Thursday, October 29, 2009

လီမင္ဟိုနဲ႔ က်မ..

၂၄ ရက္ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉ မွာ Boy over flower နဲ႔ လူၾကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ မင္းသားေခ်ာ လီမင္ဟိုတစ္ေယာက္ ETUDE မိတ္ကပ္ဆိုင္ ပရိုမိုးရွင္းအတြက္ စကာၤပူကိုလာမယ္ဆိုတာကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေျပာလို႔ သတင္းရခဲ့တယ္... အဲဒိဆိုင္က ၂၀၀ေက်ာ္ဖိုး၀ယ္ရင္ ပထမဆံုး အေယာက္ ၁၀၀ ကို လီမင္ဟိုနဲ႔အတူ St. Jame မွာ close door Club ကို သြားဖို႔ လက္မွတ္ရမယ္လို႔လဲေျပာတယ္... အစက သြား၀ယ္မလို႔ စိတ္ကူးမိေသးတယ္.. ေနာက္ေတာ့ သတင္းေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုယ္တိုင္က သူသြားစံုစမ္းျပီးျပီ အဲဒိ အေယာက္ ၁၀၀ က ျပည္႔သြားတာ ၾကာေပါ့တဲ့...

ေနာက္ျပီး ပလာဇာ စကာၤပူရားမွာ လီမင္ဟိုရဲ႕ ေတြ႔ဆံုပဲြရွိတယ္တဲ့ေလ... ဒါနဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္းသြားေစာင့္ရင္ေကာင္းနိုး... ပလာဇာ စကာၤပူရားမွာ သြားၾကည့္ရင္ေကာင္းနိုးျဖစ္ေနမိတယ္... မၾကီးမငယ္နဲ႔ ကေလးေတြၾကားတိုးရမွာလဲ ရွက္စရာေလ...

အမွန္ေတာ့ လီမင္ဟိုကို အရမ္းအၾကိဳက္ၾကီး မဟုတ္ေပမဲ့... မေဗဒါရဲ႕ စကာၤပူလာရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလး တစ္ခုက မျပည့္ေသးလို႔ လုပ္ခ်င္တာတစ္ခုပါပဲ... ၁၀ တန္းေအာင္ျပီးေတာ့ မိဘေတြက စကာၤပူလာဖို႔ အတင္းစာေမးပဲြေျဖခိုင္းေတာ့ လံုး၀မလာခ်င္ခဲ့ဘူးေလ... အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက စကာၤပူလို႔မ်ား အသံၾကားရင္ ေသာကမ်က္ရည္ ဘူးသီးလံုးေလာက္ထြက္တာေပါ့... ဒါေပမဲ့ အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက Boy over flower ရဲ႕ ထိုင္၀မ္ version "Meteor Garden" ကို အရမ္းၾကိဳက္ေနတဲ့အခ်ိန္... အဲဒိထဲက မင္းသားေတြအေၾကာင္းလိုက္ဖတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့... သူတို႔ေတြ စကာၤပူမွာ စတိတ္ရွဳိးလာလုပ္တာတို႔ စကာၤပူကို လာတာတို႔ေတြ သြားေတြ႔ေတာ့... ဒီလိုစဥ္းစားမိတယ္...
" ငါ ျမန္မာျပည္မွာေနရင္ေတာ့ ဒီလို International Stars ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ အခြင့္အေရးမရွိဘူး... စကာၤပူသြားရင္ေတာ့ အခြင့္အေရးရွိေသးတယ္" ဆိုျပီး အဲဒိအခ်ိန္ကေနစျပီး စိတ္ဒုန္းဒုန္းခ်ျပီး လာဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ...

ဒါေပမဲ့ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ခဲ့ပါဘူး... ဒီေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းသြားရ... Part Time အလုပ္ေျပးရ... Project လုပ္ရနဲ႔... ထိုင္၀မ္ F4 စကာၤပူလာတာလဲ သိလိုက္ပါတယ္.... Part Time အလုပ္နဲ႔ အခ်ိန္ကိုက္ေနလို႔ အလုပ္ပဲ သြားလိုက္တယ္... သူတို႔ ရွဳိးပဲြၾကည့္ဖို႔ကလဲ အဲဒိတုန္းက အနိမ့္ဆံုအတန္းေတာင္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ေက်ာ္တယ္ဆိုေတာ့ မၾကည့္နိုင္ခဲ့ဘူး... ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔ေျပာသမွ်လဲ ငါနားလည္တာမဟုတ္ပါဘူး ဆိုျပီး စိတ္ေျဖခဲ့ရတယ္... တီဗီြထဲကေနၾကည့္ရင္ ပိုေတာင္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျမင္ရေသးတယ္ေပါ့...

ခုလဲ လီမင္ဟိုကလာတယ္ဆုိေတာ့ အၾကိဳက္ၾကီးမဟုတ္ပင္မဲ့... ခုလို International Stars ကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးေတာ့ ရွိတယ္ေလ... ပိုက္ဆံလဲ ခုအေတာ္အတန္ သံုးနိုင္ျပီဆိုေတာ့... ကိုယ့္ထက္ဆိုးတဲ့သူေတြက မ်ားေနတယ္... အဲဒိေန႔က ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳမလို႔ပဲ... သိေနပါတယ္... သူ႔ကို ၾကိဳက္တဲ့ စလံုးက Fun ေတြနဲ႔ တိုးေ၀ွ႕ေနရမယ္ဆိုတာ... ေနာက္ျပီး လူကလဲ ေနသိပ္မေကာင္းတာေရာ... တက္လက္စ သင္တန္းကလဲ ရွိေနတာေရာဆိုေတာ့... သင္တန္းပဲ သြားလိုက္ပါတယ္... ဒါပဲ မွန္သြားတယ္ေျပာရမလားမသိဘူး... ေအာက္က ဗီြဒီယိုေတြသာ ၾကည့္ၾကည့္ေပေတာ့... ကုိယ္သြားရင္ အသက္ေတာင္ ျပန္ပါလာပါ့မလားမသိဘူး...
ဟင္း... ဟင္း.... Paris Hilton ေလာက္ခ်မ္းသာလို႔ကေတာ့ လီမင္ဟုိကို အိမ္ဖိတ္ျပီး ကိုယ့္တစ္ေယာက္ထည္းကို ေဖ်ာ္ေျဖခိုင္းမယ္...


