Thursday, August 30, 2012

Hong Kong trip Day 3 - Visit to Ocean Park and Victoria Harbour

၂၀ ရက္ ၁လ ၂၀၁၂
Welcome to Ocean Park Hong Kong

ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ လမ္းေဘး ဒင္းဆန္းဆိုင္ရွာေဖြေရး mission ကို ဒီေန႔မွာ အထူးအေကာင္အထည္ ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေဟာင္ေကာင္မွာ လမ္းေဘးဒင္းဆန္းဆိုင္ေလးေတြက အရမ္းေစ်းသက္သာတယ္လို႔ေျပာလိုက္လို႔ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ဆႏၵက အဲလိုဆိုင္မ်ိဳးကို မစားလိုက္ရမရွိရေလေအာင္ လိုက္ရွာစားခ်င္တာပါပဲ... ဒါကသူ႕ရဲ႕ မလုပ္မျဖစ္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲပါပံုေထာက္တာေရာ၊ ကိုယ္လဲ ဒင္းဆန္းကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔တ၀ၾကီးစားခ်င္တာေရာ၊ လမ္းေဘးဒင္းဆန္းဆိုင္ေတြ ရွာရလြယ္မယ္ထင္တာေရာေၾကာင့္ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႕ ရွာဘံုေတာ္ခရီးစဥ္ကိုစခဲ့ပါတယ္...

အဲဒိေန႔က ေဟာ္တယ္ကို Morning Call မနက္ ၆နာရီေခၚခိုင္းထားေပမဲ့ ၂ေယာက္လံုးျပန္အိပ္လိုက္ၾကတာ ၇နာရီခဲြမွႏုိးပါတယ္... သိတဲ့အတိုင္း ျပင္ဆင္ၾကာျမင့္ခ်ိန္ ၁နာရီခဲြဆိုေတာ့ ၉နာရီမွေဟာ္တယ္ကထြက္ျဖစ္ပါတယ္... ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာက ကြ်န္မအျမင္ ေဟာင္ေကာင္က စကာၤပူထက္ Night life ပိုရွည္ပါတယ္... ညဘက္ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်တဲ့အထိ လူစည္ပါတယ္ (ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာက Orchard လို လူစည္တဲ့ေနရာျဖစ္ေနလို႔လားေတာ့ မသိပါ).. ဒါေပမဲ့ မနက္ ၇နာရီ ၈နာရီေလာက္ဆိုရင္လဲ လမ္းသြယ္ေတြထဲ လူအေတာ္ရွင္းပါေသးတယ္... (ဘယ္အခ်ိန္အလုပ္သြားၾကလဲေတာ့မသိပါ...)

ကြ်န္မတို႔ ေနတဲ့ ဟိုတယ္က Tim Sha Tsui (တင္မ္ရွေဆြ) ဘူတာနဲ႔ ေဂ်ာ္ဒန္ဘူတာၾကားမွာပါ... တင္မ္ရွေဆြနဲ႔ေတာ့ ပိုနီးမယ္ထင္ပါတယ္... ေဂ်ာ္ဒန္ဘက္မွာ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြမ်ားမယ္ထင္တာနဲ႔ အဲဒိဘက္ကို ဦးတည္ၾကပါတယ္... လမ္းမတန္းေပၚေရာက္ေတာ့ လူေတြမ်ားပါတယ္... လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လဲ ကြ်န္မတို႔စားခ်င္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးဆိုင္မေတြ႔တာနဲ႔ မေန႔ကရခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေၾကာင့္ ေရွ႕မွာအေကာင္းေတြရွိအံုးမယ္ဆိုျပီး ဆက္ေလွ်ာက္လာပါတယ္... လမ္းမတန္းအတိုင္းေလွ်ာက္လာတာ လမ္းမေပၚမွာေတာ့ ကြ်န္မတို႔စားခ်င္တဲ့ လမ္းေဘးဆိုင္ပံုစံမ်ိဳးမေတြ႔ပါဘူး... ဒါနဲ႔ လမ္းသြယ္ေတြထဲကို ၀င္ရွာပါေတာ့တယ္... ဟိုလမ္း၀င္ ဒီလမ္းထြက္လုပ္သလို ကိုယ္သြားလာတဲ့ လားရားလမ္းေတြကိုလဲ မ်က္စိမလည္ေအာင္ သတိနဲ႔ မွတ္ေနရပါတယ္... ဒါလဲ မေတြ႔ပါဘူး... ေနျမင့္ေလ အရူးရင့္ေလမဟုတ္ပဲ... ေနျမင့္ေလ ဗိုက္ဆာလာေလပါပဲ... အေတြးထဲမွာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေတြ႔မယ္ထင္တဲ့ လမ္းေဘးဒင္းဆန္းဆိုင္က ၄၅မိနစ္ေလာက္ရွာျပီးတဲ့အထိ အရိပ္အေယာင္ေတာင္မျမင္ေတာ့ ကြ်န္မအေနနဲ႔ လက္ေလွ်ာ့ခ်င္လာတယ္... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ မေသခ်ာတဲ့အရာတစ္ခုအတြက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ အားအင္ေတြခမ္းျဖစ္တာကို မလိုလားလို႔... အခ်ိန္နဲ႔ ခြန္အားကို ပိုက္ဆံနဲ႔ပဲလဲလို္က္ခ်င္တယ္... ေစ်းၾကီးရင္ၾကီးပါေစ ေတြ႔တဲ့ဆိုင္ပဲ ၀င္စားလိုက္ခ်င္တယ္...

Jordan ရဲ႕ ညေစ်း လွည္းေလးေတြနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ေနရာကိုလဲ ေရာက္တယ္... ဒါေပမဲ့ မနက္ဆိုေတာ့ အားလံုးပိတ္ထားေလရဲ႕... ၄၅ မိနစ္ေလာက္ရွာျပီးမွ အေငြ႔တစ္ေ၀ေ၀နဲ႔ လမ္းေထာင့္က အိမ္ဆိုင္လိုေလးေရာင္းေနတာကိုေတြ႔တယ္... အဲဒိနားကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ျပီးျပီလိုစိတ္ထဲထင္ေနတယ္... ဘာလို႔မေတြ႔ခဲ့လဲ မသိဘူး... မဖြင့္ေသးတာမ်ားလား... ဒါေပမဲ့ခုေတာ့ ကႏၱာရထဲမွာ အိုေအစစ္ေတြ႔တဲ့သူလို ကြ်န္မတို႔၂ေယာက္ ဟုတ္ရဲ႕လား ဟုတ္ပါ့မလားနဲ႔ သြားၾကည့္ေတာ့ ဟုတ္ေနတယ္... ဒါေပမဲ့ ဆိုင္က ထိုင္စားလို႔မရဘူး... ေဖာ့ဘူးနဲ႔ထည့္ေပးတာ... ဒါေပမဲ့ မတတ္နုိင္ဘူး အခ်ိန္မျဖဳန္းခ်င္တာနဲ႔ စားခ်င္တာေတြလက္ညွဳိးထိုးျပီးမွာလိုက္ေရာ... အမဲသားလံုး၊ ၀က္သာလံုး စံုလို႔ပဲ... ျပီးေတာ့ ၂ေယာက္သား အဲဆိုင္ေထာင့္ေလးမွာကပ္ျပီး မတ္တပ္ေလးစားေနေတာ့ ဆိုင္ရွင္မိန္းမၾကီးက ခံုေလးထုတ္လာေပးတယ္... ၁လံုးတည္းမို႔ မုန္႔ကိုအဲေပၚတင္ျပီး ကြ်န္မတို႔ရပ္စားၾကတယ္... အရသာကေကာင္းလြန္းလို႔ က်န္တာေတြေတာင္ ေမ့သြားတယ္... ၂ေယာက္သား ေပ်ာ္ရႊင္ျပီးစားၾကတယ္... ေလာကၾကီးက အခ်ိန္ေတြကို ခဏေမ့ထားျပီး မုန္႔ကိုပဲခံစားလိုက္တယ္... အဲဒီလို မ်ိဳးစံုထည့္စားတာေတာင္ ေဟာင္ေကာင္ေဒၚလာ ၂၀ ပဲက်တယ္... စကာၤပူေဒၚလာ ၃က်ပ္ေက်ာ္ပဲ... 

ဗိုက္ကလဲတင္း မုန္႔ေတြကလဲ မကုန္... ဒါေတာင္ ေပါက္စီ၀ယ္လိုက္ေသးတယ္... မကုန္တဲ့ အသားလံုးေတြကို ေဖာ့ဘူးနဲ႔ပဲ ယူသြားမယ္ဆိုျပီး သယ္လာျပီးမွ လမ္းမွာ ဆီေတြေပါက္က်လို႔ ၂ေယာက္သား လမ္းမလယ္မွာ ရပ္စားေနေတာ့ လူေတြ၀ိုင္းၾကည့္တာခံလုိက္ရတယ္... 

ဒီလိုနဲ႔ ဗိုက္လဲ၀ျပီး ဆိုေတာ့ Ocean Park ကို ဦးတည္လိုက္တယ္... Disney Land ေတာ့ မသြားဖို႔ ၂ေယာက္လံုးသေဘာတူလိုက္တယ္... သူဘာလို႔မသြားခ်င္လဲေတာ့ မသိ.. ကြ်န္မကေတာ့ ဂ်ပန္တုန္းကလဲ ေရာက္ဖူးလို႔ Ocean Park ကိုေရြးလိုက္တာ... Ocean Park သြားပံုလမ္းညႊန္ကေတာ့...

