက္လုိ႔ေျပာေပမဲ့ သူက အနက္ေတြက်န္ျပီး ျပန္႔ကုန္မွာစိုးလို႔ မဖ်က္ပါဘူး… ဘူတာရုံေအာက္က ေရခဲမုန္႔ဆိုင္မွာ ေမာင္ေမာင္က ေရခဲမုန္႔၀ယ္ေကြ်းပါတယ္… ကြ်န္မကေတာ့ အစားအေသာက္ Risk မယူရဲတာနဲ႔ ကိုယ္ေသခ်ာေပါက္ၾကိဳက္မဲ့ စေတာ္ဘယ္ရီပဲမွာပါတယ္… Flavor အသစ္အသစ္ေတြကို အျမဲစားတဲ့ ေမာင္ေမာင္က လိုင္ခ်ီးနဲ႔ Raspberry စားပါတယ္… သူ႔ဆီက တစ္ဇြန္းေတာင္းစားၾကည့္ေတာ့ လိုင္ခ်ီးက ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာေတြ႔ရပါတယ္… (နာတယ္ကြာ… လိုင္ခ်ီးစားရမွာ)…

Sydney Harbor Bridge ႏွင့္ ေပ်ာ္စရာေတြ ေသာ့ခတ္ယူလာတယ္...

Opera House နားေရာက္ေတာ့ Bar ကေန အေအးမေသာက္ခင္ အဲဒိနားက အုတ္ခံုေတြမွာပဲ ထိုင္ရင္း သီရိဆီကိုဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္… ဖုန္းေပၚကေန စကားေတြေျပာျဖစ္တာ ၁နာရီေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာမယ္ထင္ပါတယ္… ေတာ္ရုံတန္ရုံကြ်န္မသိပ္မရင္းႏွီးတဲ့လူနဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာကိုကြ်န္မ သိပ္မုန္းပါတယ္… ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖုန္းေပၚကေျပာရတာ ကြ်န္မမၾကိဳက္ပါဘူး… မ်က္ႏွာၾကည့္ျပီးေျပာရတာပဲၾကိဳက္ပါတယ္… ဒါေပမဲ့ အဲဒိညကေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဖုန္းေျပာျဖစ္ပါတယ္… သူ႔ဘက္က ဘယ္လိုရွိေနမလဲ… ကိုယ့္ဘက္က ဘယ္လိုေတြးေနမလဲ၊ ကိုယ္ဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ ကိုယ့္ကို အထင္ေသးသြားမလား ဆိုတာေတြ ေခါင္းထဲေတာင္ေရာက္မလာပါဘူး… ကြ်န္မက ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပထားေပမဲ့ တဆင့္တဆင့္နဲ႔သိလာၾကတဲ့ ကြ်န္မဘေလာ့ေလးရဲ႕ Die Hard ALMOST Silent Readers ေတြဟာလဲ သူတို႔ပါပဲ… (ခိ…ခိ.. ကြန္မန္႔ ဓားျပတိုက္ေနတာ)… ကြ်န္မတို႔ မေတြ႔ခဲ့တာ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ကေန ခုခ်ိန္ထိ ၁၃ ႏွစ္လံုးလံုးၾကာခဲ့ေပမဲ့ အသံေတြ ဟန္ေတြ ငယ္ငယ္ကအက်င့္ေတြ စကားေျပာပံုေတြ အားလံုးက မေျပာင္းမလဲပဲရွိေနၾကပါေသးတယ္… သီရိနဲ႔ဆိုရင္ ဒီတစ္ေခါက္လဲ မေတြ႔ခဲ့ရဘူးဆိုေတာ့ ၁၃ႏွစ္ေက်ာ္မွာေပါ့ေနာ္… ေနာက္ႏွစ္ေတြ႔ရပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္… ခင္မင္မွဳဆိုတာ အျမဲေတြ႔ေနမွ မဟုတ္ဘူး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စိတ္ထဲမွာ အမွတ္ရေနျပီး အက်ိဳးအျမတ္ကို မၾကည့္ပဲ ေပါင္းသင္းၾကတာကို ဆိုလိုတယ္လို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခ်င္ပါတယ္…


ငယ္ငယ္က ဓာတ္ပံု တူတူ တစ္ခါမွ မရုိက္ဖူးလို႔... ခုမွ တမုန္းရုိက္ေနတာ...

ညေတာ္ေတာ္ေလးနက္ေတာ့မွ ျပန္လာၾကျပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လဲ ျမန္မာသီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုမိေနပါေသးတယ္… ဟတ္ ဟတ္… တိုက္စီေပၚလဲ သီခ်င္းေတြဆို… အဲဒိက တိုက္စီသမားေတြက တစ္ခုေကာင္းတယ္… ပါလာတဲ့ Passenger ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ Judge လုပ္တဲ့  Attitude မရွိဘူး… သူ႔ဟာသူ ေအးေဆးပဲ… ကားနဲ႔ျဖတ္သြားတုန္း ညဘက္ ျမင္းၾကီးေတြစီးျပီး အဂၤလန္က အေပါက္ေစာင့္ ၀တ္စံု အနီေရာင္လိုဟာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကင္းလွည့္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္… တမ်ိဳးၾကီးပဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ မသိ… ဟိုတယ္ကို ည ၁၁နာရီ ေလာက္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္… သႏာၱကေတာ့ မ်က္ႏွာက မိတ္ကပ္ေတြျဖတ္ တန္းျပီး ေရမိုးခ်ိဳးေတာ့တာပဲ… ကြ်န္မနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ပါလာတဲ့ Laptop နဲ႔ Youtube က ျမန္မာသီခ်င္းေတြဖြင့္ျပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ Celebrity လိုလို Idol လုိလိုနဲ႔ ကင္မရာၾကီးေရွ႕ေထာင္ျပီး ေပါၾကတာပါပဲ… လူမိုက္အားေပးကေတာ့ ကြ်န္မအစ္မေပါ့… ကေလးေတြ မထိန္းတဲ့အျပင္ သူကပါ လိုက္ကဲေနေရာ… ဟတ္… ဟတ္… ကြ်န္မကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ မေသာက္ပဲနဲ႔ High ေနတာ… ေမာင္ေမာင္ကေသာက္ထားတာက နည္းနည္း High တာက မ်ားမ်ားထင္တယ္… အဲဒိညမွာ အားလံုးရဲ႕ အေပါပိုးေတြထၾကြျပီး လုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပေရာဂ်က္ေလးတစ္ခုရွိတယ္… အဲဒါကိုေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားအံုးမယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မေသခ်ာလို႔…


