Sunday, November 30, 2008

ဆုေတာင္း

ကုသိုလ္တူတူျပဳဖူးရင္..
ေရစက္ဆံုတယ္တဲ့...
ဒါဆို အတူျပဳဖူးတ့ဲ ကုသိုလ္ေတြအားလံုး..
နင္ယူသြားပါ..
ဘ၀ဆက္တိုင္းျပန္မဆံုပါရေစနဲ႔...

ျပဳသူအသစ္..
ျဖစ္သူအေဟာင္းလို႔ ၾကားဖူးတယ္..
နင္ျပဳခဲ့သမွ်ကို ငါေက်ေအးတယ္..
ေနာက္ထပ္မဆံုေတြ႔ပါရေစန႔ဲ...

ဒီေလာက္ေတာင္မုန္းလားတဲ့...
လူေတြကေမးတယ္...
မမုန္းပါဘူး..
မုန္းရေလာက္ေအာင္ေတာင္...
စိတ္ထဲမွာ မထားခ်င္ေတာ့ဘူး..
ငါ့ဘ၀ထဲက အျပီးတိုင္ထြက္သြားေပးပါေတာ့.....

ငါ့ဆုေတာင္းေတြျပည့္တဲ့တေန႔...
အခ်စ္ဆိုတာကို ငါထပ္ယံုခ်င္ေသးတယ္...


Wednesday, November 26, 2008

ေဗဒါနဲ႔ Expired (သို႔) စကာၤပူေရာက္အလဲြမ်ား (၄)

"မေဗဒါေရ.. အလဲြေတြေရးပါအံုး"..
"အလဲြေတြကရီရတယ္" လို႔.. ဂ်ီေတာ့ကတစ္မ်ိဳး လူခ်င္းတစ္ဖံုနဲ႔ေတာင္းဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ေရာ..
ကြန္မန္႔နဲ႔တစ္မ်ိဳး.. ဆီပံုးမွာတစ္ခါ.. ေအာ္ျပီး.. ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြအတြက္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၀မ္နည္းစရာ အလဲြေလးကိုေျပာျပခ်င္ပါတယ္.. အဲဒိတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းခဲ့ရတာပါ... ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းဘ၀ကသင္သြားတာတယ္ပဲေျပာရမလား.. ခံႏုိင္ရည္ရွိသြားတယ္ပဲေျပာရမလား.. အေရထူသြားတယ္ပဲေျပာရမလား.. စလံုးရဲ႕lifestyle ကို သေဘာေပါက္သြားတယ္ပဲေျပာရမလား... ခုစဥ္းစားေတာ့လဲ ဘာမွေရးၾကီးခြင္က်ယ္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး....

အလုပ္၀င္ခါစ အျဖစ္အပ်က္အေသးေလးေတြေပါ့.. ဒီလိုပါ..
မေဗဒါစကာၤပူကိုေရာက္ေတာ့ ၁၈ႏွစ္မျပည့္ေသးပါဘူး.. ၃လေလာက္လိုပါေသးတယ္.. ဒီေတာ့ တရား၀င္အလုပ္လုပ္လို႔ရတဲ့ အသက္မဟုတ္ေသးေတာ့ အိမ္ထဲမွာပဲ ေအာင္းေနခဲ့ပါတယ္.. အျပင္သြားခ်င္လဲ ကိုယ့္အစ္မလိုက္ပို႔မွထြက္ပါတယ္.. စလံုးေတြေျပာတဲ့ တရုတ္သံေရာေရာ Singlish ဆိုတာၾကီးကိုလဲ ျပည့္ျပည့္၀၀နားမလည္သလို.. ကိုယ္တိုင္လဲလိုက္မေျပာတတ္ပါဘူး...

ဒီလိုနဲ႔ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ျပီး ၁ပတ္ေနတာနဲ႔ ခ်စ္လွစြာေသာမမက ညီမေလးကို 7-11 စတိုးဆိုင္မွာ အလုပ္သြင္းေပးပါေလေရာ.. အလုပ္ရွင္က က်မေမြးေန႔ကို ေတြ႔ေတာ့ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ျပီးတာနဲ႔ အလုပ္လာလုပ္လို႔ အံ့ေတာင္ၾသေနေသးတယ္.. အဲဒီလို အလုပ္လုပ္ဖို႔ေစာင့္ေနတာ...
အလုပ္၀င္ခါစမွာေတာ့ ဘယ္လိုပစၥည္းကို scan ဖတ္တယ္.. ပိုက္ဆံုဘယ္လိုအမ္းတယ္.. အဲဒါကိုပဲ ျမန္ျမန္နဲ႔မွန္မွန္ျဖစ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ရတာေပါ့.. ျမန္မာျပည္မွာလဲ အေၾကြကိုင္ေလ့မရွိေတာ့ အဲဒိအေၾကြတြက္ရတာကို ေတာ္ေတာ္က်င့္ယူခဲ့ရတယ္.. ေနာက္ျပီး ေဆးလိပ္ေပါင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေဆးလိပ္အရသာေပါင္းမ်ိဳးစံုကိုလဲ ေတာ္ေတာ္ကြ်မ္းက်င္သြားတယ္.. ျပီးေတာ့ ဖုန္ကဒ္ေပါင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ မိတ္ဆက္ရတယ္..

အဲ.. ျပီးေတာ့ ၀ယ္သူက ဟိုပစၥည္းဘယ္နားထားလဲ.. ဒီပစၥည္းဘယ္နားထားလဲကလဲ.. အဂၤလိပ္လိုတစ္မ်ိဳး.. တရုတ္လိုတစ္ဖံု.. လာေမးခံရပါတယ္.. မ်ားေသာအားျဖင့္.. "Where is the eight (အိတ္ခ္)" လို႔လာလာေမးၾကပါတယ္.. က်မလဲ အဲဒါဘာကိုေမးမွန္းမသိပါဘူး.. ေဘးကလူကိုပဲ လက္တို႔တို႔ျပီးေခၚေပးလိုက္ပါတယ္.. ေနာက္ပိုင္း ေစ်းေရာင္းတာနဲနဲနပ္လာေတာ့.. က်မ မသိတဲ့ ပစၥည္းလာေမးရင္.. မရွိေတာ့ဘူး.. ကုန္သြားျပီလို႔ပဲေျပာလႊတ္လိုက္ပါတယ္.. အဲလိုေတာ္တာ.. သေဠးသိရင္ေတာ့.. မလြယ္ဘူး..

တစ္ေန႔ က်မတစ္ေယာက္ထဲရွိတုံး မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္က အဲဒိ.. (အိတ္ခ္) ဆိုတာၾကီးကိုထပ္လာေမးပါတယ္.. က်မလဲ ထံုးစံအတိုင္း.. ကုန္သြားျပီ.. ရွိေတာ့ဘူးလို႔ေျပာလိုက္ပါတယ္.. ဒါနဲ႔ အဲမိန္းမၾကီးက တျခားပစၥည္းရွာရင္းနဲ႔ အဲဒိသူလိုခ်င္တဲ့ (အိတ္ခ္)ဆိုတာၾကီးကိုေတြ႔ေတာ့.. က်မဆီယူလာျပီး ျပပါတယ္ "ဒီမွာ.. ဒါ အိတ္ခ္မဟုတ္လို႔ဘာရမွာလဲ.. နင္ေနရာထားမွားတာလား"တဲ့.. သူေျပာတဲ့ ပစၥည္းကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့... ၾကက္ဥေတြျဖစ္ေနတယ္.. က်မငယ္ငယ္ကသင္ဖူးခဲ့တာ.. "egg = အက္ခ္" ပါ... သူတို႔စလံုးေတြက အိတ္ခ္လို႔ေခၚၾကသတဲ့.. ခုထိဘာက အမွန္မွန္းေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ ဒီမွာ အက္ခ္လို႔ေျပာရင္နားမလည္က်တဲ့ အတြက္.. က်မလဲ လိုက္ အိတ္ခ္လိုက္ရပါျပီ... အက္ခ္လို႔ေျပာရင္ပဲ က်မတို႔ျမန္မာေတြက ငါးပိသံနဲ႔ ေျပာတယ္.. သူတို႔ေျပာတာမွ အမွန္လို႔ေျပာခံရပါတယ္..

ေျပာခ်င္တဲ့ ၀မ္းနည္းအလဲြက ဒါမဟုတ္ပါဘူး.. ခုမွလာမွာပါ...
မေဗဒါရဲ႕ ျဖစ္သလိုစားစရာဆိုတဲ့ ပိုစ့္မွာေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း.. အဲဒိအခ်ိန္တုန္းက ကပ္ေစးနဲတာေရာ.. အိမ္လဲပိုက္ဆံမေတာင္းခ်င္ေတာ့ ပ်က္တုန္း လက္တုန္း ၂၃ေလာက္ဆိုရင္ ေဘးဆိုင္က ေပါင္မုန္႔ေလာက္နဲ႔ပဲ ၂ပါးသြားခဲ့ပါတယ္.. တစ္ေန႔မန္ေနဂ်ာက က်မကို နင္စားခ်င္ရင္ ေရခဲေသတၱာထဲက expired fast food ေတြစားလို႔ရတယ္တဲ့.. ဒီေန႔ပဲ expire ျဖစ္သြားတာတဲ့.. အဲဒိမုန္႔ေတြက expired ျဖစ္ျပီး ၂ရက္အတြင္းထိ စားလို႔ရေသးတယ္တဲ့.. အဲလိုေျပာေတာ့ က်မက အမွန္ေတာ့ မစားခ်င္ပါဘူး.. ဒါေပမဲ့ မန္ေနဂ်ာက ေကြ်းေနေတာ့ မစားဖူးလဲ မေျပာရဲပါဘူး.. ဆိုင္က တျခားလူေတြအကုန္လဲ အဲဒါပဲ စားၾကတယ္..

ဒါနဲ႔ က်မဘရိတ္ခ်ိန္မွာ အဲဒိထဲက Pasta ထုတ္ေလးကိုယူျပီး ရုံးခန္းထဲမွာ သြားစားတာေပါ့...
Pasta က ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ခ်က္ထားတာပါ.. ခ်ဥ္စုတ္စုတ္အရသာေလးေပါ့... ျပီေတာ့ အဲဒိ Fast food ဆိုတာမ်ိဳးက ေပါ့ရႊတ္ရႊတ္ ဖြယ္တယ္တယ္ အရသာေတြေလ... တစ္ခါမွလဲ မစားဖူးေတာ့.. အဲလို အရသာမွန္းဘယ္သိမလဲ... သိတာတစ္ခုပဲရွိတယ္.. ဒီမုန္႔ေတြက expired ေတြဆိုတာပဲ....

ဒီလိုနဲ႔ အဲဒိ ခ်ဥ္စုပ္စုပ္ခရမ္းခ်ဥ္သီး Pasta ကို တစ္လုတ္စားၾကည့္ေတာ့ မေဗဒါ ဘယ္လိုမွမၾကိဳက္ပါဘူး.. စိတ္ကျဖစ္ေနလို႔လဲ ပါမွာပါ...
အဲဒိတစ္လုတ္ကို သြင္းလိုက္တိုင္း.. ျမန္မာျပည္မွာ ထမင္းပဲြေရွ႕ေရာက္စားခဲ့ရတဲ့ဘ၀ေလး.. ကိုယ္မၾကိဳက္ရင္ေတာင္ ဂ်ီးမ်ားျပီး.. မစားဘူး.. ဘာညာနဲ႔ ဗိုလ္က်ခဲ့တဲ့ဘ၀ေလးကို သြားသတိရမိတယ္.. အဲလိုသတိရမိေတာ့ မေဗဒါလဲ တလုတ္သြင္းလိုက္တိုင္း.. မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်မိတယ္.. ျမန္မာျပည္မွာ မိဘက ကိုယ့္အတြက္ ဆီဦးေထာပတ္ပဲ ေကြ်းတာ.. ဒီနိုင္ငံေရာက္မွ expire မုန္႔ကိုစားေနရပါလားဆိုျပီး.. ရင္ထဲမွာစို႔နင့္ေနမိတယ္... ပါးစပ္မွာ ေခါက္ဆဲြတန္းလန္းနဲ႔ကို ဆက္မျမိဳခ်နိုင္ေတာ့ဘူး.. ေလာကမွာ ကိုယ့္ေလာက္သနားစရာေကာင္းတာ ဘယ္သူမွမရွိဘူးလို႔ အဲဒိအခ်ိန္မွာထင္မိတယ္...