Admiralty ဘူတာကိုစီး... ထြက္ေပါက္ B ကထြက္...
Special City Bus no. 629 ကို ၂၅ မိနစ္ေလာက္စီးရင္ Ocean Park တည့္တည့္ေရာက္တယ္....
ဘတ္စ္ကားခ တစ္ေယာက္ကို $10.6 က်တယ္... (တတိယေျမာက္ေန႔မွာ ဘတ္စ္ကားကဒ္ကို HK$50 ထပ္ျဖည့္ရတယ္... ၀ယ္တုန္းက အထဲမွာ Value HK$100, card deposit HK$50 ရွိတယ္)...
Ocean Park သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္

ရုပ္ရွင္ထဲက ေဟာင္ေကာင္အက္ရွင္ကားေတြမွာ မင္းသားေတြေျပးတ့ဲလမ္းမ်ိဳး... :)

ျမိဳ႕ျပ၊ေတာင္တန္းနဲ႔ အားကစားကြင္း...

ဘတ္စ္ကားေပၚကေန ေဟာင္ေကာင္ျမိဳ႕ကို လွည့္လည္ၾကည့္ရွဳရလို႔ ဘတ္စ္ကားစီးရတာလဲ အလကားေတာ့မျဖစ္ပါဘူး... Ocean Park ၀င္ေၾကးက တစ္ေယာက္ကို HK$250 (Ard SGD 42)

အထဲေရာက္ေတာ့ အရင္ဆံုးလူေတြအမ်ားၾကီး၀င္ေနတဲ့ Aquarium ကို လိုက္၀င္လိုက္ပါတယ္... ဂ်ပန္နဲ႔ ကိုရီးယားမွာ ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ Aquarium ေတြလိုပါပဲ... ဒီမွာက ကစားကြင္းကို လာလည္တဲ့ ျပည္ၾကီးတရုတ္ေတြမ်ားတဲ့အတြက္ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိစြာ ျပဳမူတာေတြေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတာပဲကြာပါတယ္... 


Big Aquarium 

မနက္က လမ္းအေတာ္ေလးေလွ်ာက္လိုက္ရတာေရာ၊ လူေတြမ်ားတာေရာ၊ ေရွ႕ရက္က ပင္ပန္းထားတာေရာေၾကာင့္ လူက ႏွဳံးခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတယ္... သုိ႔ေသာ္ အနည္းငယ္ေတာ့ စီးျဖစ္ပါတယ္... ေနာက္ဆံုး ေျခာက္ကပါးနားက Roller Coaster ကိုစီးမယ္ဆိုျပီး ၂ေယာက္သား တြန္႔ဆုတ္ဆုတ္နဲ႔ တန္းစီလိုက္ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းက "ျဖစ္ပါ့မလား... ငါေၾကာက္လာဘီ... ထြက္ရင္မွီေသးတယ္" ေျပာေနတုန္း ကြ်န္မက သူ႔ကို ဘာမွမေၾကာက္နဲ႔ ငါတို႔ မေသေလာက္ပါဘူး... ေၾကာက္စရာမရွိပါဘူး... ဆိုျပီး အားေပးေနရင္း တျဖည္းျဖည္း စီးရခါနီးေလ ကြ်န္မစိတ္ထဲမွာလဲ ျဖစ္ပါ့မလားဆိုျပီး ေၾကာက္လာေလပါပဲ... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ပင္ပန္းထားျပီးလူက အားနည္းသလိုျဖစ္ေနေတာ့ ဒါစီးျပီးရင္ မူးျပီး တစ္ေနကုန္အလကားျဖစ္မွာကိုေၾကာက္တာပါ... သို႔ေသာ္ ေျခာက္ကပါးနားမွာေဆာက္ထားျပီး ေဘးက ပင္လယ္၀ကို ျမင္ေနရသလို... ပင္လယ္၀အထက္ကေနသြားေနတဲ့ Cable car ေလးေတြကိုျမင္ေနရတဲ့ ရွဳခင္းကလဲ အေတာ္လွပါတယ္... ဒီလို ရွဳခင္းနဲ႔ ဒီလိုေျခာက္ကပါးေပၚက Roller Coaster ကိုစီးရင္ ဘယ္ေလာက္ထိေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းမလဲ သိခ်င္ပါတယ္...
Roller Coaster ေဘးကျမင္ကြင္း...

စီးျဖစ္ေတာ့ ေဇာက္ထိုးက အနည္းဆံုး ၃ ၄ ခါေလာက္ျဖစ္ပါတယ္... ကြ်န္မလဲ မ်က္စိမွိတ္ျပီး စီးေနပင္မဲ့ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ေတာ့ ေဇာက္ထိုးမျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ဆို ဖြင့္ၾကည့္ပါတယ္... တစ္ခ်ိန္မွာ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကြ်န္မမ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္ခ်ိန္ ေဇာက္ထိုးျဖစ္တာနဲ႔ၾကံဳေတာ့ ပင္လယ္၀နဲ႔ ေတာင္တန္းေတြ ရုပ္ရွင္ထဲကအတိုင္း ၃၆၀ ဒီဂရီလည္ထြက္သြားတာကို ၾကံဳလိုက္ပါေတာ့တယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ လူက အံခ်င္သလိုျဖစ္ျပီး အရမ္းမူးေနပါျပီ... ျမန္မာျပည္က Roller Coaster စီးရင္ "ဒါပဲလား... ဘာမွေတာင္ မျဖစ္လိုက္ဘူး" ဆိုျပီး complaint မ်ားေနက် ကြ်န္မ ခုေတာ့ "ဘယ္ေတာ့မွ ျပီးမွာလဲ... ျမန္ျမန္ျပီးပါေတာ့" လို႔သာ မ်က္စိလံုးလံုးမွိတ္ရင္း ဆုေတာင္းမိေနပါေတာ့တယ္...

စီးျပီးေတာ့ မူးျပီး အီလည္လည္ၾကီးျဖစ္သြားလို႔... တစ္ခုခုအျမန္စားဖို႔ ရွာရပါေတာ့တယ္... ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၀က္သားနဲ႔ခရမ္းခ်ဥ္သီးအရည္နဲ႔ ထမင္းကို HKD60 နဲ႔၀ယ္စားျဖစ္တယ္... စာလို႔လဲ မေကာင္းပါ... အာသာလဲ မေျပပါ... သူငယ္ခ်င္း၀ယ္လာတဲ့ မနက္က ဒင္းဆန္းဆိုင္က ေပါက္စီလဲစားလိုက္ပါတယ္... ဟီး... (Dolphin Show ၾကည့္ျပီးေတာ့ ပိုအားရွိသြားေအာင္ Ice-cream နဲ႔ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္လဲ စားပါေသးတယ္... Ice-cream + water = HKD45, Steam Corn = HKD18)
စားလို႔မေကာင္းတဲ့ HKD60 တန္ Lunch...


ျပီးေတာ့ Dolphin show ၾကည့္ဖို႔သြားေတာ့ ၃ခဲြမွျပမယ္တဲ့... ခုမွ ၂ခဲြပဲရွိေသးေတာ့ ေစာင့္ရမယ္... ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မလဲ မူးေနတာနဲ႔ ခံုဦးရင္း ထိုင္ေစာင့္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ကိုယ့္ေၾကာင့္ဆဲြထားသလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔ တျခားသြားခ်င္ရင္သြား ကြ်န္မကေတာ့ ဒီမွာထိုင္က်န္ခဲ့မယ္လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ သူထြက္သြားပါတယ္... အဲဒိမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း အထုတ္ေတြေပၚေခါင္းတင္ျပီး ခဏအိပ္ေပ်ာ္သြားပါေသးတယ္... ေဘးက ျပည္ၾကီးတရုတ္ေတြ ဆူဆူညံညံေရာက္လာမွ ႏုိးသြားပါတယ္... ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခံုေတြအားလံုးျပည့္ေနၾကျပီ... သူငယ္ခ်င္းက ျပန္မလာေသးေတာ့ ကြ်န္မဦးထားတဲ့ ခံုကို မ်က္ေစာင္းထိုးေနၾကတဲ့သူေတြလဲရွိေနတယ္... အိပ္လိုက္ေတာ့ ေခါင္းနည္းနည္းျပန္ၾကည္သြားတယ္... အေနာက္တမ္းက ျပည္ၾကီးတရုတ္မိသားစုက Burger ေတြ၀ယ္စားျပီး ကေလးကို စပိုးနင့္ေအာင္ေကြ်းေနကတည္းက တစ္ခုခုျဖစ္ေတာ့မယ္စိတ္ထဲထင္ေနတာ... ပဲြျပီးခါနီးေလာက္မွာ ဒီေလာက္ လူေတြမ်ားတဲ့ပဲြခင္းထဲမွာ ထင္တဲ့အတုိင္းပဲ အန္ခ်ပါေတာ့တယ္... ဒါေတာင္ ေဘးကလူေတြကို ေတာင္းပန္ျခင္းလံုး၀မရွိပါဘူး... ကံေကာင္းလို႔ ကြ်န္မဘက္မဟုတ္လို႔ ေဘးက စံုတဲြကေတာ့ အနည္းငယ္ေပခ်င္သလိုျဖစ္သြားတယ္... ဒါေပမဲ့ ဘာမွ commotion လုပ္ပံုမေပါက္ပဲ manner ရွိပံုေထာက္ေတာ့ ေဟာင္ေကာင္စံုတဲြျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္... ကိုယ္လဲ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ဦးထားတဲ့ ခံုဘက္ အသာေျပာင္းထိုင္လိုက္ပါတယ္... မၾကာမီပဲ ပဲြျပီးသြားလို႔သာေတာ္ေတာ့တယ္... ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံကို လည္တဲ့အခါမွာ အဲဒိႏုိင္ငံက ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ရွဳခင္း၊ အစားအေသာက္ေတြအျပင္၊ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ လူေပါင္းစံုကလဲ အမွတ္ရစရာေတြျဖစ္ေစသလို ဗဟုသုတ အေတြ႔အၾကံဳေတြလဲ ေပးတတ္တဲ့အတြက္ ဒါကိုလဲ အေလးထားဖို႔လိုအပ္ပါတယ္...