Harbor Bridge က အခ်စ္ဇာတ္လမ္း... :P
Opera House မွာကတည္းက ခုန္တဲ့ ဓာတ္ပံုရုိက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း နည္းနည္းေလးမ်က္သြားတဲ့ ခါးက အခန္းထဲက ေမြ႔ယာအေပ်ာ့ေပၚမွာ ပံုစံက်က်မထိုင္လို႔ထင္တယ္ ရုတ္တရက္ၾကီး အရမ္းနာေတာ့တာပါပဲ… ထိုင္ရာကေန ခ်က္ခ်င္းထျပီး ခါးကို ေျဖာင့္လိုက္လို႔မရဘူး…. ထရာကေနလဲ ခ်က္ခ်င္းထိုင္လို႔မရဘူး… အဘြားၾကီးေတြလို ခါးကို ကိုင္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္မွရတယ္… မဟုတ္ရင္ အရမ္းနာတယ္… ေဆးလိမ္း ေဆးေသာက္ နာတဲ့ခါးကိုေတာင့္ခံျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာပဲ မရဘူး… ၁နာရီေလာက္က်ေတာ့ သႏာၱအရမ္းပင္ပန္းျပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္… ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ ကြ်ဲရုိင္းအစြမ္းနဲ႔ မအိပ္ၾကဘူး… ေမာင္ေမာင္က ညလယ္ေလာက္က်ရင္ တရုတ္တန္းက ဆန္ျပဳတ္ဆိုင္ကို သူလိုက္ပို႔ေပးခ်င္တယ္ေျပာထားေတာ့ အစကေတာ့ ခါးအေျခအေနမေကာင္းေတာ့ မသြားေတာ့ပါဘူးဆံုးျဖတ္ထားတာ… သူက လိုက္ပို႔ေပးခ်င္ပံုရတာေရာ… ကြ်န္မခါးလဲ နည္းနည္းေလး သက္သာသလိုရွိတာနဲ႔ ည၃နာရီေလာက္မွာ ထြက္စားျဖစ္တယ္... မေဗဒါလဲ မိန္းကေလးသာျဖစ္တာ အဲလို ညဘက္ Supper ထြက္စားရတာေပ်ာ္တယ္… လမ္းေတြမွာ လူရွင္းေနတယ္… ညဘက္ေလကလဲ အရမ္းေအး… ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းအဲဒိေန႔က အရမ္းခ်မ္းေနတယ္… အစ္မနဲ႔ ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ သိပ္မခ်မ္းၾကဘူး… ဘာလို႔မွန္းမသိ… တရုတ္တန္းေရာက္ေတာ့ လူေတြျပန္ေတြ႔တယ္… ႏုိက္ကလပ္ေတြလဲ အဲ့မွာရွိတယ္ေလ… ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မတို႔ကေတာ့ SuperBowl ဆိုတဲ့ တရုတ္စားေသာက္ဆိုင္ကို ဦးတည္လိုက္တယ္….  

SuperBowl Chinese Restaurant - Congee in Sydney Chinatown


ဆန္ျပဳတ္မွ အမ်ားၾကီးပဲ

ဆိုင္ပံုစံကေတာ့ ျမန္မာျပည္ ေရႊေတာင္တန္းလမ္းက ေၾကးအိုးဆိုင္လိုပံုမ်ိဳးပါပဲ… လူေတြလဲ အထဲမွာေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္… ကလပ္ကအျပန္ ၀င္စားေနၾကတာေတြလဲရွိမယ္… အုပ္စုလိုက္ေတြ… Service ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေစာင့္ရတယ္… လူေခၚတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေခၚရတယ္… ေျပာရရင္ေတာ့ Service ကလဲ ျမန္မာျပည္က ေၾကးအိုးဆိုင္ေတြေလာက္ပါပဲ… သူငယ္ခ်င္းက ဆန္ျပဳတ္ရယ္၊ ကမာကို ခရုဆီနဲ႔ခ်က္တာရယ္၊ အီၾကာေကြးရယ္၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ရယ္ မွာလိုက္တယ္… ဆန္ျပဳတ္ပဲြၾကီးက ေရာက္ခ်လာေတာ့ SuperBowl မေျပာရဘူး အၾကီးၾကီးပဲ… ကြ်န္မက ပံုမွန္ဆို ဆန္ျပဳတ္ေရာ ကမာေရာ ၾကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး… ဒါေပမဲ့ အမ်ားၾကီးမို႔ စားၾကည့္မယ္ဆိုျပီး စားၾကည့္ေတာ့ စားေကာင္းတယ္… ဆန္ျပဳတ္က အီၾကာေကြးေလးနဲ႔စားတာ ေကာင္းမွေကာင္း… ကမာဟင္းကလဲ ခရုဆီရယ္ ၾကက္သြန္မိတ္နံ႔ေမႊးေမႊးရယ္နဲ႔ လံုး၀မညွီဘူး… စားၾကည့္ျပီး သေဘာက်သြားတယ္.. ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ကေတာ့ ရွင္းျပစ္ႏုိင္ပါတယ္… အသာေလးပါ… ဒါေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး ဆန္ျပဳတ္မကုန္ေတာ့ အထုတ္နဲ႔ထုတ္လာခဲ့တယ္… မနက္က် စားလို႔ရတယ္ေလ… ဟိုတယ္ခန္းမွာက ပန္းကန္ခြက္ေရာက္ေတြေရာ ေဘဇင္ေရာ မိုက္ကရုိေ၀့ဖ္ေရာရွိတယ္ဆိုေတာ့ အေတာ္ပဲ… ဆစ္ဒနီေရာက္လို႔ တရုတ္ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းစားခ်င္ရင္ 8 Quay St, Sydney NSW 2000, Australia က SuperBowl မွာ သြားစားေနာ္… :D …