လီမင္ဟို ခ်ိဳင္ကီေလဆိပ္ေရာက္ပံု



OMG! he is soooo tall. Did u guys see he alone is stunning in the middle of everyone. Can see him clearly cos he is tall. So let's continues next place.....


လီမင္ဟို ပလာဇာ စကာၤပူရာ Etude House မွာ...



ဒါကေတာ့ လီမင္ဟိုကို အင္တာဗ်ဴး..



Friday, October 23, 2009

The Island - Movie

ၾကည့္ျပီးတာေတာ့ ၾကာပါျပီ... ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာင္ ၾကည့္ျပီးေလာက္ျပီ... 2005 ေလာက္ထဲက ထြက္တဲ့ ကားပါ... ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ မေရးျဖစ္ေသးတဲ့ ဇာတ္ကားေလးပါ... ဒါေပမဲ့ ၾကိဳက္လို႔ ေရးအံုးမယ္... သိပၸံဇာတ္လမ္း သည္းထိပ္ရင္ဖို Action ကားေလးပါ...Ewan McGregor နဲ႔ Scarlett Johansson တို႔ ပါ၀င္သရုပ္ေဆာင္ထားၾကပါတဲ့ The Island ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားပါ... ဇာတ္လမ္းက ရွင္းျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရွည္မယ္... ဒါေပမဲ့ စိတ္၀င္စားဖို႔ေတာ့ ေကာင္းပါတယ္...

ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္း...

အခ်ိန္ကား ၂၀၁၉ ခုနွစ္ပါ... လင္ကြန္ ဆစ္ အဲကို (Lincoln Six Echo) နဲ႔ ေဂ်ာ္ဒန္ တူး ဒယ္လ္တာ (Jordan Two Delta) တုိ႔ဟာ ညစ္ညမ္းမွဳကင္းတဲ့ လူသားအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲက လူသား၂ဦးပါ... သူတို႔ ေနထိုင္တဲ့ အဖဲြ႕အစည္းကို အုပ္ခ်ဳပ္သူကေတာ့ Dr. Merrick ဆိုတဲ့ သိပၸံပညာရွင္ ဆရာ၀န္ၾကီးတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္... သူတို႔ ဟာ စတင္ ေမြးလာတည္းက တင္းၾကပ္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႔ ေနရျပီး သူတို႔ကို ထားတဲ့ အေဆာက္အအံုၾကီးရဲ႕ အျပင္ကိုလဲ တစ္ခါမွ မထြက္ဖူးပါဘူး... အျပင္ထြက္ရင္ ညစ္ညမ္းသြားမယ္လို႔ သူတို႔ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူက ေျခာက္ထားတဲ့ အတိုင္းပဲ သူတို႔စိတ္ထဲမွာ စဲြေနခဲ့ပါတယ္... သူတို႔ဟာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဟင္းပမာဏပဲစားရတယ္... အားကစားေတြပံုမွန္လုပ္ရတယ္... အျဖဴေရာင္ ၀တ္စံုဆင္တူကို ၀တ္ရတယ္... ဘာမွန္းမသိတဲ့ ပိုက္လိုင္းေတြကို ေဆးထိုးတဲ့ အလုပ္ကိုလုပ္ရတယ္... ျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႔ အျပဳအမူကို အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနျခင္းခံရတယ္... သူတို႔အတြက္ ၾကီးမားတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေတာ့ ညစ္ညမ္းမွဳေတြကင္းျပီးေနထိုင္ဖို႔ အသင့္ေတာ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဘယ္ေနရာမွန္းလဲ ေသခ်ာမသိတဲ့ The Island ဆိုတဲ့ ေနရာကို သြားရဖို႔ ေပါက္မဲကိုပဲ အျမဲေမွ်ာ္လင့္ေနၾကရတယ္... The Island ကို သြားရဖို႔ မဲေပါက္တဲ့ သူက သူတို႔ထဲမွာ ကံေကာင္းတဲ့လူဆိုျပီး အျမဲအားက်ခံရတယ္...

လင္ကြန္ဟာ တျခားသူေတြနဲ႔ အတူအလုပ္လုပ္ျပီး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးေကာင္းတယ္ဆိုေပမဲ့ သူ႔အေတြးအေခၚေတြက တျခားသူေတြအလယ္မွာ တမ်ိဳးျဖစ္ေနတတ္တယ္... သူ႔မွာ ေမးခြန္းေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္... သူ႔မွာ သူတို႔လို the Island ကိုသြားဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူမဟုတ္ပဲ ကြန္စရက္ရွင္ပိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အျပင္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္... လင္ကြန္က တျခားသူေတြထက္ အသိဥာဏ္ပိုရွိျပီး အျမဲစဥ္းစားေနတတ္တယ္... ဥပမာ.. ဘာေၾကာင့္ ငါတို႔က အျဖဴခ်ည္းပဲ ၀တ္ရတာလဲ... ငါတို႔ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ေဆးထိုေနတဲ့ ပိုက္လိုင္းေတြက ဘယ္ကိုသြားတာလဲ... ျပီးေတာ့ သူ႔မွာ ထူးဆန္းတဲ့ အိပ္မက္ေတြလဲ ခဏခဏမက္တယ္...

တစ္ေန႔ သူခိုးသြားေနက် ကြန္စရက္ရွင္ ဧရိယာကေန ထြက္ေပါက္တစ္ခုကို ရွာေတြ႔သြားရာကေန... The Island ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သြားတယ္... The Island သြားဖို႔ မဲေပါက္တဲ့ သူတို႔ထဲက လူ၂ေယာက္ကို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ သတ္ျပီး Organ Harvesting လုပ္တာကို သူေတြ႔သြားတဲ့အခါမွာ... သူ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ The Island သြားဖို႔ လတ္တေလာမွာမွ မဲေပါက္ထားတဲ့ Jordan Two Delta ကို အရမ္း စိုးရိမ္သြားခဲ့ျပီးေနာက္ သူတို႔ ၂ေယာက္ ဒီအဖဲြ႔အစည္းကေန ထြက္ေျပးဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကတယ္...