Dolphin show view...


အဲဒိေနာက္ေတာ့ ဘာမွထပ္မစီးျဖစ္ေတာ့ပဲ ပန္ဒါေတြထားတဲ့ေနရာဘက္ေလွ်ာက္ရင္း ဓာတ္ပံုပဲရုိက္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္... ညေနေစာင္းေတာ့မွ Hotel ခဏျပန္ျပီး သယ္ရရွဳပ္တဲ့ Stand ၾကီးထားခဲ့ပါေတာ့တယ္... (မထားခဲ့သင့္ဘူး.. ညဘက္ရွုခင္းက Stand နဲ႔မွလွတာ) အဲဒိေန႔အတြက္ ေနာက္တစ္ေနရာကို သြားျဖစ္ပါေတာ့တယ္...






Panda ေလး ၂ေကာင္ပဲက်န္ေတာ့တယ္... ဒါက အမေလး...

Symphony of Light & Avenue of Star (Victoria Harbor) 
ကိုယ္ရုိက္လာတာေတြမလွေတာ့ photo credit to www.Discoverhongkong.com

လူက ဘာရယ္မွန္းမသိ ပင္ပန္းေနေတာ့ စတန္းကို မသယ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ စတန္းသိပ္သံုးျပီးလဲ မရုိက္ျဖစ္လို႔ပါ... အဲဒိေနရာက ကြ်န္မတို႔ ေဟာ္တယ္နဲ႔ နီးပါးတယ္... Tim Sha Tsui MRT ကေန Exit J ကိုထြက္ျပီး ၅မိနစ္ပဲလမ္းေလွ်ာက္ရပါတယ္တဲ့... ကြ်န္မတို႔လဲ မေမးမဆန္းပဲ ဆိုင္းဘုတ္အားကိုးနဲ႔ပဲေလွ်ာက္လာပါတယ္... သူတို႔ MTR ရ႕ဲ လွဳိင္ေခါင္းေတြက စကာၤပူလို သိပ္ မနီးပဲ အေ၀းၾကီး ေလွ်ာက္ရပါတယ္... အေတာ္ေလးေလွ်ာက္မွ Exit J ေရာက္သြားပါတယ္... ထြက္ထြက္ခ်င္း မွ်ားနဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ႔လို႔ အဲဒိအတိုင္းသြားပါတယ္... သြားေနရင္းကို ေနာက္ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး... လမ္းလည္မွာတင္ လမ္းေပ်ာက္သြားပါတယ္... ေျမပံုထုတ္ၾကည့္ေတာ့လဲ ကိုယ္ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းေရရာ မသိ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ အျဖဴစံုတဲြကိုေတြ႔တာနဲ႔ သူတို႔လဲ အဲသြားမွာထင္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မွန္းနဲ႔ သူတို႔သြားတဲ့ေနာက္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ပန္းျခံဘက္ကို လိုက္သြားပါတယ္... မဟုတ္ရင္ေတာ့ သြားဘီဆိုတဲ့ ဇႏုိးဇေနာင့္စိတ္ကလဲျဖစ္ေနပါေသးတယ္.... အဲဒိစံုတဲြက ပန္းျခံတစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ သူတို႔ကိုေစာင့္ေနတဲ့ အုပ္စုနဲ႔ေတြ႔ျပီး စကားေျပာျပီးက်န္ခဲ့ပါတယ္... ကိုယ္ကေတာ့ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သြားတဲ့ ဘက္ကိုလိုက္ကာ ေနာက္ဆံုေတာ့ ေရာက္သြားပါတယ္...

ျမစ္ဘက္ကလာတဲ့ ေလေအးေအးက မ်က္ႏွာကို ရုိက္ခတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လူက လန္းဆန္းသြားသလို အရုိးထဲ တစ္ခ်က္ ခ်မ္းစိမ့္၀င္သြားပါတယ္... အဲဒိမွာ ရွိတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကို ခဏ၀င္နားေထာင္ျပီး ၂ေယာက္သား symphony of light ၾကည့္ဖို႔ေနရာယူလိုက္ပါတယ္... ၂ေယာက္လံုးက အရပ္ပုေတာ့ အေရွ႕မွာေနရာရမွ ျဖစ္မွာေလ... ဟဲ ဟဲ... ရွဳိးကို ေစာင့္ရင္း သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ ရာသီဥတုေအးေအးမွာ စကားေတြေျပာၾက ရီၾကတာလဲ ခင္မင္မွဳကိုပိုခိုင္ျမဲေစျပီး YUFL တကၠသိုလ္တူတူတက္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြကို ျပန္လည္သတိရမိပါတယ္...

ည ၈နာရီမွာ Symphony of Light show စပါတယ္... ဒီဘက္ကမ္းကေန တီးလံုးေတြနဲ႔ ဟိုဘက္ကမ္းက အေဆာက္အအံုးက မီးေတြ စီးခ်က္ညီညီကတဲ့ light show ပါ... Tourist attraction တစ္ခုအေနနဲ႔ ညတိုင္း အလကားျပတာပါ... ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ငါတို႔ ႏုိင္ငံက ရန္ကုန္ျမစ္တို႔ လွဳိင္ျမစ္တို႔ကို အဲလို တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကေန Light show လုပ္ရင္လဲ လွမွာ.... ကမ္းနားလမ္းက နန္းသီတာဆိပ္ကမ္းကို သားသားနားနား ပန္းျခံေလးေလာက္ ေလညင္းခံဖို႔လုပ္ေပးရင္ေတာင္ အေတာ္ေကာင္းမွာလို႔ေတြးမိတယ္... (ငယ္ငယ္က မီးပ်က္ရင္ မိသားစုေတြ နန္းသီတာဆိပ္ကမ္းကို ကားေမာင္းျပီး ေလညင္းခံ ေနၾကာေစ့စား စကားထိုင္ေျပာတာ သတိရမိတယ္)...


At Victoria Harbor... ေလေလးတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ ရာသီဥေအးေအးနဲ႔ ေအးေဆးလမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုၾကိဳက္တယ္...


Avenue of Stars

Symphony of Light ျပတဲ့ ေနရာမွာပဲ Avenue of stars ရွိပါတယ္... ေဟာင္ေကာင္ နာမည္ၾကီး အႏုပညာသမားေတြရဲ႕ လက္ရာေတြကို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေျမေပၚမွာ ျမဳပ္ထားပါတယ္... ရာသီဥတုေလးက ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ စိတ္လက္ၾကည္ေနပင္မဲ့ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္က ျပည္ၾကီးေတြေၾကာင့္ စိတ္ရွဳပ္ရပါတယ္... ဥပမာ အစကဘယ္သူမွ မရွိတဲ့ေနရာ ကိုယ္ဓာတ္ပံုရုိက္မွ အတင္းျပံဳ၀င္လာျပီးရုိက္တာတို႔... သူမ်ားရုိက္ေနလဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္တာတို႔... သူတို႔ရုိက္ျပီးသြားလဲ အဲဒိေနရာမွာရပ္ျပီး မဖယ္ေပးပဲ ဓာတ္ပံုကို ျပန္ၾကည့္ေနတာတို႔... ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေၾကာင့္ စိတ္ရွဳပ္ရတာ မတန္တာေရာ ညဘက္ျဖစ္တာေရာေၾကာင့္ သိပ္ေတာင္ ဓာတ္ပံုမရုိက္ျဖစ္ေတာ့ပဲ... ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေလးကိုပဲ အျပည့္အ၀ခံစားလိုက္ပါတယ္... ဓာတ္ပံုရိုက္မ်ားတဲ့ ေနရာေတြလဲ ကိုယ္ပဲ ေရွာင္ေနလိုက္ပါတယ္... Moment ကိုပဲ enjoy ေနလိုက္ပါတယ္...




ေခ်ာင္ယြမ္ဖက္... ကြ်န္မရဲ႕ killer မင္းသားၾကီး...

ဂ်က္လီနဲ႔ေပါ့...

Tony Leong, နဂါးႏုိင္ဓားက မင္းသား.. တျခားသူ႔ကားေတြလဲ အမ်ားၾကီးၾကည့္ဖူးတယ္..


Stephen Chow - ဟာသမင္းသား...