ဆစ္ဒနီ တရုတ္တန္းက ႏုိက္ကလပ္ေတြ... ရုတ္ရုတ္လုပ္ရင္ ရဲကားအဆင္သင့္...
ကမာဟင္းေတြ စားဖူးသမွ်ထဲမွာ ဒီဟာကို အၾကိဳက္ဆံုး



ကြ်န္မတို႔ ေလယာဥ္က ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္ဆိုေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ျပီး ခဏအိပ္လို႔ရေသးတယ္… မနက္ ၈နာရီေလာက္မွာ သႏာၱက ျပင္ဆင္ျပီး ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ “ေအး..ေအး… ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္းေရ…” လို႔ေျပာျဖစ္တယ္… ကြ်န္မအက်င့္တစ္ခုက ခဲြခြာခ်ိန္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ Properly ႏွဳတ္မဆက္ရဲဘူး… မသိစိတ္ထဲမွာ ေနာက္ျပန္မေတြ႔မဲ့လူေတြမွ မဟုတ္တာဆိုတာကိုပဲ ဇြတ္ယံုၾကည့္ထားခ်င္တယ္… အဲလိုျဖစ္ေနတာ တစ္ခုေကာင္းသလို တစ္ခုမေကာင္းဘူး… အေသအခ်ာၾကီး ႏွဳတ္မဆက္တဲ့အတြက္ ႏွဳတ္ဆက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ Drama ေတြျဖစ္ျပီး စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ရဘူး… စိတ္ထဲမွာလဲ ေနာက္ျပန္ေတြ႔အံုးမွာပါလို႔ အားတင္းထားတယ္… ဒါေပမဲ့ ခဲြခြာလာျပီး ၾကာလာရင္ “ေအာ္… ငါ သူ႔ကိုေတာင္ေသေသခ်ာခ်ာ ႏွဳတ္မဆက္ျဖစ္ခဲ့မိဘူး” ဆိုျပီး ဒိြဟနဲ႔ စိတ္ထဲ ခုလုခုလု ျဖစ္ရျပန္ေရာ… ေမာင္ေမာင္ကေတာ့ ကုတင္ေပၚ အိပ္ေကာင္းေနတာ ဘာမွ မသိဘူး… ကြ်န္မကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေစာင္ေတြ အထပ္ထပ္ခင္းျပီးအိပ္တာ… ေနာက္ ၁၀နာရီေလာက္က်ေတာ့ ကြ်န္မတို႔ညီအစ္မလဲ ေလဆိပ္ဆင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့တာေပါ့… မေန႔ညက သိမ္းထားပင္မဲ့ က်န္ေနေသးတဲ့ လက္က်န္ေတြသိမ္း ေရမိုးခ်ိဳး ျပင္ဆင္ေနတုန္းမွ ေမာင္ေမာင္တစ္ေယာက္ႏုိးလာတယ္… သူလဲ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး ညက ဆန္ျပဳတ္ကို ေႏြးျပီး မနက္စာတိုက္လိုက္တယ္…


We Miss our Childhood Classmate and the Memories being with them

ကြ်န္မတို႔လဲ မနက္စာလား ေန႔လည္စာလားေတာ့ မသိဘူး… Subway စားခ်င္စိတ္ထပ္ေပါက္လာတာနဲ႔ ျမိဳ႕ထဲဘက္ ေမာင္ေမာင္နဲ႔တူတူ လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္… သူကေတာ့ အားနာလို႔ ကြ်န္မတို႔ကို Subway ကူရွာေပးမယ္ေျပာေပမဲ့ သူလဲ ပင္ပန္းေနျပီ ျပန္ခ်င္မွာေပါ့ဆိုတာ သေဘာေပါက္တာနဲ႔ ရတယ္ ျပန္ေတာ့လို႔ပဲ ေျပာျပီး လမ္းခဲြလိုက္တယ္… ပံုမွန္ Bye Bye ေလာက္ပါပဲ… ၂ေခါက္ေတာင္ ျပန္လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး… သူ ၈တန္းတုန္းက ILBC တက္ဖို႔ ေက်ာင္းထြက္သြားတုန္းကဆိုလဲ ဘာမွ ႏွဳတ္မဆက္ျဖစ္ခဲ့ပဲေလ… ကြ်န္မအစ္မက အဲဒိနားတ၀ွိက္မွာ Subway ဆိုင္ သူေတြ႔မိသလိုပဲေျပာတယ္ ဒါေပမဲ့ရွာမေတြ႔… ေနာက္မွ မ်က္စိရွင္ရွင္နဲ႔ ကြ်န္မၾကည့္ေတာ့ေတြ႔သြားတယ္… Subway ရွိတဲ့ လမ္းသြယ္ထဲမွာ ကိုရီးယားေတြဘာပဲြေတာ္လုပ္ေနလဲေတာ့ မသိဘူး… အၾကီးအက်ယ္ပဲ သူတို႔ ရုိးရာ၀တ္စံုေတြနဲ႔ လမ္းကို ပိတ္ျပီး စင္ပါေဆာက္ထားေသးတယ္… ၾသစီမွာလဲ ကိုရီးယားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္…

ကိုယ္ျပန္လာမည္…


Departure ဘက္ကိုသြားတဲ့လမ္းမွ မိုးေတြသည္းလို႔.... တိမ္ေတြပါ ျပိဳက်လိုက္ပါလား...