သူတို႔ အျပင္ေလာကကိုေရာက္သြားခ်ိန္က်ေတာ့မွ... အျပင္ေလာကဟာ သူတို႔ကို ေျခာက္ထားသလို ညစ္ညမ္းမွဳမရွိပဲ အသက္ရွင္သန္နိုင္တယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သြားခဲ့တယ္... ကြန္စရက္ရွင္ အလုပ္သမား သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ကူညီ ရွင္းျပခ်က္နဲ႔ သူတို႔ဟာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းကလူေတြရဲ႕ Clone ေတြဆိုတာကို သိရွိခဲ့ရတယ္... Dr. Merrick ဟာ ေငြေၾကးခ်မ္းသာတဲ့ သူေ႒းေတြကို Clone လုပ္တယ္လို႔ မေျပာပဲ Organ ေတြကို အပင္စိုက္သလို တစ္ခုခ်င္းစိုက္တယ္... သူတို႔မွာ ဘာခံစားခ်က္မွ မရွိဘူးလို႔ ညာခဲ့တယ္... အဲဒိအတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔ ဒီလိုဒုကၡကလြတ္ေအာင္ သူတို႔ရဲ႕ Clone ပိုင္ရွင္ သူေ႒းေတြကို သြားေရာက္ အေၾကာင္းၾကားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္...

သို႔ေသာ္ သူတို႔ Clone ပိုင္ရွင္ေတြဟာ သူတို႔ထင္ခဲ့သလို သူတို႔ကို မကူညီခဲ့ပဲ ဖမ္းခ်ဳပ္ျပီး Dr. Merrick ထံ အေၾကာင္းၾကားဖို႔ ၾကိဳးစားတဲ့အခါ.........

သူတို႔၂ေယာက္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ဘယ္လို ရုံးကန္ခဲ့ၾကသလဲ... ကိုယ့္ပိုင္ရွင္ Clone ပိုင္ရွင္ကလဲ သူတို႔ဘက္မပါ... Dr.Merrick ကလဲ စစ္တပ္လို ရွာေဖြေရးတပ္ၾကီးနဲ႔ သူတို႔ကို ပိုက္စိတ္တိုက္ရွာေနတဲ့ၾကားမွာ သူတို႔ဘယ္လို လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကသလဲ... လူေတြဟာ ကိုယ္အသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ ဘယ္လိုရုံးကန္ခဲ့ၾကသလဲ... က်န္ေနတဲ့ Clone ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို သူတို႔ဘယ္လို ကယ္တင္ခဲ့ၾကသလဲ... ဆိုတာကို တစ္ကြက္မွ ပ်င္းစရာမေကာင္းေအာင္ ရိုက္ျပခဲ့ပါတယ္... ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ဆက္လက္ရွဴစားပါ... (ရွဳစားျပီးေသာ သူမ်ားလဲ ထပ္ရွဳစားပါ... လင့္ေတာ့မေမးပါနဲ႔.. ကိုယ္ေတာင္ သူမ်ားေဒါင္းလုပ္လုပ္လာတာကို အလကား ၀င္ၾကည့္တာပါ... ဟတ္... ဟတ္)



သံုးသပ္ခ်က္...
(ခုခ်ိန္ကစျပီး Spoiler ေတြစပါေတာ့မယ္... Spoiler မၾကိဳက္သူမ်ား ဆက္မဖတ္ၾကပါရန္...)

ဒီကားကို ၾကည့္ျပီး သဘာ၀ကို လြန္ဆန္ျပီး Clone လုပ္တာဟာ မေကာင္းဘူး လို႔ ျမင္မိတယ္...
အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို အသက္လို႔ မသတ္မွတ္ပဲ Clone လုပ္လို႔ ျဖစ္လာရတဲ့ ေသြးသားနဲ႔ လူေတြကို Product ေတြလို႔ သေဘာထားျပီး သံုးႏွဳန္းထားတာကိုၾကည့္ျပီး အေတာ္ေလး ဂရုဏာသက္မိတယ္...
လူကေန ေမြးထားတဲ့ တကယ့္လူအစစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္... Clone ကေန ျဖစ္လာတဲ့ လူပဲျဖစ္ျဖစ္.. ခံစားတတ္တဲ့ ေသြးသားနဲ႔မို႔ သူတို႔ဟာလဲ လူေတြပဲ... အဲဒိအတြက္ အားလံုးဟာ ကိုယ္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ဖို႔အတြက္ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားၾကတယ္...
လူ႔ေလာကအေၾကာင္း ဘာမွ မသိေသးတဲ့ Clone က အားကိုးတၾကီး သူ႔ Clone ပိုင္ရွင္ဆီသြားေတာ့ သူထင္သလို ျဖစ္မလာပဲ အလိမ္ခံရပံု... ျပီးေတာ့ သူတို႔ ၂ေယာက္ကို ဘယ္သူ အတုအစစ္မွန္းခဲြမရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၂ေယာက္လံုးက အသက္ရွင္ဖို႔ကို ရုံးကန္ၾကပံုက သင္ခန္းစာရစရာေကာင္းတယ္... ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွင္သန္ခ်င္ၾကတာပဲေလ...
ေနာက္ျပီး ေနာက္ဆံုးခန္းနားမွာ သူတို႔ကို လိုက္ဖမ္းေနတဲ့ တပ္ထဲက ကပၸလီၾကီးက မင္းသမီးလက္က အပူနဲ႔ကပ္ျပီး အမွတ္အသားလုပ္ထားတဲ့ အမာရြတ္ကိုေတြ႔ေတာ့ သူ႔ငယ္ဘ၀တုန္းကလို လူကို လူလုိ႔သတ္မွတ္မခံခဲ့ရပဲ အမွတ္အသားလုပ္ခံခဲ့ရတာနဲ႔ သြားကိုယ္ခ်င္းစာမိျပီး သူတို႔ဘက္ပါသြားခဲ့တယ္... ဒါကိုၾကည့္ျပီး ေလာကမွာ လူဆန္ျခင္းဆိုတဲ့ ခံစာခ်က္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ဆိုတာ ရွိသင့္တယ္လို႔ထင္တယ္...

အဲဒိကားမွာ ၾကိဳက္တဲ့ Dialog ေတြရွိတယ္...
မင္းသားက သူ႔ရဲ႕ ၁ဦးတည္းေသာ လူသူငယ္ခ်င္း Mac နဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခန္းမွာ...
Mac က god ဆိုတဲ့ စာလံုးကို စကားမွာေျပာရင္းပါသြားေတာ့..
မင္းသားက "what's God?" လို႔ေမးတယ္...
Mac ျပန္ေျဖပံုက ရီရတယ္... " Well, you know when u want something really bad and u close your eyes and wish for it? God's the guy that ignores you." ဟား.. ဟား...