Hong Kong pride Bruce Lee

ငါးေျခာက္နံ႔ေမႊးေမႊးေလးက ေလအေ၀ွ႔မွာ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ရေနေတာ့ ငါးမၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မေတာင္ စားခ်င္စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္... အဲဒိ ေတာက္ေလွ်ာက္မွာ လွည္းေလးေတြနဲ႔ ျပည္ၾကီးငါးကို စက္နဲ႔ျပားေနေအာင္လုပ္ျပီး ကင္တဲ့ဆိုင္ေလးေတြရွိပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ရာသီဥတုေအးေအးမွာ အဲဒိပူပူေလးစားရင္ေကာင္းမွာပဲ... လိုက္ဖက္လို႔ ေရာင္းတာျဖစ္မယ္ဆိုျပီး Try ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္... စားၾကည့္မွ ညွီလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔... ကိုယ္က ငါးမၾကိဳက္လို႔လားေတာ့ မသိဘူး... အရမ္းညွီတယ္လို႔ ခံစားရတယ္... ျပီးေတာ့ ငါးေျခာက္က စိတ္ထဲထင္ထားတဲ့ ျမန္မာငါးေျခာက္လို လံုးလံုးေျခာက္တာမဟုတ္ဘူး... ျပည္ၾကီးငါး အစိုအျပားကို ျမန္မာျပည္က ၾကံရည္က်ိတ္စက္လိုမ်ိဳး သူတို႔ကေတာ့ အပူဒလိမ့္တံုး ၂ခုၾကားကို ၃ ၄ ၅ခါေလာက္ ျဖတ္ထည့္လိုက္တာ... ကိုယ္တင္မဟုတ္ဘူး... သူငယ္ခ်င္းလဲ မၾကိဳက္ဘူး... 

အျပန္ကိုေတာ့ ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္ ဟိုတယ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရင္း ေတြ႔တဲ့ restaurent မွာပဲ ၀င္စားျဖစ္တယ္... ကြ်န္မက ထမင္းေၾကာ္စားတယ္... HKD55 က်တယ္... ျပီးေတာ့ SaSa Store ၀င္ျဖစ္တယ္... SaSa store က ေဟာင္ေကာင္က လမ္းတိုင္း ေနရာတိုင္းလိုလိုမွာရွိတယ္... စကာၤပူမွာရွိတဲ့ SaSa store ေတြထက္ေတာင္ၾကီးတယ္... အစံုလဲရတယ္... သူ႔သူငယ္ခ်င္းမွာလိုက္တဲ့ Face mask ၀င္၀ယ္... ကြ်န္မကေတာ့ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း လိုခ်င္တာ၀ယ္ အျပီး ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္တယ္...

ေနာက္ေန႔ေတာ့ ေရလမ္းခရီး မကာအိုကိုသြားျပီး နာမည္ေက်ာ္ ခရစ္ယာဥ္ Saint Paul ဘုရားေက်ာင္းပ်က္ ၾကီးဆီ အေရာက္သြားရအံုးမယ္...

Tuesday, August 14, 2012

Hong Kong Trip - Day 2 report (Trip to Tian Tan Buddha)



ခရီးစဥ္ Highlight ဘုရားၾကီးဆီသို႔.... 

ပန္းတိုင္
မနက္စာ Hong Kong Famous Dim Sum...

ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ခရီးတစ္ခုကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္စီစဥ္ျပီး Backpacker အေနနဲ႔ သြားတာဟာ ခရီးသြားအဖဲြ႔ေတြနဲ႔သြားတာထက္ ရင္ခုန္စရာပိုေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ ကိုယ္စားခ်င္တာကို ရင္ခုန္စြာလိုက္ရွာရတာလဲ တစ္ခုအပါအ၀င္ပါပဲ…
ဒုတိယေန႔အစမွာေတာ့ ၂ေယာက္လံုး ဇဲြရွိရွိနဲ႔ မနက္ ၅နာရီခဲြေလာက္ကတည္းက အိပ္ယာထ ျပင္ဆင္ျပီး ၇နာရီေလာက္မွာ ထြက္ခဲ့ပါတယ္... ဒီေန႔မွာေတာ့ ကြ်န္မေဟာင္ေကာင္ကို လာရျခင္းအေၾကာင္းထဲက အဓိကျဖစ္တဲ့ ဒင္းဆန္း (Dim Sum) စားျခင္းနဲ႔ Tian Tan Giant Buddha ဘုရားၾကီးရွိတဲ့ေနရာကို သြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္...

ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ ေဟာ္တယ္နဲ႔ မနီးမေ၀းမွာပဲ ဆိုင္အျပင္အဆင္အသင့္အတင့္နဲ႔ ဒင္းဆန္းဆိုင္ေလးဖြင့္ေနပါျပီ... ဒင္းဆန္းက စကာၤပူနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အရမ္းသက္သာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ္လည္း အဲဒိဆိုင္ကေတာ့ ထင္သေလာက္အရမ္းေတာ့ မသက္သာပါဘူး ("အရမ္း" လို႔ေျပာထားတဲ့အတြက္ သက္ေတာ့ သက္သာတယ္လို႔ ဆိုလိုပါတယ္)... အရသာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ကေတာ့ ေျပာစရာမရွိပါဘူး... ကြ်န္မစားခ်င္တဲ့ ဒင္းဆန္းအရသာမ်ိဳးကို ထိထိမိမိစားလိုက္ရတဲ့အတြက္ ေက်နပ္မိပါတယ္... ႏုိင္လြန္ပုဇြန္ကလဲ လတ္ဆတ္ျပီး စားလိုက္ရင္ ထုတ္ထုတ္ျမည္ကာ ပုဇြန္ေတြလဲ မ်ားပါတယ္... ပူေႏြးေႏြး အသားကင္ေပါက္စီကလဲ ဂ်ဳံသားကႏူးညံ့လတ္ဆတ္ျပီး အထဲက အသားအရသာကလဲ ေပါ့ပ်က္ပ်က္မဟုတ္ပဲ ထိထိမိမိရွိပါတယ္... ၀က္နံရုိးကလဲ အႏွံ႔ကေမႊးၾကိဳင္ေနျပီး အသားကႏူးအိ အရသာစိမ့္၀င္လို႔ေနပါတယ္... သာမာန္အားျဖင့္ စကာၤပူမွာေရာ ျမန္မာျပည္တုန္းကေရာ အသားလံုးမၾကိဳက္တဲ့ကြ်န္မ ေဟာင္ေကာင္မွာစားသမွ် အသားလံုးတိုင္းက ကြ်န္မကို အသားလံုးတကယ္ေကာင္းရင္ စားလို႔ေကာင္းပါလားဆိုတဲ့ အသိကိုေပးခဲ့ပါတယ္... ထပ္စားခ်င္ေပမဲ့ အခ်ိန္မမွီမွာေရာ ေနာက္ေနရာေတြမွာ အစားေကာင္းေတြ ထပ္ေတြ႔အံုးမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္တာေရာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ပဲစားျပီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္... ဒါေတာင္ ေတာ္ေတာ္ဗိုက္ျပည့္သြားပါတယ္...  စုစုေပါင္း ေဟာင္ေကာင္ ၇၈ ေဒၚလာက်ပါတယ္... ၆နဲ႔စားရင္ စလံုးေဒၚလာ ၁၃ ေလာက္က်ပါတယ္...
Hong Kong ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္သြားဖို႔စဥ္းစားရင္ ဒင္းဆန္းစားခ်င္တာလဲ အခ်က္၁ခ်က္ျဖစ္မယ္...

Tian Tan Giant Buddha ဆီသို႔...

Tian Tan Giant Buddha က Lantau Island ေပၚမွာရွိတာပါ... ေလယာဥ္ကြင္းရွိတဲ့ ကြ်န္းေပါ့... ကြ်န္မတို႔ေနတဲ့ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ကေန Tung Chung MTR ဂိတ္ကိုေရာက္ဖို႔ ၄၅ မိနစ္ေလာက္စီးလိုက္ရပါတယ္... LanTau ကြ်န္းဘက္ကို အျဖတ္ကေန စျပီး ျမိဳ႕ျပရွဳခင္းမ်ိဳးေတြ မဟုတ္ေတာ့ပဲ သဘာ၀ရွဳခင္းေတြကလဲ ၾကည့္ရတာ စိတ္ထဲၾကည့္ႏူးစရာပါ... ပင္လယ္ျပင္ၾကီးေဘးကေန MTR ျဖတ္စီးတဲ့ ခံစားမွဳမ်ိဳးနဲ႔ ရွဳခင္းကလဲ ကြ်န္မတြက္ေတာ့ ပထမဆံုးေပါ့... အစက အိပ္ငိုက္ေနတာေတာင္ ေျပသြားပါတယ္...