ညီအစ္မ ၂ေယာက္ အလာတုန္းက ေလဆိပ္မွာ၀ယ္လာတဲ့ Airport Transfer ကားလြတ္မွာစိုးလို႔ Subway ကို ထုတ္လာျပီးေတာ့ ဟိုတယ္ ေလာ္ဘီမွာပဲ အခန္းျပန္အပ္ျပီး ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္… ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ စိတ္မေကာင္းေနတဲ့သူကို မိုးေတြက သည္းၾကီးမဲၾကီးရြာျပီး ႏွဳတ္ဆက္ေနတယ္… ကားလာေခၚလို႔ေတာင္ မိုးေတြသဲပံုနဲ႔ အထုတ္ေတြဘယ္လိုသယ္ရပါ့… ခါးကလဲ လံုးလံုးေကာင္းေသးတာမဟုတ္… ေနာက္ေတာ့ လာေခၚခ်ိန္ထိ ဘယ္သူမွ မလာတာနဲ႔ ဟိုတယ္အ၀မွာ ရပ္ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္… အဲ့ဒိနားမွာ ေတာင္းအိတ္စ္လိုကားမ်ိဳးရပ္ထားတာေတာ့ အေတာ္ေလးၾကာေနျပီ ဒါေပမဲ့ သူေရာက္ရင္ ကိုယ့္ကိုလာေခၚမွာပဲေလဆိုျပီး ကိုယ္ကလဲသူ႔ကိုျပန္ေစာင့္ သူကလဲကိုယ့္ကိုေစာင့္ျဖစ္ေနတယ္… ေနာက္မွ မိုးေရထဲေျပးျပီး အဲ့ကားမွာသြားေမးေတာ့မွ ဟုတ္တယ္ ကြ်န္္မတို႔စီးရမဲ့ကား… ကားသမားက ကြ်န္မတို႔အိတ္ေတြကို ကူသယ္ေပးရွာပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ မိုးသည္းၾကီးထဲမွာ ဆစ္ဒနီျမိဳ႕နဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ Memory ေတြကိုပဲ သယ္ယူရင္း ေလဆိပ္ကို တစ္ျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္… ေလဆိပ္သို႔ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို မိုးေရေတြၾကားမွာေတြ႔ရေတာ့ ဘယ္အရာမဆို အဆံုးေတာ့ရွိစျမဲပဲ… ေကာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိုးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆံုးသတ္မွာပဲ လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္နားခ်ရင္း ေနာက္ေန႔ျပန္တက္ရမဲ့ အလုပ္ေခါင္းထဲေရာက္ေတာ့မလိုျဖစ္တုန္း… ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္ျပီး… အလုပ္အေၾကာင္း ၅မိနစ္ၾကိဳစဥ္းစားရင္ ၅မိနစ္ ဆစ္ဒနီမွာ ေလ်ာ့ခံစားရတာနဲ႔တူတူပဲ… ရသမွ် အခ်ိန္အျပည့္အ၀ခံစားမယ္… Gold Coast ကတည္းက မကုန္ႏုိင္တဲ့ ဖုန္းကဒ္ကိုလဲ အေသသံုး… ဓာတ္ပံုေတြ upload လုပ္ ခ်က္အင္၀င္ အေတာ္ေလးကို အသံုးခံတယ္… ေလဆိပ္မွာ ခ်က္အင္၀င္ေတာ့ ကြ်န္မတို႔  ညီအစ္မက လက္မွတ္ကို တူတူ၀ယ္ထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ တူတူခ်ိန္လို႔မရပါဘူးတဲ့… ဒီေတာ့ ကြ်န္မအိပ္ကေပါ့ျပီး ကြ်န္မအစ္မအိတ္က Hand Carry ကို ထည့္ခ်ိန္လို႔မရေတာ့ဘူး… ၂ေယာက္လံုးေပါင္း ၃အိပ္က ကီလိုေလာက္တယ္… ကြ်န္မအိတ္နဲ႔ သူ႔ Hand Carry ေပါင္းလဲေက်ာ္တယ္… သိတယ္ဟုတ္ ကို႔လို႔ကန္႔လန္႔… ကြ်န္မအစ္မအိတ္ကို Check in ၀င္ျပီး ကြ်န္မ ကင္မရာအိတ္ သူ႔သယ္ခိုင္းမလို႔… ကြ်န္မက ခါးနားေနလို႔… ခုေတာ့ ၂ေယာက္လံုး ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးစီသည္ရေတာ့တာေပါ့ (ကြ်န္မကင္မရာအိတ္ကလဲ ေက်ာပိုးအိတ္ပဲ)… ေလဆိပ္က ဆိုင္ေတြမွာက်ေတာ့ Nougat ေတြ ဆိုင္တိုင္းလိုလိုရွိတယ္… စကာၤပူမွာေတာ့ Nougat က ၾသစီျပန္လက္ေဆာင္ပဲ… ဒါနဲ႔ ကြ်န္မက Mix Flavor 1KG ထုတ္ ၂ထုတ္နဲ႔ Nougat Pistachio အၾကီး ၂ေခ်ာင္း၀ယ္ျဖစ္တယ္… အိမ္မွာစားဖို႔နဲ႔ အလုပ္က လူေတြဘံုစားဖို႔…