ဟဲ.. ဟဲ.. သနားသြားၾကျပီလား.. အဲဒိ ပထမဆံုးအခ်ိန္ကေတာ့ အဲလိုတကယ္ကို ျဖစ္ခဲ့တာ.. ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့.. expire မုန္႔ေတြက Pasta.. Burger.. Pizza အဲလိုမ်ိဳးေတြက်န္တာေလ.. Pasta ကေတာ့ မိတ္ဆက္မွာတင္ အ၀င္မေကာင္းခဲ့ေတာ့ ဘယ္လိုမွမၾကိဳက္ခဲ့ဘူး.. Burger တို႔.. Pizza တို႔ေတာ့ ၾကိဳက္တယ္.. မုန္႔ေတြမ်ား expire ရက္နီးလာျပီဆို ေရခဲေသတၱာနားသြားျပီး မုန္႔ေတြစီရင္ အဲဒိမုန္႔ေလးေတြကို ေနာက္နားေလးမွာ ဖြက္ထားတာေပါ့... ဒါမွ ၀ယ္သူက မျမင္လို႔ expire ျဖစ္ရင္ အီေဖကိုတို႔ အတြက္ က်န္မွာေလ... လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ စလံုးေတြလဲ ဒီအတိုင္းပဲ.. expire မုန္႔က ေန႔လည္ ၁၂နာရီေက်ာ္တာနဲ႔ သိမ္းလိုက္လို႔ရျပီေလ.. ၁မိနစ္ေက်ာ္တာနဲ႔ သိမ္းဖို႔ အိတ္နဲ႔ကိုေစာင့္ေနတာ.. က်မၾကိဳက္တဲ့ burger မ်ား ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွ ၀ယ္ခံလိုက္ရရင္.. ၀ယ္သူကို ေစတနာထားလြန္းလို႔.. ဒါက expire ျဖစ္ခါနီးျပီေနာ္... အိုေကရဲ႕လားလို႔ ေသခ်ာေျပာျပီးမွကိုေရာင္းတာ.. သူတို႔ က ပိုက္ဆံေပး၀ယ္ရတာေလ.. အသစ္ပဲ စားသင့္တာေပါ့.. ကိုယ္တို႕ကေတာ့ အလကားစားရတာဆိုေတာ့.. ဒါမ်ိဳးစားနိုင္တာေပါ့.. ဟဲ.. ဟဲ.. ဘ၀က သင္ေပးလိုက္တာေတြေလ.. မိဘေမတၱာေတြ အိမ္ထမင္း အိမ္ဟင္းေတြကို တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္သြားေလရဲ႕.....................

Sunday, November 23, 2008

ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ Day 2

စကားေျပာသံေတြၾကားေတာ့ မ်က္လံုးမပြင့္တပြင့္နဲ႔ က်မဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္.. ေဝေဝဝါးဝါး အျမင္အာရုံၾကားမွာ.. သူမဟိုသြားလိုက္ ဒီသြားလုိက္လုပ္ေနတယ္.. သူမအေဒၚကေတာ့ မွန္တင္ခံုေရွ႕မွာ လိမ္းျခယ္ေနတယ္.. မီးဖုိေခ်ာင္နဲ႔ ဧည့္ခန္းကတဲြရက္ဆိုေတာ့.. အဲဒိကေန သူမအေမရဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္သံနဲ႔အတူ.. သူမကို စကားလွမ္းေျပာေနတဲ့အသံၾကားေနရတယ္.. သူတို႔ တစ္အိမ္လံုးနိုးေနျပီ.. ဂ်ပန္နိုင္ငံဆိုေတာ့ အိမ္ေတြက က်င္းတယ္ေလ.. က်မလဲ အားနာနာနဲ႔ပဲထလိုက္မိတယ္.. ဧည့္သည္က ေနာက္ဆံုးမွနိုးေတာ့ က်မနည္းနည္းအားနာမိတယ္.. သူမနဲ႔ခင္မင္ခဲ့တဲ့ ၁၉၉၂ ခုနွစ္ကေန ၂ဝဝ၈ေရာက္မွ သူမေမေမကို က်မပထမဆံုးေတြ႔ဖူးမွာျဖစ္လို႔ က်မစိတ္ေတြလွဳပ္ရွားေနမိခဲ့တာ ဒီခရီးကို စတင္စီစဥ္ကတည္းကပါ.. က်မအေတြးထဲမွာ သူမေမေမက က်မကိုသူ႔သမီးရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ႏွစ္သက္ပါ့မလား.. က်မအေနအထိုင္ကိုသေဘာက်ပါ့မလား.. သူမေဖေဖက က်မနဲ႔ဆို သူမကိုစိတ္ခ်သလို သူမေမေမကေရာ က်မနဲ႔ စိတ္ခ်ပါ့မလား.. အေတြးေပါင္းစံုနဲ႔အတူ.. က်မ ဧည့္ခန္းထဲထြက္လိုက္တယ္.. သူမေမေမက အျပံဳးနဲ႔ဆီးၾကိဳနွဳတ္ဆက္တယ္.. က်မတို႔စားဖို႔မနက္စာျပင္ဆင္ေနတယ္... က်မလဲရီျပနွဳတ္ဆက္.. မ်က္နွာသစ္သန္႔စင္ျပီး.. စလံုးကပါလာတဲ့လက္ေဆာင္ေတြ.. ထုတ္ေပးလိုက္တယ္... သူမေမေမလဲ သူမေဖေဖလိုပဲ သေဘာေကာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ.. စီစဥ္ထားတဲ့မုန္႔ေတြမ်ားမွမ်ား.. အတင္းစားခိုင္းတာ.. အားနာနာနဲ႔ အကုန္စားျပစ္ခဲ့ပါတယ္.. မစားရင္ ေစတနာေစာ္ကားသလိုျဖစ္မွာစိုးလို႔.. ေနာက္.. သူမက အလုပ္မသြားခင္.. နင္ဒီေန႔ ငါ့အေမနဲ႔ သြားတဲ့.. ကမကုရာ ဘုရားကိုလိုက္ပို႔ေပးလိမ့္မယ္တဲ့.. ငါ့အေမဒီေန႔ အလုပ္ေန႔ဝက္နားတယ္တဲ့.. ေၾကာက္လဲေၾကာက္အားလဲနာမိတယ္... က်မရွိေနလို႔ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ အခ်ိန္ဇယားေတြကို ေနရာဝင္ယူျပီး မေႏွာင့္ယွက္ခ်င္ဘူး.. ဒါေပမဲ့ သူ႔အေမက တကယ္အားတယ္.. လိုက္ပို႔ေပးမယ္ဆိုေတာ့လဲ က်မသိပ္မျငင္းေတာ့ဘူး.. ပထမဆံုးအၾကိမ္ဆိုေတာ့လဲ က်မ မသြားတတ္ခင္အေဖာ္လိုတာအမွန္ပင္....
မနက္စာစားျပီးေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဒၚ အလုပ္ထြက္သြားၾကျပီး.. က်မလဲ ေရမိုးခ်ိဳး ျပင္ဆင္ျပီး အန္တီနဲ႔အတူ "တဘတ" (TABATA) ဘူတာကိုေလွ်ာက္ျပီးရထားစီးဖို႔ထြက္ခဲ့တယ္.. အိမ္ေအာက္ဆင္းလိုက္တာနဲ႔ မ်က္လံုးထဲ တစ္ခုခုရွဳတ္ေနသလိုခံစားလိုက္ရတယ္.. မေန႔ညက ဘူတာက အိမ္ကို အထုတ္ေတြနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ထဲက စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုရွဳတ္ေနတာ.. ဒါေပမဲ့ ခုမနက္က်မွ က်မအေျဖကိုသိေတာ့တယ္... လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ၾကိဳးေတြ.. ဓာတ္တိုင္တစ္တိုင္နဲ႔တစ္တိုင္ ျမန္မာျပည္ကလို ဓာတ္ၾကိဳးဓာတ္တို္င္ေတြရွိတယ္.. စကာၤပူမွာအေနမ်ားျပီး ဓာတ္ၾကိဳးေတြကို ျမင္ေလ့မရွိတဲ့ က်မအတြက္ နဲနဲေတာ့ မ်က္စိရွဳတ္တာအမွန္. ဒါေပမဲ့ အေျဖသိသြားေတာ့လဲ မရွဳတ္ေတာ့...



ကမကုရာ ဘုရားသို႔....


သူမေမေမက ဘူတာကေန ရထားကဒ္ ဂ်ပန္လို "suica" (ဆူရိက) ကဒ္ဝယ္ေပးသည္... ယမ္း ၂၅ဝဝ ေပးရသည္... ၂ဝဝဝ က ကဒ္ထဲမွတန္ဖိုး.. ၅ဝဝ က ကဒ္ ဒီပိုးဇစ္.. ကဒ္ျပန္အပ္လွ်င္ျပန္ရမည္.. ေနာက္ရထား ဟိုေျပာင္းဒီေျပာင္းလုပ္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေလးသြားရသည္.. ကမကုရာ ဘူတာမွာဆင္းျပီး.. ဘတ္စ္ကားထပ္စီးသည္.. က်မအင္တာနက္မွာ ရွာခဲ့သည့္ သြားပံုမ်ိဳးနွင့္ေတာ့ သိပ္မတူ.. ဒါေပမဲ့ အန္တီေနာက္ကိုပဲ တိတ္တိတ္လိုက္ခဲ့သည္.. အဲဒိဘက္က တိုက္အိမ္ေလးေတြက လံုးခ်င္းအိမ္ပုေလးေတြ.. အိမ္ေလးေတြ ေအာက္ခန္းေလးေတြက ရုပ္ရွင္ထဲကလို ဆိုင္ေလးေတြတည္ထားသည္.. ဘတ္စ္ကားေပၚကို အထက္တန္းေက်ာင္းဝတ္စံုေလးေတြနဲ႔ေကာင္ေလး ေကာင္မေလးေတြတက္လာေတာ့ ငါၾကည့္ေနက်ရုပ္ရွင္ေတြထဲက ဝတ္စံုေတြအတိုင္းပါလားလို႔ေတြးျပီး စိတ္ထဲကသေဘာက်မိသည္.. ဒါေပမဲ့ သူတို႔အရြယ္ေလးေတြက တကယ့္ကို ကေလးေတြ ၁၅ႏွစ္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ေလးေတြ.. ရုပ္ရွင္ထဲကမင္းသားေတြ အဲလိုဝတ္စံုေလးနဲ႔ဆိုရင္ စိတ္ထဲက ရင္ခုန္မိပင္မဲ့.. အျပင္မွာ ဒီဝတ္စံုဝတ္တဲ့ အရြယ္ဆိုတာ ဒီအရြယ္ေလးေတြပါလားဆိုတာေတြးမိေတာ့.. ဂ်ပန္ေက်ာင္းသားရုပ္ရွင္ကားေလးေတြ ၾကည့္ျပီး ရင္ခုန္မိတာကိုပင္ရွက္မိသည္.. ဇယာက စကားေျပာတာရယ္ေလ... ဟဲ.. ဟဲ...
သူတို႔ရဲ႕ တိုက္ပံုစံေတြ... ေစ်းတန္းေလးေတြ... သစ္ပင္ေတြ... ေတာင္တန္းေတြ.. အားလံုးကို ေတြ႔ရတာ.. အိပ္မက္ထဲေရာက္ေနတဲ့အတိုင္းပင္.. ေအာ္.. စကာၤပူနဲ႔မတူတာတစ္ခုရွိေသးတယ္.. စကာၤပူမွာ ဘတ္စ္ကားစီးရင္ ေရွ႕ေပါက္ကတက္တာနဲ႔ ပိုက္ဆံေပး.. ကဒ္နဲ႔စီးရင္ ကဒ္ကို စက္မွာ ကပ္.. ပိုက္ဆံသမားက အဆင္းမွာ ဒီတိုင္းဆင္းသြားယံုပဲ.. ကဒ္နဲ႔ဆို အဆင္းမွာတစ္ခါထပ္ကတ္ရတယ္.. ဂ်ပန္မွာက်ေတာ့ အေနာက္ေပါက္ကေနတက္ရတယ္.. တက္ျပီးဘာမွမေပးရဘူး.. အဆင္းက်မွ အေရွ႕ေပါက္မွာသြားေပးရတယ္... ဒါေပမဲ့ အေရွ႕ေပါက္ကတက္ျပီး အရင္ေပးရတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြလဲရွိတယ္လို႔ေျပာတယ္.. ဘယ္လိုၾကည့္ရလဲေတာ့ က်မလဲမသိ...