အဲဒိ MTR ကထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ Factory outlet sale ရွိျပီး Branded ေတြကို wholesale price မ်ိဳးနဲ႔ ေရာင္းတဲ့ shopping mall ရွိပါတယ္… ကြ်န္မတို႔ေရာက္သြားတဲ့ မနက္ ၉နာရီေလာက္မွာ မဖြင့္ေသးပါဘူး… ကိုယ္လဲ ေနာက္က်မွာစိုးတာနဲ႔ အျပန္မွပဲ ၀င္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲဒိကို အေတာ္၀င္ခ်င္ပံုရပါတယ္… ဒီလိုနဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္အတိုင္း ဟိုေယာင္ေယာင္ဒီေယာင္ေယာင္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ပဲ Tourist လို ပံုစံမ်ိဳးေတြေတြ႔တဲ့ေနရာမွာ ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ Cable car က မဖြင့္ေသးဘူးတဲ့… Cable car ကို Ngong Ping 360 လို႔ေခၚပါတယ္...
 အဲဒိအခ်ိန္မွာပဲ လူၾကီးတစ္ေယာက္က တန္းစီလို႔ရဘီဆိုျပီး စီခိုင္းပါတယ္… ကြ်န္မတို႔လဲ ေယာင္၀ါး၀ါးနဲ႔ ၀င္စီလိုက္ပါတယ္… လက္မွတ္လဲ မ၀ယ္ရေသးပါဘူး… ဘယ္မွာ၀ယ္ရမွန္းလဲ မသိပါဘူး… ေနာက္မွ ကြ်န္မတို႔ေရွ႕က ဘိုမ ၂ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္း သူတို႔က အသြားကို Cable car စီးျပီး အျပန္ကားနဲ႔ ဆင္းဖို႔ ၀ယ္လာပါတယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကားနဲ႔ အေပၚကိုတက္ရင္ ဘယ္ဂိတ္က ဘယ္လိုစစီးျပီး ဘယ္ဂိတ္ဆင္းရမွန္း ေရေရရာရာ မသိတာေရာ ဘာေရာမို႔ပါ… ဒါနဲ႔ ကြ်န္မတို႔လဲ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ ေကာင္တာကိုသြား ရွိတဲ့ Package ေတြကို တိုက္ၾကည့္… ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲစဥ္းစား…. ေနာက္ေတာ့လဲ သူတို႔လိုအစီအစဥ္က အေကာင္းဆံုးမို႔ ကြ်န္မတို႔လဲ အဲလိုပဲ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အေပၚမွာ ဘာေတြရွိမွန္းကိုယ္က မေသခ်ာေသးေတာ့ ဘတ္စ္ကားစီးျပီးတက္ရင္ အခ်ိန္ကုန္မွာမို႔ အသြားကို cable car စီးျပီး အျပန္ bus နဲ႔ ေအးေဆးဆင္းဖို႔ပါ... cable car ၁ေၾကာင္းနဲ႔ ဘတ္စ္ကား ၁ေနကုန္ ၾကိဳက္သေလာက္စီးကို ေဟာင္ေကာင္ ၁၀၄ ေဒၚလာက်ပါတယ္...

ရင္ခုန္စရာ Cable Car...

မၾကာခင္ပဲ Cable car ဖြင့္ပါတယ္… Cable car က ၂မ်ိဳးရွိပါတယ္…. ၁မ်ိဳးက car ေအာက္ေျခက ဖန္အၾကည္ျဖစ္ျပီး ေအာက္ကို ျမင္ေနရတာရယ္… ေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ ရုိးရိုးအပိတ္ပါပဲ… မွန္အၾကည္နဲ႔က ေစ်းပိုေပးရပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းက ဖန္အၾကည္နဲ႔ဟာမစီးရဲတာနဲ႔ ရုိးရုိးအပိတ္ပဲစီးပါတယ္... cable car ထဲေရာက္ျပီး အေဆာက္အအံုထဲက ထြက္လိုက္တာနဲ႔ ေတာင္ေလေအးေအးေတြက ရွိတဲ့ အေပါက္ေတြကေန စိမ့္ကနဲ ေအးကနဲ၀င္လာပါေတာ့တယ္... တျဖည္းျဖည္းျမင့္လာတာနဲ႔အမွ် အေနာက္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ျပနဲ႔ ပင္လယ္၀ရဲ႕ ရွဳခင္းက ၾကည့္ခ်င္စရာေကာင္းသလို ကြ်န္မတို႔ သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္လဲ ဓာတ္ပံုရုိက္ျခင္းလုပ္ငန္းကို စၾကပါေတာ့တယ္... :) ...


ေတာင္ၾကားက ျမိဳ႕ျပ

Cable car ေပၚ ၅မိနစ္ေလာက္ေရာက္အျပီး ျမင္ကြင္း...


တျဖည္းျဖည္းေ၀း...

ဟိုေတာင္ေပၚရုိးဆီက ျမဴခိုးေတြေ၀.....

ရွဴခင္းေတြ ခံစားရင္း...

ေတာင္တန္းေတြဆီ ငါလာဘီ...

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေတာင္ေတြဘက္ကိုေရာက္လာေတာ့လဲ ေအာက္က လူသြားေတာလမ္းေသးေသးေလးကိုျမင္ေနရျပီး ေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ "မေလွ်ာက္ရဲေပါင္" လို႔ခ်က္ခ်င္းေျဖပါတယ္... အဲဒိေတာင္ကုန္းေတြေပၚမွာ Pre-wedding ဓာတ္ပံုရုိက္ရင္လွမွာပဲလို႔ေတြးမိတယ္... ဒါေပမဲ့ အဲလို၀တ္စံုၾကီးေတြ၀တ္ျပီး ဒီေတာင္ကုန္းေပၚေရာက္ဖို႔ေတာ့ ခက္လိမ့္မယ္... ရာသီဥတုနဲ႔ ရွဳခင္းေတြ တ၀ၾကီး ခံစားခြင့္ရတဲ့အတြက္ cable car စီးရတာ တန္တယ္လို႔ထင္မိတယ္... မိနစ္ ၂၀ ေလာက္စီးအျပီးမွာေတာ့ ေတာင္ထိပ္ေပၚက ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို လွမ္းျမင္ဖူးေျမွာ္ႏုိင္ပါျပီ... ေတာင္တန္းေတြထဲက ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာေပၚေနတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးကို ျမင္ေတြ႔ရတာ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ညိဳမိသလို... ကိုယ္တစ္ေန႔ေတာ့ ေရာက္ေအာင္သြားမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့ေနရာထဲက တစ္ေနရာကို ေရာက္ျပီဆိုတဲ့ အေတြးကလဲ ၀မ္းသာမဆံုးပါပဲ...
ဖူးေမွ်ာ္ခ်င္တဲ့ ဘုရားၾကီးကို ဖူးေမွ်ာ္ရတဲ့အတြက္ အိပ္မက္လိုပါပဲ...

ဒီဓာတ္ပံုေတြသာ ကိုယ္တိုင္မရုိက္ခဲ့ရင္ ဒီအိပ္မက္ဆန္ဆန္ ရွဴခင္းကို ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတာကို ယံုဖို႔ခက္မယ္...
ေနာက္ ၅ မိနစ္ ၆ မိနစ္ေလာက္မွာေတာ့ cable car station ျဖစ္တဲ့ ဘုရားၾကီးေတာင္ေျခမွာရွိတဲ့ Ngong Ping Village ကိုေရာက္ပါတယ္... ရြာသာေျပာတယ္ လူေနအိမ္ေျခလဲမရွိဘူးထင္ပါတယ္... ေစ်းဆိုင္ေတြ ျပတိုက္ေတြပဲ ရွိပါတယ္... ကြ်န္မတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က အနည္းငယ္ေစာေနေသးတဲ့အတြက္ အဲဒိ ရြာထဲမွာ ဘာဆိုင္မွ သိပ္မဖြင့္ေသးပါဘူး... ဒီလိုနဲ႔ အဲဒိရြာလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာရင္း ဘုရားၾကီးနဲ႔ ပိုပိုနီးနီးလာပါတယ္.... ေနာက္ဆံုး ဘုရားၾကီးေတာင္ေျခေရာက္ေတာ့ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ေလွကားထစ္ေတြ ပံုထဲကအတိုင္းပါပဲ... ကြ်န္မအရင္ကထင္ထားတာက ေလွကားက မတက္ခ်င္ရင္ ဓာတ္ေလွကားျဖစ္ေစ... တျခားသယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးျဖစ္ေစ ရွိမယ္ထင္ခဲ့တာ... ဒါေပမဲ့ မရွိပါဘူး... အဲဒိေလွကားေတြကို ကိုယ္တိုင္တက္ရပါမယ္... သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္လဲ မိန္းကေလးပီပီ တစ္ေယာက္ကို အလွျပင္ပစၥည္း ပိုက္ဆံအိပ္ ပတ္စပို႔ေရဗူး စသည္ျဖင့္ ဘာညာသာရကာေတြပါတဲ့အထဲကမွ... ဗီြဒီယိုကင္မရာရယ္... ဓာတ္ပံုကင္မရာရယ္.. ေဒါက္တံရယ္နဲ႔ ပစၥည္းေတြက မနည္းမေနာပါပဲ... ကဲ... ယူလာခ်င္အံုး.. ဓာတ္ပံုရုိက္ရင္ လွခ်င္အံုးဟဲ့... သယ္လိုက္အံုးဟဲ့.... ဆိုျပီး ေလွကားတစ္ကန္႔တက္လိုက္ နားလိုက္နဲ႔ ကိုယ့္ေနာက္မွတက္တဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အို ႏုိင္ငံျခားသားေတြေတာင္ ကိုယ့္ျပန္ေက်ာ္တက္သြားပါတယ္...


Cable car station က အထြက္ Ngong Ping ရြာ၀င္၀
ဘုရားၾကီးေတာင္ ေျခေတာ္ရင္း...