Scoot ေလယာဥ္ ရိတ္ပံုကေတာ့ ကြ်န္မတို႔ညီအစ္မ ခ်က္ကင္ဒီေလာက္အရင္ဆံုး၀င္တာေတာင္ ထိုင္ခံုတူတူမရဘူး… ပိုက္ဆံေပးျပီး ၾကိဳေရြးေစခ်င္လို႔ထင္ပါတယ္… မရလဲဘာအေရးလဲ အိမ္မွာတစ္ခ်ိန္လံုးေတြ႔ေနရတဲ့ ဒီမ်က္ႏွာ… ေလယာဥ္ေလး ၇နာရီေလာက္ေလးၾကာတာကို… ေနရာမတူတဲ့အျပင္ Cabin ေတာင္မတူဘူး… ေတာ္ပါေသးတယ္…ကြ်န္မေဘးက်တဲ့သူက အရမ္းအဆင့္မရွိတဲ့သူမဟုတ္လို႔… သူ႔ဟာသူေအးေဆးပဲ… အဆင့္မရွိတာေတြက ဟိုဘက္ ေဘးတန္းက ကြ်န္မနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး လူသြားလမ္းျခားက ျပည္ၾကီးမိသားစု… အားအားယားယား ကျမင္းေၾကာဆဲြတဲ့ ကေလးေတြေမြးထားတိုင္း ေကာင္းေကာင္မထိန္းဘူး… ေလယာဥ္ေပၚလာျပီး စိန္ေျပးတန္းေဆာ့ေနတယ္… လူက ခဲြခြာလာရလို႔ စိတ္ကတို… ပံုမွန္ဘ၀ၾကီးျပန္စရေတာ့မယ္ဆိုျပီး စိတ္ကေလး… ေလယာဥ္ေပၚမို႔ ေနရထိုင္ရမေကာင္းလို႔ ေခါင္းေလးအသာခ်ျပီး ထံုးစံအတိုင္း အိပ္ေနတာ… မသာေလးေတြ ေဘးမွာ လာေအာ္လိုက္… လက္ကို တိုက္သြားလိုက္… ကေလးေတြေဆာ့တာကို သိပ္အျပစ္မေျပာခ်င္ပါဘူး… သူတို႔ေမြးထားတဲ့ကေလးေတြကို တာ၀န္ယူမွဳမရွိပဲ ေကာင္းေကာင္းမထိန္းတဲ့ လူၾကီးေတြကိုပဲ အျပစ္ေျပာခ်င္တာ… မေဗဒါ ကေလးေတြနဲ႔ အေရာတ၀င္မေနတတ္ေပမဲ့ သူတို႔ကို မမုန္းပါဘူး… ဒါေပမဲ့ အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ စကားနားမေထာင္ လူၾကီးကို မထင္မဲ့ျမင္လုပ္တဲ့ကေလးေတြေတာ့ တစက္မွၾကည့္မရဘူး… အဲဒါက ကြ်န္မ Cabin ကျပႆနာ… ကြ်န္မ အစ္မ Cabin မွာေတာ့ စလံုးတရုတ္နဲ႔ စလံုးကုလား ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ေနာင္ၾကိမ္ပေလးၾကတယ္ဆိုပဲ… ဘယ့္ႏွယ့္ေလယာဥ္စီးတိုင္းေကာင္းတယ္မထင္နဲ႔… ၂၆ လမ္းေစ်းထဲထိုင္ေနရသလိုပဲ…. အလာတုန္းက Scoot Biz တန္းမွာလဲ ယခုေလာက္မဆိုးေပမဲ့ စိတ္တိုင္းမက်ခဲ့ရ… အျပန္ ရုိးရုိးတန္းဆိုေတာ့လဲ ဘာကိုေမွ်ာ္လင့္ေနေသးသလဲ… ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ေစ်းဘယ္ေလာက္ခ်ိဳခ်ိဳ Scoot မစီးေတာ့ ျပီဟုသာ ၾကံဳး၀ါးလိုက္ရင္း….. ကြ်န္မတို႔ကို လွဳိက္လွဲစြာၾကိဳဆိုေနေသာ အစစအရာရာ အင္မီဂေရးရွင္းျဖတ္ရာမွာ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့ျဖတ္လို႔ရတဲ့ စစ္စတန္ကိုသံုးေပးထားတဲ့ စကာၤပူေရႊျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကိုျပန္လည္ေရာက္ရွိလို႔လာပါေတာ့တယ္…


စကာၤပူမွ လွဳိက္လွဲစြာ ၾကိဳဆိုပါ၏... သင့္ဘ၀အမွန္ကို ျပန္လာလွည့္ေတာ့....
(စာၾကြင္း… ျမန္မာျပည္ျပန္တိုင္း ကိုယ့္ႏုိင္ငံျဖစ္ေပမဲ့ အင္မီဂေရးရွင္းမွာ လဘက္ရည္ဖိုးေတာင္းတာနဲ႔ ကိုယ္မွန္ေနရက္နဲ႔ ဘာမ်ားရစ္ခံရအံုးမလဲေၾကာက္ရတာနဲ႔… အဲဒိခံစားခ်က္နဲ႔… ကိုယ့္ႏုိင္ငံမဟုတ္တဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ခုက သူတို႔ဆီမွာ ၾကာရွည္ေနထိုင္အလုပ္လုပ္ေနသူကို လွဳိက္လွဲစြာ ဘာမွ ျပႆနာမရွိ ေႏွာင့္ေႏွးမွဳမရွိ စက္ေလးမွာ ပတ္စပိုစ့္ေလးတင္ လက္မေလးႏွိပ္လိုက္ရုံနဲ႔ ပြင့္သြားတဲ့တံခါး စစ္စတန္ေလးေၾကာင့္ စကာၤပူကိုျပန္လာတိုင္း Holidays are over ဆိုေပမဲ့ စိတ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္)