ဘုရားေရာက္ေတာ့ ဝင္ေၾကး ယမ္း ၂ဝဝ ေပးရသည္.. ဘုရားက ေတာ္ေတာ္သပၸါယ္သည္.. အမိုးအကားမရွိတဲ့ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ မားမားထီးထီးၾကီး တင္ပလႅင္ေခြထိုင္လ်က္ပံု..ဘုရားေၾကာင္းထဲမဝင္ခင္ အုတ္ေရကန္ေလးလိုေနရာမွာ သူတို႔ ဂ်ပန္ေတြက လက္ေဆး မ်က္နွာသစ္ ေရေသာက္ေတြလုပ္ၾကသည္... က်မလဲ ဘာမွန္းေတာ့ မသိ.. လိုက္လုပ္သည္.. ျမန္မာေတြနဲ႔လဲေတြ႔သည္.. ဒီဘုရားကို ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာသည္ဟု အန္တီကေျပာသည္.. မယ္ဂုမီေရးေပးတဲ့ ပိုစ့္မွာလဲ ဖတ္ရေတာ့ က်မ နဲနဲေတာ့ သိသည္.. လူလဲအေတာ္မ်ားသည္.. တိုးဂိုက္နဲ႔လာတဲ့ ဂ်ပန္ေတြလဲရွိသည္.. ဂ်ပန္ျဖစ္ျပီး ဂ်ပန္နိုင္ငံတြင္းကို တိုးဂိုက္နွင့္လာတဲ့သူကရွိေသးသည္... တျခားနယ္ကျဖစ္မည္ထင္သည္.. ဒါမွမဟုတ္.. သူတို႔နိုင္ငံရဲ႕ ပံုစံကအဲအတိုင္းပဲလားေတာ့မသိ... ဘုရားဖူး... အေမႊးတိုင္ပူေဇာ္.. ျပီးေတာ့ ဘုရားၾကီး ခႏၶာကိုယ္ အတြင္းပိုင္းကို ဝင္ၾကည့္လို႔ရသည္.. တစ္ေယာက္ ယမ္း ၂ဝ ေပးရသည္.. အန္တီကေတာ့ မဝင္ေတာ့.. က်မပဲ ေရာက္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ဝင္လိုက္သည္.. အထဲမွာ ေထြေထြထူးထူးေတာ့ဘာမွမရွိ.. အနည္းငယ္ေမွာင္သည္.. ဘုရားၾကီး တည္ေဆာက္ပံု တည္ေဆာက္နည္းကို ဘာသာ ၄မ်ိဳးေလာက္နွင့္ေရးထားေသာ ေခတ္သစ္ေက်ာက္စာပံုမ်ိဳးေတြ႕သည္... ဖတ္ျပီး ျပန္ထြက္လာသည္..


ဓာတ္ပံု အနည္းငယ္ရုိက္သည္.. ဘုရားၾကီးေဘးက ဗုဒၶညွပ္ဖိနပ္ဆိုသည့္ ဖိနပ္အၾကီးၾကီးနွင့္လဲ ဓာတ္ပံုရုိက္သည္.. အန္တီကိုအားနာလို႔ တေနရာမွာထိုင္ခိုင္းျပီး က်မတစ္ေယာက္ထဲ ေတြ႔တဲ့သူေခၚရုိက္ခိုင္းရသည္.. အဂၤလိပ္လိုနားမလည္ပင္မဲ့ ဟန္ပန္နဲ႔ ကင္မရာျပျပီးေျပာေတာ့ အားလံုးက လိွဳက္လွဳိက္လွဲလွဲရုိက္ေပးၾကသည္... ဂ်ပန္ေတြက သူတို႔နိုင္ငံကို အရမ္းဂုဏ္ယူေတာ့ သူတို႔နိင္ငံအလည္လာတဲ့သူေတြကိုလဲ နိုင္ငံအလွကိုၾကြားခ်င္ေတာ့ အားလံုးက စိတ္လိုလက္ရေသခ်ာရုိက္ေပးသည္.. တခ်ိဳ႕ရုိက္တာလဲ ၾကိဳက္သည္.. တခ်ိဳ႕ေတာ့သိပ္စိတ္တိုင္းမက်.. ဒါေပမဲ့ ကြန္ပလိန္းမ်ားလို႔မရ.. ရုိက္ေပးလို႔ ေက်းဇူးေတာင္တင္ရအံုးမည္... ဘုရားေရွ႕မွာ အန္တီနွင့္ ၂ေယာက္ရုိက္ေတာ့ ျမန္မာလူၾကီးတစ္ေယာက္ေတြ႔လို႔ အကူညီေတာင္းရုိက္ခိုင္းသည္.. ေက်းဇူးေတာ့ တင္လိုက္ရသည္.. ဒါေပမဲ့ စိတ္တိုင္းမက်.. ျဖစ္သလိုရုိက္ေပးသည့္ပံုမ်ိဳး.. ေျခေထာက္ကမပါ.. ဘုရားဦးေခါင္းေတာ္က ပ်က္ေနသည္.. ရုိက္ျပီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က " ဆရာ.. ဆရာ.. ဓာတ္ပံုရုိက္မယ္..ဟိုဘက္ကိုလာပါ" လို႔လာေခၚလို႔ ထိုလူလိုက္သြားသည္.. အန္တီက "ဆရာတဲ့ ဘာဆရာလဲေတာ့ မသိဘူး" .. ဟုေျပာသည္.. က်မလဲ စိတ္ေပါက္ေပါက္နွင့္.. "အင္း.. ဓာတ္ပံုဆရာမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္" လို႔ေျပာျပီး ၂ေယာက္သား ရယ္ျဖစ္ၾကေသးသည္.. ေနာက္မွ ဂ်ပန္မေလးတစ္ေယာက္ကို အကူညီေတာင္းထပ္ရုိက္ခိုင္းေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ၂ပံုေတာင္ရုိက္ေပးသည္.. အဲဒိေကာင္မေလးကေတာ့ အေတာ္ေခ်ာသည္... ဂ်ပန္မေလးေတြက မိတ္ကပ္အရမ္းလိမ္းျပီး.. အတုတပ္ထားတာေတြမ်ားသည္.. အဝတ္အစားေတြကလဲ လွေတာ့ မည္သူမဆိုလွေနသည္ဟုထင္ရသည္... အဲဒိဓာတ္ပံုရုိက္ေပးသည့္ ေကာင္မေလးကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းမိတ္ကပ္လိမ္းအလွျပင္ အတုတပ္ထားေပမဲ့ ပင္ကိုယ္လဲလွသည္.. က်မဂ်ပန္မွာေတြ႕ခဲ့သမွ်ထဲမွာ သူမအလွဆံုးပင္..(ပလပ္စတိတ္ ဆာဂ်ဴရီလုပ္ထားရင္ေတာ့ မသိပါ)..


Tsurugaoka Hachimangu ဘုရားေက်ာင္း


ေနာက္ျပီး က်မ အင္တာနက္မွာရွာလာသည့္ ကမကုရာဘုရားနွင့္နီးသည့္ ဘုရားေက်ာင္းအေၾကာင္းကိုေျပာေတာ့.. အန္တီကမသိ.. ဒါေပမဲ့ သူလိုက္ပို႔ေပးသည္.. ဟိုေမးဒီစမ္းနွင့္... က်မကေတာ့ တစ္ေနရာေရာက္လို႔သူေမးလွ်င္ စာအုပ္ထုပ္ထုပ္ျပီး အဲဒိဘုရားနာမည္ Tsurugaoka Hachimangu ဆိုတာကို ဖတ္ျပရသည္..အဲဒိဘုရားက ကမကုရာဘူတာကေန အလြန္လူရွဳပ္ေသာ ေစ်းတန္းလမ္း (the busy Komachi-dori shopping street) ကိုျဖတ္သြားရသည္.. အဲဒိလမ္းဆံုးလွ်င္ အဲဒိဘုရားေက်ာင္းကို ေရာက္သည္.. လမ္းကရွည္ျပီး ေတာက္ေလွ်ာက္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ ေစ်းတန္းေတြခ်ည္း.. လူလဲေတာ္ေတာ္ရွဳပ္သည္.. မေဗဒါကလဲ အက်င့္အတိုင္း ဘယ္ေလာက္လူရွဳပ္ရွဳပ္.. ဗီြဒီယိုေလးေတာ့ ရိုက္ျဖစ္ေအာင္ရုိက္သည္.. မိမိကိုယ္ကိုျပန္ရုိက္ရေတာ့.. လက္ကိုဆန္႔ျပီးကင္မရာကိုင္ေလွ်ာက္ရေတာ့ ေဘးလူေတြကို သြားသြားရုိက္မိသည္... မေဗဒါလဲ "ဆူမီမာစံ" နဲ႔ "ဂိုေမ့နာဆို္ဒ္" ႏွစ္လံုးႏွင့္လုပ္စားလာသည္.. "excuse me".. "I'm sorry".. ဟုတ္မဟုတ္မသိ.. မရလွ်င္ အဂၤလိပ္လိုေျပာလိုက္သည္.. အဂၤလိပ္လိုေျပာလွ်င္ေတာ့ သူတို႔ေတြ လာလည္သူမွန္းသိ၍ ဘာမွမေျပာ... အိုေက နဲ႔ျပီးသည္..
ဒီလိုနွင့္ ဟုိေငးဒီေငး.. အျမည္းေပးတာေလးေတြလိုက္ျမည္း... ဒီလိုနဲ႔ လမ္းေတာင္ဘယ္လိုဆံုးသြားမွန္းမသိ..






ဘုရားေက်ာင္းက အဝင္ဝကေန ေျမၾကီးလမ္းေလးကို ထပ္ေလွ်ာက္ရေသးသည္.. အနီေရာင္ မုန္႔ဦးေတြကေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းတိုင္း ပံုစံတူသည္.. အဲဒိဘုရားေက်ာင္းမွာ ကီမိုနိုဝတ္ထားသည့္ ကေလးေလးေတြ.. ဂ်ပန္မကေလးေလးအေမေတြေတာ္ေတာ္မ်ားသည္.. ကီမိုနိုနဲ႔ ဂ်ပန္မေတြလဲ သူ႔ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႔သူ က်က္သေရရွိရွိွလွၾကသည္.. ကေလးေလးေတြကိုေတာ့ အသည္းယားသည္.. ကီမိုနုိနွင့္ ယိုင္တိုင္ယိုင္တိုင္လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္.. ဘုရားေက်ာင္းလမ္းဆံုးေတာ့ အဓိက အေဆာက္အအံုေပၚကိုတက္သည့္ ေလွကားထစ္ေတြေတြ႔သည္.. က်မအတြက္ကေတာ့ စိတ္အေတာ္ၾကည္လင္သည္.. စကာၤပူလို သဘာဝရွဳခင္းနဲ႔ေဝးျပီး.. ပူအိုက္ေနတဲ့ရာသီဥတုနိုင္ငံမွာေနျပီး.. ခုလို သဘာဝအရသာျပန္ခံစားရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္အပန္းေျပသည္.. ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလဲ ခရီးခဏခဏထြက္တတ္တဲ့ က်မတို႔မိသားစု စကာၤပူမွာေတာ့ သဘာဝရွဳခင္းကို လြမ္းတိုင္း မေလးရွားကိုသာ အလြမ္းေျပသြားေနရသည္... ခုလို က်မတစ္ေယာက္ထဲ ဒီရွဳခင္းေတြ ဒီရာသီဥတုေတြခံစားရေတာ့.. အိမ္က မိသားစုကိုအေတာ္သတိရမိသည္..