The Weather is just perfect

ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘုရားရိပ္...

တကယ္ေရာက္ခ်င္ တကယ္သြား အဟုတ္ေရာက္ရမည္...

ဘုရားၾကီးရင္ျပင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ဘုရားဖူးျပီး ၂ေယာက္သား ထိုင္နားေနလိုက္ပါေသးတယ္... ေန႔လည္ေရာက္ခါနီးေနဆိုေတာ့ အနည္းငယ္ပူပင္မဲ့ အရိပ္ထဲေရာက္သြားတာနဲ႔ ရာသီဥတုက ေအးစိမ့္ေနပါတယ္... နားေနပီးမွ အတြင္းဘက္၀င္ၾကည့္ေတာ့ ဆံုးပါးျပီးသြားသူမ်ားရဲ႕ နာမည္ေတြနဲ႔ ျပာအိုး(ရွိမရွိမေသခ်ာပါ) ထားတာေတြ႔ရပါတယ္... အဲဒိအထဲမွာ ဓာတ္ပံု ဗီြဒီယို ရုိက္ခြင့္မရွိပါဘူး... အဲဒိထဲမွာ ေဟာင္ေကာင္နာမည္ေက်ာ္ အဆိုေတာ္ မင္းသမီး Anita Mui ရဲ႕ အရုိးျပာအိုးနဲ႔ နာမည္ကိုလဲေတြ႔ရပါတယ္... သူ႔နာမည္ထားထားတဲ့ေနရာမွာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ အမွတ္တရေရးဖို႔ စာအုပ္ထားထားပါတယ္... ႏုိင္ငံတကာက ပရိတ္သတ္ေတြရဲ႕ဆုေတာင္းေတြကို ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္... ကြ်န္မနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းလဲ ျမန္မာက ပရိတ္သတ္အေနနဲ႔ ျမန္မာလိုေရးျပီး ဆုေတာင္းေပးခဲ့ပါတယ္...

Po Ling သတ္သတ္လြတ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို႔ အလည္တစ္ေခါက္...


Po Ling Monastery အျပင္ရွိ မုဒ္ဦး... ဘုရာၾကီးေတာင္ေျခ... 

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း အ၀င္...
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ သတ္သတ္လြတ္ထမင္း အလကားေကြ်းတယ္ေတာ့ေျပာတယ္... ဘယ္မွာသြားစားရမွန္းမသိခဲ့ဘူး...
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအထြက္က ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ...

ေတာင္ေအာက္ကုိျပန္ဆင္းလာျပီး အနီးနားက Po Lin ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ၀င္ပါတယ္... ဒီဘုရားၾကီးကို Po Lin ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာလို႔ ၀ီကီမွာေတြ႔ရပါတယ္... ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကအထြက္ လာလမ္းတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း ေတြ႔တဲ့ဆိုင္ေတြက သိပ္ေကာင္းမဲ့ပံုမေပၚပင္မဲ့ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ Ngong Ping Village မွာ ဆိုင္ေတြရွိတယ္ဆိုတာ ကြ်န္မတို႔ မသိခဲ့ပါဘူး... ကြ်န္မတို႔ မနက္ကလာတုန္းက ေစာေသးေတာ့ အဲဒိရြာက ဘာဆိုင္မွ ဖြင့္မထားပါဘူး... ဒီေတာ့ ေရွ႕ဆက္သြားလို႔ မရွိရင္ ျပန္ေလွ်ာက္ျပီး အခ်ိန္ကုန္မွာစိုးတာနဲ႔ နီးနားကေတြ႔တဲ့ဆိုင္မွာပဲ ျဖစ္သလိုစားလိုက္ၾကပါတယ္... အမဲသား ၾကာဇံျပဳတ္ပါ... ဘာအရသာမွ သိပ္မရွိပါဘူး... ဗိုက္မ၀လို႔ ေရွ႕က ေျပာင္းဖူးျပဳတ္၀ယ္စားပါတယ္... ေနာက္ soya bean curd ၀ယ္စားပါတယ္... ေတာ္ရုံကြ်န္မ Soya Bean Curd မၾကိဳက္ပင္မဲ့ အဲဒိက Bean Curd ကေတာ့ ဂ်င္းန႔ံေမႊးေမႊးေလးမို႔ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္...


ေနာင္တရခဲ့တဲ့ ေန႔လည္စာ.. ဂ်င္းန႔ံနဲ႔ soya Bean ေလးကေတာ့ တမ်ိဳးေလးေကာင္းတယ္...


ကြ်န္မအဲဒိမွာသြားခ်င္တဲ့ေနရာတစ္ခုက Wisdom Path ဆိုတဲ့ေနရာပါ... အနီးနားမွာရွိတယ္ဆိုတာသိေပမဲ့ ဘယ္လိုသြားရမွန္းမသိပါဘူး... ကြ်န္မထင္ခဲ့တာက ဘတ္စ္ကားစီးျပီး ေနာက္တစ္ေတာင္ကို သြားရမယ္ထင္ေနတာပါ... ေသခ်ာ Research မရွာခဲ့တဲ့ အျပစ္ေတြေပါ့... ဟိုေရာက္မွ ၾကည့္လုပ္မယ္ဆိုျပီး ျပင္ဆင္မွဳမရွိခဲ့တာ ေနာက္မလုပ္မိေအာင္ သင္ခန္းစာရပါတယ္... ေန႔လည္စာ စားျပီး Ngong Ping Village ကို ျပန္အျဖတ္မွာ ေနာင္တၾကီးစြာရပါေတာ့တယ္... စားေသာက္ဆိုင္ေတြအမ်ားၾကီးမွ ကိုယ့္ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္မဲ့ အစားအစာမ်ိဳးေတြ Starbuck တို႔ ဘာတို႔လိုဆိုင္မ်ိဳးေတြအစံုနဲ႔ စည္စည္ကားကားျဖစ္ေနတာေတြ႔ေတာ့ အရသာမရွိတဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္ေၾကာင့္ ျပည့္ေနတဲ့ဗိုက္ရယ္၊ အဲဒိဆုိင္မွာ ထိုင္စားခဲ့တဲ့အခ်ိန္ရယ္ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တာမို႔ ရင္နာစြာနဲ႔ မစားျဖစ္ခဲ့ပါဘူး... 


Ngong Ping Village က ဗုဒၶ၀င္ျပခန္းေရွ႕... ၀င္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး... သူမ်ားေတြေျပာေတာ့ ေကာင္းတယ္ေတာ့ေျပာတယ္...

Ngong Ping ရြာထဲမွာ ေဟာသလို ဆိုင္ေကာင္းေတြ စားဖို႔ရွိတယ္... အဟင့္....

စားေသာက္ဆိုင္မွ ေပါလြန္းလို႔ေပါ့....

မ်က္စိလည္ ေရာက္ခဲ့တဲ့ Tai O Fisherman Village...

ကြ်န္မတို႔ ၂ေယာက္လဲ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို သြားျပီး သူမ်ားတန္းစီေနတဲ့ေနရာကို စီလိုက္ပါတယ္... စီေနတဲ့သူေတြက စလံုးလူမ်ိဳးေတြပါပဲ... မေမးမျမန္းပဲ သူမ်ားစီလို႔လိုက္စီတာ မေကာင္းမွန္း သင္ခန္းစာရခဲ့တာပါ... သို႔ေသာ္ လံုးလံုးေတာ့ မဆိုး၀ါးခဲ့ပါဘူး... အေတြ႔ၾကံဳသစ္ေပါ့... အဲလိုသာ မမွားခဲ့ရင္  Tai O Fisherman Village ကို ကြ်န္မေရာက္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး... စစခ်င္းေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ Wisdom Path ကို မေရာက္လို႔ စိတ္အေတာ္ေလးတိုခဲ့ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ Tai O Fisherman village ကလဲ ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ list ထဲမွာပါပါတယ္... ကြ်န္မကအဲဒိကို သြားခ်င္ခဲ့ပင္မဲ့ သူငယ္ခ်င္းက သိပ္သြားခ်င္ပံုမရလို႔ မသြားေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာပါ... ဒါေပမဲ့ ေရာက္သြားပါတယ္... တံငါရြာေလးပါပဲ... ေျခတံရွည္အိမ္ေလးေတြကို ေရစပ္မွာေဆာက္ထားတာလဲ ေတြ႔ရပါတယ္... ပင္လယ္စာ ငါးေျခာက္ေတြ ကမာေတြ အစံုေရာင္းတဲ့ ေစ်းတန္းေလးကို ျဖတ္ျပီး ရြာအတြင္းပိုင္းကို ၀င္လာပါတယ္... ငါးေျခာက္ေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး ေစ်းခ်ိဳမဲ့ပံုပါပဲ... သို႔ေသာ္ မသယ္ႏုိင္တာရယ္၊ ကြ်န္မက ငါးမၾကိဳက္တာရယ္၊ အနံ႔နံတာရယ္ေၾကာင့္ ငါးၾကိဳက္တဲ့ ေဖေဖသာပါရင္ ဆိုျပီး စိတ္ထဲေတြးမိပါတယ္...


Mood မေကာင္းေသာ္လည္း ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ အမွတ္တရ ျပံဳးျပံဳးေလးေနာ္...