ေနာက္ဆံုးေန႔အေၾကာင္းေလးကို Vlog လုပ္ထားပါတယ္... ၾကည့္ရွဴအားေပးၾကပါအံုးေနာ္... :D


Tuesday, September 10, 2013

Running Man Ep 133 မွာ Bungee Jump လုပ္ခဲ့တဲ့ မင္းသား Lee Dong Wook

Running Man Ep 133 ကို ၾကည့္ျပီးၾကသူေတြလဲ ၾကည့္ျပီးေလာက္ပါျပီ... ေနာက္က်ေနမွန္းသိေပမဲ့ ဟိုေန႔ကမွ အဲဒိ အပိုင္းကိုၾကည့္ျဖစ္ျပီး မင္းသား Lee Dong Wook ကို ပိုျပီး သေဘာက်သြားလို႔ ေရးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒိ အပိုင္းမွာ Running Man ဟာ Macau နိုင္ငံမွာရွိတဲ့ အျမင့္ဆံုး တာ၀ါေပၚကေန Bungee Jump လုပ္ဖို႔ Mission တစ္ခုပါလာပါတယ္။ အဖဲြ႔တစ္ဖဲြ႔မွာ ၃ေယာက္ရွိျပီး ၁ေယာက္ခုန္ခ်ရင္ လံုေလာက္ျပီျဖစ္ပါတယ္။ Bungee Jump ကို လုပ္ဖို႔ အားလံုးက တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ့ၾကျပီး ဘယ္သူမွ မလုပ္ရဲပါဘူး... မင္းသား Lee Dong Wook က Running man ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဧည့္သည္အျဖစ္၀င္ေရာက္ပါ၀င္တာျဖစ္ပါတယ္။ သူကိုယ္တုိင္လဲ ကနဦးမွာ ေၾကာက္ရြံ႕ေနခဲ့ပါတယ္။

Macau Tower ကို မသြားခင္ Bungee Jump ဟာ ဘယ္ေလာက္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေၾကာင္း Running Man members ေတြကို သူေျပာျပေနတာ အေတာ္ေလး ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး ရီရပါတယ္... ေအာက္က ပံုေလးေတြကိုၾကည့္ပါ... အဲဒိအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ခုန္ရမယ္လို႔ ဘယ္ထင္ခဲ့မလဲေနာ္...







အစီအစဥ္ေခါင္းေဆာင္ "Yoon Jae Suk" က "မင္းက မင္းသားပဲ မင္းခုန္ခ်သင့္တယ္" လို႔သူ႔ကိုေျပာေတာ့ မ်က္ကလူးဆန္ျပာ "ငါလဲ ေဖ်ာ္ေျဖေရးသမားပါပဲ... ဘာလို႔ခုန္ရမွာလဲ" ဆိုျပီး ျပန္ေျပာတာေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္မသေဘာက်မိပါတယ္။ ေအာ္... ရုပ္ရွင္ထဲမွာသာ မင္းသားေတြ Cool တာ အျပင္မွာသူတို႔လဲ ေၾကာက္တတ္မွာေပါ့ဆိုျပီး ေတြးမိလို႔ သေဘာက်တာပါ။

ဒါေပမဲ့ အဆံုးမွာ သူတို႔အဖဲြ႔ ၃ေယာက္မွာ Song Ji Hyo မိန္းကေလးကို ခုန္ခိုင္းရင္ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မေကာင္းတာနဲ႔ သူပဲ ခုန္ခ်မယ္ဆိုျပီး ေယာက်ာၤးပီသစြာ အနစ္နာခံတာေတြ႔ရေတာ့ သူ႔ကို အရင္ကထက္ ပိုပိုျပီး သေဘာက်သြားပါတယ္။

သူခုန္ခ်ခါနီးမွာ ေၾကာက္လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ေနာက္ျပန္ဆုတ္ျပီးမွ တတိယတစ္ၾကိမ္ မၾကိဳးစားခင္ အသက္ကို ၀၀ရွဳ သူ႔စိတ္ကို ျငိမ္ေအာင္လုပ္ျပီး ေအာင္ျမင္စြာခုန္ခ်ရင္း သူတို႔ အဖဲြ႔ Mission ကို ကူညီခဲ့ပါတယ္...



ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ Korea မင္းသား Lee Dong Wook အတြက္ ဂုဏ္ယူသလို၊ ငါ့ကိုရီးယားမင္းသားေတြ မိန္းကေလးေတြထက္ နုဖတ္ျပီး ေခ်ာရင္ေခ်ာေနမယ္။ ေယာက်ာၤးပီပီသသ အနစ္နာခံတတ္ၾကပါတယ္ဆိုျပီး ၾကံဖန္ ခ်ီးမႊမ္းမိေတာ့တာပါပဲ...



အဲဒိ Running man episode 133 ကို ျပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလက ရုိက္ကူးခဲ့တာျဖစ္ျပီး မင္းသား Lee Dong Wook ရဲ႕ Me2world account မွာ ရုိက္ကြင္းထဲမွာ သူကိုယ္တုိင္ရုိက္ထားတဲ့ပံုကို တင္ျပီး ယခုလုိေရးခဲ့ပါတယ္...

" “The 'Running Man' cast are very kind. I had lots of fun. Thank you. The Legend of the Golden Sword will air in two weeks. Please stay tuned. Who do you think will win?”