ဓာတ္ပံုေတာင္ ေကာင္းေကာင္းရုိက္ခ်ိန္မရလိုက္.. အန္တီက ညေနအလုပ္ရွိ၍ တစ္ေယာက္တည္းလဲ မျပန္တတ္ေသးေတာ့ ကမန္းကတန္းျပန္လာရသည္.. .. ဒါနဲ႔ အဆင္းက်ေတာ့မွ.. ေတြ႔တဲ့ ဂ်ပန္မိန္းမတစ္ေယာက္ကို မွတ္တမ္းတင္ရုံသေဘာ အျမန္ရိုက္ခိုင္းရသည္.. လွ မလွလဲ ဂရုမစိုက္နိုင္ေတာ့.. တေနကုန္ေလွ်ာက္သြားထားတဲ့ပံု.. ပိုက္ဆံအိပ္အၾကီးၾကီးနွင့္.. လည္ပင္းမွာလဲ ဗီြဒီယိုကင္မရာဆဲြရက္သား.. ဗီြဒီယိုအိပ္ကလဲ စလြယ္သိုင္းလြယ္ထားေသးသည္.. တစ္ေယာက္ထဲေတာ္ေတာ္ရွဳတ္ရွပ္ခက္ေနသည္.. ေအာက္ကပင့္ရုိက္ေတာ့ လူကေတာ့ နဲနဲၾကီးေနသည္.. (အဲဒါေၾကာင့္ ေအာက္က စလိုက္ရွဳိးမွာ မထည့္ေတာ့ဘူးေနာ္.. ဟီး.. ဟီး) ေဒါက္ျမင့္ လည္ရွည္ဖိနပ္ကို စီးခ်င္ခဲ့သမွ် ဂ်ပန္ေရာက္မွပဲ စီးလို႔ရခဲ့သည္.. တစ္ေန႔လံုး ဒီဖိနပ္နဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ထားရေတာ့ ေျခေထာက္ကလဲ နာလာသည္.. ဒါေပမဲ့ ေနလို႔ေတာ့မဝေသး.. အဲဒိအနီးတဝုိက္မွာ ဥယ်ာဥ္နဲ႔ ေရကန္ေလးရွိသည္ဟု ဖတ္ခဲ့ရသည္.. ဒါေပမဲ့ အန္တီကလဲ အလုပ္ရွိေတာ့ အားနာနာနွင့္ ရတယ္ဟုေျပာျပီးျပန္ခဲ့သည္... က်မသြားခ်င္သည္ဆို၍ မသိသည့္ၾကားက တကူးတကလိုက္ပို႔ေပးသည္ကိုပင္ က်မအေတာ္ ေက်းဇူးတင္လွျပီ...



အန္တီ အလုပ္က "YAMANOTE LINE" ေပၚမွာ.. ဒါနဲ႔ က်မလဲ အန္တီေနာက္က်ေနမွာစိုး၍ အိမ္ျပန္လိုက္ပို႔စရာမလိုေၾကာင္း က်မဘာသာျပန္တတ္ေၾကာင္းေျပာလိုက္သည္.. အန္တီက က်မကို ပထမဆံုးရက္ျဖင့္ အိမ္ကိုယ့္ဘာကိုယ္ျပန္တတ္သည္ဟုေျပာျခင္းကို စိတ္ခ်ပံုမရ.. ျပန္တတ္ရဲ႕လားဟု ထပ္ခါထပ္ခါေမးသည္... က်မကလဲ ေသခ်ာသည္.. ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လဲ တစ္ေယာက္ထဲ စြန္႔စားခ်င္သည္... က်မထြက္လာထဲက တစ္ေယာက္ထဲေလွ်ာက္သြားခ်င္၍ ထြက္လာျခင္းပင္. လမ္းေပ်ာက္လွ်င္ တိုက္စီငွားျပန္လို႔ရေသးသည္.. သိပ္ေတာ့ မေၾကာက္ပါ.. အထူးသျဖင့္ ရာမနိုတယ္ လိုင္းေပၚေရာက္လွ်င္ က်မသူတို႔အိမ္ကို ေကာင္းေကာင္းျပန္တတ္သည္.. အဲဒိလိုင္းက ဂ်ပန္ရဲ႕ ျမိဳ႕ထဲ အထင္ကရေနရာေတြကို ပတ္ျပီးေမာင္းေနေသာ ရထားျဖစ္သည္.. သူတို႔အိမ္ရွိေသာ ေနရာကိုလဲေရာက္သည္.. ဒါဆို မျပန္တတ္စရာအေၾကာင္းမရွိ.. ေနာက္ရက္ေတြ က်မတစ္ေယာက္ထဲ သြားရဲဖို႔ ဒီေန႔ထဲက အက်င့္လုပ္ယူထားမွရမည္..


အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတစ္ေယာက္ထဲ... က်မလဲ အိမ္မွာ ၁ေယာက္ထဲမေနခ်င္တာနဲ႔... မ်က္နွာသစ္.. ဖိနပ္လဲျပီး သူတို႔အိမ္နားတစ္ဝိုက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္သည္.. ျပီးေတာ့ ဆီတစ္ပံုး ဆန္တစ္အိတ္ဝယ္ျပီး ျပန္လာလိုက္သည္.. (အဲဒိမွာလဲ လဲြေသးသည္.. ဆီမွတ္ျပီးဝယ္လာတာ ရွာလကာရည္ျဖစ္ေနသည္.. အားလံုး ဂ်ပန္လိုေရးထားေတာ့ က်မလဲ မသိ.. စကာၤပူမွာေတာ့ ရွာလကာရည္နဲ႔ ဆီအေရာင္လဲကြာသည္.. ပံုးပံုစံလဲကြာသည္.. ဂ်ပန္မွာေတာ့ တကယ္မွားေလာက္သည္.. ေနာက္ေန႔မွ ျဖတ္ပိုင္းျပန္ျပျပီးလဲရသည္).. ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်မေျပာသမွ်ေရာ သူတို႔ေျပာသမွ်ေရာ တစ္လံုးမွနားမလည္တဲ့နိုင္ငံမွာ ၁ေယာက္ထဲေလွ်ာက္သြားရတာလဲ အရသာတစ္မ်ိဳးေကာင္းသည္... ကိုယ္ၾကိဳးစားပမ္းစား အမူအရာလုပ္ျပီးေျပာလိုက္တာကို တစ္ဖက္လူနားလည္သြားလွ်င္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သည္... သူေျပာခ်င္တာကို နားလည္ေအာင္ အားစိုက္ထုတ္ရတာလဲ စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းသည္.. က်မအတြက္ေတာ့ တကယ့္အေတြ႔အၾကံဳသစ္တစ္ခုပင္...



Ikebukuro shopping district (အီကဲဘူကူရို)


ပစၥည္းေတြဝယ္ျပီး အိ္မ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္းနဲ႔သူ႔အေဒၚ အလုပ္ကျပန္ေရာက္ေနျပီ.. ဒီလိုနဲ႔ ထမင္းစား.. ညဘက္ဘယ္ထြက္မလဲတိုင္ပင္ေတာ့.. ဂ်ပန္ရဲ႕ အၾကီးဆံုး Shopping district ေတြထဲမွာ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္တဲ့ Ikebukuro ကိုသြားမယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္.. သူတို႔လဲ သူတို႔ေရာက္ဖူးျပီးသားေနရာပဲ က်မကို လိုက္ပို႔တတ္တယ္.. ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ေတြ ညစာစားျပီး အီကဲဘူကူရုိ ကို ထြက္လာၾကတယ္.. သူတို႔ပထမေရာက္တဲ့ အေခါက္က ထြက္ေပါက္ကို မမွတ္မိေတာ့လို႔.. ေတြ႔တဲ့ ထြက္ေပါက္တစ္ခုကပဲ ထြက္လိုက္ဖို႔ က်မအၾကံေပးလိုက္တယ္.. က်မလို စကာၤပူကလာတဲ့ သူအတြက္ကေတာ့ ေရွာ့ပင္းေမာဆိုတာ သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး.. တစ္ခုပဲရွိတယ္.. သူတို႔ ေရွာ့ပင္းေမာက ဖက္ရွင္ေတြကေတာ့ လွတယ္.. ေဆာင္းရာသီဝတ္ေတြေရာင္းေနျပီ.. အေႏြးထည္ေတြကလဲ လွမွလွ.. အရုပ္မေတြကို ဆင္ေပးထားတာ.. ေတာ္ေတာ္လွတယ္.. ၾကည့္လိုက္ရင္ ယမ္း ၁၃ဝဝဝဝ ၁၄ဝဝဝဝ နဲနဲေနာေနာမဟုတ္ဘူး... က်မပါတာအကုန္ေလာက္ရွိတယ္.. ဒါနဲ႔ပဲ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ ဝင္းဒိုးေရွာ့ပင္းထြက္ခဲ့တယ္.. မနက္က ဟာခ်ီမန္းကူ ဘုရားေက်ာင္းသြားတဲ့လမ္းမွာလဲ အက်ၤီလွလွေလးေတြရွိတယ္.. ဒီေရွာ့ပင္းေမာေလာက္ၾကီးဘူး... ဘရမ္း.. ဘရမ္း.. ဘရမ္းေလးကြာတာနဲ႔.. ဒီေတာ့မွ ေလဆိပ္ကေတာင္းလာတဲ့ ဂ်ပန္ဂိုက္စာအုပ္မွာဖတ္ရတာေလး သြားသတိရတယ္.. ဂ်ပန္မိန္းကေလးေတြက ေနအိမ္ကသာစုတ္ရင္စုတ္မယ္.. သူတို႔ အက်ီၤဘီရုိကေတာ့ ဘရမ္းဒက္ အက်ၤီေတြနဲ႔ျပည့္ေနတယ္ဆိုတာေလ...


သူတို႔ဆီမွာ နာမည္ၾကီးကုန္တိုက္ 01city (မာရုရိ ကုန္တိုက္) ကိုေရာက္ေတာ့ ည ၈:၁၅မိနစ္ ၈:၃ဝပိတ္မယ္ဆိုေတာ့ အျမန္ဝင္ခဲ့ေသးတယ္.. ေနာက္ေတာ့ ကုန္တိုက္ပိတ္ေတာ့ ျပန္ထြက္လာျပီး ၾကည့္ေတာ့.. အားလံုးနီးပါးပိတ္ကုန္ျပီ.. သူငယ္ခ်င္းက ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲတဲ့.. ဒါေပမဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ ပိတ္ေနျပီ.. က်မလဲ မနက္က ပင္ပန္းထားတာေရာ.. ဂ်ပန္ရဲ႕ညကို အထင္ေသးျပီး အေႏြးထည္ေကာင္းေကာင္းမဝတ္ခဲ့ပဲ.. ပဝါေလာက္နဲ႔ထြက္လာတာေရာဆိုေတာ့.. ညကိုးနာရီေလာက္က်ေတာ့ တပ္ေခါက္ဖို႔ေျပာလိုက္တယ္.. သူတို႔က က်မကို ေစာေစာစီးစီးတပ္ေခါက္လို႔ အန္႔ေအာေနတယ္.. က်မ မနက္က သြားထားတာေတြ သူတို႔မသိပဲနဲ႔.. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဗီြဒီယိုခ်ိန္ျပီး.. က်မတို႔ ၂ေယာက္ ဂ်ပန္ပိုက္ဆံနဲ႔ စကာၤပူ ပိုက္ဆံအေၾကာင္းေျပာျပီး ရယ္ေနရေသးတယ္... ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ဒီညေနပိုင္းေလး ဘယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဘယ္ေနရာပဲ သြားသြား... က်မသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တူတူ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ခြင့္ရတဲ့အတြက္.. က်မေပ်ာ္မိတာအမွန္ပါပဲ... သူမက က်မရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ကေလးဘဝ အတိတ္ေတြကို တူတူျဖတ္သန္းခဲ့သူေလ......

၂၅.၁ဝ.၂ဝဝ၈ အမွတ္တရမ်ား....



မနက္ျဖန္သူမအလုပ္အားတယ္.. ဒစ္စေနလမ္းသြားမယ္လို႔ေျပာတယ္.. က်မလဲ ဝမ္းသာျပီး.. မနက္ျဖန္ ေဆာ့ဖို႔ အားေမြးျပီး အိပ္လိုက္တာ... ခ်က္ခ်င္းကို အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္.... ZZzz.....


ဆက္ရန္/

Friday, November 21, 2008

I Am Not Cool BUT...

Yes! I know...............
I am not cool
For not being able to smile at someone who back stabbed me.

I am not cool
For not being able to pretend i don't know about the lies.

I am not cool
For not being able to pretend back like friend to who-always-pretend-to-my-friend.

I am not cool
For not being able to drive him out of my dream while I am asleep.

I am not cool
For not being able to control my diet when I am hungry.

I am not cool
For being easy to get angry when I am hungry.

I am not cool
For not being able to control my anger immediately.

I am not cool
For making noise when I am angry but after that forget about it and never keep in my mind.

I am not cool
For not being able to know what I want to be.

I am not cool
For not being able to realize what I am good at.

I am not cool
For not being able to have enough confidence to achieve my dream and keep saying "I don't know what i want to be".

I am not cool
For not being able to soft and gentle as a girl.

I am not cool
For not being able to wear make up the whole day and maintain the look as a lady.


But....................... At Least,
I am COOL
For being able to realize and accept the facts that I AM NOT COOL for above things.

Sunday, November 16, 2008

ဂ်ပန္ခရီးစဥ္ စတင္ျခင္း...