ရြာ၀င္၀က ပင္လယ္စာ ေစ်းတန္းေလး... လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ ေစ်းခ်ိဳတယ္...

တံငါရြာဘ၀.... တံငါရြာ အလွ...

ရြာလည္ တံတားေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ... ရြာထဲမွာေတာ့ သဗၺာန္၊ စက္ဘီး၊ ဆိုက္ကားနဲ႔ ေျခလ်င္ ပို႔ေဆာင္ေရးပဲသံုးၾကတယ္ထင္တယ္... ရြာထိပ္က ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကလဲြလို႔...

စားခဲ့တဲ့ ေန႔လည္စာကို ေနာင္တေနာက္တစ္ၾကိမ္အၾကီးအက်ယ္ရတာကေတာ့ Seafood restaurant ကိုေတြ႔လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာပါ... တံငါရြာမွာ Seafood လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကို ေဟာင္ေကာင္စတိုင္ခ်က္ေလးနဲ႔ ေလြးလိုက္ရရင္ျဖင့္ ဟင္း.... ဟင္း.... အဲဒိအခ်ိန္မွာလူက Wisdom path သြားခ်င္တာ မေရာက္... မေကာင္းတဲ့ေန႔လည္စာၾကီးစားလာလို႔ စိတ္ကတို... အထုတ္ေတြသယ္လာရတာ လူက ပန္းေနပါဘီ... ေစ်းတန္းထဲမွာ လိေမၼာ္သီးအၾကီးၾကီးေတြေရာင္းတာေတြ႔တာနဲ႔ ေစ်းေမးေတာ့ ၄လံုးမွ ေဟာင္ေကာင္ ၁၀ တဲ့... လိေမၼာ္သီး အၾကီးၾကီး ၄လံုးကို စကာၤပူေဒၚလာ ၁က်ပ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲက်ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ ဘာဆိုဘာမွ သယ္ခ်င္စိတ္မရွိျဖစ္ေနတဲ့ ကြ်န္မက လက္တေလာစားဖို႔ ၂လံုးေလာက္ပဲေရာင္းပါဆိုေတာ့ ေစ်းသယ္အဘြားအိုက သေဘာေကာင္းစြာပဲေရာင္းပါတယ္... ပိုက္ဆံေတာင္ ျပန္အမ္းစရာ သူ႔ခမ်ာမရွိပါဘူး... လိေမၼာ္သီး၀ယ္ျပီး ရြာထဲကို ဆက္ေလွ်ာက္ရင္းစားေတာ့မွ ျပီးျပည့္စံုျပီး လန္းဆန္းသြားေစတဲ့ အရသာရွိလွတဲ့ လိေမၼာ္သီးေၾကာင့္ ကြ်န္မအားေတြျပန္ျပည့္ခဲ့ပါတယ္.... ၄လံုး၀ယ္ခဲ့ေကာင္းသားဆိုျပီး မိန္းမသားသဘာ၀ ေလာဘၾကီးေနာင္တရလိုက္ပါတယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ မိန္းကေလးေတြခ်ည္းပဲမလာပဲ ခ်စ္သူျဖစ္ေစ၊ ေယာက်ာၤးေလး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေစ၊ ေမာင္ေတြျဖစ္ေစ အထုတ္သယ္ေပးခိုင္းဖို႔ ပါလာရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတာင့္တမိျပန္ပါတယ္... (ဒီလိုအခ်ိန္ေတြဆို သူတို႔ေလးေတြကို သတိတရေပါ့)


ရြာလမ္းဆံုးမွာ ေဟာဒီဘုရားေက်ာင္းေလးနဲ႔ ေရွာင္လင္သိုင္းက်င့္တဲ့ ကြင္းေလးေတြ႔ပါတယ္...

Finally To Wisdom Path...

အဲဒိရြာက ကားဂိတ္မွာပဲ Wisdom Path ကုိ ဘယ္လိုသြားရလဲသြားေမးေတာ့... ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ အဂၤလိပ္လိုသိပ္မေျပာတတ္ပါဘူး... တတ္သေလာက္ Chinese နဲ႔ ၂ေယာက္သားေမးေတာ့လဲ သူတို႔က ကားလာရင္ေျပာမယ္တဲ့... ကားလာေတာ့ တက္လိုက္သြားပါတယ္... ေရာက္သြားတဲ့ေနရာက Ngong Ping Village ကိုပါပဲ.. အဲဒိအခ်ိန္မွာ အခ်ိန္က ညေနေတာင္ေစာင္းေနပါျပီ... လူကလဲ ကိုယ္သြားျဖစ္ေအာင္သြားမယ္ဆိုတဲ့ေနရာကို မေရာက္လိုက္မွာကို စိုးရိမ္ျပီ စိတ္ေတြတိုလာပါျပီ... သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ သိပ္ေတာင္ မသြားခ်င္ေတာ့တဲ့ပံုေပါက္ပင္မဲ့ ကြ်န္မ သြားခ်င္ေနေတာ့ သူ႔ခမ်ာလိုက္ေမးေပးရွာပါတယ္... (တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္မက စိတ္တိုလြယ္ စိတ္ေပ်ာ့လြယ္မို႔ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ခုလို သည္းခံႏုိင္တဲ့သူေတြရွိေနတာကို သိပ္ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္)... လူေတြတစ္ေယာက္ေမးရင္လဲ ျပတဲ့ လားရားက တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနပါတယ္... ေနာက္ဆံုးအဲဒိမွာ မ႑ပ္ထိုးအလွဴခံေနတဲ့သူေတြကိုသြားေမးမွ အဲဒိက ခပ္ေခ်ာေခ်ာအဂၤလိပ္လိုလဲ အေတာ္ေလး ဘိုသံေပါက္ေအာင္ေျပာတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က လည္လည္၀ယ္၀ယ္ေျဖပါေတာ့တယ္... ဒါေတာင္ သိပ္နားမလည္လို႔ သူ႔ကို အဲဒိနားက ေျမပံုေထာင္ထားတဲ့ေနရာကို ေခၚထုတ္လာျပီး ျပခိုင္းေတာ့မွ ဘုရားၾကီးေတာင္ေျခကေန တည့္တည့္ (ဘုရားၾကီးေတာင္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ျခမ္းေတာလမ္း)ထဲကို မိနစ္ ၃၀ေလာက္ေလွ်ာက္ရမယ္လို႔ေျပာပါတယ္... သူက "ေ၀းတယ္ေနာ္ ေလွ်ာက္ႏုိင္ပါ့မလား ေတာလမ္းေနာ္" လို႔ သတိေပးေတာ့ ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းမ်က္ႏွာေသးေသးေလးပဲက်န္ပါတယ္... 


ဘုရားၾကီးကေန Wisdom Path သြားတဲ့ေျမပံု

ကြ်န္မကေတာ့ ကြ်န္မသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို မေရာက္ေအာင္ အဖ်က္ေတြတားေနတယ္လို႔ခံစားရျပီး... "ငါ့ကို ဒီလိုလာတားလို႔မရဘူး" ဆိုျပီး သြားမယ္ပဲဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္... အင္တာနက္ေပၚမွာ ၾကိဳဖတ္ခဲ့လို႔ လက္မွိတ္ဓာတ္မီး တစ္ခု ကြ်န္မထည့္လာပါတယ္... ညေနေစာင္းရင္ ေတာလမ္းေတြက ျမိဳ႕ျပထက္ ပိုေမွာင္တယ္ဆိုတာကိုလဲ ကြ်န္မသိပါတယ္... ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းကို "မလိုက္ခ်င္လဲ နင္ဒီမွာေစာင့္ေနခဲ့... ငါကေတာ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္သြားမယ္... မဟုတ္ရင္ ဒီကို ကားနဲ႔ ျပန္တက္လာတဲ့ အခ်ိန္အလကားျဖစ္သြားမယ္" လို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္... ဒါေပမဲ့ သူမလိုက္ရင္ေတာ့ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္း ေတာလမ္းေလွ်ာက္ရမွာေတာ့ ကြ်န္မေၾကာက္ပါတယ္... ေၾကာက္ေသာ္ျငားလဲ ကြ်န္မသြားမွာပါ... သို႔ေသာ္ သူငယ္ခ်င္းကလဲ ေနခဲ့ရမွာလဲ ေၾကာက္... သူလဲ အဲဒိေနရာကို ေရာက္ခ်င္ပံုရပါတယ္... လိုက္လာပါတယ္... ပါးစပ္ကေတာ့ တပ္ေခါက္ဖို႔ပဲ ကြ်န္မကို အၾကိမ္ၾကိမ္နားခ်ခ်င္ပါတယ္... ေတာစပ္၀ကို ေရာက္ေတာ့ အေပၚေတာလမ္းကေန အေမရိကန္ လင္မယား ၂ေယာက္ ဆင္းလာပါတယ္... ဒါနဲ႔ ကြ်န္မလဲ သူတို႔ကို wisdom Path ကို ဘယ္လမ္းလဲေမးေတာ့ သူတို႔လဲ အဲဒိသြားမွာလို႔ေျပာပါတယ္... "အေတာ္ပဲ ငါတို႔လဲ ေၾကာက္လို႔ မသြားလဲမသြားတတ္ဘူး" လို႔ေျပာေတာ့ သူက ေၾကာက္စရာမရွိပါဘူးတဲ့... ေယာက်ာၤးက အသက္ၾကီးၾကီးဆိုေပမဲ့ ေပ်ာ္တတ္တဲ့ပံုပါပဲ... မိန္းမက အရမ္းမငယ္ေပမဲ့ ခႏၶာကိုယ္ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ လွတယ္... အဲလူၾကီးက အေမရိကန္ေလသံနဲ႔ ဘာေတြေျပာျပီး ရီသလဲမသိဘူး... ကြ်န္မေရာ သူငယ္ခ်င္းေရာကလဲ ေၾကာက္စိတ္ရယ္ အေတြးကိုယ္စီရယ္ဆိုေတာ့ သူ႔ေလသံကိုလဲ မဖမ္းမိပါဘူး... သူရီေတာ့ ကိုယ္လဲလိုက္ရီ... သူက ေမးခြန္းပဲေမးသလားဘာလားေတာ့မသိဘူး... ေနာက္ေတာ့ အဲလူၾကီးလဲ ပါးစပ္ပိတ္သြားေရာ... အဟိ... 