သူတို႔ ၂ေယာက္ထြက္ေျပးလြတ္လာျပီး Mac ဆီေရာက္လာၾကတယ္...
အဲဒိလူက သူတို႔ဟာ clone ေတြျဖစ္ေၾကာင္းေျပာေတာ့...
မင္းသမီးက သူ႔ ငယ္ဘ၀ကို သူသိေၾကာင္း ျပန္ျငင္းတ့ဲအခါမွာ... မင္းတို႔ဟာ Memory Imprint လုပ္ခံထားရေၾကာင္း Mac က ျပန္ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ သူ႔ကို မင္းသားနဲ႔ မင္းသမီး Clone ၂ေယာက္က စိတ္ပ်က္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ၾကည့္ၾကတယ္... အဲဒိအခါ သူေျပာလိုက္ပံုက...
"Don't look at me like that... At least U have bike.. Wanna trade your rosy memory implants for my shity Childhood, Be my guest"

ေနာက္ျပီး... မင္းသမီးကေမးတယ္..
"Why doesn't Merrick want our owners to know that we are alive?" ဆိုေတာ့...
Mac ရဲ႕ အေျဖက ထိထိမိမိနဲ႔ ရွင္းတယ္... "Just because people wanna eat burger,doesn't mean they wanna meet the cow" .... ဟား.. ဟား.. ရွင္းတယ္ေနာ္..

ဒီကားဟာ ဟိုးအရင္က ရုပ္ရွင္ the Clonus Horror ဆိုတာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းဆင္ပံုခ်င္း တစ္ပံုစံတည္းတူေနတဲ့အတြက္ Copy Right နဲ႔ ညိျပီး တရားစဲြျခင္းခံခဲ့ရေသးတယ္... ၁ million doller ေလွ်ာ္လိုက္ရတယ္ၾကားတယ္... ကုန္က်စားရိတ္ $126 million ျဖစ္ခဲ့ျပီး.. United State Box office မွာ $36 million ပဲရခဲ့တယ္...ဒါေပမဲ့ တစ္ကမာၻလံုးမွာျပသခဲ့ေတာ့ $163 Million ရရွိခဲ့တယ္လို႔သိရတယ္... (source from Wiki)




Monday, October 19, 2009

သူငယ္ခ်င္းသည္ ေလေျပ




ျမစ္လို႔သာေခၚတယ္ ေရငံေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ ေရေသျမစ္ၾကီးကို ေငးေမာရင္း မရည္ရြယ္ပဲ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ရွဳိက္လိုက္မိတယ္... ေၾသာ္ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ... ဒီကိုေရာက္လာကတည္းက အခ်ိန္အခါမရွိပဲ ရြာတတ္တဲ့ ကြက္ၾကားမိုးရယ္... ကမာၻစစ္ျဖစ္ေနသလားလို႔ ထင္ရေလာက္တဲ့ မိုးျခိမ္းသံေတြရယ္... အႏွစ္သာရမရွိတဲ့ ေျမွာက္ပင့္စကားေတြရယ္... မ်က္ႏွာဖုံးေပၚက ခပ္ေပါ့ေပါ့အျပံဳးေတြရယ္... သူဘယ္သူလဲဆိုတာထက္ သူဘာေကာင္လဲ သူ႔ဆီကဘာအက်ိဳးအျမတ္ရနိုင္လဲ ဆိုတဲ့ အၾကည့္ေတြရယ္... အို.. ေနာက္ဆံုး သစၥာရွိပါတယ္ဆိုတဲ့ ပိေတာက္ေတြေတာင္ မိုးရြာျပီးတိုင္း တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ပြင့္ေနၾကေလရဲ႕... ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တာ အေတာ္ၾကာျပီေပါ့... ဟန္ေဆာင္မ်က္နွာဖံုးေတြ တတ္ထားတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြဟာ အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဆာင္ဆုရသြားတဲ့ မင္းသမီးထက္ေတာင္ သရုပ္ေဆာင္ပိုေကာင္းလြန္းေနေတာ့ က်မေ၀ခဲြရခက္ခဲ့တယ္... ဘယ္သူအစစ္လဲ ဘယ္သူအတုလဲလို႔ ေ၀ခဲြရေအာင္ က်မကိုယ္တိုင္ေရာ စစ္ေသးရဲ႕လား...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~~~~~~~

"က်န္းမာရႊင္လန္းပါေစ ဆရာမ"

ဘယ္ေက်ာင္းနဲ႔မွ မတူတဲ့ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သံဟာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားခ်င္းေတြအတြက္ေတာ့ စကား၀ွက္ေလးတစ္ခုလို ကဲြျပားေနေစခဲ့ပါတယ္... ဒီႏွဳတ္ဆက္သံေလးကို ၾကားတာနဲ႔ ဒါငါတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားပဲလို႔ သိသာထင္ရွားေစပါတယ္... ေနာက္ျပီး တျခားေက်ာင္းေတြလို အေတာ္ အညံ့မခဲြပဲ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဒီအတိုင္း ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သူငယ္တန္းက ၁၀ တန္းထိ ၁၁ နွစ္လံုးလံုးျပန္ေတြ႔ခြင့္ရတာလဲ က်မတို႔ေက်ာင္းပဲရွိမယ္ထင္ပါတယ္... ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ စာေပမွာ အားနည္းတဲ့လူနဲ႔ အားေကာင္းတဲ့ သူကို ခဲြထားလိုက္ရင္ အားနည္းသူက နည္းသထက္နည္းလာမွာ စိုးတ့ဲအတြက္ပါ... ဒါေၾကာင့္ ေတာ္တဲ့သူက ညံ့တဲ့သူကို တပါတည္းဆဲြေခၚနိုင္ေစရန္အတြက္ ေရာထားျခင္းျဖစ္မယ္လို႔ က်မထင္ပါတယ္...

ေယာက်ာၤးေလး မိန္းကေလးေရာတဲ့ တစ္ေနကုန္ေက်ာင္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ႏွစ္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ် တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္သိျပီး တကယ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလိုပဲ ရင္းႏွီးမွဳေတြလဲ ပိုခဲ့ၾကပါတယ္... မနက္ ကိုးနာရီ ၁၅ ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းထိုးခ်ိန္မွာ တူတူဘုရားရွိခိုးခဲ့ၾကတယ္... စာသင္ခ်ိန္မွာ တူတူ စာသင္ခဲ့ၾကတယ္... စာေမးခ်ိန္မွာ တူတူရင္ခုန္ခဲ့ၾကတယ္... ထမင္းစားခ်ိန္မွာ တူတူထမင္းစားခဲ့ၾကတယ္... ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၃နာရီ ၁၅ မွာ တူတူ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္.. (ဒီေနရာမွာ တူတူဆိုတာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တူတာကို ေျပာတာျဖစ္ျပီး... တစ္စားပဲြတည္း ထမင္းစားတယ္... တစ္စားပဲြတည္းစာက်က္တယ္... တစ္လမ္းတည္း အိမ္ျပန္တယ္ကို ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ...)