"Running Man မွာ ပါတဲ့ သရုပ္ေဆာင္ေတြဟာ အရမ္းသေဘာေကာင္းၾကပါတယ္။ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သမုိင္း၀င္ေရႊဓားအေၾကာင္းကို ေနာက္ ၂ပတ္ေနရင္ လႊင့္ပါမယ္။ ဘယ္သူႏုိင္မလဲဆိုတာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ၾကည့္ရွဳၾကပါ" လို႔ေရးသားခဲ့ပါတယ္...


ပံုထဲမွာေတာ့ အားလံုးဟာ ဗီယက္နမ္ရုိးရာ၀တ္စံုကို ၀တ္ဆင္ထားျပီး ရုိက္ကြင္းမစခင္ အနားယူေနၾကပါတယ္။ Running Man Episode 133 မၾကည့္ရေသးရင္ ၾကည့္လိုက္အံုးေနာ္...





Sunday, September 01, 2013

Percy Jackson: Sea of Monsters - (ေ၀ဖန္ေရး)


Movie Name: Percy Jackson: Sea of Monsters
Genre: fantasy-adventure
Language : English
My rating : 3.5/5

Main Cast :
Logan Lerman as Percy Jackson, the demigod son of Poseidon.
Brandon T. Jackson as Grover Underwood, Percy's best friend, a satyr.
Alexandra Daddario as Annabeth Chase, the demigod daughter of Athena and Percy's love interest.
Leven Rambin as Clarisse La Rue, the demigod daughter of Ares.
Jake Abel as Luke Castellan, the demigod son of Hermes.
Stanley Tucci as Dionysus the god of wine and director of Camp Half-Blood.
Douglas Smith as Tyson, Percy's cyclops half-brother.

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း

Half Blood (လူနဲ႔ God ေတြနဲ႔ အေၾကာင္းပါလို႔ရလာတဲ့ကေလး) ေတြေနတဲ့ ရြာေလးမွာ တန္ခိုးအၾကီးဆံုးနတ္ဘုရား ၃ပါးထဲက တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေရနတ္ဘုရားနဲ႔ လူနဲ႔ရထားတဲ့ သား Percy Jackson လဲေနထိုင္တယ္။ အဲဒိရြာေလးကို သူ႔နဲ႔ အေဖတူ အေမကဲြ ညီအစ္ကိုေတာ္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္း လူ႔ဘီလူးအမ်ိဳးအစား (Cyclops) တစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ သူတို႔ရြာကို အုပ္မိုးထားတဲ့ အကာအကြယ္ပ်က္စီးျပီး Luke ရဲ႕ တိုက္ခိုက္ျခင္းကို ခံခဲ့ရတယ္။ Luke က တစ္ခ်ိန္မွာ Olympus ေတာင္ကို ျဖတ္စီးျပီး ေရွးယခင္က အရမ္းဆိုးခဲ့တဲ့ မိစာၦကိုလဲ ျပန္အသက္သြင္းမယ္လို႔ ခ်ိန္းေျခာက္ခဲ့တယ္။ Luke ဟာ သူတို႔ရြာကို အကာအကြယ္ေပးေနတဲ့ Zeus နတ္ဘုရားရဲ႕ ဆံုးပါးသြားတဲ့ သမီးေတာ္ Thilia ရဲ႕ ရုပ္ၾကြင္းကေန ေပါက္ေနတဲ့ သစ္ပင္ၾကီးကို အဆိပ္ခတ္ဖ်က္စီးခဲ့တဲ့အတြက္ ထိုသစ္ပင္ကို ျပန္လည္ကယ္တင္ဖို႔ ေသတဲ့ဘယ္အရာကိုမဆို ျပန္လည္ရွင္သန္ေအာင္လုပ္ႏုိင္တဲ့ ေရႊေကာ္ေဇာကို မိစာၱပင္လယ္ကိုျဖတ္ျပီး သြားယူဖို႔လိုအပ္လာတယ္။ ရြာသူၾကီးက Percy ရဲ႕ ျပိဳင္ဘက္ Ares နတ္ဘုရားရဲ႕ သမီး Clarisse ကို အဲဒိ ကိစၥတာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ Percy ႏွင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ရယ္၊ သူ႔ရဲ႕ Cyclops အစ္ကိုရယ္ ဟာလဲ သူတို႔ဘာသာသူတို႔ အဲဒိ ေရႊေကာ္ေဇာကိုယူဖို႔ တိတ္တိတ္ေလး ထြက္ဖုိ႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ထိုသို႔ မထြက္ခင္မွာပဲ Percy ၾကားသိခဲ့ရတဲ့ ေရွ႕ျဖစ္ ေဟာစတမ္းအရ တန္ခိုးၾကီးနတ္ဘုရား ၃ပါးရဲ႕ Half-blood ကေလးထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ Olympus ေတာင္ကို ကယ္ဆယ္ႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ ဖ်က္စီးႏုိင္သည္ျဖစ္ေစ တစ္ခုခုျဖစ္လိမ့္မယ္ဟု ေဟာေျပာခဲ့တယ္။ လတ္တေလာ မွာ Percy တစ္ေယာက္တည္းသာလွ်င္ ေရနတ္ဘုရားရဲ႕ Half-blood သားေတာ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီ ေဟာစတမ္းသည္ သူ႔ကို ရည္ညြန္းသည္ဟု မွတ္ယူခဲ့တယ္။ (စာၾကြင္း Percy အစ္ကို Cyclops ဟာ ေရနတ္ဘုရားရဲ႕ သားဆိုေပမဲ့ လူနဲ႔မေပါင္းတဲ့အတြက္ Half-blood မဟုတ္... Zeus နတ္ဘုရားရဲ႕ သမီးေတာ္ Thilia ဟာလဲ ေသဆံုးျပီး အပင္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လဲ သူလဲ မဟုတ္ႏုိင္ေခ်)...