ကြ်န္မေၾကာက္တာက သရဲထက္ လူကို ပိုေၾကာက္ပါတယ္... (ေၾကာက္စရာ လူမရွိရင္ေတာ့ သရဲေၾကာက္ပါတယ္) သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အဲဒိလူေတြနဲ႔ ထပ္ခ်က္မခြာလိုက္ခ်င္ပါတယ္... တဖက္က ကြ်န္မအေနနဲ႔ကေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းျမင္ရရုံေလာက္ကပဲ လိုက္ခ်င္ပါတယ္... ကြ်န္မဆႏၵျပည့္ပါတယ္... ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔က ေျခလွမ္းက်ဲၾကီးေတြနဲ႔ ဘာပစၥည္းမွလဲ မသယ္ထားေတာ့ အရမ္းျမန္ပါတယ္... ကြ်န္မတို႔လိုက္မမွီပါဘူး... အဲဒိအသြားလမ္းမွာ စားေသာက္ဆိုင္အေဟာင္းၾကီးမွာ(ေျမပံုထဲက Tea Garden) ဘယ္သူမွလဲ မရွိပဲ အရုပ္ေတြကိုပဲ တိုင္ေတြမွာခ်ည္ျပီး စာေျခာက္ရုပ္သေဘာမ်ိဳးထားထားတဲ့ ဆိုင္ကိုေတြ႔ေတာ့ Creepy ျဖစ္တယ္လုိ႔ ကြ်န္မခံစားရပင္မဲ့ အေတြးကို ခ်က္ခ်င္းျဖတ္ ေၾကာက္စိတ္ကို အျမစ္ဖ်က္လိုက္ပါတယ္... ကိုယ္ေၾကာက္ေနရင္ သူငယ္ခ်င္းကပိုေၾကာက္လိမ့္မယ္... ေသခ်ာပါတယ္... ေနာက္မွသူေျပာေတာ့ သူအဲဒိမွာ အေတာ္ေၾကာက္ေနပါတယ္... 


ခဏတာၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ခရီးသြား လင္မယား... မေမ့ႏုိင္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေလးေပါ့...

ဒါေပမဲ့ ဟိုလူေျပာသလို ေတာလမ္းက ဒီေလာက္လဲ မၾကမ္းပါဘူး... က်ိဳက္ထီးရုိးတက္ဖူးတဲ့ကြ်န္မအတြက္ကေတာ့ သနားေတာင္ သနားေသးတယ္လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္... တကယ့္ကို ရိုးရိုးေတာလမ္းေလးပါ... မိနစ္ ၃၀မေျပာနဲ႔ ကြ်န္မစိတ္ထင္ ၁၅မိနစ္ ေလာက္ေလွ်ာက္ျပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာပဲ Wisdom Path ကိုေရာက္သြားပါတယ္... အဲဒိေရာက္ေတာ့ တျခားခရီးသြားေတြလဲေတြ႔ပါတယ္... ေတာရိပ္ေတာင္ခိုးေတြနဲ႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ကလဲ စိတ္ကို ၾကည္ႏူးသြားေစပါတယ္... အဲဒိကေနဆက္ျပီး ၄နာရီစာ ေတာင္တက္ခ်င္ရင္ရပါေသးတယ္... တျခားခရီးသြားေတြ ဆက္တက္တာေတြ႔ပါတယ္... ကိုယ္က အခ်ိန္မရွိတာေရာ၊ လူစုနည္းတာေရာေၾကာင့္ မလုပ္ေတာ့ပါဘူး... Wisdom Path မွာပဲ ေအးေဆးထိုင္ ေလေကာင္းေလသန္႔ရွဴ ဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ပါတယ္...  စကာၤပူမွာ ေတာေတာင္မရွိေတာ့ ေတာေတာင္ေရေျမသဘာ၀ကို အလြန္ပဲ ႏွစ္သက္တဲ့ ကြ်န္မအတြက္ေတာ့ ေရာက္ေအာင္လာခဲ့တာ တန္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္... တိုခဲ့သမွ် စိတ္ေတြအရိပ္ေတာင္မျမင္ရပဲ စိတ္လဲ ၾကည္ရႊင္သြားပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းကေတာင္ ေတာလမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္လိုက္တာလို႔ေျပာပါေသးတယ္...


ဒီရွဳခင္းကေတာ့ စိတ္ရွဳပ္ခဲ့သမွ်ေတြကို ေမ့သြားေစတယ္...

ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီၾကာေနတဲ့ ဆုေတာင္းတိုင္ၾကီးေတြပါ... Infinity သေကၤတပံုစံမ်ိဳး ေထာင္ထားတာပါ...

Wisdom Path အလယ္မွာ...

ဟိုးထိပ္ထိ ကုတ္တက္ျပီး ဓာတ္ပံုရုိက္လာတယ္...

ဒီေလ... ဒီေတာ... ဒီေတာင္က ၾကိဳးစားရက်ိဳးနပ္ပါတယ္...


အျပန္မွာေတာ့ တရုတ္မိသားစု သမီး ၃ေယာက္နဲ႔ အေဖ အေမတို႔နဲ႔ သူေက်ာ္တက္လိုက္ ကိုယ္ေက်ာ္တက္လိုက္နဲ႔ ေအးေအးလူလူပဲ Tian Tan Buddha ေတာင္ ေျခေတာ္ရင္းကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္... အဲဒိအခ်ိန္မွာ ညေန ၅ခဲြ ၆ေလာက္ရွိေနပါျပီ... တျခားသြားစရာ အနီးနားက ရြာေတြနဲ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြရွိတယ္ဆိုေပမဲ့ အခ်ိန္မရေတာ့လို႔ ေတာင္ေအာက္ဆင္းတဲ့ကားနဲ႔ ျပန္ဆင္းလာလိုက္ပါတယ္... ၁နာရီနီးပါးျပန္စီရပါတယ္...

အလာတုန္းက ၀င္ခ်င္တဲ့ Brand Factory outlet ေတြရွိတဲ့ Shopping mall ကို ၀င္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္... သူငယ္ခ်င္းေျပာပံုအရ စကာၤပူထက္စာရင္ ေစ်းသက္သာေပမဲ့ အရမ္းမသက္သာတာေရာ... ဒါေတြ၀ယ္ျပီး ေနာက္ရက္ေတြ ပိုက္ဆံမေလာက္မွာစိုးရတာေရာ (credit card ေတာ့ မသံုးလိုပါ) အၾကီးမားဆံုးအခ်က္ မသယ္ႏုိင္တာေရာ၊ ဒီေလာက္ထိ လိုခ်င္ေလာက္တဲ့ ပစၥည္းမေတြ႔တာေရာေၾကာင့္ မ၀ယ္ျဖစ္ပါဘူး... အေပၚထပ္မွာ Food republic ရွိတာနဲ႔ အေတာ္ပဲဆိုျပီး စကာၤပူမွာစားေနက် Pepper lunch hotplate beef ကိုပဲ စားလိုက္ပါေတာ့တယ္... "ဒီထမင္း ေကာင္းလို႔လဲစားတာပါ... ဆိုင္ရွင္ေလး ေခ်ာလို႔လဲသြားတာပါ".... ဟဲ ဟဲ... 

Going back to Hotel....

အျပန္မွာေတာ့ Hong Kong MTR ဘူတာမွာ အင္တာနက္ အလကားသံုးလို႔ရတာနဲ႔ အီးေမးလ္ပို႔ ကမာၻ႔ အသံုးအမ်ားဆံုး ဆိုဒ္ကို၀င္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္... ခုလို Free internet service ေပးထားတာ ခရီးသြားေတြအတြက္ အရမ္းအဆင္ေျပပါတယ္... စကာၤပူမွာေတာင္ အဲဒါမ်ိဳး Service မရွိပါဘူး... 


ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက Facebook ၀င္ၾကည့္တာမ်ားပါတယ္...
ေဟာ္တယ္ကို ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေတာ့ ၂ေယာက္သား မိန္းကေလးသဘာ၀ စကားေတြေျပာ၊ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာရင္း ကိုယ့္ရဲ႕ ဆပ္ဆပ္တုန္ေအာင္ နာေနတဲ့ ေျခေထာက္ေလးေတြ ေဆးလိမ္းရင္း ကိုယ့္ဘာသာ ႏွိပ္နယ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကျပန္ပါေတာ့တယ္...