လြန္ခဲ့ေသာ ၁လေက်ာ္ခန္႔...

အဲဒိတစ္ေလာက က်မ.. သူမကိုေတာ္ေတာ္ေလးသတိရေနမိတယ္.. မေတြ႔တာလဲ ၁ႏွစ္ေက်ာ္ျပီကိုး.. က်မက ကပ္စီးနည္းေတာ့ ရန္ကုန္ကသူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘယ္ေတာ့မွဖုန္းမေခၚျဖစ္ဘူး.. ခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးသတိရတာနဲ႔ သူမကိုဖုန္းေခၚေတာ့.. သူမဂ်ပန္က သူ႔အေမဆီကို အလည္သြားတယ္တဲ့.. ၁ပတ္ေလာက္ရွိျပီတဲ့.. ဒါနဲ႔ ၀မ္းသာသြားတာေပါ့.. ျမန္မာျပည္ကိုေခၚတာထက္စာရင္ ဂ်ပန္ေခၚရတာဖုန္းခပိုသက္သာတယ္ေလ.. ဟီး... ဒါနဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေတာင္းျပီးေခၚေတာ့ သူမနဲ႔ေတြ႔တယ္.. သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ စကားေတြေျပာရင္း သူမကို က်မေတြ႔ခ်င္ေၾကာင္း.. "ငါဂ်ပန္လာလည္လို႔ရလား" ဆိုျပီး ေျပာလိုက္ေတာ့.. သူမက "ရတယ္.. လာလည္"တဲ့..
ဒါေပမဲ့ အရမ္းအခ်ိန္ကပ္သြားတာေရာ.. က်မအလုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္တစ္ေယာက္က အဲဒိေန႔တည့္တည့္ကို ခြင့္ယူထားေတာ့ က်မလဲခြင့္မယူေတာ့ဘူး.. ေနာက္တလမွပဲသြားမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္.. သူကလဲေရာက္စဆိုေတာ့ ဘာမွမကြ်မ္းက်င္ေသးေတာ့ သူ႔ကို ၁လအခ်ိန္ေပးလိုက္တယ္..


ဂ်ပန္ဗီဇာ..

က်မသူငယ္ခ်င္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္မ၀ယ္ခင္ ဗီဇာအရင္ေလွ်ာက္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္.. ဗီဇာက တစ္ခါတစ္ေလ reject ထိတတ္ပါတယ္.. ဒါနဲ႔ပဲ ဂ်ပန္သံရုံးဆိုဒ္ကေန လိုအပ္တာေတြဖတ္ျပီး.. အလုပ္ကို ေဆးခြင့္တင္ျပီး သြားလိုက္ပါတယ္... စကာၤပူမွာရွိတဲ့ ဂ်ပန္သံရုံးက ေအာ့ခ်က္လမ္းဘက္ကလာရင္ ျမန္မာသံရုံးလမ္းမေရာက္ခင္လမ္းေလးပါ.. ေဘးခ်င္းကပ္လမ္းေပါ့.. အထဲေတာ္ေတာ္၀င္ရပါတယ္..
လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြကေတာ့..
၁) အလုပ္ကေထာက္ခံစာ (လစာနွင့္တကြ)
၂) IC မိတၱဴ
၃) ဘဏ္စာအုပ္ ေနာက္ဆံုးတစ္လအတြင္း (အနည္းဆံုး S$၃၀၀၀)
၄) ဗီဇာေလွ်ာက္လႊာ (သံရုံးဆိုဒ္က ေဒါင္းလုပ္လုပ္နိုင္သည္)
၅) ပတ္စပို႔ ဓာတ္ပံု တစ္ပံု
၆) တစ္ခါျပည္၀င္ခြင့္အတြက္ S$ ၃၈ (multiple entry ဆိုရင္ ၁၀၀ေက်ာ္တယ္ထင္ပါတယ္)


စာရြက္အျပည့္အစံုပါေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံပါတယ္.. ဗီဇာၾကာျမင့္ခ်ိန္ကေတာ့ 3 working days ပါ.. တစ္ခ်ိဳ႕ကိစၥေတြအတြက္ လူေပၚမူတည္ျပီး ၃လၾကာတာေတြလဲျဖစ္တတ္ပါတယ္.. အဲဒါေတာ့ သူတို႔ဘာကိုၾကည့္လဲက်မေသခ်ာမသိပါ.. က်မကိုေတာ့ ၃ရက္ပဲၾကာပါတယ္.. ေနာက္ ၃ရက္ၾကာ သူခ်ိန္းတဲ့ရက္သြားယူေတာ့ ၃၈ က်ပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ၁၅ရက္ဗီဇာရပါတယ္..
ဗီဇာေသခ်ာေတာ့မွ ေလယာဥ္ရုံးကို ပိုက္ဆံေခ်ပါတယ္.. လက္မွတ္ကို ChanBrother agent က၀ယ္ပါတယ္..


ေငြလဲႏွဳန္း (က်မသြားေသာအခ်ိန္)

ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလဲတယ္.. ဗီဇာမေလွ်ာက္ခင္ ၁ပတ္ေလာက္က ဂ်ပန္ယမ္း၁၀၀၀ = စကာၤပူ around ၁၃ေဒၚလာပဲရွိပါတယ္.. က်မလဲဗီဇာေလွ်ာက္ျပီးေရာ.. US ကဘဏ္ျပႆနာတတ္တာနဲ႔ ေဒၚလာေစ်းေတြထိုးက်သြားပါတယ္.. စစခ်င္း ဂ်ပန္ယမ္း၁၀၀၀ = စကာၤပူ ၁၅ေဒၚလာျဖစ္သြားပါတယ္.. နဲနဲေစာင့္လိုက္ျပီး သြားမဲ့ေန႔မတိုင္ခင္ ၂ရက္ေလာက္က်မွေကာက္၀ယ္ေတာ့ ဂ်ပန္ယမ္း ၁၀၀၀ = စကာၤပူ ၁၄.၆ ေဒၚလာက အသက္သာဆံုးေစ်းပါပဲ.. ၁ပတ္ေလာက္လဲ ဟိုဟာ၀ယ္.. ဒီဟာ၀ယ္နဲ႔ ပိုက္ဆံလဲေတာ္ေတာ္ကုန္ပါတယ္.. ဒါေတာင္က်မက ေတာ္ေတာ္ကပ္ေစးနဲလို႔ သိပ္မကုန္တာ..

ဒီလိုနဲ႔ မေဗဒါရဲ႕ အိပ္မက္ေလးျပည့္၀ေတာ့မွာေပါ့.. သူငယ္ခ်င္းနဲ႔လဲေတြ႔ရ.. က်မ ဘယ္တုန္းကမွ ေရာက္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့.. က်မၾကည့္ေနက်ရုပ္ရွင္ကားထဲက နိုင္ငံကိုေရာက္မွာမို႕လဲ စိတ္ေတြအရမ္းလွဳပ္ရွားခဲ့ပါတယ္.. ၁ခ်က္ခုတ္ ၃ ၄ ၅ ခ်က္ျပက္ပါပဲ.. သူမက က်မအတြက္ ကံေကာင္းျခင္းေတြကို အျမဲယူေဆာင္ေပးတယ္လို႔ က်မထင္မိတယ္.. သူမက က်မရဲ႕ ဟိုးငယ္ငယ္ထဲက အေကာင္းဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ.. သူမနဲ႔ က်မက သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့ ပံုစံမတူဘူး.. က်မက စကားမ်ားသေလာက္.. သူမက စကားနဲတယ္.. က်မက အားတိုင္း ကစားလိုက္ စကားမ်ားလိုက္ဆိုေပမဲ့.. သူမက အားတိုင္း စာက်က္ေနတတ္တဲ့သူ.. ဒါေပမဲ့ သူမနဲ႔ အတူရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မဟာ.. က်မအတိုင္းပဲရွိေနတယ္.. ဟန္ေဆာင္စရာမလိုဘူး.. အားနာမွဳလဲမရွိဘူး.. စိတ္ထဲရွိတာေျပာလို႔ရတယ္.. ရန္ျဖစ္လဲ စိတ္ထဲမွာမွတ္ထားတာမရွိဘူး.. က်မပံုစံကိုသူမနားလည္သလို.. သူမပံုစံကိုလဲ က်မနားလည္တယ္..
သူမက က်မ မလာခင္မွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာတယ္.. သူလဲေရာက္တာ ၁လပဲရွိေသးလို႔ ေကာင္းေကာင္းမကြ်မ္းက်င္ေၾကာင္း.. သူခုအလုပ္၀င္လုပ္ေနလို႔ ခြင့္ေန႔တိုင္းရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း.. ေျပာတယ္..
က်မကလဲ ရတယ္.. ကိစၥမရွိ က်မဘာသာက်မေလွ်ာက္သြားမယ္.. ငါရွိေနလို႔ နင္ဘာမွ စိတ္ဖိစီးစရာမလိုဘူးလို႔.. သူမဂ်ပန္မွာ ေနသားမက်ေလာက္ေသးဘူးဆိုတာ က်မခန္႔မွန္းျပီးသားပါ.. ဒါနဲ႔.. က်မလဲ ဂ်ပန္အေၾကာင္းေတြ အင္တာနက္မွာရွာ.. စာအုပ္တစ္ခုနဲ႔ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာေတြကို စာရင္းလုပ္.. ဘယ္လိုသြားရလဲဆိုတာပါ ခ်ေရးထားလိုက္တယ္.. ျပီးေတာ့ မယ္ဂုမိဆီမွာလဲ ဂ်ပန္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ပိုစ့္ေလးေတြတင္ေပးပါလုိ႔သြား ေတာင္းဆိုမိတယ္.. သူကလဲ တင္ေပးတယ္.. ေနာက္ေတာ့ သိခ်င္တာရွိရင္ မယ္ဂုမိကိုေမးတယ္.. မသြားခင္တစ္လလံုးလံုး က်မအလုပ္သြားလို႔ အားတိုင္း အဲဒိဂ်ပန္အေၾကာင္းရွာရင္းပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တယ္..
က်မရဲ႕မသြားမျဖစ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ စာရင္းထဲမွာ..
၁) ဒစ္စေနလမ္း
၂) ဖူဂ်ီေတာင္
၃) ကမကုရာဘုရား
၄) တိုက်ိဳ နန္းေတာ္ ... အဲဒါေတြကထိပ္ဆံုးကပဲ.. ဒါေပမဲ့ က်န္တဲ့ေနရာေတြကိုလဲ ရွာထားတယ္.. သူမအိမ္ရွိတဲ့ ရထားလိုင္း (Yamanote line) တစ္ေလွ်ာက္က ဘူတာေတြမွာ လည္စရာ အထင္ကရရွိမဲ့ေနရာေတြကိုလဲ မွတ္စုထုတ္ထားတယ္.. ရထားလိုင္းကိုလဲ အင္တာနက္ကရွာျပီး ပရင့္ထုတ္ျပီး ၾကည့္တတ္ေအာင္လုပ္တယ္.. ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ့မၾကည့္တတ္ဘူး.. ေတာ္ေတာ္ရွဳတ္တယ္.. စကာၤပူမွာက အနီ၊အစိမ္း၊ခရမ္း သံုးလိုင္းပဲ..


Finally, The day came...