လူေပါင္း ၈၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ က်မတို႔ အတန္းထဲမွာ လူတိုင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးေပါင္းသင္းမေနျဖစ္ခဲ့ပင္မဲ့ ဘယ္သူဟာ ဘယ္လိုအက်င့္ရွိလဲ ဆိုတာ ငယ္ငယ္ထဲက တူတူၾကီးျပင္းလာတဲ့အတြက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စိမ္းတယ္ရယ္လို႔မရွိခဲ့ပါဘူး... က်မတို႔ စာသင္ႏွစ္မွာ က်မတို႔က ထိပ္ဆံုးတန္း ေအခန္းဆိုေပမဲ့... တျခားအတန္းေတြနဲ႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ အျမဲ ဘိတ္ရလို႔ ဆရာမတိုင္းေအာ့ေက်ာလန္အတန္းလဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္... ရန္ျဖစ္ျပီလားေဟ့ဆိုလဲ က်မတို႔အတန္းပဲ... စာေမးပဲြအမွတ္ထြက္လို႔ အမွတ္ေပါင္းေတြ ယွဥ္လိုက္လဲ က်မတို႔အတန္းက အနည္းဆံုးပဲ... ညေနသူမ်ားအတန္းေတြ ေက်ာင္းဆင္းလို႔ တစ္တန္းလံုး ခံုေပၚတက္လက္ေျမွာက္ေနရတယ္ဆိုလဲ က်မတို႔အတန္းပါပဲ... ဒါေပမဲ့ေလ ျပန္စဥ္းစားလိုက္တိုင္း ဒီအတန္းထဲမွာေနခဲ့ရလို႔ က်မဘယ္တုန္းကမွ ေနာင္တမရခဲ့ပါဘူး... ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ရတဲ့ ဒီေက်ာင္းခန္းဟာ က်မအတြက္ေတာ့ အမွတ္ရစရာေတြ အမ်ားၾကီးပဲေပါ့...

ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီအတန္းထဲမွာ မ်က္ႏွာဖံုးေပၚက အျပံဳးေတြမရွိခဲ့ဘူး... မုသားေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ ေျမွာက္ပင့္စကားေတြ မရွိခဲ့ဘူး... ပကတိရိုးသားတဲ့ ခင္မင္မွဳေတြပဲ ရွိခဲ့တယ္... ေအာ္... လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္ကာလ တုန္းကအထိေပါ့...................

~~~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~~~~

Facebook က inbox ထဲမွာ message ေရာက္ေနတာေတြ႔ေတာ့ နည္းနည္းအံ့ၾသသြားတယ္... ဒါနဲ႔ အျမန္ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္မိတယ္... ငယ္ငယ္က အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္း xxxxxx ျဖစ္ေနတယ္... သူက ကိုယ္ပိုင္ website ရွိလို႔ ရွားရွားပါးပါး အဆက္သြယ္ျပန္ရထားတဲ့ ငယ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းေပါ့... ရန္ကုန္က ေဆးေက်ာင္းရသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕နဲ႔ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ေတြ႔ပင္မဲ့ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္မအားၾကတာနဲ႔ အြန္လိုင္းရွိတယ္သာ ၾကည့္ျပီး မခ်က္ျဖစ္ၾကပါဘူး...
ဒီတစ္ခါေတာ့ Message ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းက သူ အဂၤလန္ကိုအျပန္မွာ စကာၤပူကို ၀င္ျပီး ေအ ခန္းက စကာၤပူေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို စုျပီး Gathering ေလးလုပ္မယ္လို႔ေျပာထားတယ္... က်မအျပင္ သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရေနတဲ့ တျခား ေအ ခန္းက ေယာက်ာၤးေလးေတြရွိတယ္တဲ့... က်မလဲ သိတဲ့သူရွိရင္ ေခၚခဲ့ပါတဲ့... ဒါဟာ ၈ႏွစ္အတြင္းမွာ ပထမဆံုး က်မတို႔ ျပန္ဆံုရျခင္းေပါ့....

အဲဒိေန႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရမွာမို႔ အတိုင္းမသိ၀မ္းသာေနမိတယ္... ငယ္ငယ္က အတန္းထဲမွာ စကားေလးလံုးကဲြေအာင္ေတာင္ မေျပာဖူးေပမဲ့ ဘယ္သူက ဘာအက်င့္ရွိတယ္... ဘယ္လိုဆိုတာေတာ့ ေမ့လို႔မရခဲ့ပါဘူး... ျပန္ေတြ႔ရင္ မွတ္မိပါ့မလားလို႔လဲ စိုးရိမ္စိတ္ပိုခဲ့မိပါတယ္... ဖုန္းစကားေျပာၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းထဲက အသံေတြကေတာ့ ဟန္ေဆာင္မွဳကင္းျပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီးရွိလွပါတယ္... ေအ ခန္းက မိန္းကေလး ၂ေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်မနဲ႔ က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ခ်ိန္းျပီး သူတို႔နဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ Raffle city က Starbuck ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေရာက္ေတာ့ ထင္မထားတဲ့ အတန္းေဖာ္ေတြကိုပါ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္... တခ်ိဳ႕လဲ ၀လာတယ္... တခ်ိဳ႕လဲ အရပ္ေတြရွည္လာတယ္... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေျပာင္းလဲတာကေတာ့ အားလံုးရဲ႕ ပကတိရုိးသားတဲ့ အျပံဳးေတြပါပဲ...

အဲဒိေန႔က ထူးထူးျခားျခား စကာၤပူမွာ ေနတာသာ ၾကာတယ္ က်မတစ္ခါမွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္... ပထမဆံုး က်မတို႔ေန႔လည္စာစားရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာၾကတယ္... လတ္တေလာ အေျခအေနေတြကို ေမးၾကတယ္... ငယ္ငယ္ကလို ဘာစာေတြရျပီလဲဆိုတဲ့ topic ကေန ခုေတာ့ ဘာအလုပ္လုပ္ေနလဲ... ဘယ္သူေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်သြားျပီလဲ ဆိုတဲ့ Topic ေတြျဖစ္လာလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အသက္ၾကီးလာျပီဆိုတာေတာ့ သတိထားလိုက္မိေသးတယ္... ေနာက္ေတာ့ explanade ဘက္သြားမယ္ဆိုျပီး တိုက္စီေပၚေရာက္မွ အဂၤလန္သားက Singapore Flyer ၾကီး စီးရေအာင္ဆိုလို႔ အားလံုး စိတ္တူကိုယ္တူ စီးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္... စကာၤပူမွာ ေနေနတဲ့ က်မတို႔အားလံုးကိုေမးၾကည့္ေတာ့ က်မအပါအ၀င္ တစ္ေယာက္မွ မစီးဖူးၾကဘူး... ဒီလိုနဲ႔ Singpore flyer ရဲ႕ ပထမဆံုး အေတြ႔အၾကံဳကို ၈ႏွစ္ၾကာ ကဲြကြာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဖန္တီးျဖစ္ခဲ့တယ္...

ေနာက္... explanade ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တခါမွ ထိုင္မၾကည့္ဖူးတဲ့ အဲဒိက evening Free show ကိုလဲ သူတို႔နဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္... အမွတ္အရဆံုးကေတာ့ တစ္ခါမွ မစီးဖူးတဲ့... စီးဖို႔လဲ စိတ္ကူးမရွိခဲ့ဖူးတဲ့... Singapore River ထဲက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ကို အဂၤလန္သားရဲ႕ ဆႏၵကို ျဖည့္စည္းရင္း အားလံုး တေပ်ာ္တပါးစည္းျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္... စီးၾကည့္ေတာ့လဲ မဆိုးပါဘူး... ေမာ္ေတာ္ထဲက အျမင္ကေတာ့ ခါတိုင္း ျမင္ေနက်ထက္ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ဆန္းပါတယ္... ဘာပဲေျပာေျပာ က်မ ဒီအရာေတြကို တစ္ခါမွမလုပ္ဖူးတာ သူတို႔နဲ႔ အမွတ္တရျဖစ္ဖို႔ တမင္ခ်န္ထားသလိုျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရ ထင္က်န္ေနအံုးေတာ့မွာပါ...

အခ်ိန္မေလာက္တဲ့အတြက္ ဆန္တိုဇာ East Coast လိုက္ပို႔ေပးခ်င္ပင္မဲ့ ဒီမွာတင္ရပ္ျပီး အားလံုး စီးတီးေဟာ ပင္နီဇူလာပလာဇာေရွ႕မွာ လမ္းခဲြခဲ့ၾကတယ္... ထမင္းဘယ္မွာစားမလဲ တိုင္ပင္ေနတာနဲ႔တင္ အဂၤလန္က သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ goodbye မေျပာနုိင္ခဲ့ဘူး... ဒါလဲေကာင္းပါတယ္... Goodbye ဆိုျပီး ႏွဳတ္ဆက္လိုက္လို႔ ေနာက္ျပန္မေတြ႔မဲ့သူေတြမွ မဟုတ္တာ... ဒီလိုပဲ ယံုၾကည္ထားတယ္... က်မတို႔ အမွတ္ရေနသ၍ အျမဲနီးစပ္ေနမဲ့ ပတ္သတ္မွဳတစ္ခုပဲမဟုတ္လား...

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္... ကိုယ့္ဆိုင္ရာ ကိုယ္ျပန္သြားၾကပင္မဲ့... လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ႏွစ္ကလို အဆက္သြယ္ မျပတ္ရေလေအာင္ Facebook မွာ က်မတို႔ အတန္းအတြက္ သီးသန္႔ Group ေလးတစ္ခုဖဲြ႕ျပီး နိုင္ငံေပါင္းစံုမွာေရာက္ေနတဲ့ ေအခန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ စံုစည္းရာေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးခဲ့တယ္... Facebook ေက်းဇူးေၾကာင့္ပဲ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ အဆက္သြယ္ျပတ္ေနခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ အဆက္သြယ္ျပန္ရခဲ့တယ္... ခုဆို မန္ဘာ ၃၄ ေယာက္ရွိတဲ့ က်မတို႔ အဖဲြ႔ေလးဟာ အေတာ္ေလးစိုေျပေနေလရဲ႕... ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ ဖြင့္ထားတဲ့ က်မရဲ႕ မေဗဒါဘေလာ့ေလးကိုလဲ ခုဆို အားလံုးသိကုန္ၾကေလရဲ႕... စကာၤပူေရာက္ ေအတန္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတာ့ ခဏခဏေတြ႔ျဖစ္ေသးေလရဲ႕...

~~~~~~~~~~~ ။ ~~~~~~~~~

ေရငံေတြျပည့္ေနတဲ့ ေရေသစကာၤပူျမစ္ၾကီးကို ေငးၾကည့္ရင္း က်မမ်က္နွာေပၚ အျပံဳး တစ္ခ်က္ပြင့္သြားခဲ့တယ္... ေဘးလူေတြ မျမင္ေအာင္ အျမန္ျပန္သိမ္းလိုက္ပင္မဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေပ့ါပါးလန္းဆန္းေနတယ္... သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကား လူမွဳေရးဆိုတာအတြက္ က်မလဲ လိုက္သရုပ္ေဆာင္ေနရပင္မဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳရွိလာတယ္... အရင္က ငါမ်ားတစ္ခုခုမွားေနလို႔ လူေတြကငါ့ကို အစစ္အမွန္မဆက္ဆံၾကတာလားဆိုျပီး ေလာကၾကီးနဲ႔ အံေခ်ာ္ေနခဲ့ပင္မဲ့... ဒီငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔တိုင္းေတာ့ က်မအစစ္ကို က်မရွာေတြ႔ခဲ့တယ္...
၈ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ပင္မဲ့ က်မကို မွတ္မိေပးေနတဲ့ အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ခ်င္တယ္...

တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ေလေျပလိုပါပဲ... ေလကို အျမဲရွဴသြင္းေနခ်ိန္မွာ သတိမထားမိခဲ့ပင္မဲ့ ေလမရွိေတာ့တဲ့အခါမွ အသက္ဆက္ရွင္သန္နိုင္စြမ္းမရွိသလိုပါပဲ... ငယ္ငယ္က သူတို႔နဲ႔ တူတူရွိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးမထားမိပင္မဲ့ သူတို႔နဲ႔ ေ၀းခဲ့ျပီး ဘ၀လမ္းကို တစ္ေယာက္ထဲ ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ တည္ရွိမွဳဟာ အဖိုးမျဖတ္နိုင္ဘူးဆိုတာကို က်မ စတင္ သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ၂၀၀၉ ခုနွစ္ စက္တင္ဘာ ၆ ရက္ေန႔ဟာ အမွတ္ရစရာေန႔ေလးတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္...

(Friends are like the air. You didn't notice when they are around but you can't live without them. So Value every moment and enjoy when you are with your friends. Grab every chances to meet with them)

P.S မမယ္ကိုး အၾကံေပးခ်က္အရ သူငယ္ခ်င္းသည္ေလေျပ လို႔ ပိုစ့္ေလးကို နာမည္တတ္ေပးလိုက္ပါတယ္...

Wednesday, October 07, 2009

ခ်စ္တယ္ မီးရယ္...

ခုတစ္ေလာ ဘာျဖစ္လို႔မွန္းေတာ့မသိဘူး ဒီ "(လွ်ပ္စစ္)မီး" နဲ႔ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ ခဏ ခဏၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္ေလးေတြရွိတယ္... ဒီလိုၾကံဳရၾကားရေတာ့ ရီလဲရီခ်င္တယ္... ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားမိေတာ့လဲ ဂရုဏာသက္မိတယ္... အားတံု႔ အားနာျဖစ္မိတယ္... ေျပာျပရအံုးမယ္... အေၾကာင္းက ဒီလို...

ဒီေန႔ အိမ္ကို ရန္ကုန္က ဧည့္သည္လင္မယား ၂ေယာက္ ေရာက္လာတယ္... အိမ္မွာ တည္းမွာဆိုေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းက ဆင္းတာနဲ႔ အိမ္ကို ေရာက္လာတာေပါ့... မိန္းမကေတာ့ စကာၤပူကို တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးဘူး... ေယာက်ာၤးကေတာ့ ဒီမွာအလုပ္လုပ္ဖူးတယ္တဲ့... သူတို႔ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္ကလဲ ညဘက္အလုပ္လုပ္ရေတာ့ ေန႔ဘက္အိပ္ရတယ္ေလ... ေန႔ဘက္အိပ္ေတာ့ အခန္းေတြကို ေနေရာင္မ၀င္ေအာင္ ျပတင္းေပါက္ေတြပိတ္ လိုက္ကာေတြခ်ျပီးအိပ္ေနတာေပါ့... ဒါနဲ႔ သူတို႔လာေတာ့ တံခါးဖြင့္ေပး ေနရာထိုင္ခင္းေပးျပီး စကားေျပာေနတုန္းရွိေသးတယ္...
အဲဒိ အမ်ိဳးသမီးက ရုတ္တရက္ တစ္ခုထေမးလိုက္တာ က်မအေတာ္ေၾကာင္သြားတယ္...
"သမီး... မီးလာလား?" တဲ့...
က်မ အခုလိုေမးခံလိုက္ရေတာ့ ဘာေတာင္ ျပန္ေျဖရမွန္းမသိျဖစ္သြားတယ္... ဘာကို ေမးတာမွန္းလဲ က်မ ခ်က္ခ်င္းမသိဘူး...
ဒါနဲ႔ က်မလဲ.. "ရွင္???... ဒီအိမ္??... စကာၤပူကို ေျပာတာလား?" လို႔ ေျပာေတာ့ ...
ဟုတ္တယ္တဲ့... က်မလဲ တအံ့တၾသျဖစ္ေနတဲ့ပံုနဲ႔ပဲ ေၾကာင္စီစီျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္... တကယ္ပါ အဲလိုမ်ိဳး တစ္ခါမွ အေမးမခံခဲ့ရဖူးေတာ့ ခဏတာမွ် ေၾကာင္သြားတာပါ... "ဟုတ္ကဲ့.. မီးလာပါတယ္" လို႔ေျပာျပီး.. ပန္ကာေတြဖြင့္.. ျပတင္းေပါက္ေတြဖြင့္ ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေပးလိုက္ရတယ္.... ကဲ... ၾကည့္ရတာ.. ျမန္မာျပည္သူေတြ စိတ္ထဲမွာ မီးဆိုတာ လာစရာမဟုတ္ဘူးလို႔ အရုိးစဲြေနပံုရပါတယ္...

ဒီ မီး နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ေလာက္ကလဲ အလုပ္ထဲက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာၾကေတာ့... သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ျမန္မာျပည္မွာ ကေလးျပန္ေမြးတယ္တဲ့... ကေလးက သူတို႔ကို အက်ိဳးေပးတယ္တဲ့... ကေလးေမြးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၁ပတ္လံုး မီးလာတယ္တဲ့... ေရာ.......... ဒြတ္ခ...
ဒါဆိုရင္ က်မကို ေမြးခဲ့တုန္းကလဲ က်မမိဘေတြတင္မကဘူး တစ္နိုင္ငံလံုးကို အေတာ္အက်ိဳးေပးခဲ့တာပဲေနာ္ (အဲဒိေခတ္တုန္းက ေရမွန္ မီးမွန္ေသးတယ္ေလ)... အဟတ္ဟတ္...
အရင္က ကေလးေမြးတဲ့အခ်ိန္ ထီေပါက္တာတို႔ လုပ္ငန္းေတြအဆင္ေျပျပီး ေငြရႊင္တာတို႔ဆိုမွ ဒီကေလးက အက်ိဳးေပးလိုက္တာလို႔ ေျပာၾကေလ့ရွိတာပါ... ခုေတာ့ မီး ၁ပတ္လာတာ ကေလးအက်ိဳးေပးတယ္ဆုိတာနဲ႔ ခိုင္းႏွဳိင္းေျပာေနရတယ္ဆိုေတာ့ မီးလာတယ္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္မွာ miracle ျဖစ္သလုိျဖစ္ေနျပီထင္တယ္....