ေဟာစတမ္းအတိုင္း Percy ဟာ Olympus ေတာင္ကို ကယ္ဆယ္မလား၊ ဖ်က္ဆီးမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေဟာစတမ္းဟာ Percy ကို ရည္ညြန္းတာ ေသခ်ာလား။ ေရႊေကာ္ေဇာကိုသြားယူတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဘယ္လိုအခက္အခဲမ်ိဳးေတြ၊ ဘယ္လို မိစာၦမ်ိဳးေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ရမလာဆိုတာကို ဖန္သားျပင္ေပၚမွာၾကည့္ရွဳၾကပါေနာ္....

ေ၀ဖန္ေရး

Percy Jackson: The lightening thief ကို ၾကိဳက္ရင္ ဒီဇာတ္လမ္းကိုလဲ ၾကိဳက္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပထမကား Lightening thief က နည္းနည္းေလးသာတာက သူဟာ သူ႔ကိုယ္သူ နတ္ဘုရားသားမွန္းမသိခဲ့ေတာ့ ၾကည့္ရတာ ပိုစိတ္၀င္စားမွဳရွိပါတယ္။ ကြ်န္မ Sea of Monsters ကို သြားၾကည့္တုန္းက ပထမကား Lightening Thief ကို မၾကည့္ရေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္လို႔နားလည္ပါတယ္။ သိပ္စပ္ဆက္မွဳ မရွိပါဘူး။ ဒီကားကို အထူးသျဖင့္ ၾကိဳက္တာကေတာ့ Graphic ေတြအရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပါ့ေနာ္ ဒီလို စိတ္ကူးယဥ္ကားမ်ိဳးကာ Graphic ဦးစားေပးကားေတြကိုးးးး။ ၾကည့္ေနတဲ့တစ္ေလွ်ာက္စိတ္၀င္စားမွဳ ေပးပါတယ္။ လူေတြေခၚတဲ့ ဘာျမဴတာ ထရုိင္ဂယ္ဆိုတာ ဒီကားထဲမွာ တကယ္ေတာ့ အရမ္းၾကီးတဲ့ မိစာၦတိရိစာၦန္ၾကီး တစ္ေကာင္ေနတဲ့ေနရာေပါ့.. လာသမွ်လူကို သူ႔၀မ္းထဲထည့္စားျပစ္လိုက္တယ္တဲ့။ မင္းသားတို႔ အသက္ကယ္ေလွေလးကို အဲဒိ အေကာင္ၾကီး ျမိဳတုန္းက ျပတဲ့ျပကြက္ေတြကို ၾကည့္ေနတုန္းက ေနာက္ပိုင္း Universal Studio မွာေတာင္ အဲဒိ Ride ထည့္သင့္ျပီလို႔ ေတြးမိတယ္။ 

ေနာက္ျပီး အေကာင္ၾကီးေတြကို ဒီဇိုင္းလုပ္ရာမွာလဲ သူတို႔ရဲ႕ တီထြင္စဥ္းစားႏုိင္စြမ္းကို အားက်တယ္။ (မဆီမဆိုင္ မေဗဒါ ေက်ာင္းက ပေရာဂ်က္မွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ အေကာင္တစ္ေကာင္ဖန္တီးပါဆိုတာ အေတာ္ဦးေႏွာက္စားခဲ့ရတယ္)... သူတို႔ လူဆိုးသေဘာၤေနာက္ကို လုိက္တဲ့အခန္းမွာဆို ေရထဲက ျမင္းနဲ႔ ငါးနဲ႔ စပ္ထားတဲ့ အေကာင္ ဒီဇိုင္းကို ၾကည့္ျပီး ငါတစ္ခါမွ မစဥ္းစားမိပါလား။ ဒီဇိုင္းနာရဲ႕ စိတ္ကူးကို မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ျမင္းနဲ႔ငါးနဲ႔ကို စပ္ထားတာမ်ား အားလံုးက သူ႔ဟာနဲ႔သူ အလိုက္သင့္ပဲ။ ျမင္ေခါင္းဆက္တဲ့ေနရာမွာ ပါးဟပ္ေတြဘာေတြနဲ႔ တကယ္ေတာ္တယ္။ ျမန္မာကားေတြ သူမ်ားဆီက အိုင္ဒီယာကို ပိုစတာကအစ တိုက္ရုိက္မခိုးခ်ပဲ ကိုယ့္ဟာနဲ႔ကိုယ္ လူေတြစိတ္ထဲမွာ ဟာကနဲ ဟင္ကနဲျဖစ္ေအာင္ မလုပ္တတ္ၾကဘူးလားမသိဘူး။ ျမန္မာကားေတြနဲ႔ ယွဥ္စဥ္းစားေလ၊ ႏုိင္ငံျခားကားေတြရဲ႕ အေသးစိတ္ ဖန္တီးမွဳကို ပိုျပီး ျမင္သာေလပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ႏုိင္ငံျခားကားမွာေတာင္ အေခ်ာင္ခိုျပီး Budget ကပ္စီးျပီး ရုိက္တဲ့ ကားေတြနဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္ရင္ ကြားျခားမွဳကို သိႏုိင္တယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ခုလို စိတ္ကူးယဥ္ Adventure ကားေတြၾကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ Percy Jackson: The Sea of Monsters ကားေလးက ေက်နပ္မွဳေပးမယ္ထင္ပါတယ္။ ကေလးေတြအတြက္လဲ ပ်င္းစရာမေကာင္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားျဖစ္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။