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သြားမယ့္ေန႔ကိုေရာက္လာခဲ့တယ္.. ညသြားမယ္ဆိုရင္ အဲဒိေန႔မနက္ထိအလုပ္ကလုပ္ရတုန္း.. အလုပ္ထဲမွာလဲ ေကာင္းေကာင္းစိတ္မပါနိုင္ဘူး.. တစ္ေန႔လံုး ဂ်ပန္အေၾကာင္းပဲရွာေနတယ္.. အလုပ္ကလူေတြလဲ က်မကိုလႊတ္ထားပံုရတယ္.. အလုပ္ေတာင္ေကာင္းေကာင္းလာမခိုင္းဘူး.. ဟီး.. ဟီး..
အဲဒိေန႔မွ ရွာရင္းနဲ႔ ဂ်ပန္ nation wide (ရိုးရိုးရထားေရာ.. က်ည္ဆန္ရထားေရာ) အကန္႔အသတ္မရွိစီးလို႔ရတဲ့ ရထားလက္မွတ္ကို ဂ်ပန္ ရမ္း၂၈၀၀၀ နဲ႔၀ယ္လို႔ရေၾကာင္းသိရတယ္.. japan visitor ေတြအတြက္ သီးသန္႔ျဖစ္ျပီး ဂ်ပန္နိုင္ငံတြင္းမွာ၀ယ္လို႔မရေၾကာင္းသိရေတာ့.. စကာၤပူက agent ကိုဖုန္းဆက္ေမးေတာ့ ပတ္စပိုစ့္ျပရမယ္.. စကာၤပူ ၄၆၀ ေက်ာ္ေလာက္က်မယ္တဲ့.. က်မသိသေလာက္ ဂ်ပန္ကရထားေတြက ေစ်းၾကီးတယ္ဆိုတာေတာ့သိတယ္.. ၀ယ္လဲ၀ယ္ခ်င္တယ္.. အလုပ္ကလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တရုတ္ကလဲ သေဘာေကာင္းတယ္.. သူ႔ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ လိုက္ပို႔ေပးမယ္တဲ့.. ဒါေပမဲ့ ပတ္စပိုစ့္ကလဲအလုပ္ကိုပါမလာ.. ဒါနဲ႔လက္ေလ်ာ့လိုက္ရတယ္ (အဲဒါကံေကာင္းသြားတယ္.. အဲဒိpass က တိုက်ိဳကေန တျခားျမိဳ႕ေတြကိုသြားနိုင္မွတန္တာ.. ေ၀းေ၀းနဲ႔မ်ားမ်ားစီးနိုင္မွတန္တာ.. က်မလို တိုက်ိဳျမိဳ႕တြင္းေလာက္လည္မွာဆိုေတာ့ မလိုအပ္ဘူး..)
ဒီလိုနဲ႔ ညအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘေလာ့မွာ ကမန္းကတန္း ဂ်ပန္သြားမဲ့အေၾကာင္းပိုစ့္ေရးျပီး ေဖေဖေမေမထည့္ေပးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြဘာလိုလဲဘယ္နားမွာ ဘာထည့္ထားတယ္ဆိုတာေမးျမန္းျပီး ၁၂နာရီေလာက္အိပ္လိုက္တယ္.. ၂နာရီခဲြေလာက္ျပန္ထျပီး.. ျပင္ဆင္တယ္.. ဒါမ်ိဳးဆိုမေဗဒါက ဇဲြေကာင္းတယ္..


At SG Airport..

ေလယာဥ္က မနက္၆နာရီထြက္မယ္ဆိုေတာ့ ၄နာရီခ်က္အင္(check in) ၀င္လို႔ရျပီ.. ဒီလိုနဲ႔ ေလဆိပ္ေရာက္ျပီး.. ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ခ်က္အင္ကရေနျပီ.. ခ်က္အင္ ၀င္ဖို႔တန္းစီ.. ေကာင္တာမေရာက္ခင္ ရဲကအရင္စစ္ေသးတယ္.. ရဲကရွင္းျပတယ္ ဒီေလယာဥ္လိုင္းက US ေလယာဥ္လိုင္းမို႔ terrorist ပါမွာစိုးလို႔ လံုျခံဳေရးကို အထူးဂရုစိုက္ေၾကာင္းေျပာျပီး.. ေမးခြန္းေတြေမးပါတယ္.. အထုပ္ကိုဘယ္အခ်ိန္.. ဘယ္သူကထုတ္လဲ.. လူၾကံဳပစၥည္းပါလား.. ထုတ္ျပီးေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုေပးလိုက္ေသးလဲ.. ဘာညာေပါ့ေနာ္.. hand carry စလင္းဘက္ကိုလဲစစ္တယ္.. အဲဒိထဲက နွဳတ္ခမ္းနီေတြ ကရင္ဖက္ wet tissue ေတြကို သူေပးတဲ့ပလက္စတစ္အိပ္နဲ႔ ထုပ္ရတယ္.. ေနာက္မွခ်က္အင္၀င္ရတယ္..

အားလံုးျပီးေတာ့ က်မအင္မီဂေရးရွင္းျဖတ္ဖို႔.. ေဖေဖေမေမနဲ႔ အစ္မအလတ္ကိုလက္ျပနွဳတ္ဆက္ျပီးထြက္လာလိုက္တယ္.. ပထမဆံုး က်မတစ္ေယာက္ထဲ အဂၤလိပ္စကားမေျပာတဲ့ နိုင္ငံရပ္ျခားကိုသြားရမွာမို႔ အစကေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္လွဳပ္ရွားျပီးေၾကာက္မိတယ္.. ဒါေပမဲ့ တကယ္ထြက္လာလိုက္ေတာ့လဲ ဗီြဒီယိုရုိက္လိုက္ ကင္မရာရုိက္လိုက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲ အလုပ္ရွဳပ္ေနတာနဲ႔ပဲ ေၾကာက္ခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး.. borading လုပ္ခါနီး၀င္ေတာ့ တစ္ခါစစ္ခံရေသးတယ္.. အဲဒိတစ္ခါက ဖိနပ္ေတာင္ခြ်တ္ျပရတယ္.. လူက terrorist ရုပ္မ်ားေပါက္ေနလို႔လားမသိဘူး.. ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားတယ္.. အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ ဘာထပ္စစ္ခ်င္ေသးလဲလို႔ေမးလိုက္ေတာ့.. "ရပါျပီ... ေက်းဇူးပါ" တဲ့...

ေလယာဥ္ေပၚမွာလဲ အျဖဴေကာင္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ (ေလယာဥ္က ဂ်ပန္ transit ၀င္ျပီး US ဆက္ထြက္မွာ).. ျပီးေတာ့စလံုးေတြလဲပါတယ္.. အရင္က ျမန္မာျပည္နဲ႔ စကာၤပူကိုပဲ ေလယာဥ္စီးဖူးတာဆိုေတာ့ ေလယာဥ္ေပၚမွာလဲ ျမန္မာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားတာကိုး.. ခုလိုမ်ိဳးဆိုေတာ့ အားငယ္တာေပါ့ေနာ္.. ဒါေပမဲ့ ေလယာဥ္ေပၚတက္ခါနီးက်ေတာ့ ျမန္မာအစ္ကိုၾကီးနဲ႔ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္အတဲြကိုေတြ႔ေတာ့မွ နဲနဲေပ်ာ္သြားတယ္.. တစ္စီးလံုးမွာ ျမန္မာ၃ေယာက္ပဲပါတယ္.. သူတို႔က ေရွ႕နဲနဲက်တယ္.. က်မကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ ၄ ၅တန္းေလာက္ကြာတယ္.. ေလယာဥ္က ၆နာရီထြက္မယ္ဆိုျပီး passenger ေတြအားလံုး ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ navigation system ကဘာေၾကာင္ေနမွန္းမသိလို႔ဆိုျပီး ျပင္ေနတာ.. ေနာက္ဆံုး ၁၀နာရီမွထြက္ျဖစ္တယ္.. ေလယာဥ္ေပၚမွာ ၄နာရီေလာက္ဒီတိုင္းထိုင္လိုက္ရတယ္.. စိတ္ေတြလဲတို.. ခါးေတြလဲေညာင္းပဲ.. အေရးထဲ ေဘးကမိန္းမက အိမ္သာခဏခဏသြားလို႔ေတာ္ေတာ္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ရတဲ့အထဲ.. အေရွ႕ခံုက ကေလးကလဲ ငိုသလားမေမးနဲ႔.. ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကေလးပါရင္ က်မစိတ္အညစ္ဆံုးပဲ.. လူၾကီးေတာင္ မသက္သာတာ.. ဒီကေလး ငိုတာလဲ အျပစ္ေျပာလို႔မရ..
စုစုေပါင္း ခရီးၾကာျမင့္ခ်ိန္က ၇နာရီ ၁၅မိနစ္.. ပ်က္ေနတာနဲ႔ေပါင္းေတာ့ ၁၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလယာဥ္စီးလို္က္ရတယ္.. ေညာင္းခ်ိေနတာပဲ.. individual TV ေလးေတြပါေတာ့ ၾကိဳက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတာ့ၾကည့္လို႔ရတယ္.. မ်ားမ်ားလဲ မၾကည့္နိုင္ပါဘူး.. မေဗဒါက ေလယာဥ္စီးရင္ အိပ္တာနဲ႔ စားတာပဲလုပ္တာမ်ားတယ္..


At Japan Airport

ဒီလိုနဲ႔ ဂ်ပန္ေလဆိပ္ကိုေရာက္ပါေရာ... ျမန္မာအတဲြေနာက္လိုက္ရင္း အင္မီဂေရးရွင္းျဖတ္.. custom ျဖတ္ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္ျဖည့္ဖို႔က်န္တာနဲ႔ သြားယူျပီးျဖည့္ရေသးတယ္.. ေလယာဥ္ေပၚေပးတယ္ေျပာတာပဲ.. က်မ မရလိုက္ဘူး.. ဒါနဲ႔ ဟို အတဲြလဲ ထြက္သြားတယ္.. က်မပဲက်န္တာေပါ့.. ျမန္မာပတ္စပိုစ့္ဆိုေတာ့ နဲနဲၾကာၾကာေတာ့ ၾကည့္ခံရတာေပါ့ေနာ္.. ဒါကလဲ ရိုးေနပါျပီ.. ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အထူးအခြင့္အေရးေတြေလ.. သူမ်ားထက္စစ္ခံရတာ.. ဒါေတာင္ စကာၤပူကလာျပီး... အဲဒိရဲကိုလဲ ဗိုလ္လိုေကာင္းေကာင္းမွဳတ္နိုင္လို႔.. ဟဲ..ဟဲ...
သူက မေတာက္တေခါက္တစ္လံုးေျပာရင္.. ကိုယ္က ၁၀လံုးေလာက္ ျပန္မွဳတ္တာေပါ့.. ေနာက္ေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ.. " ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. ေပ်ာ္ရႊင္ေသာခရီးပါ" ေျပာျပီး အိပ္ေရြး.. ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကိုဖုန္းေခၚတာေပါ့.. စကာၤပူကေန က်မက roaming လုပ္သြားတယ္ေလ..
အားလဲနာတာေပါ့.. ေလယာဥ္က ၄နာရီေတာင္ေနာက္က်ျပီးေရာက္ေတာ့ သူ႔အေမလဲ က်မကိုလာၾကိဳလို႔ အလုပ္ေနာက္က်ရတယ္.. ျပီးေတာ့ က်မက အခ်ိန္မွီေရာက္မလာနိုင္ဘူးေလ..
သူကေတာ့ အလုပ္ျပီးလို႔ ခုလာေနျပီ.. ရထားေပၚမွာတဲ့.. ဒါနဲ႔ ေလဆိပ္မွာ ၄၅မိနစ္ေလာက္ေစာင့္လိုက္ရတယ္..
မယ္ဂုမိေျပာသလို.. ေလဆိပ္မွာ ဂ်ပန္အေၾကာင္း guide book ကို Information counter ကေန အလကားသြားေတာင္းတာေပါ့.. ေျမပံုလဲရတယ္.. အားလံု အစံုပဲ.. ျပီးေတာ့ ေလဆိပ္ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္တာေပါ့.. ဖုန္းေတာင္ roaming လုပ္စရာမလိုဘူး.. အဲဒိမွာ ဖုန္းငွားတဲ့ ဆိုင္ေတြရွိတယ္.. လိုင္စင္ရွိရင္ ကားလဲငွားလို႔ရတယ္..

သူေရာက္လာေတာ့ ရထားမွားစီးလို႔ ပိုေနာက္က်သြားတာတဲ့.. ျဖစ္ရေလးသယ္ရင္းရယ္.. ဘာပဲေျပာေျပာ သူတတ္နိုင္သေလာက္ေတာ့ က်မကို အစြမ္းကုန္လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ က်မအရမ္းကို ေက်းဇူးတင္မိတာပါ..
အဲဒိမွာ ညေန၆နာရီေလာက္က ညေတာ္ေတာ္မိုးခ်ဳပ္ေနျပီ.. က်မအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းေနတယ္.. ၅နာရီေလာက္ဆိုစျပီး မိုးခ်ဳပ္တာ.. စလံုး မွာ ၇နာရီေလာက္မွ ေမွာင္တာေလ.. သယ္ရင္းနဲ႔ေတြ႔ျပီး သူတို႔အိ္မ္ေရာက္ေတာ့ ည၈နာရီ.. ေလယာဥ္ေနာက္က်တဲ့ ေကာင္းမွဳေၾကာင့္ အဲဒိေန႔ ညေနဘယ္မွထြက္ခ်ိန္မရွိလိုက္ရဘူး.. အိပ္လိုက္ရတယ္... ရာသီဥတုကေအး.. ခရီးက ပန္းလာေတာ့အိပ္ေကာင္းလိုက္တာ.. အိမ္မက္ေတာင္မမက္ဘူး.... ZZzzz....