ဒီလိုနဲ႔ ဒီေန႔ အိမ္မွာအတူေနတဲ့ အခန္းေဖာ္နဲ႔ အဲဒိ မီးအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ သူကလဲ သူ႔အျဖစ္ေလးတစ္ခုကို ေျပာျပတယ္... သူစကာၤပူေရာက္စက အခန္းထဲမွာ မီးဖြင့္ဖို႔ေမ့ျပီး အေမွာင္ထဲမွာေနေနမိတယ္... ေမွာင္လိုက္တာလို႔ စိတ္ထဲမွာထင္ေတာ့လဲ ဦးေႏွာက္က သူ႔အလိုလို အသိေပးတာက... မီးပ်က္ေနတာ ျဖစ္မွာေပါ့တဲ့... ဒီလိုနဲ႔ အေမွာင္ထဲမွာ အတန္ၾကာေနလိုက္ေသးတယ္ဆိုပဲ... ေနာက္မွ စကာၤပူမွာ မီးမွ မပ်က္တာဆိုျပီး သတိရသြားေတာ့မွပဲ မီးဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့တယ္တဲ့... အဟုတ္... ျဖစ္ရပ္မွန္ေနာ္... မထူးဆန္းဘူးလား...

အမွန္ေတာ့ က်မတို႔ေတြ အခြန္အခေတြေပးေနသ၍ မီးဆိုတာ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ ၂၄နာရီ လာေနသင့္တာပါ... ခုေတာ့ အားလံုးရဲ႕အေတြးထဲမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မီး ၂၄ နာရီမလာတာကို အရင္လိုေတာင္ ညီးျငဴစရာလို႔မထင္ေတာ့ပဲ တစ္ရက္မွာ ၆ နာရီျပည့္ေအာင္လာရင္ကိုပဲ ေက်နပ္ျပီး ေက်းဇူးေတြတင္လို႔... တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားမိတယ္... ဘုရားေဟာတဲ့ ေရာင့္ရဲတင္းတိန္ မဂၤလာဆိုတာ ဒါမ်ိဳးအတြက္ထားသင့္သလားလို႔...

ျမန္မာျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မီးမလာတာကို အဆန္းမဟုတ္ေတာ့သလို... မီးဆိုတာ လာစရာမဟုတ္ေတာ့သလိုေတာင္ အရိုးစဲြေနတာလဲ မေျပာနဲ႔... ဒီေန႔ပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ Youtube ကေန ဟိုးအရင္က နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ "သရဲေလးေကာင္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္" ဆိုတဲ့ ျပဇာတ္ေလးကို သြားၾကည့္မိေတာ့... အဲဒိတုန္းကတည္းက မီးမလာ ေရမရတာကို ဟာသေတြထဲမွာ ထည့္ေျပာထားတယ္... အဲဒိျပဇာတ္က ဘယ္ႏွခုႏွစ္က ဟာလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး... ဒါေပသိ လြင္မိုးဆိုတာလဲ ငယ္ငယ္ေလး... ေမသဥၹာဦးဆို ခု အေမခန္းေတြပဲရိုက္ေနရျပီ... အရိုင္း ကင္းေကာင္ ငွက္ေပ်ာ္ေၾကာ္ ဖိုးျဖဴ ကုသိုလ္ အားလံု အခုနဲ႔ ယွဥ္ရင္ အေတာ္ငယ္ေသးတယ္... ဦးသန္းေဖေလးၾကီးဆိုရင္ ဆံုးသြားတာေတာင္ အေတာ္ၾကာေပါ့... သခၤါရသေဘာတရားၾကီးက မီးမလာျခင္းဆိုတဲ့ အေၾကာင္းတရားၾကီးကိုေတာ့ အန္မတုႏိုင္ဘူးထင္ပါ့...

ဟို လြန္ခဲ့တဲ့ ဘယ္ႏွႏွစ္ကလဲေတာ့မသိဘူး... စကၤာပူမွာ ျပည္သူေတြကို အသိေပးမေၾကျငာထားပဲ ၅မိနစ္ေလာက္ ညလယ္ေလာက္မွာ မီးပ်က္ေတာက္သြားခဲ့ဖူးေသးတယ္... အဲဒိတုန္းက ေနာက္ေန႔ မနက္က် ေရာက္လာတဲ့ ကြန္ပလိမ္းေတြကို စကာၤပူ အစိုးရ အေတာ္ေျဖရွင္းလိုက္ရတယ္ဆိုပဲ... မီးပ်က္ေတာက္မွဳေၾကာင့္ ၂၄နာရီအလုပ္လုပ္တဲ့ စက္ရုံေတြက စက္ေတြလဲ ပိတ္သြားျပီး ဘယ္စက္ရံုကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ အရွဳံးေပၚသြားပါတယ္... ထြက္ကုန္ေတြ ေနာက္က်ကုန္ပါတယ္ဆိုျပီး ေနာက္ေန႔ သတင္းစာေတြထဲပါလာျပီး အေတာ္ေလး ရုတ္ရုတ္သဲသဲျဖစ္သြားေသး...

ခုလဲ ဒီပိုစ့္ကိုေရးတာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွေတာ့ မရွိပါဘူး... ခုတစ္ေလာ အဲဒိ မီးနဲ႔ ပတ္သတ္တာေလးေတြက ၾကံဳၾကိဳက္ေနေတာ့ ခံစားရတာေလးကို အခ်ဥ္ထေဖာက္လိုက္တာပါ...

တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတာေလးေတြက တန္ဖိုးထားစရာပါလားလို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတယ္... က်မလဲ လွ်ပ္စစ္မီးရဲ႕ တန္ဖိုးေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာၾကာပါျပီ... အင္တာနက္ ေနွးရင္ service provider ေတြကို ၾကိမ္ဆဲရတာနဲ႔... ဖုန္းေဘလ္ ကိုယ့္ဘာသာကို ေဆာင္တာေနာက္က်လို႔ outgoing ေလး ျဖတ္ခံရရင္ပဲ ခ်က္ခ်င္းေဘလ္ေဆာင္ျပီး ၅ မိနစ္အတြင္း ဖုန္းျပန္မရရင္ customer service ကို ေခၚျပီးေကာရတာနဲ႔... တကယ္ေတာ့ စကာၤပူနိုင္ငံေလး ေသးတာ... အလုပ္ပင္ပန္းတာ... မနက္ဆိုရင္ အသုတ္မစားရတာ... ေရႊတိဂံုဘုရားၾကီး မရွိတာကို ျငီးတြားေနမဲ့အစား... ရွိတာေလးေတြကိုပဲ တန္ဖိုးထားတတ္ျပီး ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္ေနရင္ က်မရဲ႕ဘ၀ဟာ ေက်နပ္စရာပါပဲလား...

ခ်စ္တယ္ မီးရယ္...

photo credits to http://exploreankit.files.wordpress.com/2007/05/lightbulb1.jpg