ဆက္ရန္.... /

Thursday, November 13, 2008

လွ်ိဳ႕၀ွက္မွဳ ေနာက္ကြယ္...


က်မရဲ႕ ေျပာင္းဖို႔ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ အက်င့္ထဲမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္လို႔မရတဲ့ အက်င့္တစ္ခုပါပါတယ္.. အထူးသျဖင့္ က်မခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးသူေတြကို ပြင့္လင္းမွဳဆိုတာနဲ႔ က်မရဲ႕ခင္မင္မွဳကိုျပတတ္ပါတယ္.. က်မအေတြးထဲမွာ က်မနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ က်မအေၾကာင္းေတြကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ေနျပီးေတာ့ေရာ ဘာထူးျခားမွာလဲ.. အျဖစ္မွန္တစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေရာ လွ်ိဳ႕၀ွက္လို႔ရမွာလဲ.. လွ်ိဳ႕၀ွက္တယ္ဆိုတဲ့အရာကလဲ က်မအတြက္အလြန္စိတ္ေမာလြန္းတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပဲ..



ခုလိုေျပာလို႔ က်မက အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ က်မအေၾကာင္းေတြကိုလိုက္ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဆိုလိုတာက က်မရင္းႏွီးတဲ့သူေတြကိုဆိုရင္ က်မေဖေဖေမေမအေၾကာင္းေတြ.. အစ္မေတြအေၾကာင္းေတြ စကားေျပာရင္းနဲ႔ပါပါသြားတတ္တာပဲ.. က်မလက္ရွိဘာေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာေတြ.. က်မအေတြးေတြ စသည္ျဖင့္ စပ္ဆက္မိသလိုေျပာတတ္ပါတယ္.. က်မစိတ္ထဲကအရမ္းခင္တဲ့ သူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုလဲ က်မအရမ္းစိတ္၀င္စားပါတယ္.. သိခ်င္ပါတယ္.. မေကာင္းတဲ့ အၾကံအစည္နဲ႔သိခ်င္တာလဲမဟုတ္ပါဘူး.. ဒီလိုပဲ သိခ်င္ယံုသက္သက္ပါ.. ဒါမွလဲ စိတ္ေရာလူေရာႏွစ္ျပီး ေပါင္းနိုင္မယ္.. ဟန္ေဆာင္မွဳေတြကင္းျပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ပိုနားလည္ေပးနိုင္မယ္ထင္လို႔ပါ.. က်မခင္မင္တဲ့သူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကို သူမ်ားေျပာမွသိတာထက္စာရင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေျပာျပတာကိုပဲ က်မလက္ခံခ်င္ပါတယ္.. က်မခင္တဲ့သူေတြအေၾကာင္းကိုလဲ လိုက္ျပီးစံုစမ္းေနျခင္းဘာျခင္းလဲ ၀ါသနာမပါပါဘူး.. သူတို႔က အရင္မေျပာပဲ သူမ်ားကအရင္ေျပာလို႔သိရင္.. က်မစိတ္ဆိုးတတ္ပါတယ္.. အဲဒိလိုဆိုလဲ ေပၚတင္ပဲသြားေမးတတ္ပါတယ္.. ျပီးရင္လဲ ျပီးသြားတာပါပဲ.. ခုအသက္ကေလးနဲနဲရလာျပီဆိုေတာ့.. အဲဒိအက်င့္ေလးကိုေတာ့ တတ္နိုင္သမွ်ေတာ့ ကြန္ထရိုးလုပ္ေနပါတယ္..

က်မစိတ္ထဲမွာ အဲဒိလူဟာ အေရးမပါတဲ့သူတစ္ေယာက္ က်မ သိပ္မခင္မင္တဲ့သူဆိုရင္ေတာ့ စိတ္ကိုမ၀င္စားတာပါ.. လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်င္သေလာက္ လွ်ိဳ႕၀ွက္စမ္းပါ.. ဂရုကိုမစိုက္တတ္ပါဘူး..

ဒါေပမဲ့ က်မနဲ႔ ၁၄နွစ္လံုးလံုး(က်မ နဲ႔သူမ ၂တန္းထဲက) ေပါင္းလာတဲ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေတြရွိေနခဲ့ပါတယ္.. က်မဂ်ပန္ကို အလည္မသြားခင္အထိ သူမရဲ႕ ဘ၀တစ္ျခမ္းကိုပဲ သိခြင့္ရခဲ့ပါတယ္.. တစ္ခါတစ္ေလ က်မသူမကုိနားမလည္ပါဘူး.. သူမ မေျပာခ်င္မွန္းသိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုလဲ ၁၄ ႏွစ္လံုးလံုး က်မ မေမးခဲ့ဖူးပါဘူး.. သူမအေၾကာင္းတစ္ခ်ိဳ႕ေတြကို က်မကိုမေျပာျပခဲ့တဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့မိတာေတာ့အမွန္ပါ.. ဒါေပမဲ့ တျခားေနရာေတြမွာ သူမ က်မကိုနားလည္ေပးတာ.. က်မေျပာတာေတြကိုနားေထာင္ေပးတာ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္က်မအတြက္ရွိေနေပးခဲ့တာေတြ.. ေနာက္ပိုင္း က်မျမန္မာျပည္ျပန္တိုင္း က်မလုပ္ခ်င္တယ္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ေျပာတာေတြအားလံုးကို သူမပဲ ျဖည့္စည္းေပးခဲ့တာ.. ဒါနဲ႔ပဲ က်မေရာင့္ရဲခဲ့ပါတယ္.. က်မခင္ေနရရင္ျပီးတာပဲလို႔ပဲ စိတ္ထဲမွာ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္...

သူမကို နိုင္ငံျခားမွာ က်မနဲ႔တူတူေက်ာင္းသြားတက္ဖို႔ က်မကေခၚတိုင္း သူမျငင္းခဲ့ပါတယ္.. က်မက အားလံုး အျပီးအစီးစံုစမ္းေပး ကုန္က်စရိတ္ေနေရးထိုင္ေရးကအစ က်မစံုစမ္းေပးျပီးတာေတာင္ သူမက ျမန္မာျပည္မွာပဲ ဆရာ၀န္လုပ္ခ်င္ပါတယ္တဲ့.. သူမနိုင္ငံျခားမွာ ဆရာ၀န္ဘဲြ႕ကိုယူဖို႔.. က်မလိုင္းမဟုတ္တာေတာင္ က်မစံုစမ္းေပးခဲ့ပါတယ္.. ဒါေပမဲ့ သူမကေတာ့ မသြားခ်င္ပါဘူးတဲ့.. က်မနားမလည္ခဲ့ဘူး...

ခုဂ်ပန္ခရီးစဥ္မွာေတာ့ သူမဘ၀ေနာက္တစ္ျခမ္းကို က်မသိခြင့္ရပါျပီ.. က်မနဲ႔သူမ ၁၄နွစ္သူငယ္ခ်င္းကာလမွာ က်မ မသိခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ ေနာက္တစ္ျခမ္းကို က်မသိလိုက္ရေတာ့.. သူမကို က်မပိုနားလည္သြားတယ္.. အရင္က သူမကို ျမန္မာျပည္ကဆရာ၀န္၀င္ေငြနဲ႔ နိုင္ငံျခားဆရာ၀န္၀င္ေငြ.. တိုးတက္မွဳ စတာေတြကို ယွဥ္ယွဥ္ျပီး က်မအမုန္းခံျပီးေတာ့ကို တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္.. က်မအတြက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ အၾကိဳက္လိုက္ေျပာေနတာထက္စာရင္ မွန္တာကိုတိုက္တြန္းတာနဲ႔ပဲ တိုင္းတာပါတယ္.. သူမကလဲ ဒါကိုနားလည္ပံုေတာ့ရပါတယ္.. က်မကို အမုန္းမပြားခဲ့ပါဘူး.. ခုေတာ့ သူမအတြက္ နိုင္ငံျခားမွာ က်မနဲ႔အတူ ဆရာ၀န္ဘဲြ႕ကိုလိုက္ယူျခင္းသည္ ေကာင္းတယ္ဆိုေပမဲ့.. သူမရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကို ေထာက္ထားျပီး က်မတစ္ခုပဲ သူမကိုေျပာခဲ့တယ္.. " နင္ဘယ္လမ္းကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ ေရြးခ်ယ္ .. နင့္မိဘကိုထည့္စဥ္းစားပါ."
ျပီးေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္တဲ့သူေတြကိုလဲ နည္းနည္းနားလည္သြားတယ္..

က်မအျမင္မွာေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္သူအမ်ားစုဟာ.. သူတို႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကို တစ္ဖက္လူမသိေအာင္ ၾကိဳးစားဖံုးကြယ္ေနၾကတဲ့ အတြက္ က်မစိတ္မဆိုးသင့္ပါဘူး.. ဂရုဏာေတာ့ သက္မိတယ္.. ထိုသူေတြဟာ က်မတို႔ မသိနိုင္တဲ့ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ အခက္အခဲဆိုတာေတြ.. အဆင္မေျပမွဳဆိုတာေတြရွိေနခဲ့လို႔.. တခ်ိဳ႕ကလဲ သူမ်ားကို ယံုရမွာေၾကာက္လာတယ္.. တခ်ိဳ႕ကလဲ အဲဒိအားနည္းခ်က္ကို ထုတ္ေျပာဖို႔အားမရွိၾကဘူး ျဖစ္ၾကပံုရပါတယ္..

ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်မအတြက္ေတာ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္တဲ့ သူေတြနဲ႔ အေပါင္းအသင္းလုပ္ရတာ နဲနဲေတာ့ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ပါတယ္.. က်မစိတ္ထဲကခင္တဲ့ က်မရဲ႕ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုရင္ေတာ့ က်မနားလည္ေပးနိုင္ေပမဲ့... ခင္မင္မွဳသက္တန္းသိပ္မၾကာေသးတဲ့ အေပါင္းအသင္းေတြက်ေတာ့ က်မအတြက္ စိတ္ပင္ပန္းရပါတယ္.. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေရွ႕မွာ ဘယ္လိုစကားမ်ိဳးေျပာသင့္တယ္ မေျပာသင့္ဘူးကအစ က်မဆင္ျခင္ေနရပါတယ္.. ဥပမာ.. ပိုက္ဆံမရွိေပမဲ့ သူေဠးကိုက္ဖမ္းေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကို က်မကမသိပဲ အထည္ၾကီးပ်က္ဆိုတာဘယ္ေလာက္ဆိုးေၾကာင္းသြားေျပာမိတာမ်ိဳး.. (ဥပမာသက္သက္သာ..တကယ္ၾကံဳဖူးတာေတြမေျပာခ်င္လို႔ပါ)..
က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဟာ.. က်မကို လွ်ိဳ႕၀ွက္တယ္ဆိုတာ..
၁ အခ်က္ အေပၚကေျပာခဲ့သလို သူ၏အားနည္းခ်က္ျဖစ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း ..
၂ အခ်က္ က်မကို မယံုၾကည္သင့္ဟုထင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း..
၃ အခ်က္ သူ႔စိတ္နွင့္ႏွဳိင္း၍ က်မသည္ သူ႕ကို မေကာင္းၾကံမည္စိုး၍ေသာ္လည္းေကာင္း လို႔ထင္မိပါတယ္..

အဲဒိအေပၚက အခ်က္သံုးခ်က္ကို က်မဆံုးျဖတ္ပံုကေတာ့..

ထိုသူနဲ႔ က်မမိတ္ေဆြသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ထိုသူရဲ႕ အမူအက်င့္.. ဘယ္လိုကိစၥေတြကိုလွ်ိဳ႕၀ွက္သလဲ... လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာကိစၥအေပၚ က်မရဲ႕ထင္ျမင္ခ်က္.. က်မရဲ႕ထိုသူအေပၚခင္မင္မွဳ.. ထိုသူရဲ႕ က်မအေပၚခင္မင္မွဳ.. အေပၚမူတည္ျပီး ဆံုးျဖတ္မွာပါ..

က်မစိတ္ထဲကအရမ္းလဲခင္တယ္... ထိုသူ က်မကိုခင္တယ္ဆိုတာလဲ ခံစားလို႔ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့.. ၂ အခ်က္နဲ႔ ၃အခ်က္က မျဖစ္နိုင္ပါဘူး.. အဲဒိအတြက္ က်မနားလည္ေပးလိုက္မယ္.. ထိုသူနဲ႔ခင္ေနရျခင္းသာ အဓိကက်တယ္.. အထူးသျဖင့္ က်မနားလည္ေပးနိုင္ဆုံးကေတာ့ ဥပမာ.. မိသားစုအိမ္တြင္းေရးကို လွ်ိဳ႕၀ွက္တာ.. ပိုက္ဆံုအေျခအေနကိုလွ်ိဳ႕၀ွက္တာ.. ဒါေတြက ခင္မင္မွဳအတိုင္းတာေပၚမူတည္ျပီး လွ်ိဳ႕၀ွက္သင့္တဲ့ ကိစၥေတြမို႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်င္တယ္ဆိုလဲရပါတယ္.. အေရးၾကီးတဲ့ သူတို႔ personal သူတို႔လွ်ိဳ႕၀ွက္တာ က်မနဲ႔လဲဘာမွမဆိုင္ပါဘူး..

အဲ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ပါးစပ္ကေတာ့ ခင္ပါတယ္ေျပာေနတယ္.. အျပင္ပန္းေတာ့ လွဳိက္လွဳိက္လဲွလဲွလဲရွိတယ္.. ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ တေထာင့္တေနရာမွာ က်မကိုခင္တယ္ဆိုတာ ခံစားလို႔မရဘူးဆိုရင္ေတာ့.. ဥပမာ.. ေသးေသးေကြးေကြးကိစၥကအစလိုက္ လိမ္ေျပာ.. မလိုအပ္ပဲ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေနတာမ်ိဳးေတြ ရွိလာမယ္ဆိုရင္ေတာ့.. အဲဒိလူဟာ ၂အခ်က္နဲ႔ ၃အခ်က္မွာ အက်ဳံး၀င္တယ္လို႔ယူဆပါတယ္..
အဲဒိအတြက္ က်မအရင္ကလို ေဒါသလဲ ထြက္ေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး.. စိတ္မေကာင္းလဲျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူး.. က်မထိုသူနဲ႔ စကားေျပာနဲသြားမွာေတာ့ အမွန္ပါပဲ.. စိတ္ဆိုးလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး.. မခင္ေတာ့လို႔လဲမဟုတ္ပါဘူး.. ခင္ျပီးသားလူတစ္ေယာက္ကို မုန္းဖို႔က က်မအတြက္ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ ကိစၥပါ..
သူတို႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေလးေတြကို က်မ မသိလိုက္ပဲ သြားထိခိုက္မိမွာစိုးလို႔ပါ..
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ... လွ်ိဳ႕၀ွက္မွဳေတြရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ..............................................




(မွတ္ခ်က္။ ။ဤပိုစ့္ကို က်မတစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ျဖင့္ ေရးသားျခင္းျဖစ္၍ ၾကိဳက္သလိုသေဘာထားကဲြလဲြနိုင္ပါတယ္)
Disclaimer: First photo get from Flickr uploaded by Ahmed
The rest get from Google photos

Tuesday, November 11, 2008

ဂ်ပန္ျပန္လက္ေဆာင္

ျပန္ေရာက္ျပီး အရင္ဆံုးေတြ႔ခ်င္ခဲ့တာ ဒီဘေလာ့ေလးပဲ.. ေရာက္တာနဲ႔ ဘေလာ့ေလးကိုဖြင့္ျပီး ဘယ္သူေတြမ်ားအားေဆးတိုက္ထားေသးလဲလို႔ အားရပါးရေျပးၾကည့္မိခဲ့တာပဲ...
ဒါေပမဲ့ ရိုက္လာတဲ့ ဗီြဒီယိုကိုနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြျပန္ၾကည့္တာေရာ.. ေလယာဥ္ ၇နာရီေက်ာ္စီးခဲ့ရတာေရာ.. ဂ်ပန္မွာေနခဲ့တဲ့ ၁၁ရက္လံုးလံုးလဲ တစ္ရက္မွမနားပဲ အျပင္ေလွ်ာက္သြားေနတာေရာ.. ဂ်ပန္မွာေအးျပီး စကာၤပူမွာပူေနတဲ့ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ေရာ.. မေဗဒါ နဳံးခ်ိျပီး တစ္ကုိယ္လံုကိုက္ခဲ မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနေလေတာ့.. ဘေလာ့ေလးကို ေရးဖို႔ အားကမရွိျဖစ္ေနတယ္.. ဂ်ပန္သြားခဲ့တဲ့ ခရီးသြားမွတ္တမ္းကိုေတာ့ ေနာက္မွအခ်ိန္ရရင္ရသလို မွ်ေ၀ေပးမယ္ေနာ္.. ေရးခ်င္တာမ်ားလြန္းလို႔ ဘာမွမေရးျဖစ္ ျဖစ္ေနတာ... ရုိက္လာတဲ့ ဗီြဒီယိုကလဲ အက္ဒစ္လုပ္ဖို႔ရွိေသးတယ္..

ခုေတာ့ ဘေလာ့ေလးေရးခ်င္လြန္းလို႔ ေနမေကာင္းတာကိုလဲ ေအးေဆးနားမွျဖစ္မယ္ဆိုျပီး အလုပ္ပါေဆးခြင့္ယူထားလိုက္ျပီ...
အဓိကကေတာ့ လာလည္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္ေဆာင္ေပးမယ္ေျပာခဲ့ပါေရာလား....
အဟဲ.. ဘာေပးရမွန္းမသိဘူး.. ဒါေပမဲ့ ျပန္မဲ့မနက္ တိရိစာၧန္ရုံသြားရင္း အဲဒိနားက ဘုရားေက်ာင္းက ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္ေလးေတြပဲ အားလံုးအတြက္ ယူလာလိုက္တယ္..
ရင္ဂိုသီခ်င္းေတာ့ ဟုတ္ဘူး...
ေစာင့္ေရွာက္ထားၾကတဲ့သူေတြက မ်ားေတာ့ လက္ေဆာင္ေတာင္ဘယ္လိုေပးရမွန္းမသိေတာ့ဘူး..
လာေရာက္ျပီး ကြန္မန္႔မွာအားေဆးတိုက္သြားတဲ့ အထူးမိတ္ေဆြ ၁၀ေရာက္ျဖစ္တဲ့ ဟန္လင္းထြန္း၊ ဘိုဘို၊ ကိုမိုးေမာင္(Happycloud)၊ ေတာင္ေပၚသား၊ ကိုဟတ္MrDBA၊ Missthonnthonn၊ ေမာင္မ်ိဳး၊ မခင္ဦးေမ နဲ႔ Blackdream တို႔ကို အရင္ဆံုးေပးရမွာေပါ့..
ျပီးရင္ ဆီဗံုးမွာ လာနွဳတ္ဆက္သြားတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေပးမယ္..
ေျပာေနၾကာပါတယ္.. အားလံုးကိုေပးမယ္.. စျပီ...

ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြရေအာင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ပိုက္ဆံနဲ႔ပတ္သတ္ျပီကံေကာင္းခ်င္သူေတြအတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္..
ေအာက္က ပံုထဲက အေဆာင္ေလးေတြကို ယူနိုင္ပါတယ္..



ပညာေရးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ကံေကာင္းခ်င္သူေတြအတြက္ေတာ့...



ေနမေကာင္း ထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့သူေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. က်န္းမာေရး ကံေကာင္းဖို႔အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူေတြအတြက္ေတာ့.. ေဟာဒီအေဆာင္ေလးကိုယူ.. က်န္းမာေရးဆိုတာလဲ အဓိကက်တာပဲေလ..
(ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မေဗဒါယူရမယ္..)



မူးရင္မေမာင္းနဲ႔ ေမာင္းရင္မမူးနဲ႔ဆိုေပမဲ့... ယာဥ္ကားေမာင္းရင္ မလိုအပ္တဲ့ဒုကၡေတြ မရွိရေလေအာင္.. ကားေမာင္းတဲ့ သူေတြအတြက္..



အားလံုးအတြက္ အေထြေထြကံေကာင္းဖို႔အတြက္ကေတာ့.. ေဟာဒီမွာ.. ကံေကာင္းျခင္းလက္ေဆာင္..


ဒီဟာကေတာ့ ကိုယ့္ေမြးလေပၚမူတည္ျပီး ကိုယ္က ဘယ္ပန္းကို ကိုယ္စားျပဳတယ္ဆိုတာရယ္.. ကို္ယ့္ personality ရယ္ကိုေျပာျပထားတယ္.. ကိုယ့္ေမြးလေပၚမူတည္ျပီး တစ္ေယာက္တစ္ခုသာယူၾကေပေတာ့.. ဖုန္းမွာခ်ိတ္ထားလို႔ရတယ္.
ေဟာေဘးမွာ Pray for Health and long life ဆိုတာေလးပါပါတယ္... အဲဒါလဲယူလို႔ရတယ္ေနာ္..
















Personality chart ေလးကဓာတ္ပံုရိုက္ထားတာနဲနဲ၀ါးသြားတယ္.. ေဆာ္ရီး.. ဟီး.. ဟီး..
ဖတ္လို႔ရမယ္ေတာ့ထင္ပါတယ္.. မေဗဒါလဲကိုယ့္အတြက္၀ယ္လာတယ္.. ေဖေဖာ္၀ါရီေမြးတဲ့သူက မက္မြန္ပန္းတဲ့ "iljimae" ရုပ္ရွင္ထဲက မင္းသားရဲ႕အမွတ္အသားနဲ႔တူလို႔ သေဘာက်ျပီး၀ယ္လာတာ.. ဖုန္းမွာခ်ိတ္ထားတယ္..














ေအာ္... ကြန္မန္႔မွာ ဘာလိုခ်င္တယ္ဆိုျပီးေတာ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာပူဆာသြားတဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ မေဗဒါပါတာေလးေတြေပးမယ္ေနာ္.. ကြန္မန္႔ေတြက မေဗဒါျပန္ေရာက္ျပီးမွဖတ္ရတာဆိုေတာ့ ဘာေတြမွာၾကမွန္းမေဗဒါၾကိဳမသိရဘူးေလ.. ေတာ္ေသးတယ္ပါလာလို႔...
ဂ်ပန္မေလးလိုခ်င္တယ္လို႔မွာလိုက္တဲ့.. ဘိုဘို နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳး အတြက္.. ဂ်ပန္မစစ္စစ္နဲ႔ ဘုရားပဲြေစ်းမွာေတြ႔တာနဲ႔ ကမန္းကတန္း ဓာတ္ပံုတဲြရုိက္ျပီး ဘေလာ့ေပၚေခၚလာလိုက္တယ္.. ၾကိဳက္မယ္ထင္တယ္.. လွမွလွ.. ငွဲ.. ငွဲ...


ကိုမိုးေမာင္နဲ႔ ေတာင္ေပၚသားက မုန္႔၀ယ္ခဲ့ပါတဲ့.. ၀ယ္လာတဲ့မုန္႔ေတြေတာ့ရွိတယ္.. ဓာတ္ပံုမရုိက္လိုက္ခင္မွာပဲ ကုန္သြားလို႔..
ေတာ္ေသးတယ္.. ဖူဂ်ီေတာင္သြားတုန္းက လမ္းကေဟာ္တယ္မွာေကြ်းတဲ့ ဘန္တိုထမင္းဘူးေလးေတာ့ ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ တိတ္တိတ္ေလးယူလာတယ္..ကိုမိုးေမာင္ ၾကိဳက္လားေတာ့မသိ...

ေအာ္.. သားသားေတာင္ေပၚသားအတြက္ေတာ့ မမၾကီးေဗဒါရယ္.. မမၾကီးမယ္ဂုမိရယ္တုိင္ပင္ျပီး သားသား ၂၄နွစ္ျပည့္ေမြးေန႔အတြက္ ခ်ိဳလိမ္ေလးရယ္.. သြားရည္ခံေလးရယ္၀ယ္လာတယ္.. သတိတရကို၀ယ္လာတာေနာ္.. ၾကိဳက္မယ္ထင္ပါတယ္..



မေဗဒါခုလို ဘေလာ့ေလးနဲ႔ေ၀းကြာျပီး အသစ္ေတြမတင္နိုင္တာေတာင္ အျမဲမွန္မွန္လာေရာက္ဖတ္ရွဳအားေပးေနတဲ့.. ဘေလာ့ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြအားလည္းေကာင္း.. ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလည္းေကာင္း.. မေဗဒါအျပင္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလည္းေကာင္း.. အထူးသျဖင့္ မေဗဒါရဲ႕မိသားစုအားလည္းေကာင္း.. ခုလိုၾကည့္ရွဳေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ရွိပါေၾကာင္း....